Κοινωνία

Κάποιες παρατηρήσεις περί συμφώνου συμβίωσης

sto-pekino-140-erga-tou-gallou-glupti-ogkist-ronten

Λάβαμε και δημοσιεύουμε το κείμενο του Κώστα Δαμαβολίτη

Υπό ποία κλίμακα αξιολογείται το «σύμφωνο συμβίωσης» για την ορθότητα του;

 Φίλοι πριν να ξεκινήσετε την ανάγνωση του άρθρου θέλω να επιστήσω την προσοχή σας στις παραπομπές που έχω με  link  γιατί αντανακλάται με ακρίβεια η κρισιμότητα των πραγμάτων.

            Στα προβλήματα της εποχής, πάντα ακούγονται οι απόψεις από διάφορα κομμάτια της κοινωνίας και αναλόγως διαμορφώνονται οι τάσεις. Αναλόγως δε με τα ποσοστά των τάσεων, διαμορφώνεται και η κλίμακα αξιολόγησης. Με αυτήν την ηθικο-πνευματική κλίμακα αξιολογούμε το σωστό και το λάθος, το ωραίο και το άσχημο. Αναγκαίο μέτρο για την απόδοση του αυτονόητου και τη διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης. Το μοιρογνωμόνιο για την ορθή πλεύση μέσα στο χρόνο της κάθε κοινωνίας ανά τους αιώνες η Κλίμαξ.

            Το «σύμφωνο συμβίωσης» είναι θέμα, το οποίο απασχολεί θορυβωδώς την κοινωνία μας. Ο τρόπος διαμόρφωσής της κλίμακας αξιολόγησης, είναι στη διενέργεια. Κατά τη φάση αποκρυστάλλωσής της παρατηρώ κάποια βασικά σημεία που μου δημιουργούν έντονο προβληματισμό.

Η άποψη της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Από την μία έχουμε την άποψη της Εκκλησίας, η οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία: ασθένεια, ανωμαλία, πάθος που αντίκειται στον φυσικό νόμο. Κατά την Εκκλησία, ο φυσικός νόμος υπαγορεύεται από τον χορό της εξέλιξης και της δημιουργίας, της συνέχειας της ζωής σε όλο το ζωικό βασίλειο, που μόνο με ένα τρόπο ταξιδεύει μέσα στον χρόνο· με το Άρρεν και το Θήλυ. Η Εκκλησία μέσα από τον πνευματικό μηχανισμό αντιμετώπισης που έχει για όλα τα πάθη, έτσι και σε αυτό λειτουργεί ως παθοκτόνος και όχι ως ανθρωποκτόνος.

            Παίρνει δραστικά μέτρα για να το καταπολεμήσει δίνοντας βαρύτητα τόσο στην πρόληψη, όσο και στην παροχή θεραπείας με κάθε μέσο που διαθέτει. Όπως για παράδειγμα, η Πολιτεία προσπαθεί να καταπολεμήσει τη μάστιγα των ναρκωτικών, αντιμετωπίζοντας με όλη την αυστηρότητα του νόμου τους εμπόρους και τους διακινητές, ενώ την ίδια στιγμή δείχνει το ανθρώπινο πρόσωπο της στους τοξικομανείς, με την επιείκεια του νόμου, τα κέντρα αποτοξίνωσης και τις κοινωνικές  δράσεις. Με την βασική προϋπόθεση όμως ότι έχουν πλήρη γνώση από τι πάσχουν. Με το ίδιο πνεύμα η εκκλησία αντιμετωπίζει όλα τα καταστροφικά πάθη του ανθρώπου και κατ΄ επέκταση της κοινωνίας. Η πόρτα της είναι πάντα ανοιχτή για μετάνοια.

            Η άποψη της Ορθοδοξίας για την ομοφυλοφιλία και το «σύμφωνο συμβίωσης» ως προέκτασή, είναι ολοκληρωμένη και αδιαίρετη ως προς την ουσία. Στον τρόπο που εκφράζεται όμως από τους ιερείς, δεν έχει ομοιογένεια. Ακούσαμε αντιδράσεις, άκομψα διατυπωμένες από ένα μικρό κομμάτι εκκλησιαστικών αξιωματούχων –πχ Μητροπολίτου  Αμβροσίου– που προβλήθηκαν με σκανδαλοθηρική διάθεση από τα Μ.Μ.Ε. Η ήπια αντίδραση της πλειοψηφίας του κλήρου, η οποία με στοιχειοθετημένα επιχειρήματα αποτυπώνει ξεκάθαρα το πνεύμα της εκκλησίας και κυρίως τις προεκτάσεις αποδοχής του «συμφώνου» από την πολιτεία, προβλήθηκε ελάχιστα –πχ Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου- http://www.newsbomb.gr/ellada/ekklhsia/story/652910/mesogaias-nikolaos-gia-to-symfono-symviosis-idiaitera-proklitiko-gia-tin-axioprepeia.

 Βάζω στον λογαριασμό μόνο τον κλήρο από το σώμα της Εκκλησίας και κυρίως τον υψηλόβαθμο γιατί στην αρένα της κρίσης του μιντιακού συστήματος μόνο αυτόν είδαμε. Εκκλησία δεν είναι όμως μόνο ο υψηλόβαθμος κλήρος, είναι συνάμα όλη η κοινωνία που διαχρονικά πορεύεται με τους κανόνες και τους αγώνες του οικοδομήματος αυτού.

Η άλλη άποψη

            Κάποιοι από τις τάξεις των δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και «προοδευτικών» πολιτικών,  αγωνίζονται  μετά μανίας για τα δικαιώματα του κινήματος των ομοφυλοφίλων -συμπεριλαμβανομένου και του «συμφώνου»- συντεταγμένα και ομόρρυθμα προσπαθώντας να πείσουν την κοινωνία για τη διαφορετικότητα. Αναφέρω κάποιους, γιατί δεν θέλω με ολιστικές προσεγγίσεις να ορίζω τον κλάδο του κάθε ενός. Όλοι όσοι είναι θετικοί σε αυτού του είδους τις «μεταρρυθμίσεις», έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα: ελέγχουν τα Μ.Μ.Ε. και κατ΄επέκταση ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στην μάζα. Επίσης, με μεγάλη μαεστρία προβάλλουν την άκομψη έκφραση της μειοψηφίας του κλήρου, πολώνοντας αναλόγως το κλίμα, με στόχο ο τελικός αποδέκτης να εισπράττει όσο πιο αρνητική εικόνα γίνεται. Βέβαια, θα είναι παράληψη να μην αναφέρω ότι οι παραπάνω θέσεις «κλειδιά» -ενημερωτικές εκπομπές, πρωινή ζώνη- έχουν κατακλυστεί από ομοφυλόφιλους.

Η σιωπή

            Στις παραπάνω τάξεις, υπάρχουν άτομα που αντιτίθενται τόσο στο σύμφωνο συμβίωσης, όσο και στις προεκτάσεις που θέλει να δώσει το κίνημα των ομοφυλοφίλων, αλλά επιλέγουν να σιωπούν. Το ίδιο συμβαίνει στο πεδίο της διανόησης και της επιστήμης· γιατί άραγε; Δημοκρατία δεν είπαμε ότι είναι το υπάρχον πολίτευμα ή κάνω λάθος; Προσεγγίσεις όπως  αυτή  του καθηγητή Δημήτρη Πατέλη αποτελούν εξαίρεση. https://www.youtube.com/watch?v=Lk-D3OzeYHg

    Μερικές από τις βασικές μεθόδους χειραγώγησης εκείνων που χρησιμοποιούν ως εργαλεία τα Μ.Μ.Ε., είναι ο εμπαιγμός, η λοιδορία και η επαναλαμβανόμενη χυδαία σάτιρα χωρίς μέτρο. Βλέπετε, στα ολοκληρωτικά καθεστώτα η φίμωση γίνεται με απλό τρόπο και μπορείς να την διακρίνεις. Στην «δημοκρατία» μας όμως οι αντίθετες φωνές φιμώνονται τόσο με τις προαναφερθείσες μεθόδους, όσο και με την πολυφωνία που καταλήγει σε σύγχυση και χάνεται.

            Αντέχει ένας αξιοπρεπής άνθρωπος να εκφράσει άποψη υπολογίζοντας τι τον περιμένει; Δεν αντέχει! Προτιμά την σιωπή, μια σιωπή, η οποία στο τέλος καταλήγει σε συνέργεια. Έτσι, μένουν οι δύο παραπάνω τάσεις να αλχημίζονται, η δεύτερη κάνει υποχείριο της την πρώτη –λόγω των πλεονεκτημάτων που ανέφερα-  με αποτέλεσμα να ψάχνουμε εν μέσω τρικυμίας ποιο είναι το αυτονόητο.

            Στην εποχή μας όμως το αυτονόητο δεν είναι δεδομένο αφού μετά από μία τριακονταετία λείανσης του ηθικό-πνευματικού μας κορμού, δεν έχουμε κοινή κλίμακα αξιολόγησης, γι’ αυτό και έχουμε σκοτισμό σκέψης και σύγχυση κρίσεως.

            Έτσι, η μειοψηφία των ομοφυλοφίλων προσπαθεί να ορίσει το φυσιολογικό, αποσκοπώντας στην διαμόρφωση «κοινά» αποδεκτής κλίμακας αξιολόγησης, επιβάλλοντας το δικό της «αυτονόητο» για την διαφορετικότητα.

Αθορύβως…

            Τα περισσότερα από τα προβλήματα που προτάσσουν λύνονται με μία απλή συμβολαιογραφική πράξη, αλλά αυτός ο θόρυβος εμπεριέχει δυσδιάκριτο δόλο. Αν λοιπόν ήταν αυτό το πρόβλημα, θα μπορούσε να λυθεί αθορύβως. Όταν όμως εγείρονται θέματα με τέτοιο πρωτοφανή τρόπο, ο στόχος είναι αλλού, στην υιοθεσία παιδιών και στην κατάταξη αυτού στην κλίμακα του φυσιολογικού χωρίς να είναι διακριτές οι προεκτάσεις …

Προεκτάσεις

Είναι εύκολο να διαμορφώσει κρίση ένα παιδί ή ένας ενήλικας σε ένα τόσο θολό τοπίο; Να επιλέξει το σωστό δρόμο στην ζωή του; Μπορεί να υπολογίσει τα απορρέοντα από τις προεκτάσεις που θα έχει η αδιαφορία και η αδράνεια του, στην διαμόρφωση αυτής της νέας τάξης πραγμάτων, στα ήθη και τις αξίες μας;  Προεκτάσεις λοιπόν: η ανωμαλία ως διαφορετικότητα. Μπορεί ένας πατέρας να θέσει θέμα διαφορετικότητας και να παραδώσει το παιδί του σε τέτοιου είδους πειράματα και δοκιμές;

            Έχει το δικαίωμα ο κάθε «προοδευτικός», επικαλούμενος την ισονομία και τα ανθρώπινα δικαιώματα να υποβάλει αυτούς τους άγραφους χάρτες τα παιδιά των 12-13-15 ετών και πλέον, σε τέτοιου είδους πειράματα; Με το που παραδεχτεί η κοινωνία μας ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια, δεν είναι ανωμαλία, αλλά διαφορετικότητα, είναι σαν να λέμε, «δοκιμάστε και διαλέξτε μέσα από αυτό το πολύχρωμο υγειές ψηφιδωτό και είμαστε όλοι εντός πλαισίου». Η εποχή των τεράτων έχει ήδη ξεκινήσει…

            Ο αγώνας των ομοφυλοφίλων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την υιοθεσία παιδιών προφέρεται έντεχνα με την ανθρωπιστική του χροιά, αλλά έχει και διαφορετική ανάγνωση. Σε κάποια νηπιαγωγεία στην Μ. Βρετανία, μετά από απαίτηση των ομοφυλοφίλων για ίσα δικαιώματα στην εκπαίδευση, πλέον στα παιδάκια διδάσκουν εκτός από τα κλασικά εικονίδια που απαρτίζουν μία παραδοσιακή οικογένεια με ανθρωπάκια άρρεν και θήλυ, συνθέσεις με ομόφυλα εικονίδια. Κυβερνητικά στελέχη διαφημίζουν τις «καινοτομίες» αυτές, όπως στην περίπτωση του Στέλιου Παππά – πατέρας του Νίκου Παππά υπουργού επικρατείας- που μιλά για την «απενοχοποίηση των επόμενων γενεών», με την εγκαθίδρυση ενός τέτοιου μοντέλου.

https://www.youtube.com/watch?v=hDZfp4U-sZc&hd=1

             Σε λίγο θα απαιτήσουν το ίδιο και στις σειρές κινουμένων σχεδίων «γιατί τα δικά μας παιδιά να μην μπορούν να βλέπουν την οικογένεια τους να ενσαρκώνεται στον παιδικό κόσμο των κινουμένων σχεδίων και να αντιμετωπίζονται ως παιδιά κατώτερης κατηγορίας».

            Οι τηλεοπτικές σειρές που έχουν τέτοιες «οικογένειες» προβάλλονται πλέον και στην ελληνική τηλεόραση. Στον κινηματογράφο αν κανείς παρατηρήσει τις παραγωγές των τελευταίων ετών, διαπιστώνει ότι είναι αρκετές αυτές που έχουν θέμα την γυναικεία ομοφυλοφιλία, κυρίως με έφηβες πρωταγωνίστριες.

            Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κάποιος κοινωνιολογία για να καταλάβει ότι η επιρροή των συσχετισμών, κινείται με μεγάλες ταχύτητες. Όταν λοιπόν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναλύουν αυτές τις τερατώδεις αλλαγές που πραγματοποιούνται, σίγουρα θα έχουν λάβει υπόψιν τους σοβαρά όλα τα παραπάνω.

             Όπως πολύ σωστά εντόπισε ένας φίλος, μέρος των αλυσιδωτών αντιδράσεων που θα προκύψουν, θα είναι η ισότιμη κοινωνική καθιέρωση της κτηνοβασίας, φαινόμενο που έχει πάρει τραγικές διαστάσεις στην Γερμανία, με τους οίκους ανοχής για κτηνοβάτες. Οι ίδιοι δηλώνουν «Είμαστε μια μειονότητα που γινόμαστε στόχος διακρίσεων φανατικών, εξαιτίας του σεξουαλικού μας προσανατολισμού. Είμαστε φυσιολογικοί. Έτσι γεννηθήκαμε» http://www.topontiki.gr/article/73701/.

Στην Ολλανδία, την σκυτάλη παίρνουν οι παιδόφιλοι που υποστηρίζουν περίπου τα ίδια. http://www.protothema.gr/world/article/269865/

            Τι θα γίνει όταν οι αμφισεξουαλικοί ή αυτοί που έχουν τριγωνικές σχέσεις από 5-6 άτομα και πάνω θέσουν θέμα συμφώνου συμβίωσης και ζητήσουν και την υιοθεσία των παιδιών; Θα θεωρηθεί και αυτό διαφορετικότητα; Ποιος θα θέσει το όριο του φυσιολογικού και του ηθικού;

Έχοντας επέλθει μια τέτοιου είδους κοινωνική «ευαισθητοποίηση» καταλαβαίνετε ότι ο ρατσιστικός νόμος θα μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά διευκολύνοντας το έργο σε τέτοια κινήματα. Για όσους νομίζουν ότι τα πράγματα κυλάνε αργά και η κοινωνία θα προλάβει αντιδράσει, όταν πληροφορηθούν ότι η αντιμετώπιση της ομοφοβίας και της τρανσοφοβίας  έχει ξεκινήσει με ημερίδες ενημέρωσης σε δημοτικά σχολεία, ίσως να αλλάξουν γνώμη. https://www.youtube.com/watch?v=cGYljmbrOXA

«Συμβιβαστείτε με το διαφορετικό», μας λένε οι «ειδικοί»μέσα από «σοβαρές εκπομπές» προβάλλοντάς μας τα μελλοντικά κοινωνικά μοντέλα με τρυφερότητα. https://www.youtube.com/watch?v=Rse4BbU7O2M

            Τα πράγματα τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες και η ιεράρχηση τους δεν γίνεται σωστά ή δεν αντιμετωπίζονται ταυτόχρονα.

            Τι θα γίνει όταν το παιδί μίας φυσιολογικής οικογένειας μοιράζεται το ίδιο θρανίο, τις εμπειρίες και τις ανησυχίες για την ζωή με ένα παιδί τέτοιας «οικογένειας».

 

         Διαχρονικότητα και Οικουμενικότητα

Απαραίτητη κοινωνική ζύμωση για να φτάσουν αυτές οι σκέψεις στο χαρτί, είναι  συζητήσεις που γίνονται στις παρέες. Όταν στην προσπάθεια μου να τους εντοπίσω την οριογραμμή που χωρίζει το φυσιολογικό, από το ανώμαλο  προβάλλω τα άκρα (κτηνοβασίες – παιδοφιλία κ.α.) μου λένε « μα αυτό δεν είναι φυσιολογικό». Και ποίος ορίζει το φυσιολογικό; Η πολιτεία; Μα η πολιτεία τις Υεμένης με την πολιτεία του Ρότερνταμ ή της Καλιφόρνιας έχει χαώδεις διαφορές. Η κοινωνία; Ποια κοινωνία; Ποιου γεωγραφικού διαμερίσματος, ποιας πολιτισμικής απόχρωσης; Ποιας εποχής; Ο θεσμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι αυτός που με διαχρονικότητα χιλιετηρίδων και την οικουμενική του διάσταση έχει κατά την άποψη μου την κλίμακα ακριβείας για να μετρά και να αξιολογεί ορθά πράγματα, στοιχεία, και πάθη για τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Είναι η εκκλησία όπως πρέπει για να έχει αποτελέσματα στο έργο της;

Πριν ο καθένας μας ασκήσει κριτική στην Εκκλησία, να ψηλαφίσει την ιστορική του μνήμη, για να μπορέσει να καταλάβει την ιδιοσυγκρασία της υπόστασής του. Η Εκκλησία είναι η διαχρονική θερμοκοιτίδα που κράτησε τα βασικά χαρακτηριστικά της εθνολογικής μας σύστασης, κατά το μέτρο του δυνατού πάντα. Η γλώσσα και το ομογενές του έθνους μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, τα κράτησε με ασφάλεια η ορθόδοξη κοινότητα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των κατακτητών και την ωμότητα που επέδειξαν. Αν η σημερινή εικόνα της Εκκλησίας δεν είναι η δέουσα, έτσι όπως την υπαγορεύει η Ορθοδοξία, δεν φταίει η καθεαυτή δομή της, αλλά συλλογικά το Σώμα, από τους ταγούς μέχρι τους πιστούς, με μία αναλογικότητα. Από τη μία οι πιστοί, γιατί δεν έχουν ζώσα παρουσία για να ελέγξουν τους ιερείς και τις αρχές της Εκκλησίας. Από την άλλη οι ιερείς, γιατί δεν κάνουν την υπέρβαση στις προκλήσεις της εποχής παγιδευμένοι στην ιδιοτέλειά και στα συγγενή πάθη που σκιάζουν αυτήν την φωτεινή εικόνα που θα ήθελε ο Χριστός. Αν ένας θεσμός περνάει κρίση δεν έπεται ότι πρέπει να καταργηθεί, αλλά η αναγκαιότητα της ύπαρξης του ενεργοποιεί της δικλείδες ασφαλείας της εκάστοτε κοινωνίας, με σκοπό την διάσωση και την αναμόρφωση του. Άραγε, με την ανακάλυψη ενός παραδικαστικού κυκλώματος καταργούμε την Δικαιοσύνη ή όπως λανσάρεται με πολύ έντεχνο τρόπο η άποψη: «εγώ συμφωνώ με αυτό που λέει η εκκλησία αλλά δεν κάνω αυτό γιατί δεν το βρίσκω σωστό ή δεν μου αρέσει»; Υπάρχει περίπτωση να εκφραστεί σε ένα δικαστή άποψη για τον ποινικό κώδικα όπως «εγώ βρίσκω σωστό το να μην κλέβει κανείς, αλλά διαφωνώ με τις διατάξεις περί ναρκωτικών και θα πράττω κατά το δοκούν»;

Ο τελικός στόχος

Το κίνημα των ομοφυλοφίλων είναι ένα κίνημα με απώτερο σκοπό. Με πρόσχημα την διαφορετικότητα στις σεξουαλικές προτιμήσεις, την ισονομία κ.τ.λ. γίνεται ένα από τα εργαλεία της παγκοσμιοποίησης, που κάνει την προεργασία για να ετοιμάσει το πεδίο.

            Για την εγκαθίδρυση ενός παγκοσμιοποιημένου μοντέλου επιβάλλεται πρώτα μια γενικευμένη σάρωση των πάντων με εφαλτήριο τα ηθικά και τα εθνικά που συνιστούν και τα μεγαλύτερα εμπόδια. Τα δυο αυτά δομικά  στοιχεία προασπίζονται ανά τους αιώνες από την Εκκλησία, γι’ αυτό και το σφυροκόπημα γίνεται περιμετρικά και ταυτόχρονα όσον αφορά τα παραπάνω. Δεν είμαι της άποψης ότι οι ομοφυλόφιλοι  πρέπει να ρίχνονται στην «πυρά» λόγο της παθογένειας τους· βλέπω τους ανθρώπους αυτούς με συμπόνια και αγωνία. Βλέπω αυτά τα πρόσωπα σαν είναι δικά μου, σαν να είχα ένα τέτοιο γιο ή έναν αδερφό. Δεν θα ‘θελα λόγω της ασθενικής τους φύσης η κοινωνία να τους αντιμετωπίζει με βία. Υπάρχει όμως ανάγκη διαχωρισμού στα αντίβαρα υγειές και ασθενές για την ισορροπία, την επιβίωση και τον προσανατολισμό της κοινωνίας μας.

Η αποδοχή από την κοινωνία

            Η κοινωνική αποδοχή συνειδητά ή ασυνείδητα έχει αρχίσει. Από πολλούς ακούω «έχω άλλα πιο σοβαρά προβλήματα όπως το πώς θα πληρώσω το ενοίκιο του παιδιού μου που σπουδάζει και το πώς θα βρω τρόπο να πληρώσω το ρεύμα ή τα τέλη κυκλοφορίας μου». Αμέσως θέτω ένα συγκριτικό ερώτημα στην ομήγυρη: Αν με τον τρόπο που ιεραρχείς τα προβλήματα καταφέρεις και λύσεις τα οικονομικά-βιοποριστικά αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα υπόλοιπα και την επόμενη μέρα το κορίτσι σου έρθει ενώπιών σου με την «σύντροφό» της, αφού αυτό το αποτέλεσμα έβγαλε η «δοκιμή», τότε τι θα πεις; Μήπως η μνήμη σου θα κάνει μία αυτόματη πεταλιά στο χθες με το ερώτημα, «τι δεν έκανα ή τι δεν ιεράρχησα σωστά»; Στις δεκαετίες του 50 και 60 οι άνθρωποι ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση και ιεραρχούσαν με διαφορετικό τρόπο τα προβλήματα;

Σε πολιτικό επίπεδο

            Η σύγχρονη Αριστερά εκφράζεται μέσα από τον εθνομηδενισμό που απόρροια του συνιστά ο εκφυλισμός των ηθών, των θεσμών και των αξιών, πουθενά δεν διακρίνεται άρωμα ηθικής από αυτό που είχαν οι παλιοί αριστεροί. Με την ευκαιρία ανόδου της «σύγχρονης αριστεράς»  στην εξουσία, βλέπουμε ότι εφαρμόζουν τις πιο νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Η διάλυση της Παιδείας, που προμηνύεται με τις καινοτόμες συνταγές στην λειτουργία όλου του μηχανισμού της εκπαίδευσης. Η διάθεση για την «αποκάθαρση» της ιστορίας με τη συγγραφή των νέων βιβλίων. Η τακτική που έχει η κυβέρνηση στο μεταναστευτικό, στο θέμα της ιθαγένειας – σε αυτό πρόλαβε να νομοθετήσει – και στο δημογραφικό, ολοκληρώνει τον κύκλο του με το σύμφωνο συμβίωσης.         Η υποτιθέμενη «συντηρητική» πτέρυγα δε, προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες της πολιτικής επιβίωσης. Μπορεί κανείς να διακρίνει πουθενά στον πολιτικό χάρτη της δεξιάς πτέρυγας χαρακτηριστικά συντήρησης της παράδοσης, των ηθών και των αξιών από την έκφραση της λεγόμενης αστικής τάξης; Ένα παλιό ρητό λέει «όταν κάνεις ότι μπορείς τότε κάνεις αυτό που πρέπει» εάν ο καθένας από εμάς δεν καταβάλει προσπάθεια στο μέτρο του δυνατού από το δικό του μετερίζι, η πορεία μας στο εξής προβλέπεται ζοφερή. Ο χρόνος για πρόληψη δεν έχει παρέλθει. Η ευθύνη είναι μπροστά μας, το κόστος για την ανάληψη της το βλέπουμε και το υπολογίζουμε, όπως υπολογίζουμε και την ζημιά με την αποφυγή της… όλα είναι στα χέρια μας. Η συνείδηση ακόμα και του πιο εκμοντερνισμένου και προοδευτικού Ρωμιού φωνάζει. Ας την ακούσει.

Από Καρδιάς Κωστής

9 Σχόλια

  1. Μάλιστα .Τα είπατε όλα. Εύγε, συμφωνώ 100%!

  2. Καλά, αυτό τώρα τι θέση έχει εδώ;
    Αντι-διαλεκτικό, α-ιστορικό, α-κοινωνικό,…

    Εγώ κατάλαβα πως η πολιτιστική και ιστορική παράδοση είναι πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα. Δεχόμαστε λοιπόν την Ορθοδοξία σαν μέρος της ιστορίας και της ταυτότητας μας. Ναι, αλλά ουδέποτε είπαμε πως η αντίληψη μας για την Ορθοδοξία σημαίνει και υιοθέτηση, και μάλιστα άκριτη, του α-κοινωνικού και α-ιστορικού τρόπου που σκέφτονται πολλοί «της Εκκλησίας».

    Επρεπε να έχει ένα πρόλογο, που να εξηγεί το πνεύμα της δημοσίευσης. Καλά, δεν υπήρχε καλύτερο; έπρεπε ντε και καλά να μπει αυτό;

  3. Χριστος Μαργαριτης

    Απ τα καλυτερα αρθρα που εχω διαβασει για το συγκεκριμενο θεμα

  4. Εξαιρετικό. Συγχαρητήρια!

  5. Άψογο από κάθε άποψη.
    Η ορθοδοξία παράγει υγιείς ψυχικά ανθρώπους με αρχές και ιδανικά, και τέτοιοι ανθρωποι φτιάχνουν και τις υγιείς κοινωνίες. Όποιος νομίζει ότι θα δει προκοπή η Ελλάδα με τον περιορισμό της Εκκλησίας στην παροχή συσσιτίων και φολκλορικών «δρωμένων» για να θυμόμαστε την «πολιτιστική μας ταυτότητα» αποδεικνύει το νηπιακό της διανοητικής του ηλικίας. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι πιο έξυπνος από τα τόσα εκατομμύρια κατοίκων μιας αυτοκρατορίας 10 αιώνων που αγκάλιασε πλήρως αυτήν την πίστη. Ούτε για εκείνους θα ήταν εύκολος ο αγώνας κατά των παθών, οπότε για να τον αναλαμβάνουν κάτι παραπάνω θα ήξεραν. Η ιστορία δεν αρχίζει από εμάς.

  6. Η εκκλησία δεν καταδικάζει κανέναν άνθρωπο. Το διαχρονικό έργο της είναι να θέτει τα όρια της εν Χριστώ ζωής, ώστε να γνωρίζουν τα μέλη της τι είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού και τι όχι. Δε μπορεί να πει τα αντίθετα απ΄ αυτά που λέει ο Χριστός και είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή, όποιες και να είναι οι ιστορικές συνθήκες.
    Επιτρέπονται λοιπόν μέχρι και τρεις γάμοι. Η μοιχεία και η πορνεία απαγορεύονται εξίσου αυστηρά με την ομοφυλοφυλία μέσα στην ίδια την Αγία Γραφή. Πολλά και μεγάλα είναι τα ανθρώπινα λάθη και γι αυτά υπάρχει το μυστήριο της μετανοίας. ΄Οταν όμως το λάθος θέλει να γίνει θεσμός και το κράτος νομοθετεί ενάντια στο νόμο του Θεού, η κοινωνία καταστρέφεται, σαπίζει. Τα δικαιώματα του Θεού είναι η μόνη μας ελευθερία. Η άλλη ελευθερία, το να ικανοποιούμε όλα τα θέλω και όλες τις επιθυμίες μας οδηγεί στις καταστάσεις που περιγράφονται στο κείμενο. Δέκα χιλιάδες παιδιά, ορφανά μεταναστόπουλα, έχουν επισήμως εξαφανιστεί στη Δύση για να ικανοποιηθούν οι επιθυμίες κάποιων. Τα παιδιά δεν έχουν δικαιώματα; Να έχουν ασφάλεια, να έχουν πατέρα και μητέρα;
    Δεν έχουν τέλος, ούτε πάτο οι πάσης φύσεως διαστροφές. Από τη προϊστορία υπάρχουν απαγορεύσεις και όρια σύμφυτα με τον ανθρώπινο πολιτισμό.
    Αν η Ορθοδοξία είναι ένα μέρος της ταυτότητας μας το άλλο μέρος ποιο είναι; Μπορεί να είναι κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο; Αυτό που απαγορεύει ο Θεός δεν μπορεί να το κάνει νόμο ο άνθρωπος. Το τι κάνει ο καθένας μας έχει τεράστια θεολογική σημασία, διότι και δέκα δίκαιοι να υπάρχουν κάπου δε θα καταστρέψει για χάρη τους το μέρος εκείνο ο Θεός. Μας έχουν απομείνει δέκα δίκαιοι άραγε; Ευτυχώς δέκα αγίους τους έχουμε ακόμη. Δι ευχών τους να έρθουμε στα συγκαλά μας.

  7. Θωμάς Καραγκιούζης

    Πολύ σωστή και διεξοδική ανάλυση. Εύγε!

  8. Θα προσπαθήσω να καλύψω κάποια κενά ιστορικής και διαλεκτικής φύσεως που αφήνει κατά τη ταπεινή μου άποψη το κείμενο του κυρίου Δαμαβολίτη. Τα συμπεράσματά του με βρίσκουν σχετικά σύμφωνο. Όμως έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο φτάνουμε σε αυτά.

    Η οικογένεια αποτελεί το πυρήνα δημιουργίας της κοινωνίας. Από τη δημιουργία των τροφοσυλλεκτικών κοινωνιών η οικογένεια εννοούμενη, σαν άντρας, γυναίκα και τα παιδιά τους, υπήρξε η βάση της. Σε αυτές τις χιλιάδες χρόνων ανθρώπινης ιστορίας υπήρξαν πολλές και σημαντικές παραλλαγές της οικογένειας, δημιουργώντας τις μητριαρχικές κοινωνίες ή τις πατριαρχικές κοινωνίες. Κοινώς παρανομαστής όμως ήταν η σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα.

    Οι Αμαζόνες και οι Γαργαρείς (ή ο μύθος τους τέλος πάντων) αποτελούν μια οριακή περίπτωση όπου οι γυναίκες και οι άντρες επιλέγουν να μείνουν μόνοι/μόνες τους. Με βάση την ιστορία (ή τη μυθολογία) οι δύο λαοί όμως συνευρίσκονται για περιορισμένο χρονικό διάστημα κάθε χρόνο και το παιδιά τους μοιράζονται με βάση το φύλο τους. Και αυτή όμως η περίπτωση επιβεβαιώνει τη φύση/βάση της κοινωνικής αναπαραγωγής (άνδρας-γυναίκα). Αυτό όσον αφορά το βιολογικό κομμάτι.

    Το ιστορικό/διαλεκτικά υλιστικό σκέλος της οικογένειας.

    Η οικογένεια σαν βάση της κοινωνικής οργάνωσης “μεταλλάσσεται” (δεν χρησιμοποιώ το όρο “εξελίσσεται” επίτηδες) παράλληλα με τις αλλαγές του τρόπου παραγωγής και αναπαραγωγής της κοινωνίας.

    Ο τωρινός τρόπος παραγωγής, παρόλες τις αλλαγές (και τα παράλληλα προγράμματα δόλιων αεριτζήδων τύπου ΣΥΡΙΖΑ), είναι και παραμένει προφανώς καπιταλιστικός. Οι τρέχουσες ανάγκες του καπιταλιστικού μοντέλου παραγωγής απαιτούν μια, δίχως περιορισμούς, χρήση των ανθρώπων ώστε να μεγιστοποιείται το όφελος από την εργασία του καθένα μας. Η κοινωνία και ο πυρήνας της, η οικογένεια, καλείται (ή μάλλον αναγκάζεται θέλοντας και μη) να γίνει ένας εύπλαστος σχηματισμός για να ανταποκρίνεται καλύτερα στις καπιταλιστικές ανάγκες.

    Έτσι λοιπόν η οικογένεια στη προηγούμενη ιστορική της μορφή (μονογαμία, δημιουργία/διατήρηση οίκου, ανατροφή παιδιών) μπαίνει σε κρίση και σε συνδυασμό με την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεις του ανθρώπου απειλείται με εξαφάνιση.

    Οι άνθρωποι τώρα μεταναστεύουν ή ακόμα χειρότερα είναι σε μόνιμη μετακίνηση, αφού η εργασία δεν είναι σταθερή, τα σπίτια σαν βάση μιας οικογένειας κοστίζουν ενώ κοστίζει και το μεγάλωμα παιδιών αφού η μόρφωση είναι εμπόρευμα, η υγεία τείνει να γίνει κλπ. Μέχρι πρόσφατα το φαινόμενο κάπως μαζευόταν από τους συγγενείς (παππούδες, θειες κλπ.) και την υποστήριξη τους αλλά τώρα πια με την άνοδο της ηλικίας τεκνοποίησης οι γονείς των καινούργιων ζευγαριών είναι πολύ μεγάλοι και αδυνατούν να συνεισφέρουν ή είναι μακριά. Τέλος υπάρχει και ο ανθρώπινος παράγοντας; τί συναισθηματικό δέσιμο μπορεί να χτίσουν δυο άνθρωποι όταν δεν ξέρουν που πατούν τη μια μέρα και πού την επόμενη;

    Εδώ είναι που δημιουργείται ο γόρδιος δεσμός που καλούμαστε να λύσουμε.

    Ποιές είναι οι υλικές συνθήκες που επιτρέπουν και υποστηρίζουν αυτή που τόσο ο αρχικός συγγραφέας όσο και ο υποφαινόμενος θεωρούν σαν την ιδανική κοινωνική σχέση; Το να μιλάει κανείς για «φύση» ή για «φυσικότητα» ενώσω ζει σε ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που επεμβαίνει συστηματικά στον άνθρωπο και το περιβάλλον με απώτερο σκοπό το κέρδος είναι σαν να κοιτάει το δέντρο και να αγνοεί το δάσος που καίγεται. Ελαφρυντικό αποτελεί ότι η επίκληση της φυσικότητας βασίζεται στις απόψεις μια συλλογικής κοινότητας, αυτής των πιστών αλλά και πάλι δεν είναι δυνατόν να μένουν σε μεταφυσικού τύπου αναλύσεις.

    Το ίδιο, και χειρότερο, λάθος πραγματοποιούν και όσοι τάσσονται εντελώς άκριτα υπέρ του ζητήματος των «ίσων δικαιωμάτων» οικογένειας για τους ομοφυλόφιλους και για την «ελευθερία» διαφορετικότητας.

    Η ελευθερία την οποία επικαλούνται είναι ιδιωτικού χαρακτήρα (οι λατίνοι είναι πιο ευθείς στη χρήση της λέξης από εμάς αφού ιδιώτης/idiot είναι μέχρι και σήμερα ο ηλίθιος) και η νομική αποδοχή της είναι αντιστρόφως ανάλογη της κοινωνικής νομιμοποίησής της. Γι’αυτό άλλωστε γίνεται και τόσο έντονη προπαγάνδα.

    Αυτή η ελευθερία δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τα αίτια που προκαλούν την εκμετάλλευση του ανθρώπου πάνω σε άλλους ανθρώπους, τα ζώα και το περιβάλλον. Αντιθέτως υποτάσσοντας πλήρως την τεχνολογική εξέλιξη της ανθρωπότητας στο καπιταλισμό, οι νέες κοινωνικές σχέσεις που μας προτάσσονται είναι περισσότερο νέες αγορές προς εκμετάλλευση παρά κοινωνική ανάγκη. Οπότε αυτή η ελευθερία είναι ελευθερία εκμετάλλευσης και όχι αυτοκαθορισμού του ανθρώπου.

    Η μεγάλη ευθύνη της πλειοψηφίας της αριστεράς είναι ότι τυφλωμένη από τη πρόοδο και στερημένη από μια προοπτική αλλαγής, έχει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αποδεχτεί/ταυτίσει πλήρως την τεχνολογική πρόοδο με τη κοινωνική πρόοδο.
    Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του εκφυλισμού είναι σήμερα να μιλάνε για την ανάγκη να ρυθμιστεί νομικά το εμπόριο οργάνων με τη λογική ότι αφού υπάρχει έτσι και αλλιώς πρέπει να “προστατευτεί” η πιο αδύνατη πλευρά, δηλαδή αυτοί που πουλάνε τα όργανά τους για να δώσουν να έχουν κάποιο μέλλον τα παιδιά τους. ‘Έχοντας προσωπικά συζητήσει το θέμα με “προοδευτική” -κατά την ίδια- ερευνήτρια του Πανεπιστημίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κάνει έρευνες για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προμηθεύει με επιστημονικό προσωπικό think tank που συνεργάζονται με τις/στις Βρυξέλλες, δε θα εκπλαγώ αν στο μέλλον παρουσιαστούν προς συζήτηση τέτοιοι νόμοι.
    Με την ίδια λογική, αφού είναι τεχνολογικά δυνατή η εξωσωματική γονιμοποίηση, και κάποιες ομάδες πίεσης -όχι απαραιτήτως ομοφυλόφιλων- ζητούν, μέσω κινητοποιήσεων, το δικαίωμα στη τεκνοποίηση.

    Χωρίς περιορισμούς ηθικού χαρακτήρα αλλά μόνο με μια νομικίστικη και δικαιωματική προσέγγιση, κοινωνίες που βάζουν σαν όριο μόνο το βαθμό ανάπτυξη της τεχνολογίας, μπορούν άνετα να φτάσουν στο απώτερο μέλλον μέχρι τα εργοστάσια παραγωγής (αναλώσιμων) ανθρώπων. Και μιλάω για ανθρώπους όχι για όργανα.

    Όμως η πνευματική φτώχεια αυτής της νομικίστικης-δικαιωματικής προσέγγισης με τη λογική ότι είμαστε όλοι ίδιοι (προσοχή ίδιοι όχι ίσοι) βγαίνει στην επιφάνεια όταν οι δημοσιογράφοι ρωτάνε τους συμμετέχοντες “γιατί παίρνουν μέρος” στις συγκεντρώσεις. Αυτοί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, απαντάνε σα χαλασμένος δίσκος “είμαστε εδώ για τα δικαιώματα” χωρίς όμως να ξέρουν να τα ορίσουν οι ίδιοι. Δίνουν δηλαδή λευκή επιταγή στην εκάστοτε εξουσία ή ακόμα χειρότερα σε μειοψηφικές ομάδες πίεσης.

    Αυτό το παράδοξο γεγονός συμβαίνει εν μέρει γιατί οι πλειοψηφία των συμμετεχόντων είναι ετερόφυλοι αλλά και γιατί κινητοποιούνται σε μια εντελώς θολή βάση. Οι ομοφυλόφιλοι, αντιθέτως γνωρίζουν πολύ καλά τους λόγους και είναι πολύ συχνά πιο ρεαλιστικοί, και δίκαιοι μπορώ να πω. Είναι οι μόνοι/ες που έχουν συγκεκριμένη άποψη. Ακόμα και αν κάποιος δεν συμφωνεί μαζί τους, (θεωρητικά) έχει μια βάση πάνω στην οποία να ανοίξει συζήτηση όχι σαν όμοια άτομα τα οποία πρέπει να συμπονούμε αλλά σαν ίσα άτομα τα οποία πρέπει να έχουν το θάρρος των επιλογών τους και τα όρια αυτών των επιλογών.

    Η δυνατότητα να μπορεί ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων να έχει κληρονομικά δικαιώματα σε περίπτωση θανάτου του ενός είναι σωστό. Η δυνατότητα λήψης αποφάσεων από το/τη σύντροφο σε περίπτωση αδυναμίας του άλλου -κωματώδης κατάσταση- είναι επίσης σωστή. Προσωπικά νομίζω ότι είναι ηθικά σωστό να δίνεται σ’ ένα ορφανό παιδί η δυνατότητα να έχει ανθρώπους που το νοιάζονται είτε αυτοί είναι ομοφυλόφιλοι είτε είναι ετεροφυλόφιλοι. Αλλά όχι με βάση τη δικαιωματική λογική, αλλά με τη λογική ότι στη προβληματική κοινωνία στην οποία ζούμε πρέπει να μένουν ορφανά όσο το δυνατόν λιγότερα παιδιά.

    Αυτό όμως προϋποθέτει μια αμείλικτη κριτική στο σήμερα, μια πρόταση για το αύριο. Προϋποθέτει ΡΗΞΕΙΣ πραγματικές και όχι χάϊδεμα αυτιών…

    Κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη

    • «η επίκληση της φυσικότητας βασίζεται στις απόψεις μια συλλογικής κοινότητας, αυτής των πιστών αλλά και πάλι δεν είναι δυνατόν να μένουν σε μεταφυσικού τύπου αναλύσεις»

      Το έντερο είναι κομμάτι του πεπτικού συστήματος. Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σ’ αυτήν τη διαπίστωση, είναι ιατρικό δεδομένο (και ετυμολογικά να το δείτε, φυσιολογία και φυσικότητα είναι παράγωγα της λέξης φύση). Τη στιγμή που μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να λογοκρίνει την αλήθεια (την ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ) για να μην «προσβάλλει» μια μειονότητα ανθρώπων που προτιμούν να ζουν στο ψέμα τους έχει περάσει ήδη τη θηλιά στο λαιμό της. Στο εξωτερικό σε ανθρώπους με «προβλήματα φύλου» πλέον αντί να προσφέρουν ψυχιατρική βοήθεια για να θεραπευθούν, τους χαϊδεύουν τ’ αυτιά υμνώντας τη «διαφορετικότητά» τους και τους καθιστούν πρότυπα για τη νεολαία, προβαλλόμενα από όλα τα ΜΜΕ. Δε μιλάω για απλούς ομοφυλόφιλους αλλά για ανθρώπους διαταραγμένους σε τέτοιο βαθμό ώστε να ισχυρίζονται ότι ανήκουν σε άλλο φύλο από αυτό που μαρτυρά το σώμα τους και να επιλέγουν να ακρωτηριαστούν για να ζήσουν αυτήν την «πραγματικότητα». Όταν έχεις ένα Χ και ένα Υ χρωμόσωμα είσαι ή δεν είσαι άντρας; Είναι μεταφυσικό το θέμα; Αν δεν αισθάνεσαι άντρας είναι δικό σου θέμα, δεν μπορείς όμως να υποχρεώσεις όλη την ανθρωπότητα να υποταχτεί στην παρανοϊκή ιδέα ότι είσαι γυναίκα. Και από αυτήν την απόψη της υπεράσπισης της αλήθειας δεν πρέπει να δοθούν παιδιά σε ομόφυλα ζευγάρια: γιατί θα δημιουργηθεί στα παιδιά (και στα υιοθετούμενα, που τους φτάνει η ορφάνια για να μπερδευτούν όσον αφορά τους ρόλους των φύλων, και στα υπόλοιπα παιδιά, που θα είναι παρατηρητές του πειράματος αυτού) η εντύπωση ότι γονείς μπορούν να αποτελέσουν οποιαδήποτε 2 (η περισσότερα!) άτομα, ανεξαρτήτως φύλου, το οποίο είναι και πάλι βάναυση καταπάτηση της αλήθειας. Γιατί αν η φύση ήθελε να υπάρχουν ομόφυλα ζεύγη θα τους έδινε και τη δυνατότητα να αναπαραχθούν. Είναι τυχαίο ότι στο εξωτερικό που από το δημοτικό (ή και το νηπιαγωγείο!) διδάσκεται σεξουαλική αγωγή με αναφορά και στην ομοφυλοφιλία (ακόμα και στην ομοφυλοφιλική σεξουαλική πράξη!) τα ποσοστά της ομοφυλοφιλίας καλπάζουν; Τόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβει κανείς ότι δεν πρέπει να παίζει με τα μυαλά των παιδιών;;;

      Όλα τα άλλα είναι ανώφελες κοινωνιολογικές αναλύσεις γιατί η αλήθεια έχει αποκαλυφθεί εδώ και χρόνια και τα μέσα προσπαθούν να τη δυσφημίσουν με τη ρετσινιά της συνωμοσιολογίας:
      Ένα υπόμνημα του 1969 στον Bernard Berelson, πρόεδρο του Συμβουλίου Πληθυσμού, από τον Frederick S. Jaffe, τότε αντιπρόεδρο της Planned Parenthood, αποκαλύπτει τις σοκαριστικές προτάσεις του διεθνούς οργανισμού ευγονικής για την μείωση του πληθυσμού, ανάμεσα στις οποίες διαβάζουμε και την ”ενθάρρυνση της ομοφυλοφιλίας”, την ”αναδιάρθρωση της οικογένειας”, την προώθηση των εκτρώσεων (ακόμη και την υποχρεωτική επιβολή τους σε ορισμένες περιπτώσεις!), της στείρωσης (ομοίως!), της αντισύλληψης, της γυναικείας εργασίας χωρίς την παροχή υπηρεσιών βρεφονηπιακής φροντίδας, την αλλαγή νοοτροπίας ως προς την ιδεατή ηλικία γάμου και τεκνογονίας και το μέγεθος της οικογένειας, των έλεγχο γεννήσεων μέσω επιδομάτων και κατάλληλης φορολογίας, τη χρήση «παραγόντων ελέγχου γονιμότητας” στο νερό, την πρόκληση χρόνιας κατάθλιψης και άλλα ωραία. Το υπόμνημα με τίτλο ”Berelson/Jaffe Chart” δίνει στην διαδικτυακή της βιβλιοθήκη (http://www.uscl.info/index.php?pr=Research_Library) η οργάνωση υπέρ της οικογένειας Coalition for Life των ΗΠΑ μαζί με πολλά άλλα έγγραφα που έχει συλλέξει από την έρευνα για το ίδιο θέμα.
      Δείτε το υπόμνημα εδώ:
      http://uscl.info/edoc/doc.php?doc_id=49&action=inline
      και διαδώστε το. Κυρίως στους ανόητους που ακόμη νομίζουν ότι το σύστημα προωθεί τα «δικαιώματά» τους από ανθρωπισμό…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*