Κίνημα Άρδην - Παρεμβάσεις, Κύρια Θέματα, Πολιτική

Δεν είναι «ώρα» για πολιτικές πρωτοβουλίες;

kinhmardin

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Απολύτως χαρακτηριστική του κλίματος της κατάθλιψης και της παραίτησης που κυριαρχεί ευρύτερα στον χώρο των «πολιτικοποιημένων» συμπολιτών, και κυρίως των προερχόμενων από την αριστερά, είναι η αντίδραση πολλών –κάποτε αληθινών– φίλων μας στο πρόσφατο εγχείρημα του Άρδην, να προχωρήσει στη συγκρότηση ενός πολιτικού κινήματος.

Η γκάμα των αντιδράσεων υπήρξε όντως ευρεία. Αρκετοί, μας είπαν: «Το “Άρδην”, οι “Εναλλακτικές Εκδόσεις”, ο “ν. Λόγιος Ερμής”, τα βιβλία σας, οι εκδηλώσεις σας στην Ξενοφώντος, στην Αθήνα, στη Βαλαωρίτου στη Θεσ/νίκη, στην Πάτρα, αντιπροσωπεύουν μια πνευματική όαση, γιατί θέλετε να την “βρωμίσετε” με την κομματική πολιτική; Αφού, ούτως ή άλλως, η χώρα χαμένη είναι. Συνεχίστε εσείς το “θεάρεστο έργο” της πνευματικής αφύπνισης και, κάποτε, αργότερα, ίσως εμφανιστούν και σχετικά πολιτικά κινήματα». Και υπάρχουν αναρίθμητες παραλλαγές της ίδιας ένστασης, που κινείται πάνω σε ένα και μόνιμο μοτίβο: «Ο κόσμος είναι κουρασμένος, απογοητευμένος, δεν είναι διατεθειμένος για νέα πολιτικά εγχειρήματα, θα πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες, για κάτι ευρύτερο» κ.ο.κ. Όπως υποστηρίζει, εμφατικά, εδώ και χρόνια, ένας διανοούμενος με σημαντική πνευματική παραγωγή: «σήμερα είναι καιρός του σπείρειν και όχι του θερίζειν».

Ορισμένοι –κάποιοι συνέβαλαν ενεργά στην καταστροφή, και προς τιμήν τους αποστασιοποιήθηκαν– υποστηρίζουν πως οι ρυθμοί της ανασυγκρότησης των κινημάτων για τη σωτηρία της πατρίδας θα πρέπει να ακολουθήσουν τους δικούς τους ρυθμούς εξέλιξης.  Προσπαθούν μάλιστα –καθόλου προς τιμήν τους– να φράξουν τον δρόμο σε όσους είχαν ήδη συνείδηση των τεκταινομένων, όπως εμείς, «καλώντας» μας να αναμένουμε τη δική τους «ωρίμανση».

Άλλοι καταλήγουν στην ίδια πρόταση, της αποστασιοποίησης, μέσα από μια αντίστροφη κίνηση, εκείνη μιας αβάσιμης και συχνά ψεύτικης αισιοδοξίας. «Όλα εν τέλει θα πάνε καλά, αφού περάσουμε και αυτή τη στενωπό. Ο ελληνισμός πέρασε και χειρότερα και αναγεννήθηκε εν τέλει». «Εξ άλλου, δεν βλέπετε και τις σχετικές θετικές κινήσεις που γίνονται στην επαρχία π.χ. και τις οποίες προβάλλετε και εσείς;» Μερικές φορές όμως αυτή η αισιοδοξία είναι χειρότερη από την κατάθλιψη των πρώτων. Διότι εδράζεται είτε σε μια στενή, υποκειμενικού χαρακτήρα, «ευρωστία της σαρκός» –που σε κάνει να τα βλέπεις όλα ωραία «διότι περνάς καλά»– είτε ακόμα και στην υποκρισία: Για να μην πάρω θέση, εξωραΐζω την πραγματικότητα. Και βέβαια, σε αυτό συμβάλλει και η γνωστή αίσθηση «αθανασίας» ενός πολύ παλιού, με πολυτάραχο βίο, λαού, «αφού αντέξαμε τόσα χρόνια, δεν πρόκειται να εξαφανιστούμε».

Η σύγχυση μεταξύ της ιδεολογικής προετοιμασίας και της άμεσης πολιτικής παρέμβασης, σε ό,τι  αφορά τη δική μας δραστηριότητα, εδράζεται όντως στο γεγονός ότι, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, επιμείναμε ιδιαίτερα στην «ιδεολογική προετοιμασία», την οποία θεωρούσαμε απαραίτητη για οποιαδήποτε πιθανή ανάκαμψη του ελληνισμού. Εξ ου και η συστηματική δουλειά μας στην ιστορία και την ιδεολογική αποδόμηση του εθνομηδενισμού, η έκδοση του «ν. Λόγιου Ερμή» κ.λπ. Πάντως, παρ’ όλα ταύτα, συνεχίζαμε και την πολιτική μας δραστηριότητα πάνω σε κομβικά ζητήματα, όπως για την Κύπρο και το Σχέδιο Ανάν, την υπόθεση Ρεπούση, τον Οτσαλάν, τη Σερβία, την καταγγελία της Χρυσής Αυγής κ.λπ., ενώ παράλληλα εκδώσαμε και την πολιτική εφημερίδα «Ρήξη», το 2007. Στη δεκαετία του 2000, δημιουργήσαμε το πολιτικό κίνημα Άρδην, ενώ διεκδικήσαμε ήδη την ψήφο των πολιτών με δημοτικές κινήσεις σε μεγάλες πόλεις της χώρας και εκλέξαμε και δημοτικούς συμβούλους.

Και τα ιστορικά γεγονότα δεν σου επιτρέπουν να κινηθείς πάντα με βάση το ιδεολογικό και πολιτικό ημερολόγιο που έχεις επιλέξει ως ομάδα ή ως άτομο. Η επιτάχυνση της παρακμής του ελληνισμού μετά το 2010 –και ιδιαίτερα κατά τα δύο τελευταία χρόνια– υπήρξε τόσο σαρωτική ώστε πλέον δεν αφήνει κανένα περιθώριο για μια προνομιακή ενασχόληση με μια «δουλειά εμβάθυνσης και προετοιμασίας, για τις γενεές που θα ακολουθήσουν». Επειδή είμαστε πεπεισμένοι πως ο ελληνισμός αντιμετωπίζει κυριολεκτικώς μία κρίση ύπαρξης, δεν υπάρχει το ιστορικό περιθώριο για μια δουλειά μακράς διάρκειας χωρίς μια ταυτόχρονη άμεση κινητοποίηση για τη σωτηρία του. Διότι, πριν απ’ όλα, πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει ο ελληνισμός. Δυστυχώς, σπορά και θερισμός ήρθαν εξαιρετικά κοντά, και όχι υπό τις ιδανικότερες συνθήκες. Σπέρνουμε αλλά και θερίζουμε σχεδόν ταυτόχρονα, από τον έστω λίγο σπόρο που είχαμε ήδη φυτέψει την προηγούμενη περίοδο.

Στους εφησυχάζοντες φίλους μας θα υπενθυμίσουμε πως ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός, από την άποψη του συνόλου των μεγεθών του, –δημογραφία, οικονομική και πνευματική παραγωγή, ρόλος στο παγκόσμιο γίγνεσθαι–, δεν βρισκόταν σε κατώτερο σημείο απ’ ό,τι σήμερα, που κινδυνεύει να μην διαθέτει πλέον τα μεγέθη για την αναπαραγωγή του ως αυτόνομο ιστορικό υποκείμενο. Γιατί αν, επί παραδείγματι, μετά την Άλωση του 1453, χάσαμε και κράτος και πληθυσμούς, ωστόσο ο ελληνισμός παρέμενε αποφασιστικός πνευματικός παράγοντας για την ίδια τη δυτική Αναγέννηση και, μέχρι το 1922, αποτελούσε καθοριστικό οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα της καθ’ ημάς Ανατολής, σε αντίθεση με τη σημερινή δραματική συρρίκνωση της παρουσίας μας.

Όσο για το ότι έχουμε ιστορία 3.000 ή 4.000 χρόνων, κανείς δεν έχει κερδίσει την ιστορική αθανασία, ιδιαίτερα αν βρίσκεται σε χώρο- γεωπολιτικό σταυροδρόμι, όπως ο δικός μας, όπου η παραμικρή υποχώρηση πληρώνεται με ακριβό αντίτιμο.

Επειγόμαστε, λοιπόν, για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος και θεμελιωδέστερος είναι πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνισμός είναι προβλήματα ζωής ή θανάτου –άμεσα, στο ορατό μέλλον–, κατά συνέπεια δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια αναμονής.

Ο δεύτερος αφορά στην ανάγκη να περιοριστούν οι «περιπέτειες» και οι συχνά επώδυνες παρακαμπτήριες οδοί μιας μακράς μετάβασης σε μια νέα περίοδο, οι οποίες μπορούν να την επιμηκύνουν τόσο πολύ ώστε να κινδυνεύει με ακύρωση. Βλέπουμε την ανάγκη συγκρότησης ενός πολιτικού πόλου διότι δεν επιθυμούμε η αναζήτηση του «εκσυγχρονισμού της παράδοσής» μας να περάσει πρώτα ή αποκλειστικά από τον Σώρρα ή τη Χρυσή Αυγή, όπως κινδυνεύει να συμβεί μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και του αριστερόστροφου μηδενισμού. Θα πρέπει ήδη να έχει διαγραφεί με τη μεγαλύτερη δυνατή ευκρίνεια μια «ενάρετη» εκδοχή του «εκσυγχρονισμού της παράδοσής» μας, και αυτή μπορούμε εμείς να την διατυπώσουμε, τουλάχιστον στις διαγραμματικές της αρχές.

Επί πλέον, η παρουσία μας θα βοηθήσει καθοριστικά στην επιτάχυνση των διαδικασιών στο σύνολο του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου και της ελληνικής κοινωνίας συνολικά, ακόμα και για εκείνους που θεωρούν πως «επισπεύδουμε» υπερβολικά. Γι’ αυτό, για πολλοστή φορά μετά το 1990, υποχρεωθήκαμε να αναπροσανατολίσουμε τις προτεραιότητές μας και να αναβαθμίσουμε και πάλι –για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί– την πολιτική παράμετρο μιας δραστηριότητας που πάντα τη θέλαμε συνθετική.

Πνευματική ή πολιτική δραστηριότητα λοιπόν;

Και θα θέλαμε να θέσουμε ένα ερώτημα σε όσους επικροτούν το πνευματικό έργο και τη συνολική πνευματική/πολιτισμική δραστηριότητα του Άρδην, αλλά αρνούνται την πολιτική της διάσταση: μήπως, άραγε, το γεγονός ότι για πενήντα χρόνια συνεχίζεται αυτή η πνευματική δραστηριότητα έχει κάποια σχέση με το ότι ήταν διαρκώς συνδεδεμένη με μια εξόχως πολιτική μέριμνα; Γιατί, αντίθετα, άνθρωποι με τους οποίους έχουμε πολλές φορές συμπορευτεί, και με σπουδαία παραγωγή σε επιμέρους τομείς, έφθασαν να στηρίξουν τον Γιωργάκη Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ εμείς ποτέ δεν υποταχθήκαμε στις «σημαίες τις φοβερές της εξουσίας;» Δεν αναρωτιούνται μήπως η καθαρότητα και η ευκρίνεια της ιδεολογικής και πνευματικής παραγωγής του Άρδην συνδέεται με τη απελπισμένη κάποτε προσπάθειά μας να μείνουμε κοντά στις πολιτικές ανησυχίες και τα άμεσα προβλήματα του λαού;

 Γιατί, άραγε, μόνο εμείς κατορθώσαμε, από την παλιά εξωκοινοβουλευτική αριστερά, να φθάσουμε στη σημερινή θέση μας για την ανάγκη υπέρβασης αριστεράς και δεξιάς και στην καταγγελία του συνόλου των ελίτ της χώρας; Μήπως γιατί η ενασχόλησή μας με την πολιτική δραστηριότητα, έξω και πέρα από κόμματα και θεσμούς της μεταπολίτευσης, μας έδωσε ακριβώς τη δυνατότητα να μπορούμε να βλέπουμε με ανοικτά μάτια την πραγματικότητα και στο πνευματικό και ιδεολογικό πεδίο;

Μήπως αυτή, η κατ’ εξοχήν πολιτική μέριμνα, μας έδωσε τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε π.χ. την ορθοδοξία και την παράδοση της χώρας, χωρίς ποτέ να ταυτιστούμε με εν πολλοίς αλλοτριωμένους θεσμούς, ή να εγκλωβιστούμε στην παράδοση;  Μήπως αυτή μας επέτρεψε να συγκρουστούμε μετωπικά –και νικηφόρα πιστεύουμε– με τον εθνομηδενισμό και την αποδομητική ιδεολογία, στον χώρο της ιστορίας; Μήπως αυτή δεν μας έκανε να «ανακαλύψουμε» έναν στοχαστή σαν τον Κώστα Παπαϊωάννου, κ.λπ.

Εν κατακλείδι, μετά από μια πορεία, για την ορθότητα της οποίας πολλές φορές αναρωτηθήκαμε, και μετά από κυριολεκτικά εναγώνιες αναρωτήσεις για το δέον γενέσθαι επί πολλά χρόνια, συμβιβαστήκαμε στο τέλος με την «ιδιοπροσωπία» μας. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως κάθε υποκείμενο, ατομικό ή συλλογικό, πρέπει να ακολουθεί το «δαιμόνιό» του, όπως διακήρυσσε ο Σωκράτης. Κάθε συλλογικό υποκείμενο αποτελεί μια ολότητα. Εάν προσπαθήσεις να αποκόψεις κάποιες από τις βασικές του πλευρές, συρρικνώνεται και αλλοιώνεται συνολικά.

Την αποστασία των διανοουμένων και των ελίτ μπορέσαμε να την διακρίνουμε όχι μόνο γιατί δεν ενταχθήκαμε ποτέ σε αυτές αλλά διότι, παράλληλα, μέσα από μια δημόσια και πολιτική παρέμβαση, μπήκαμε και στον κόπο να τις αποκαλύψουμε συστηματικά. (Διότι, βέβαια, δεν πιστεύουμε πως μόνο εμείς, του Άρδην, έχουμε διακρίνει την αποστασία των ελίτ· εκατομμύρια άνθρωποι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, την διακρίνουν ή την διαισθάνονται. Αν έχουμε κάποια ιδιαιτερότητα, αυτή βρίσκεται στο ότι είμαστε από τους λίγους που πασχίζουν με συστηματικό και συνθετικό τρόπο να την αποκαλύψουν και να οικοδομήσουν μια νέα πρόταση στο υψηλό αλλά και στο λαϊκό πεδίο).

Κατά συνέπεια, σήμερα, δυστυχώς –δυστυχώς, διότι η χώρα μας κατέρχεται καθημερινά και επιταχυνόμενα προς την ιστορική εξαφάνιση–, δεν υπάρχει περιθώριο για ντιλεταντισμούς και αποστασιοποιήσεις, ούτε για ψευδείς αισιοδοξίες, που αποτελούν ένα ακόμα άλλοθι για απραξία και «αναμονή».  Για να μην κοροϊδευόμαστε, φίλε Γ., φίλε Δ., φίλε Λ., φίλε Χ., φίλε Π., φίλε Ρ.,  φίλε Σ., φίλε και φίλη…, «υποκριτή αδελφέ μου», θα πάρεις επιτέλους θέση ανοικτή και ξεκάθαρη, έτσι ώστε τουλάχιστον να απελευθερωθείς από όποια ενοχή αισθάνεσαι, διότι στήριξες αυτό το ανοσιούργημα, ή θα συνεχίσεις το παιγνίδι της απόκρυψης που σε οδηγεί στην απόλυτη ακινησία και επιτρέπει την ανάπτυξη δηλητηριωδών ζιζανίων;

Εξάλλου, καθόσον κατεβαίνει το επίπεδο του προβληματισμού και της αντιπαράθεσης στη χώρα, καθόσον κατεβαίνει κατηγορία η χώρα μας και οδηγείται στη μεταβολή της σε ένα «αποτυχημένο κράτος», τόσο κατεβαίνει και το δικό μας επίπεδο. Μια χώρα σε παρακμή δεν μπορεί στο τέλος παρά να πνίξει στην ασημαντότητα και στις άναρθρες κραυγές ακόμα και όσους την καταγγέλλουν.

Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι η ώρα, ιδιαίτερα για όλους όσους έχουν θητεύσει στα κινήματα του νεώτερου ελληνισμού, από την αντίσταση στους Γερμανούς μέχρι τους πρόσφατους αντιμνημονιακούς αγώνες, να κάνουν, έστω τώρα, την ύστατη στιγμή, το αναγκαίο βήμα. Διαφορετικά, θα είναι υπεύθυνοι όχι μόνο για τη συγκυβέρνηση της αριστερής διανόησης με τον Λεβέντη, αλλά και για την είσοδο του Αρτέμη Σώρρα στη Βουλή!

Τα λοιπά, οι μεμψιμοιρίες, οι διαφωνίες, οι «κριτικές στηρίξεις», είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Αν και τώρα μηδίσετε, θα αναδειχτούν εν τέλει –έστω και πιο επίπονα, και από δρόμους σκολιούς–, από τους «ανώνυμους» συμπολίτες μας, οι δυνάμεις που θα ακυρώσουν τελεσίδικα την σημερινή κυβερνητική αθλιότητα. Θα ακυρώσουν ταυτόχρονα και εσάς, που δεν αντισταθήκατε, αλλά δια της συνενοχής και των παραλείψεων, φυλακισμένοι «μέσα στην ευρωστία της σαρκός» και τη δειλία σας, φέρατε τους μαφιόζους στην εξουσία. Εμπρός λοιπόν, μετά τον Βαρουφάκη, τον οποίο αναδείξατε πρώτο βουλευτή της χώρας, με τον Λεβέντη για Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και τον Σώρρα για υπουργό Οικονομικών!

 

13 Σχόλια

  1. Άρδην-Πρόσω. Με όσους είναι μέσα, με όσους είναι στον πρόναο, με όσους θα βρεθεί στο δρόμο του, εντάσσοντας ή συμπράτοντας, τοπικά και γενικά. Μόνο καλό θα επιφέρει η πολιτική ενεργοποίηση του Άρδην, για όσους μέσα και έξω από αυτό θα συνεργήσουν ως μέλη, ως φίλοι, ενεργώντας ή στηρίζοντας. Το Άρδην δεν έγινε μπάλωμα ή επίχρισμα ή τσόντα κι ο ρόλος της πνευματικής καθοδήγησης δεν αναιρεί τη νέα προσπάθεια. Μετά από 40 χρόνια όσοι το ανακαλύψαμε νωρίς ή αργά στην πορεία του θα βρεθούμε μέσα ή δίπλα σε αυτό. Δεν κοσκίνιζε 40 χρόνια αλλά και ζύμωνε. Και πάλι καλή αρχή!

  2. ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

    Μήνυμα προς όλους, διανοούμενους και μη: Είναι απόλυτα αναγκαία η δημιουργία της πολιτικής κίνησης του Άρδην και η άμεση κάθοδος στις εκλογές, όποτε γίνουν. Είμαστε ήδη στα πρώτα στάδια συρρίκνωσης του ελληνικού κράτους και πιθανού αφανισμού της πλειοψηφίας του ελληνικού έθνους. Για όποιον έχει όνειρα να αλλάξει πορεία αυτή η χώρα είναι αδιαπραγμάτευτο να στηριχθεί όχι μόνο η πνευματική αλλά και η πολιτική αφύπνιση μέσω του κινήματος.

  3. Τσαλίκης Αντώνης

    Ο Βολφ Μπίρμαν, που τον έχει μελοποιήσει ο Μικρούτσικος, ενώ όλους τους παράγοντες της σήψης(και τον λαό ακόμη) τους έχει
    »ΒΑΡΕΘΕΙ»,την διανόηση που σιωπά,αποστασιοποιείται και εν τέλει στηρίζει
    την παρακμή και την σήψη,την έχει»ΣΙΧΑΘΕΙ»!
    Πάμε λοιπόν!Η Ιστορία τους καλούς τους αμοίβει,τους κακούς τους τιμωρεί,αλλά
    τους χλιαρούς τους ξερνάει!Το χρωστάμε στους εαυτούς μας,στα παιδιά μας,το χρωστάμε στην ίδια την ζωή!!!

  4. Mα γιατί επιμένεις, γιατί είναι τόσο σημαντικός ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης; Σχετίζεται προφανώς με τον νέο ελληνικό διαφωτισμό.
    Τι θα γινόταν αν δεν είχε καταστραφεί η αυτοκρατορία από το 1204 ως την άλωση; Θα συνεχιζόταν, διότι είχε ήδη αρχίσει, η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας χωρίς όμως να οδηγήσει σε σύγκρουση με την εκκλησία, όπως έγινε στη Δύση. Θέλουμε να πιάσουμε το νήμα που κόπηκε τότε και να το συνδέσουμε με το σήμερα; Αυτός είναι ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης; Το νήμα δεν κόπηκε τελείως, κάτι συνεχίστηκε μέσα στη σκλαβιά που αποδεικνύει ότι ο ελληνικός διαφωτισμός δε θα ήταν ένας άθεος διαφωτισμός. Η φιλοσοφική αθεΐα εισήχθη στην Ελλάδα από τη δύση και θεωρήθηκε πρόοδος.
    Ο νέος ελληνικός διαφωτισμός που οραματίζεσαι είναι ένα πολύ μεγαλεπήβολο σχέδιο, αυτοκρατορικό. Βασική πλευρά αυτού του οράματος είναι ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης, που δε μπορεί να αποκοπεί χωρίς να αλλοιωθεί το σωκρατικό δαιμόνιο του ατομικού ή συλλογικού υποκειμένου που δημιούργησε αυτό το όραμα. (δαιμόνιο = θεός).
    Μη ξεχνάς όμως ότι πρόκειται για μια θεωρία απλώς, μια άσκηση επί χάρτου. Οι διανοούμενοι του δικού σου βεληνικούς, αυτοί που παράγουν τις διάφορες θεωρίες και τα συστήματα σκέψης, είναι ερωτευμένοι με τις θεωρίες τους, τις αγαπάνε, είναι το έργο της ζωής τους. Γι αυτό και ανέχονται την παραμικρή αλλαγή. Εσύ αγαπάς τις θεωρίες σου κι εγώ τον Χριστό και τις εντολές του. Ιερά Παράδοση είναι ο χώρος ενεργείας του Αγίου Πνεύματος και σ΄ αυτή την παράδοση δε μπορεί ν΄ αλλάξει ιώτα εν. Ας την αφήσουμε απ΄ έξω. Τόσο δύσκολο είναι;
    Είναι δύσκολο γιατί χαλάει τη σύνθεση. Μα έχεις μια μανία μ΄ αυτές τις συνθέσεις αντίθετων μεταξύ τους πραγμάτων, που είναι συνήθως ανέφικτες. Η οικολογία, ας πούμε, μπορεί να συνδεθεί με την ορθόδοξη ιδιοπροσωπία μας; Η οικολογία είναι ένα συστημα από μόνη της. Υπάρχουν πλευρές της θεωρίας της που οδηγούν σε θεοποίηση και λατρεία της φύσης, σε ένα είδος νεοπαγανισμού δηλαδή. Αυτά δεν τονίζονται και πολύ από τους εγχώριους οικολόγους. Αν και, στο Πελίτι, όπου πας να πάρεις σπόρους, γίνεται τρεις φορές τη μέρα προσευχή προς τη γη. Είδα με τα μάτια μου τη μεσημβρινή. Τα παιδιά της γης να την ευχαριστούν για το φαγητό. Ήταν μια σαφώς ειδωλολατρική προσευχή. Και μη χειρότερα, δεν ήξερα από πού να φύγω.
    Τέλος πάντων, είναι πολύ μεγάλη αυτή η συζήτηση. Θα σας ψηφίσω παρ΄ όλα αυτά. Ελπίζω να μπορούν και οι ψηφοφόροι να πουν καμιά κουβέντα.

    • «Ιερά Παράδοση είναι ο χώρος ενεργείας του Αγίου Πνεύματος και σ΄ αυτή την παράδοση δε μπορεί ν΄ αλλάξει ιώτα εν. Ας την αφήσουμε απ΄ έξω. Τόσο δύσκολο είναι;»

      Δυστυχώς, συντελούνται παράλληλοι μονόλογοι. Που έγραψε ο συγγραφέας για τον εκσυγχρονισμό της Ιερής Παράδοσης; Μα, πουθενά, βέβαια.

      Ο συγγραφέας λέει ότι θα πρέπει να μεταβάλουμε το πνευματικό απόσταγμα της ιστορικής μας διαδρομής, σε πρόταση της Ελλάδας για τον 21ο αιώνα: Λογουχάρη, η Θεσσαλονίκη μπορεί να καταστεί ένα σύγχρονο πνευματικό κέντρο της Ανατολικής Ευρώπης, αν πατήσει πάνω στην λαμπρή μεσαιωνική (βυζαντινή) της παράδοση –και την αναδείξει. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την αξιοποίηση της αρχαίας, κλασικής παράδοσης (π.χ. ίδρυση ακαδημίας ιατρικών επιστημών στην πατρίδα του Ιπποκράτη κ.ο.κ.)

      Επίσης, λέει ότι υπάρχει ένα απόθεμα παραδοσιακών γνώσεων και πρακτικών, που αν εξορθολογιστεί θα συμβάλει στην ανανέωση της αγροτικής παραγωγής, στην φαρμακολογία, την ιατρική έρευνα κ.ο.κ. Και ως προς αυτά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

      Με λίγα λόγια, η χώρα μας, αξιοποιώντας τον πολιτισμό και την παιδεία της, μπορεί να καταστεί μια σύγχρονη κοινωνία της γνώσης του 21ου αιώνα· εξάλλου, αυτό έχει να προσφέρει στην εποχή μας –να συμβάλει στην άρση του πνευματικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η Δύση.

      Τώρα ενώ το αίτημα για τον εκσυγχρονισμό της παράδοσης ανοίγει τέτοιους προβληματισμούς και τέτοιες προοπτικές· προφανώς, το σχόλιο της κ. Ευγενίας δεν αντιλαμβάνεται όλη αυτήν την δυνατότητα, παρερμηνεύει, και έρχεται να περιορίσει 3.000 χρόνια πνευματικού και υλικού πολιτισμού στο πλαίσιο της Ιερής Παράδοσης.

      Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο, ακόμα και για τον βυζαντινό άνθρωπο του 9ου – 10ου αιώνα: Ακόμα και τότε υπήρχε διάκριση μεταξύ θείας πνευματικότητας, και κοσμικής υλικής και πνευματικής δραστηριότητας. Γι’ αυτό και για παράδειγμα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα εκείνου του καιρού, δεν είχαν χαρακτήρα θρησκευτικό –σε αντίθεση με την Δύση, όπου το ιερατείο ήλεγχε ασφυκτικά την επιστημονική σκέψη της εποχής. Γιατί άραγε εκείνη η εποχή σκέφτηκε να ιδρύσει την κοινότητα του Αγίου Όρους , ως πρότυπη πολιτεία του Θεού –και δεν έσπευσε να μεταβάλει το σύνολο της βυζαντινής κοινωνίας σε τέτοια; Διότι ακόμα και τότε ίσχυε μια διάκριση την οποία φαίνεται να αρνείται η συγγραφέας του σχολίου. Άραγε, κατά πόσο κοντά στην ιδιοπροσωπία μας βρίσκεται η σκέψη της;

  5. Αγωνιατε μαλλον οτι δεν θα εχει προβολη το κινημα , οτι δεν θα στελεχωθει με επιφανη προσωπα… η γνωμη μου ειναι οτι δεν θα επρεπε.
    Η μεγαλυτερη προσφορα του Αρδην ισως ειναι το οτι αναχαιτισε το χαος που ειχε επιβαλει η ‘’διανοηση’’ και οι επωνυμοι στα κεφαλια μας.
    Η γνωμη μου ειναι οτι εμεις οι ελληνες εχουμε καει απο την υπερβολικη πολιτικη και πνευματικη εμβαθυνση και πολιτικη προετοιμασια τοσους αιωνες. Ο σκοπος του ανθρωπινου νου ειναι να βαζει ταξη και να απλοποιει το χαος. Οταν ομως η ‘’διανοηση’’ παραγει ακατασχετα τονους βιβλιων…καπου ξαναδημιουργει ενα χαος στην κοινωνια και στα κεφαλια της! … Ιδιατερα η πολιτικη μας ‘’διανοηση’’ που ειναι και στρατευμενη σε οτιδηποτε αλλο εκτος απο την ελλαδα. Γι’ αυτο και ανησυχω λιγο οταν καλειται στην προσπαθια σας και τους ‘’διανοουμενους’’. Η γνωμη μου ειναι οχι μονο να μην τους καλειται αλλα ουτε καν να τους δεχθητε, γιατι θα δημιουργησουν χαος στο κινημα σας!
    Ισως να χρειαστειτε ανθρωπους που εναι καλοι στον τομεα τους. Οικονομολογοι, πολιτικοι επιστημονες, διπλωματες, νομικους, στρατιωτικους κλπ… Τους ‘’διανοουμενους’’ και τους επωνυμους τι τους θελετε??…
    Στην ελλαδα τοσες καταστροφες που εχουμε υποστει τοσους αιωνες, δεν τις παθαμε γιατι δεν ειχαμε διανοουμενους… Διανοουμενους και επωνυμους ειχαμε…Κοινο νου δεν ειχαμε!!!
    Η ελλαδα δεν καταστρεφεται γιατι δεν μπορει να κανει καποιο μεγαλο επιτευγμα. Η ελλαδα καταστρεφεται γιατι δεν μπορει να αντιληφθει και να κανει ΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ. Αυτο ειναι το προβλημα μας εδω και αιωνες.
    Φτιαξτε ενα κομα που να μπορει να αντιληφθει, να προτινει και να κανει τα απλα και τα βασικα (δυο γαιδαρων αχυρα) για τα συμφεροντα του ελληνισμου. Δεν ζηταμε κατι περισσοτερο! Να χουμε κατι να ψηφισουμε!!! Με τις θεωριες δεν σωζομαστε!
    Ηγετες δεν υπαρχουν πια… τους πατησε το team-work.
    Και προσεξτε γιατι με ηγετες και μεγαλα ονοματα team-work ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!
    Φτιαξτε μια οργανωση η’ ενα κομμα με σκιωδης υπουργια οπως προτινε ενας φιλος εδω. Το καθε υπουργειο να εχει μια ομαδα εργασιας η’ ενα επιτελειο. Μη βαλετε προεδρο, αν θελετε κατι βαλτε μονο εκπροσωπο τυπου. Η καθε ομαδα εργασιας να εκδοσει μερικες κατευθηντηριες οδηγιες (οσο γινεται λιγοτερες και απλουστερες) για το πως πρεπει να δουλευει το υπουργειο γενικως αλλα και τι πρεπει να γινει στις παρουσες και μελοντικες συνθηκες. ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ. ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ.

    Ο πολυς κοσμος (και οι ελιτ) δεν θελει να συμετασχει για δυο λογους. 1) εχει κουραστει απο τα πολλα λογια 2) δεν μπορει να κατανοησει οτι το συμφερον του θα ειναι μεγαλο αν φτιαχθει ενα σωστο κρατος, απεναντιας πιστευει το αντιθετο.
    Οπως παει ομως ο κοσμος συντομα κανεις μα κανεις δεν θα μπορει να επιβιωσει αν δεν εχει ενα εξυπνο κρατος απο πισω του να τον στηριζει.
    Διεθνως οι ισσοροπιες εχουν αρχισει και κλονιζονται, παλαβοι εχουν παρει την ηγεσια της ευρωπης, παλαβοι θα παρουν και την ηγεσια του λευκου οικου. Η ρωσια ετοιμαζεται για πολεμο και θα πιθανως θα αναγκαστει να τον κανει.. Ο μεγαλος χαμος ερχεται και πολλοι ελληνες και οι φιλοι σας τοτε θα θελουνε να φυγουνε αλλα δεν θα εχουνε που να πανε. Θα χρειαζομαστε ενα εξυπνο ελληνικο κρατος τοτε να μας σωσει.
    Το Αρδην πρεπει να προχωρησει στην συγκροτηση του ως οργανισμου που θα ειναι σε θεση να αναλαβει την διακυβερνηση της χωρας και να τα φερει σε περας μονος του! Αν δημιουργηθει αυτο τοτε δυο τινα μπορουν να συμβουν Α) Να γινει πλειοψηφικο και να αναλαβει τη διακυβερνηση. (σχεδον απιθανο λογο αποκλεισμου απο τα μμε αλλα μπορει και να συμβει). Β) Να κληθει η’ να του ανατεθει να αναλαβει οταν η χωρα θα εχει πεσει σε δινη και οι αρμοι του κρατους θα ειναι στο παρα 5’ η’ θα εχουν κιολας σπασει. Κα μεσα σε ενα παγκοσμιο περιβαλον χαους ισως και πολεμου (αυτο ειναι και το πιθανοτερο). Θα μου πειτε γιατι να το αφησουν για την τελευταια στιγμη….Εε..Γιατι συνηθως ετσι γινεται.
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η δυνατοτητα της επιτυχιας του οποιοδηποτε πολιτικου κινηματος στην ελλαδα θα εξαρτηθει απο την ικανοτητα ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ των απλων μελων του και απο το αν θα μπορεσουν να κανουν τα ΑΠΛΑ και τα ΒΑΣΙΚΑ.

    • Αγαπητέ φίλε, μάλλον δεν έχεις καταλάβει ότι δεν αγωνιούμε για το εάν θα έχει «προβολή» το κίνημα, ούτε στην πραγματικότητα καλούμε τους φθαρμένους «διανοουμένους»να συμμετάσχουν. Διότι, δυστυχώς, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, τους ζυγίσαμε και τους βρήκαμε ελλιποβαρείς. Άλλο είναι το πρόβλημα το οποίο δεν βλέπεις. Ὀ,τι κάθε κίνημα, κάθε λαός, για να μπορέσει να νικήσει έχει ανάγκη από την ένωση δύο στοιχείων, της καρδιάς και του νου. Εάν δεν υπάρχει οργανική σύνδεση αυτών των δύο στοιχείων, δύσκολα κερδίζουν οι λαοί και τα κινήματα. Ένας από τους βασικούς λόγους που δεν ολοκληρώθηκε η Επανάσταση του 21 και οδήγησε σε εμφύλιους ήταν το γεγονός ότι δεν διαθέταμε μια ενιαία ηγεσία που να συνδυάζει το θάρρος, την παληκαριά και την πολεμική αρετή, με τη γνώση των διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων. Ο Κολοκοτρώνης από τη μία, ο Μαυροκορδάτος από την άλλη. Αντίθετα στη Γαλλία είχαν μια ενιαία ηγεσία, τον Ναπολέοντα, στην Λατινική Αμερική τον Μπολιβάρ, στη Ρωσία τον… Λένιν, στην Κίνα τον Μάο, στο Θέρισσο τον Βενιζέλο, κ.ο.κ. Και όσο δεν υπάρχει και ένα σημαντικό πνευματικό κίνημα που να συμπορεύεται με τον λαό δεν μπορεί τίποτε να ολοκληρωθεί. Γι’αυτό επιμένουμε τόσο στην «αποστασία των διανοουμένων» και την απουσία τους καθώς και στην ανάγκη συγκρότησης μιας νέας διανόησης δεμἐνης με το λαϊκό σώμα. Γι αυτό και τόσα χρόνια πασχίζουμε και σε αυτό το επίπεδο. Δυστυχώς δε η κρίση της χώρας μας, η παρακμή της, δεν αφορά μόνο τη διανόησή της.

      • Συμφωνω απολυτα με την αναγκη συγκροτησης μιας νεας διανοησης δεμενης με το λαικο σωμα.
        Η δικη μας ‘’διανοηση’’ ειναι απολυτα εξαρτημενη απο τη δυση. Και εχει ατροφησει σε τετοιο βαθμο που εχει χασει το ρολο της διανοησης. Η πραγματικη μας διανοηση ειναι η αγγλοσαξωνικη διανοηση. Βεβαια ολα τα κρατοι πλεον εξαρτονται απο αυτους…αλλα οταν βγαινει κατι νεο οι γερμανοι το μασανε πρωτα γερμανικα, οι γαλλοι γαλλικα, οι γιαπωνεζοι γιαπωνεζικα και μετα το κατεβαζουν κατω….ενω εμεις το κατεβαζουμε αμασητο. Υπαρχουν βεβαια και καποιοι ελληνες λιγοστοι διανοουμενοι με θαυμαστο εργο αλλα ειναι σποραδικοι , ξεχωρα ατομα χωρις δυνατοτητα συνεχειας και ψαξε βρες τους…
        Παρατηρουμε επισης και το εξης, εχει κατεβει πολυ το επιπεδο της ελληνικης διαννοησης (του νου) αλλα παραλληλα εχει ανεβει σε ‘’νου’’ ο λαος η ‘’καρδια’’ . Σε τετοιο βαθμο που δεν μπορεις να πεις αυτοι ειναι η καρδια και αυτοι ο νους. Τωρα δεν βρισκομαστε στο 21 που οι στρατηγοι ηταν αγραμματοι ουτε μπορει να πει κανεις οτι δεν υπαρχουν μεσα στο λαο ανθρωποι που να γνωριζουν τις γεωπολιτικες εξελιξεις και να τις εχουν σπουδασει.
        Ναι η παρακμη εχει φτασει και στο λαο ομως η δεξαμενη αυτη ειναι πολυ μεγαλυτερη.
        Ευχομαι στο Αρδην οχι μονο να πετυχει αλλα να κανει και αλλους να το ζηλεψουν και να προχωρησουν σε αναλογες προσπαθειες.
        ΥΓ. Προσεξτε παντως με τους ηγετες αλλα Λενιν και Βενιζελο, γιατι συνηθως ατροφουν την ομαδα και ειδατε τι ηρθε μετα απο αυτους.

  6. H μη κομματική σας νοοτροπία είναι σωστή. Δεν είναι δυνατόν να σωθεί η χώρα με κομματικές παρατάξεις. Απαιτείται πολιτική συσπείρωση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων αντίστασης. Τα άκρα – αριστερά και δεξιά – έχουν οδηγήσει επανειλημμένα σε εμφύλιους σπαραγμούς, ενώ το παρόν πολιτικό σκηνικό όλων των αποκλίσεων…
    Το πρόβλημα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι τριπλό:
    1. Το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο επιμένει στην κομματική διαιώνισή του στην εξουσία και συνεχίζει να δρα με κομματικές τακτικές.
    2. Κάθε κινηματίας και κάθε διαμαρτυρόμενος ή αντιστεκόμενος πολίτης δεν συνδιαλέγεται πολιτικά με τους υπόλοιπους αντιστεκόμενους. Η εγωμανία είναι το υπ’αριθμόν 1 πρόβλημά μας.
    3. Αν δεν θεωρείται κάποιος ΑΥΘΕΝΤΙΑ, δεν μπαίνουν οι υπόλοιποι στον κόπο να δουν αν έχει κάτι χρήσιμο ή σωτήριο να πει. Έτσι οι ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ συνεχίζουν τον εγωμανή, τραγικά μονοδιάστατο, και συνεπώς ελλιπή τους ΜΟΝΟΛΟΓΟ, ενώ κάποιοι «αναυθεντικοί» κι «άσημοι» μεν, με αυξημένη πολυδιάστατη παιδεία, ενημέρωση και κριτική ικανότητα δε, έχουν πολύ πληρέστερη εικόνα για την κρίσιμη κατάσταση, αλλά κανένας δεν τους υπολογίζει.

  7. Παρά τις αρνητικές εξελίξεις στην χώρα μας – και παγκοσμίως – παρατηρείται μια τάση πολιτικής αφύπνισης από μέρος του λαού. Μπορεί να παραμένει μειοψηφία προς το παρόν, αλλά συνήθως οι λίγοι «γέρνουν την πλάστιγγα» προς το καλό ή και το κακό.
    Στις μέρες μας υπάρχει μια έντονη αποστροφή προς το Κοινοβουλευτικό Ολιγαρχικό σύστημα και αυτό είναι θετικό. Επίσης υπάρχει μια πρόθεση για επιστροφή στις ρίζες μας, στην ελληνική γραμματεία και τα πολιτικά συστήματα της Κλασικής Ελλάδας, κάτι επίσης πολύ θετικό. Ο υγιής Εθνοκεντρισμός και η Επανελλήνιση επανέρχεται την ίδια ώρα που τα πολιτικό-ιδεολογικά «νεοταξικά» σκουπίδια των τελευταίων 150 ετών ξανά παίρνουν την θέση που τους αξίζει, δηλαδή τον κάλαθο των απορριμμάτων …
    Ίσως η πολυδιάσπαση των προβληματιζόμενων και σκεπτόμενων Ελλήνων σε πολλές ομάδες να αποτελεί πρόβλημα, από την άλλη όμως αυτό αποτελεί και πλεονέκτημα καθώς δύσκολα οι εξουσιαστές μπορούν να τις ελέγξουν και να τις καπελώσουν.
    Κατά την ταπεινή γνώμη μου, χρειάζεται να υπάρξει ένας πανεθνικός πολιτικός φορέας με ένα κοινό σύνθημα και κοινά προτάγματα που θα λειτουργεί ως δημοκρατική συντονιστική πλατφόρμα ή ως πυρήνας συσπείρωσης και συνένωσης των ελληνικών πατριωτικών ομάδων.
    – Βέβαια ήδη έχουν δημιουργηθεί ορισμένοι παρόμοιοι φορείς, αλλά χωρίς ορατά αποτελέσματα προς ώρας.
    Πάντως υπάρχει μια πανελλαδική δραστηριότητα και επαφές μεταξύ μελών των ομάδων, με στόχο την κοινή και δυναμική συμπόρευση. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει όλοι να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση.
    Κανένα λαικό κόμμα ή κίνημα δεν μπορεί μόνο του να επικρατήσει στο παρόν ελεγχόμενο πολιτικό πεδίο εκτός εάν διαθέτει τα τοκογλυφικά πακέτα και τις «πλάτες» που διέθετε ο μακαρίτης Ανδρέας.
    Κανείς δεν διαθέτει την «φιλοσοφική λίθο» και θα είναι εγωιστικό και άκαιρο να επιμένουν κάποιοι ολίγοι σε απόλυτες προτάσεις και λύσεις για το Έθνος, όσο αγαθές και αν είναι οι προθέσεις τους.
    Συνεργατικά όμως μπορούμε … οι λίγοι θα γίνουν πολλοί … και οι πολλοί θα γίνουν Δήμος … και ο Δήμος θα μας οδηγήσει στην πραγματική Δημοκρατία !

    Αλέξανδρος – πολίτης/μέλος του Κ.Α.Δ ( Κίνημα Αληθινής Δημοκρατίας )

  8. Kανείς δε διαφωνεί με την αξιοποίηση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς έτσι όπως το θέτεις, Γιώργο.
    Ο όρος όμως εκσυγχρονισμός της παράδοσης είναι πολύ γενικός, βαρύς και εξαιρετικά περιεκτικός. Τα χωράει όλα μέσα. Όταν μάλιστα βρίσκεται σε ιδρυτική πράξη κόμματος, που θάχει σε λίγο και νομικό χαρακτήρα, δεν αρκεί η προφορική διαβεβαίωση ότι δεν βάζουμε και την Ιερά Παράδοση μέσα, όταν γράφουμε «εκσυγχρονισμός της παράδοσης». Πρέπει να αναφέρεται ρητά μέσα στο ίδιο το κείμενο. Είναι μια προσθήκη μισής σειράς.
    Τη δέχομαι ως ειλικρινή την προφορική διαβεβαίωση. Νόμιζα μέχρι τώρα, ότι όταν κάποιος δηλώνει «ορθόδοξος άθεος», μπορεί μεν να μη πολυπιστεύει, αλλά σίγουρα δεν θέλει να δει ξαφνικά έναν καρδινάλιο ή έναν πάστορα να συλλειτουργεί με τον παπά όταν θα πάει την Ανάσταση, μια φορά το χρόνο, στην εκκλησία. Ότι βλέπει τουλάχιστον την πολιτική σημασία ή την εθνική σημασία αυτής της καταστροφής που συστηματικά δρομολογείται σήμερα από την εκκλησιαστική ηγεσία. Γι αυτό δηλώνει ορθόδοξος, έστω άθεος. Θέλει δηλαδή η ορθοδοξία να διατηρηθεί στην πατρίδα μας κι ας μη πατάει στην εκκλησία ο ίδιος. Νόμιζα ότι σ΄αυτή τη βάση μπορούμε να συνυπάρχουμε όλοι στο ίδιο πολιτικό σχήμα.
    Είχα σκεφτεί μάλιστα και το σύνθημα γι αυτό το κομμάτι της προεκλογικής καμπάνιας: »Μας αλλάξατε τα φώτα δε θα μας αλλάξετε και την πίστη». Θα γινόταν μια ωραία αφίσα. Δεδομένου ότι το χαρτί του μεταναστευτικού, του εθνικού κλπ, θα το παίξουν πολλοί στις παρουσιάσεις των προγραμμάτων και θα δημιουργηθεί η γνωστή προεκλογική σύγχυση είναι σημαντικό να τονιστούν τα σχέδια των Αμερικανών για τα θρησκευτικά πράγματα της Ελλάδας. Χωρίς την επιμονή της Χίλαρι Κλίντον δεν θα γινόταν η ψευτοσύνοδος στην Κρήτη, μετά την άρνηση της Ρωσίας να παραστεί.
    Έλα όμως που μια μικρή διευκρίνιση μισής σειράς μέσα στο κείμενο, δε περνάει, δε γίνεται δεκτή. Γίνεται μόνο προφορική διαβεβαίωση. Πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος.
    Ας αφήσουμε τους θεωρητικούς λόγους για σήμερα κι ας πιάσουμε τους πιο πρακτικούς. Ξοδέψαμε την τελευταία δεκαετία περίπου για να πείσουμε τους κομματικά άστεγους αριστερούς για την κρίσιμη σημασία των εθνικών προβλημάτων της χώρας. Πώς να τους πούμε τώρα και για τη σημασία της Ορθοδοξίας για την επιβίωση του έθνους τους τελευταίους 17 αιώνες; Θέλουμε πάνω από πενήντα χρόνια. Θα μας κοροϊδεύουν και τα παπαγαλάκια της νέας τάξης στα κανάλια.
    Έχω λυπηθεί πάρα πολύ με την υπόθεση αυτή. Κάποτε η σύγκρουση ήταν η ζωή μου. Τώρα πρέπει να ζητάω συγνώμη κάθε φορά που υψώνω τον τόνο της φωνής. Αν και ένας γερός καβγάς είναι ότι μου χρειάζεται τώρα, διότι είμαι πολύ στενοχωρημένη. Αυτό φυσικά δε γίνεται στη μέση της διαδικτυακής πλατείας. Τέλος πάντως, ας είναι βελούδινο το διαζύγιο. Υπάρχει ασυμβίβαστη διάσταση τελικά. Μη μου λέτε μόνο για παράλληλους μονόλογους κι ότι δε καταλαβαίνω γιατί νευριάζω πολύ.

  9. Αυτο το ‘’εκσυγχρονισμος της παραδοσης’’ , μου ακουγεται και μενα καπως… Μπορει να τυχει τεραστιας στρεβλωσης. Εσεις μπορει να εχετε τις καλυτερες των προθεσεων αλλα αμα το ακουσεις ετσι σκετο επιδεχεται πολλες ερμηνειες. Εχει παλιωσει η παραδοση μας και χρειαζεται εκσυγχρονισμο?… Πως θα την ανανεωσουμε?… Αλλα σημιτη ? Μηπως δεν ειναι καλη τωρα και πρεπει να την τροποποιησουμε? Πως?… Μηπως να τη μουσουλμανοποιησουμε και λιγακη να χωραμε ολοι?.. Ο καθενας θα το ερμηνευει οπως θελει.
    Βεβαια εξηγει ο Καραμπελιας. Αλλα ποσοι θα μελετησουν Καραμπελια νομιζετε? Ποσες φρασεις τετοιου τυπου δεν εχουν παρερμηνευτει σε τετοιο βαθμο που να κανουν τα κοκκαλα των δημιουργων τους να τριζουν? Για αυτο σας λεω αφηστε τα μεγαλεπιβολα και πιαστε τα απλα και τα βασικα!
    Η γνωμη μου ειναι να τη βγαλετε τελειως αυτη τη φραση. Γιατι μπορει να βγαλει τερας… Και την οικολογια, εχει δικαιο βγαλτε την.
    Φανταζομαι οτι εκτος απο την Κυρια Ευγενια θα σας το χουν πει και αλλοι.

  10. @George

    Το πρόβλημα που προκύπτει για κάποιους από τον όρο ‘εκσυγχρονισμός της παράδοσης’ πηγάζει από το γεγονός ότι αντιλαμβάνονται τον όρο ‘παράδοση’ με εντελώς λανθασμένο τρόπο.

    Προφανώς, δεν μπορείς να εκσυγχρονίσεις αυτό που υπήρξε, αυτό που λέχθηκε, το πνευματικό οικοδόμημα που μας παραδίδεται. Θα ήταν αστείο, λογουχάρη, να ξαναγράψουμε τον Επιτάφιο του Περικλή, που μας παραδίδει ο Θουκυδίδης ή τα κείμενα των Πατέρων στα Γρκήγκλις. Ή να αναθεωρήσουμε το σχίσμα των Εκκλησιών, να κάνουμε ότι δεν υπήρξε –μόνο και μόνο διότι υπάρχει τέτοια μεθόδευση από τα κέντρα εξουσίας. Αντίθετα, το υπερασπιζόμαστε διότι στο κάτω κάτω της γραφής, αυτό διέσωσε την ανατολική ορθόδοξη παράδοση, και κατά συνέπεια την κοινωνία της εποχής του σχίσματος, από την εργαλειακότητα, τον καισαροπαπισμό και όλες τις παθογένειες της δυτικής, στην αρχή θεολογικής, και μετέπειτα κοσμικής σκέψης. Άρα αυτό που ‘νόμιζε’ η κυρία Ευγενία, ότι δηλαδή ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης ανοίγει την κερκόπορτα για την άλωση της θρησκευτικής μας ιδιοπροσωπίας, είναι απλώς εσφαλμένες υποθέσεις –που δεν θα ήταν εξοργιστικές αν δεν προέρχονταν από έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά τόσο την αρθρογραφία της Ρήξης για την Σύνοδο, όσο και την γενικότερη στάση του χώρου απέναντι στο ζήτημα.

    Στο κάτω κάτω της γραφής δεν έγραψε η κυρία Ευγενία το 1204 για να υπερασπιστεί αυτήν την ιδιοπροσωπία απέναντι σε όλες τις μορφές της δυτικής αποικιοκρατίας (και της πνευματικής θρησκευτικής). Ούτε αποκατέστησε την σημασία του ‘Αναβαπτιστικού Κινήματος’ κατά την τουρκοκρατία, για την αντιμετώπιση της διείσδυσης των Καθολικών στον ελληνικό χώρο. Συνεπώς, λίγο περισσότερη σύνεση, δεν βλάπτει.

    Αυτό που λέμε, με τον όρο εκσυγχρονισμό της παράδοσης, είναι ότι μπορούμε να εκσυγχρονίσουμε την κοινωνία μας, χρησιμοποιώντας πτυχές της παράδοσής μας. Να πάψουμε δηλαδή να την βλέπουμε ως κιβωτό της ψυχής μας, ή έσχατο ανάχωμα στην επέλαση της παγκοσμιοποίησης, και να την χρησιμοποιήσουμε πιο δημιουργικά για να υπερβούμε την παγκοσμιοποίηση: Να αξιοποιήσουμε δηλαδή την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας, για να αλλάξουμε την ελληνική κοινωνία, και να την καταστήσουμε μια ‘κοινωνία της γνώσης’ απολύτως επίκαιρη και λειτουργική για τον 21ο αιώνα. Αυτό δεν είναι ‘ουτοπία’ ή ‘θεωρία’. Είναι ήδη πραγματικότητα, μόνο που λειτουργεί υπόγεια σήμερα, γιατί οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις την ‘θαύουν’ και την υπονομεύουν. Να δώσω ένα παράδειγμα από τον χώρο της εκπαίδευσης: Το ελληνικό επιστημονικό και ακαδημαϊκό προσωπικό είναι περιζήτητο στην αφρόκρεμα των πανεπιστημίων της Δύσης. Και τα ίδια τα ιδρύματα επιφυλάσσουν περίοπτη θέση στην ελληνική γραμματεία στα corpus τους. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοια ιδρύματα, ενώ διαθέτουμε δύο από τις σημαντικότερες προϋποθέσεις για να τα στήσουμε, δηλαδή μια κληρονομιά Παιδείας, και γνώσης, και ανθρώπους ικανούς να την συνθέσουν με την σύγχρονη επιστήμη. Γιατί ακριβώς οι πολιτικές του ελληνικού κράτους όχι μόνο δεν απαγορεύουν την διαρπαγή αυτού του πλούτου, αλλά την ευνοούν τώρα.

    Με λίγα λόγια, ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης ούτως ή άλλως συμβαίνει· το ζήτημα είναι να θα τον κάνει το Κέμπρητζ ή… εμείς.

    Όσο για την οικολογία, θα αστειεύεστε βέβαια. Σε μια εποχή, όπου τα αλιεύματα του Αιγαίου κινδυνεύουν με εξαφάνιση (και άρα όλη η παράδοση χιλιάδων χρόνων παράκτιας αλιείας), σε μια εποχή όπου ο βαρβαροτουρισμός ισοπεδώνει ένα από τα λίγα… τουριστικά πλεονεκτήματα της χώρας, την ελληνική φύση (το ‘παραδοσιακό ελληνικό τοπίο’ αν θέλετε…), σε μια εποχή όπου οι βάρβαρες, βιομηχανικές πρακτικές της γεωργικής καλλιέργειας έχουν μειώσει μέσω της διάβρωσης, της τοξικότητας των εδαφών κ.ο.κ. θεαματικά την καλλιεργούμενη έκταση του πλανήτη (με συνέπεια τις σποραδικές εκτοξεύσεις στις τιμές των τροφίμων, που επανέρχονται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα), σε μια εποχή που η κλιματική αλλαγή καταστρέφει τον βίο εκατομμυρίων ανθρώπων, εξαναγκάζοντας τους σε μετανάστευση εσείς μας λέτε ότι πρέπει να βγάλουμε την οικολογία, επειδή μια ή μερικές δεκάδες ανθρώπων την έχουν μπλέξει με τον Σάι Μπάμπα; Αν είναι έτσι, να βγάλουμε και την οικονομία, από το πρόγραμμα διότι την διαχειρίζονται λάτρεις του… Μαμμωνά.

    Σας παρακαλώ, σοβαρευτείτε…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*