Τώρα βεβαίως το ερντογανικό καθεστώς απειλεί να διώξει δικαστικώς για «εξύβριση του Προέδρου» και τον πρώην επιστήθιο του Ερντογάν καθηγητή, στρατηγικό του μέντορα, υπουργό του των Εξωτερικών και πρωθυπουργό του, μέχρι την αποπομπή του, Αχμέτ Νταβούτογλου. Ωστόσο το «κοράνιο νεο-οθωμανικής στρατηγικής» του από το 2001, το «Στρατηγικό Βάθος», τηρείται επιμόνως απαρέγκλιτα…
του Λάζαρου Μαύρου
ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ να αποτελούν άσκηση ματαιοπονίας εκείνες οι αντιλήψεις, πεποιθήσεις και δηλώσεις που πιθανολογούν ότι, η νέα – και τελευταία προ της λήξης της 10ετούς θητείας του – πρωτοβουλία του Γ.Γρ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στο Κυπριακό, μπορεί να αποδώσει την ματαίως αναζητούμενη επί 52 χρόνια «αμοιβαίως αποδεκτή λύση» του τουρκικού προβλήματος που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός στην Κύπρο.
– Και εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος λόγος αυτής της ματαιοπονίας, η αδιόρθωτα εσφαλμένη ανάγνωση της τουρκικής πολιτικής. Μαζί με την χρονίζουσα – λόγω ευσεβοποθισμών και μορφωτικής ανεπάρκειας – αναπηρία ρεαλιστικής αποκρυπτογράφησης των εκάστοτε Συσχετισμών Ισχύος ανάμεσα στις αντιπάλων στρατηγικών επιδιώξεων αντιπαρατασσόμενες πολιτικές, που υλοποιούν οι δρώντες παίκτες στην σκακιέρα της περιοχής, μέσα στις ρέουσες διεθνώς επικινδυνότερες συγκυρίες.
Η ΤΟΥΡΚΙΑ πολύ εντονώτερα τώρα, στην τρέχουσα συγκυρία, στήν εκτραχυνόμενη απειλητικότερα αντιπαλότητά της με τον πρώην σύμμαχό της στην περιοχή, τον Ισραήλ, γαντζώνεται στο 52χρονο κατοχικό της επίτευγμα επί της Κύπρου, ως πολύτιμο βατήρα, για τη διασφάλιση συνέχισης της νεο-οθωμανικής της στρατηγικής.
– Επειδή προφανώς η Τουρκία «κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια», είναι εντελώς εξηγήσιμο πώς και γιατί η ίδια αισθάνεται τώρα και καταγγέλλει διαρκώς ως επιθετική απειλή στρεφόμενη κυκλωτικά εναντίον της, την ανάπτυξη των σχέσεων Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ και την αμυντική συνεργασία ανάμεσα στις τρεις χώρες.
– Και για τον ίδιο ακριβώς λόγο καταβάλλει άοκνες προσπάθειες να διεμβολίσει την αναπτυσσόμενη από χρόνια Τριμερή Συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου. Για την διασφάλιση της οποίας υπήρξε την παρελθούσα εβδομάτα στο Ελ Αλαμέιν η Τριμερής Σύνοδος των Προέδρων Αιγύπτου και Κύπρου με τον πρωθυπουργό της Ελλάδος.
– Τα κυριαρχικώς ιθύνοντα στην Άγκυρα νεο-οθωμανικά μυαλά, όλο και περισσότερο πείθονται πειστικότερα από την εμπράκτως υλοποιούμενη – και στο πεδίο, και όχι μόνο στις διεθνείς σχέσεις – Ανόρθωση της Αποτρεπτικής Ισχύος του Ελληνισμού. Εξ ου και οι κραυγαλέοι οδυρμοί της Τουρκίας για την αμυντική «Ασπίδα του Αχιλλέα» των ενόπλων δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου, με την τεχνολογία – φόβητρο του Ισραήλ.
ΑΞΙΖΕΙ ίσως και πάλι η ενδελεχής μελέτη και υπενθύμιση της στρατηγικής που υλοποιεί επίμονα επί 24 ήδη χρόνια ο ισλαμιστής μονοκράτωρ της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Όπως την είχε σχεδιάσει προτού ακόμη ανέλθει το 2002 στην εξουσία το ΑΚΡ κόμμα των ισλαμιστών, ο στρατηγικός τους μέντορας καθηγητής, κατόπιν υπουργός Εξωτερικών, ύστερα και πρωθυπουργός του Ερντογάν, αποπεμφθείς εν τέλει Αχμέτ Νταβούτογλου, στο «κοράνιο» νεο-οθωμανικής πολιτικής: «Το Στρατηγικό Βάθος της Τουρκίας» τουρκιστί εκδοθέν το 2001 και στα ελληνικά το 2010 από τις εκδόσεις Ποιότητα. Στις σελίδες 274 – 281, κατά μετάφραση Νικολάου Ραπτόπουλου και επιστημονική επιμέλεια Νεοκλή Σαρρή, έγραφε λοιπόν ο Νταβούτογλου και τα εξής ισχύοντα απαρασάλευτα έως σήμερα:
«Σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού απο γεωστρατηγική άποψη. Ο άξονας αυτός καθεαυτός είναι ζωτικής σημασίας ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. Όπως τα Δωδεκάνησα, όπου δεν υπάρχει πλέον ένας επαρκής τουρκικός πληθυσμός, εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους για την Τουρκία και όπως οι ΗΠΑ, παρόλο που δεν έχουν καμιά πληθυσμιακή προέκταση προς την Κούβα και τα υπόλοιπα νησιά της Καραϊβικής ενδιαφέρονται άμεσα γι’ αυτά, έτσι και η Τουρκία είναι υποχρεωμένη από στρατηγική άποψη να ενδιαφέρεται για την Κύπρο πέραν του ανθρώπινου παράγοντα […] Η σημασία της Κύπρου, [έγκειται] στην ιδιότητά της να είναι ένα είδος πλωτής βάσης για τη συνολική ασφάλεια της χερσονήσου της Μικράς Ασίας. Η δεύτερη διάσταση της γεωστρατηγικής σημασίας είναι η ευρείας κλίμακας στρατηγική σπουδαιότητα η οποία σχετίζεται με τη θέση που κατέχει η νήσος για τις περιφερειακές και παγκόσμιες στρατηγικές. Καμιά παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά θάλασσα και στον Περσικό κόλπο, δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο. Η Κύπρος βρίσκεται σε μια τόσο εγγύς απόσταση σε όλες αυτές τις περιοχές, ώστε έχει την ιδιότητα μιας παραμέτρου η οποία είναι σε θέση να επηρεάζει άμεσα όλες μαζί. Η Τουρκία πρέπει να βλέπει το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε στο θέμα αυτής της παραμέτρου τη δεκαετία του 1970 όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής κυπριακής πολιτικής που προσανατολίζεται στη διαφύλαξη του ισχύοντος καθεστώτος αλλά ως ένα από τα διπλωματικού χαρακτήρα βασικά στηρίγματα μιας επιθετικής πολιτικής θάλασσας. Στο πλαίσιο αυτό η Κύπρος έχει μια ιδιαίτερη σημασία ως στοιχείο-κλειδί μίας γενικής στρατηγικής θάλασσας, που σχετίζεται με τη θαλάσσια περιοχή που περικλείεται από τον άξονα Κασπία – Εύξεινος Πόντος – Στενά – Αιγαίο πέλαγος – Ανατολική Μεσόγειος – Σουέζ – Περσικός κόλπος»…
ΥΠΑΡΧΕΙ άραγε κανείς σε Αθήνα και Λευκωσία, από τους κυβερνώντες, τους αντιπολιτευόμενους, τους πολιτευομένους και τους δημοσιολογούντες, αρθρογράφους, αναλυτές κ.ο.κ., ο οποίος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η εφαρμοζόμενη από την Τουρκία πολιτική στο Κυπριακό και στα ελλαδο-τουρκικά, έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή σε οποιοδήποτε χρόνο και περίσταση, να έχει παρεκκλίνει έστω και κατ’ ελάχιστον από αυτήν ακριβώς την νεο-οθωμανική στρατηγική που εναργώς προδιέγραψε από τότε ο Νταβούτογλου;
– Δεν ερωτώνται μόνο οι νυν κυβερνώντες και οι νυν των κομματικών ηγεσιών. Αλλά και οι προκάτοχοί τους, από το 2002 της ανόδου των Ερντογανιστών στην εξουσία.
– Ιδίως εκείνοι που έσπευδαν στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη, στις «Πενταμερείς» και άλλες συνομιλίες και επαφές και εναγκαλισμούς του “win-win situation”, με τους ευσεβοποθικώς υπό των ιδίων αναγορευθέντες τότε ως «ισλαμοδημοκράτες, ευρωπαϊστές, μετριοπαθείς» του Ερντογάν…
– Το ερώτημα απευθύνεται και σε όλους εκείνους που από χρόνια σχημάτισαν αμετάβλητη την πεποίθησή τους και την «γραμμή πολιτικής» που και σήμερα εξακολουθούν να καλλιεργούν σε διάφορους υπό τις περιστάσεις βαθμούς ότι για να επιτευχθεί «συμβιβαστική λύση» στο Κυπριακό και στα ελλαδοτουρκικά, θα πρέπει ο Ελληνισμός, με αμφότερα τα κράτη μας, να φροντίσουμε για την ικανοποίηση ΚΑΙ των τουρκικών συμφερόντων…
ΒΕΒΑΙΩΣ …ματαιοπονεί σήμερα (είθεν προσωρινώς) και η ημετέρα αρθρογραφία. Η πολιτική (και οι πολιτικοί) σε Αθήνα και Λευκωσία είναι πλέον σε προεκλογικές αντιμαχίες για τις εκλογές του 2027 στο ελλα-δικό μας κράτος και τις προεδρικές του 2028 στο κυπριακό μας κράτος. Τ’ άλλα όλα, σε παραμερισμό. Το μόνο ευοίωνο ωστόσο είναι το ότι, ανεξαρτήτως της προεκλογικής ημερήσιας διάταξης, οι μηχανισμοί αποφασιστικής ενδυνάμωσης της πανελλήνιας Ισχύος Αποτροπής λειτουργούν απερίσπαστα, πείθοντας όλο και περισσότερο την Τουρκία να «κάτσει στ’ αυγά της»…
Λάζ.Α.Μαύρος
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
