Κάθε κοινωνική έκρηξη είναι ευκαιρία αναστοχασμού των κοινωνικών παθογενειών που την προκάλεσαν, πέρα από την θεαματοποίηση της σπασμένης βιτρίνας και των αποκαϊδιών στις οθόνες των κινητών μας.
Αν η Γαλλία αποτελεί το κοινωνικό εργαστήρι της Γηραιάς Ηπείρου αυτό σήμερα εμπεριέχει ένα σύνολο αντιθέσεων με υψωμένα τείχη που κατατείνουν σε κοινωνικό σχίσμα.
Αντιθέσεων εισοδηματικών, με τις ανώτερες τάξεις να αποσπούν συνεχώς περισσότερο πλούτο που δεν αναδιανέμεται στα κατώτερα και μεσαία στρώματα, βυθίζοντας τα στην φτώχεια και στην ανέχεια σε συνθήκες ενεργειακής και στεγαστικής κρίσης.
Αντιθέσεων πολιτισμικών, με τα παιδιά και τα εγγόνια των Μαγκρεμπίνων, που αποτέλεσαν το φτηνό εργάτη μάζα της βιομηχανικής παραγωγής του ’60, να μετατρέπονται σε «πρώτη ύλη» ενός πολιτισμικού πολέμου μεταξύ της ισχυρής ισλαμικής ταυτότητας με τον χριστιανισμό.
Αντιθέσεων μαθησιακών, με την εκπαίδευση της αμάθειας να καθιστά υπαρξιακό νόημα της ζωής χιλιάδων νέων παιδιών την ατομική προβολή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στερώντας τα από στόχους, αφού το μέλλον τους περιορίζεται σε μια απλή συντήρηση μέσω επιδομάτων σ’ ένα κόσμο που θα ζητάει όλο και λιγότερο την εργασία τους.
Αντιθέσεων διαγενεακών, αφού για πρώτη φορά στην δυτική ιστορία οι νεανικοί πληθυσμοί αποτελούν λόγω δημογραφικού, κοινωνική μειοψηφία έναντι των ενηλίκων -και στα επόμενα χρόνια των υπερηλίκων-, που αποσπούν όλο και μεγαλύτερη πίτα των κοινωνικών δαπανών αλλά και είναι αυτοί που καθορίζουν τα εκλογικά αποτελέσματα.
Αντιθέσεων χωρικών και γεωγραφικών με τις πόλεις να αναπτύσσονται εις βάρος των περιφερειών, στερώντας τες από φυσικούς πόρους, εργατικό δυναμικό και προοπτική.
Η αντιμετώπιση θα προϋπέθετε ένα βαθύτερο μετασχηματισμό σε πολλά επίπεδα, μια πραγματική επανάσταση πνευματική, εκπαιδευτική, αναπτυξιακή που όμως δεν μπορούν να την κάνουν γερασμένες κοινωνίες. Οι εύκολες ατζέντες των άκρων αποτελούν απλή υποκρισία για εντυπώσεις και καιροσκοπική υφαρπαγή ψήφων. Η άκρα δεξιά που επενδύει στην ανασφάλεια των γηγενών λόγω μεταναστευτικού, αναζητά την λύση στις μαζικές απελάσεις αν και η διακυβέρνηση του Τραμπ ή της Μελόνι δεν έχουν να επιδείξουν κάποια αποτελεσματικότητα σ αυτό το πεδίο. Η Αριστερά αναπαράγει τα περί φορολόγησης του πλούτου και την σύγκρουση με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, αποσιωπώντας την αδυναμία αποτελεσματικής εφαρμογής της σε συνθήκες διεθνών χρηματιστηρίων και παγκοσμιοποίησης. Σε μια πιο σουρεαλιστική εκδοχή η άκρα αριστερά βαυκαλίζεται τα περί καπιταλιστικής ανατροπής ίσως με αντικατάσταση πληθυσμών, ενδυναμώνοντας εν τέλει την άκρα δεξιά.
Λόγω αδιεξόδου η βία αποτελεί την μοναδική εκδοχή ως εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής, εξυπηρετώντας εν τέλει το σύστημα με το οποίο συγκρούεσαι. Ο δικός μας μηδενιστικός Δεκέμβρης του 2008 με εκατοντάδες σπασμένα καταστήματα και δημόσια κτήρια δεν αποτέλεσε συνθήκη επαναστατικής ανατροπής, αλλά οδήγησε σε εκλογές και στην είσοδο της χώρας στη Μνημονιακή περίοδο. Η εργελειοποίηση της αγανάκτησης από κόμματα και οργανώσεις που παίρνουν γραμμή από αυτοκρατορικές και αναθεωρητικές δυνάμεις αποσκοπεί στην διάλυση και εν τέλει στην αποικιοποίηση της Ευρώπης.
Η πρόταση Ντράγκι για μεγάλες ευρωπαϊκές επενδύσεις στην επαν-εκβιομηχανιση και στην άμυνα αποτελεί ίσως την μοναδική ρεαλιστική εκδοχή της διατήρησης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού μοντέλου την οποία θα πρέπει να αξιοποιήσει το ευρωπαϊκό ιερατείο, έστω και αργά.
Για όσες και όσους δεν είναι επιρρεπείς στην ιδεοληψία και στα τσιτάτα θα πρότεινα να διαβαστούν οι αναγνώσεις της γαλλικής κρίσης από σημαντικούς διανοούμενους στο σχετικό αφιέρωμα του Άρδην:
