του Νίκου Ντάσιου
Τα πορίσματα των καθηγητών του Πολυτεχνείου Καρώνη που αναφέρεται στα έλαια σιλικόνης ως πιθανή αιτία της έκρηξης και Τσακιρίδη που τεκμηριώνει την ανυπαρξία φωτιάς στην εμπορική αμαξοστοιχία, επιβεβαιώνουν επίσημα το στήσιμο της πιο άθλιας κομματικής εκμετάλλευσης της τραγωδίας των Τεμπών. Και όμως ακολούθησε η χυδαία στοχοποίηση των δύο καθηγητών η οποία φτάνει μέχρι την αμφισβήτηση της επιστήμης ως «εργαλείου της εξουσίας». Και αυτό συμβαίνει όταν τα πορίσματα είναι αντίθετα στο εδραιωμένο αφήγημα της συγκάλυψης ενώ αντίθετα θεωρούνταν απολύτως αντικειμενικά όταν αναφέρονταν στην πυρόσφαιρα, στο παράνομο φορτίο που εφοδίαζε τα drones του ΝΑΤΟ κοκ!
Ποτέ άλλοτε η συνωμοσιολογία και τα τερατώδη ψέματα δεν υιοθετήθηκαν τόσο εύκολα από μεγάλες κοινωνικές μάζες. Από την δραχμή και την κατάργηση των Μνημονίων με ένα Νόμο κι ένα Άρθρο, την αντιεμβολιαστική υστερία μέχρι το ξυλόλιο και τα μπαζώματα, ο αντιπολιτευτικός λόγος κατέστη μνημείο αναξιοπιστίας, με εκφραστές ανερμάτιστους πολιτικούς που λαμβάνουν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, εκτοξεύονται δημοκοπικά και μετά καταρρέουν.
Ποτέ άλλοτε παρακμιακά κανάλια και διάφοροι δημοσιολογούντες δεν απέκτησαν τόσο μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη με ακρότητες, ψέματα και συνωμοσίες. Από το κανάλι του Βελόπουλου, το Μακελειό του Χίου, μέχρι τον Λαζόπουλο, τον Κανάκη και την Γιάμαλη. Αλλά και τους «έγκριτους» δημοσιογράφους Λαμπρόπουλο, Ευαγγελάτο, Χατζηνικολάου, τους ολιγάρχες των καναλιών, ή τον Σαχίνη του Κρήτη TV. Αυτόν που στο παρελθόν είχε αναδείξει τον Καζάκη και τη δραχμή, ή τον αντιεμβολιαστή Ιωαννίδη και τώρα ξεπέρασε τον εαυτό του με καλεσμένους τον Κοκοτσάκη και την παρέα των «εμπειρογνωμόνων» από το Χιούστον και την Ιταλία. Άραγε προς το συμφέρον ποιων δυνάμεων;
Και ποτέ άλλοτε νέοι άνθρωποι που έχουν πάρει διαζύγιο με τα βιβλία και το διάβασμα και ενημερώνονται αποκλειστικά από τα bots των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν έφτασαν να αξιολογούν θετικά με τόσο μεγάλα ποσοστά πολιτικούς, όπως η Ζωή Κωσταντοπούλου, ο Στέφανος Κασελάκης ή ο πουτινικός Φειδίας στην Κύπρο. Είναι αυτό το κλίμα μαζί με την υποκουλτούρα της τραπ που νομιμοποιεί στις νεανικές συνειδήσεις τα τάγματα εφόδου της κας Κουτσούμπα και τους τραμπούκους αναρχο-φασίστες, διαστρεβλώνοντας κάθε έννοια κοινωνικού ακτιβισμού και κριτικής στην εξουσία.
Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ακούμε με βάση αυτό που είμαστε, δηλαδή ό,τι εξυπηρετεί την ιδεολογία και την πίστη μας και αδιαφορούμε για την αλήθεια, όταν αυτή δεν μας βολεύει. Οι συνέπειες είναι οδυνηρές και επιστρέφουν σε μας και στα παιδιά μας. Αντί να διδασκόμαστε από τις μεγάλες κρίσεις και τα τραγικά συμβάντα για να θωρακιζόμαστε και να βελτιωνόμαστε, αναζητούμε την επόμενη τερατολογία ως ψυχολογική αναπλήρωση. Από τη δεκαετή οικονομική κρίση δεν αναδείχθηκε το αίτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της αμυντικής θωράκισης, από την υγειονομική κρίση δεν κατακτήσαμε τον βαθμό ετοιμότητας στην αντιμετώπιση των επικείμενων πολυκρίσεων.
Ευελπιστώ τα χθεσινα πορίσματα να στρέψουν την δημόσια συζήτηση στην αναβάθμιση του σιδηροδρόμου, στην ασφάλεια και στις απαιτούμενες υποδομές, στην οργάνωση του Κράτους και στην αντιμετώπιση της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος σε διαρκώς προτεινόμενες συμβάσεις, ανοίγοντας τον δρόμο για την πολύκροτη δίκη και την δικαίωση των οικογενειών και των συγγενών των θυμάτων.
