του Διδύμιου
Κάθε χρόνο το ίδιο σουρεάλ θέαμα. Η επέτειος της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη, είναι μια….ένεση αυτοπεποίθησης.
Φέτος 52 χρόνια μετά στήσαμε το ίδιο πανηγύρι στην Κρήτη. Χωρίς αφήγημα αλλά πάντα με τα ίδια τσιτάτα και τελετουργικό.
Έλεος πια με την επέτειο και τον εορτασμό της. Που κατάντησε πια ένα σουρεαλιστικό θέαμα με τον τρόπο που γιορτάζεται. Καλές οι μνήμες, οι παλιές θύμισες, οι πράσινοι μπαξέδες κι ο ήλιος ο πράσινος αλλά πρέπει να μιλήσουν και για το μέλλον. Το θέμα έχει πια εξαντληθεί, η ετήσια επανάληψη είναι βαρετή. Δεν μπορούμε πια, ανακυκλώνοντας την δημοσκοπική μας μιζέρια να στρεφόμαστε στην μέρα αυτή ως ασφαλές καταφύγιο και ορόσημο για…rebranding. Γιατί αυτό γίνεται. Ένα…. μνημόσυνο στο παρελθόν, σε έργα και ημέρες που λίγους πια ενδιαφέρουν.
Το πιο ονομαστό brand της Μεταπολίτευσης δεν μπορεί, δεν του πρέπει να καταφεύγει σε νεκρολογίες. Τα γενέθλια, τα σποτάκια, τα drones, δεν αρκούν για να το μεγαλώσουν. Αντί λοιπόν μιμίδια επετείων, η ετήσια επέτειος να είναι ευκαιρία επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας και του ρόλου του. Οι συναισθηματικές διακηρύξεις, οι σημαίες και οι χοροί δεν αρκούν. Δυο γενιές έφυγαν, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια σημείο αναφοράς της πολιτικής ζωής. Και η επικαιροποίηση του παρελθόντος, το κάνει ακόμα πιο… παλιακό.
Άλλαξαν οι εποχές, οι άνθρωποι, η ίδια η πολιτική. Οι φωτογραφίες, οι αναμνήσεις, τα πράσινα τρακτέρ, ο ήλιος, δεν ενεργοποιούν πια αντανακλαστικά. Λίγοι θυμούνται, πολλοί έχουν ακούσει, οι πιο πολλοί όμως είναι αλλού. Προς τι λοιπόν αυτή η τυπολατρία; Γιατί δεν αρκεί η μνήμη, η επετειακή τελετουργία, η νοσταλγία, η πολιτική κληρονομιά. Και σήμερα κανέναν δεν ενδιαφέρει η διακήρυξη αυτή, παρά ως ένα ιστορικό κείμενο για το μουσείο κειμηλίων του κόμματος. Βεβαίως η διακήρυξη ήταν σημαντική. Μιλούσε για ισότητα, για δικαιοσύνη, για λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία και πολλά άλλα. Που παραμένουν επίκαιρα και ζητούμενα. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Η σημερινή εποχή όμως, όπως και το ΠΑΣΟΚ απέχουν από πολλά από αυτά – και ορθώς – που ανέφερε. Γιατί το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα δεν υπάρχει, σωστά προχώρησε. Προσπαθεί να πλασαριστεί στα δεδομένα της νέας εποχής με νέους όρους και τα νέα εργαλεία. Δεν μπορεί να γυρνάμε στην 3η Σεπτέμβρη ως οδηγό για το μέλλον. Οι επικλήσεις μετά τόσα χρόνια στην διακήρυξη είναι βαρετή παρελθοντολογία χωρίς προστιθέμενη αξία. Ας αφήσουν λοιπόν την επιστροφή στο ίδιο σημείο.
Ακροατήριο για την 3η Σεπτέμβρη δεν υπάρχει, οι μετέωροι βηματισμοί υπεράσπισης ενός παρελθόντος είναι άκαιροι. Ο πράσινος ήλιος τρεμοσβήνει, τα πασοκικά γενέθλια δεν φέρνουν κόσμο, τα σημαιάκια και τα συναισθήματα δεν το αναστηλώνουν. Η πασοκική πατίνα μεταστάθηκε και ο αγώνας δυσκόλεψε γιατί είναι διμέτωπος. Ματαίως ο σημερινός αρχηγός επιδίδεται σε μαζώξεις; Κι ευχολόγια νεκρανάστασης, δείχνοντας την σημερινή επικαιρότητα της διακήρυξης.
Στα άλλοτε γεμάτα πασοκικά σαλόνια σήμερα οι καλεσμένοι είναι ελάχιστοι, η μελαγχολία και η αγωνία του αύριο κυριαρχούν. Το κόμμα σπαταλά πολιτικό κεφάλαιο ανάμεσα στο φαντασιακό παρελθόν και στην άμυνα διαχείρισης της επιβίωσης. Εορταστικοί επέτειοι σε γερασμένα ακροατήρια και επάρσεις μικρομεγαλισμού δεν αρκούν.
Χρέος των επιγόνων είναι να γράψουν την δική τους διακήρυξη για το μέλλον.
Ενισχύστε την προσπάθειά του Άρδην μας κάνοντας μια δωρεά πατώντας ΕΔΩ.
