Πολιτική, Ρήξη φ. 130-139, Ρήξη φ. 138

Το τέλος της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας

Τους απομένει μόνο το γάντζωμα στην εξουσία

Του Τάσου Αναστασίου από την Ρήξη τ. 138

Ήταν βράδυ Ιούλη σε ένα μπαρ, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα του 2015, όταν στη διπλανή παρέα ακούστηκε μια υποψήφια για βραβείο αφέλειας ατάκα: Αριστερό είναι να μένεις μόνος σου και όχι με τους γονείς σου! Ήταν η εποχή που η τεσσαρακονταετής ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφτανε στο ζενίθ της, λίγες μέρες πριν γονατίσει μπροστά στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και αρχίσει να ξεφουσκώνει σαν τρύπιο λάστιχο. Μέχρι τότε, η αριστερά είχε καταφέρει να ταυτιστεί στη σκέψη της κοινής γνώμης όχι μόνο με την επαναστατικότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία, αλλά και με την ηθική ανωτερότητα, με το «καλό», με τη θρησκευτική (παραδόξως) έννοια του όρου, αντιγράφοντας την προτεσταντική ηθική των Δυτικοευρωπαίων που γέννησε εν τέλει –κατά Μαξ Βέμπερ– το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Ταυτόχρονα, και ενώ θεωρητικά δεν κατείχε την εκτελεστική εξουσία, η ιδιότητα του αριστερού αποτελούσε διαβατήριο για καριέρα στον κινηματογράφο, στη μουσική, στη λογοτεχνία, σε όλες γενικά τις τέχνες, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία και σε οποιαδήποτε θέση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, από απλός κλητήρας μέχρι γενικός γραμματέας υπουργείου. Ο αριστερός, τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν συνώνυμο του προοδευτικού, του δίκαιου, του αντιπάλου της αδικίας, του υπερασπιστή των φτωχών, του αντικαπιταλιστή, του εξεγερμένου, του αντιαμερικάνου, του αντισυστημικού. Επίσης, θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να ισχυριστεί ότι αριστερός θεωρείτο όποιος έπλενε τρεις φορές τη μέρα τα δόντια του (μετά από κάθε γεύμα) και όποιος μάζευε επιμελώς τα κακά του σκύλου του κατά τη διάρκεια της βόλτας στο πάρκο.
Δυστυχώς, όπως πάντα συμβαίνει σε όλες τις όμορφες ιστορίες, υπάρχουν και τα αλλά. Ένα από αυτά, για να μην πλατειάζουμε, είναι ότι η αριστερά, στον δρόμο προς τη δημιουργία του επίγειου παράδεισου, ξέχασε αυτό που της είχε διακηρύξει ο προφήτης της, Καρλ Μαρξ, δηλαδή ότι ένας λαός που έχει αποσυνδεθεί από το παρελθόν του είναι λιγότερο ελεύθερος να δράσει ως λαός, από το να είχε τη δυνατότητα να τοποθετηθεί στην ιστορία. Έτσι, λοιπόν, επιδόθηκε σε μια λυσσαλέα πολεμική σε οτιδήποτε ελληνικό, συκοφαντώντας ως εθνικιστή, ακροδεξιό και φασίστα όποιον τολμούσε να χρησιμοποιήσει απαγορευμένες λέξεις όπως πατρίδα, έθνος, πίστη. Φτάνοντας στο αντίθετο άκρο, με μια απίστευτη όρεξη να αφελληνιστεί, η ελληνική αριστερά ταυτίστηκε ουσιαστικά στις ιστορικές της θεωρητικές αναζητήσεις με τον εθνικισμό των γειτόνων μας: των Τούρκων εθνικιστών κεμαλιστών, των Αλβανών, που στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνεργάστηκαν με τους ναζί και που καλοβλέπουν ολόκληρες περιοχές στα Βαλκάνια, και των Σκοπιανών, του υβριδικού made in USA κράτους. Κατά τα άλλα, παράλληλα διεκδικούσαν την πρωτοπορία στη μάχη κατά του φασισμού!
Κι επειδή, συν τοις άλλοις, οι αριστεροί ήταν και οι πιο έξυπνοι, αλλά και οι πιο μορφωμένοι, κατάφεραν από τη μία να δημιουργούν γενιές περήφανων γενίτσαρων και από την άλλη να απομονώσουν τα αμόρφωτα λαϊκά στρώματα τα οποία ρεαλιστικά έβλεπαν να χάνεται η ομαλή καθημερινότητά τους από την εισβολή αλλοδαπών, την εγκληματικότητα και την γκετοποίηση στις φτωχές συνοικίες, και έτσι τους κάναν δώρο στο ακροδεξιό καρκινομόρφωμα, τους ιδεολογικούς υμνητές αυτών που έκαψαν, βίασαν και σκότωσαν στα χώματά μας. Εξάλλου, στις συνοικίες που κατοικεί η «προοδευτική» ελίτ, οι μετανάστες δεν ρίχνουν τα μεροκάματα τους. Ίσα, ίσα, που κάνουν και τις όποιες δουλειές τους (καθαρισμό σπιτιού, περιποίηση κήπου, φύλαξη) φτηνότερα. Ενδέχεται όλο αυτό να τους βόλεψε για άλλον έναν ακόμα σημαντικότερο λόγο: Αν δεν υπήρχε Χρυσή Αυγή, ίσως ο Σύριζα να μην κυβερνούσε ποτέ.
Κι όταν ήρθε η στιγμή να κυβερνήσουν, έφτασε και η ώρα της απομυθοποίησης. Το γκρέμισμα του brand name «αριστερός», που ήταν must και in τόσα χρόνια, επήλθε τόσο εξαιτίας της συντριπτικής αθέτησης των προεκλογικών υποσχέσεων, αλλά και λόγω της επίθεσης στα ταυτοτικά χαρακτηριστικά του λαϊκού σώματος, στην ιστορία, στα έθιμα, στη ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση.
Αν και, προμεταπολιτευτικά, ο αριστερός διακινδύνευε, για τα πιστεύω του, τη δουλειά του, την οικογένειά του, ακόμα και την ίδια του τη ζωή, τα πράγματα τώρα έχουν περάσει στο άλλο άκρο. Πλέον η αριστερά πάει δίπλα δίπλα με τη λέξη κωλοτούμπα και έχει ασφυκτικά περικυκλωθεί με τη ρήση τελικά, «όλοι ίδιοι είναι». Στο συλλογικό συνειδητό (παρόλο που υπάρχουν ακόμα κάποιοι ελάχιστοι αριστεροί που αντιστέκονται στο ρεύμα των πολλών), ο αριστερός τώρα ταυτίζεται με τον ανθέλληνα, τον υπάκουο υπηρέτη των αποικιοκρατών, τον δυτικόδουλο που όνειρό του είναι να ξαναβγεί η χώρα στις αγορές. Οι τίτλοι τέλους στο έργο της ιδεολογικής παντοδυναμίας τους στην ελληνική επικράτεια έχουν ήδη πέσει, όσο και να γαντζώνονται στην εξουσία. Διότι, έτσι όπως δεν μπορείς να απευθύνεσαι και να νουθετείς έναν άνθρωπο αν δεν γνωρίζεις το παρελθόν του, πώς είναι δυνατόν να κυβερνάς έναν λαό αν δεν σέβεσαι την ιστορία, τα βιώματα και τους εθισμούς του;

6 Σχόλια

  1. Τα είπες όλα…….. !!!!!!!!Συνεχίστε…….έτσι……και με περισσότερες αλήθειες!!!!!!

  2. Pingback: Το τέλος της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας - Αντιφωνίες

  3. Καλησπέρα . Καλό το άρθρο αλλά πλησιάζει το θέμα ρηχά χωρίς να να αναλύει το δια τί !
    Ο Κώστας Αθανασίου σε ένα άρθρό του πριν 10 χρόνια αναλύει το δια τί !

    Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007: ημέρα εορτής για όλους τους Έλληνες. Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής το βουλευτή Γιάννη Μπανιά, που έχουν συγκεντρωθεί στην πλατεία Συντάγματος, ξεδιπλώνουν κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης πανώ κατά των παρελάσεων. Είχε προηγηθεί την παραμονή στη Θεσσαλονίκη συναυλία κατά των παρελάσεων από «ροζ αριστερές» οργανώσεις, την ώρα που οι μαθητές παρήλαυναν στους δρόμους της συμπρωτεύουσας τιμώντας τη διπλή γιορτή του ΟΧΙ και της απελευθέρωσης της πόλης από τους Οθωμανούς. Το σκηνικό αυτό ήρθε να συμπληρώσει η αφαίρεση και η πυρπόληση ανήμερα της εθνικής μας επετείου ελληνικής σημαίας που βρισκόταν στον ιερό ναό Αγ.Θεράποντος στη Θεσσαλονίκη. Στην καταγγελία της πράξης αυτής από το μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο έντονα αντέδρασε ο ΣΥΡΙΖΑ.

    Ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί όλοι μας τη σοβαρότητα της καταστάσεως, όμως απ’ ότι φαίνεται βουλιάζουμε. Ένα κλίμα σήψης και παρακμής έχει επικαθήσει στον τόπο μας. Πριν από δέκα χρόνια θα ήταν αδιανόητο να γίνονται όλα αυτά. Θα υπήρχαν άμεσες και δυναμικές αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες κατά όσων ασχημονούν στρεφόμενοι κατά της πατρίδας μας, της ιστορίας μας, των νεκρών μας, της ίδιας μας της κοινωνίας. Θα αναλάμβανε δράση ο ίδιος ο λαός. Κανείς δεν θα τολμούσε να προσβάλει το λαϊκό αίσθημα. Σήμερα όμως; Οι δράστες έχουν αποθρασυνθεί. Πλήρης σχεδόν ακηδία. Πλήρης αδράνεια, απάθεια και αδιαφορία. Τι έχει μεσολαβήσει; Τι φταίει και η ελληνική κοινωνία ανέχεται (και εκτρέφει με την ανοχή της) τέτοιου είδους φαινόμενα; Γιατί δεν αντιδρά; Γιατί πλέον θεωρείται φυσικό σε πολλούς, ιδίως από τους νέους κάτω των 25-30 ετών, το κάψιμο της σημαίας; Γιατί δεν αγαπούν την πατρίδα τους; Γιατί απαρνούνται την εθνική τους ταυτότητα, την ιστορία τους, την ίδια τους τη σάρκα; Γιατί θεωρούν ότι ο πατριωτισμός είναι και ρατσισμός; Γιατί πιστεύουν ότι δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος από τον τουρκικό επεκτατισμό και τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό; Γιατί νομίζουν ότι θα ήταν καλό να καταργηθούν τα σύνορα, τα εθνικά κράτη και τα ίδια τα έθνη; Γιατί θεωρείται «πρόοδος» η προαγωγή και εφαρμογή του μοντέλου της «πολυπολιτισμικότητας»; Γιατί ο ατομικισμός αποτελεί υπέρτατη αξία; Γιατί όλοι, ακόμη και οι νέοι, κοιτάζουν μόνο τη δουλίτσα τους, την τσέπη τους και την προσωπική τους ευμάρεια, όπως επιτάσσει το life style; Γιατί δεν έχουν ιδανικά; Είναι φανερό ότι η κοινωνία μας έχει μεταλλαχθεί.

    Το νοσηρό και παρακμιακό αυτό κλίμα που αναδύθηκε στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία δεν είναι καθόλου άσχετο με την επικράτηση στην περιοχή μας της Νέας Τάξης και με την άνοδο του εδώ «εκσυγχρονισμού», δηλαδή της αποικιοκρατικού τύπου «ιδεολογίας» που έχει ως στόχο την υλοποίηση αποφάσεων που έχουν ληφθεί από παγκόσμια και δη υπερατλαντικά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας αναφορικά με την κατάλυση των εθνικών κρατών και τον εξανδραποδισμό των λαών. Ο εκσυγχρονισμός διατρέχει όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα (π.χ. σημιτικό ΠΑΣΟΚ, μητσοτακική ΝΔ, Συνασπισμός, Φιλελεύθερη Συμμαχία, «Κοινωνία Πολιτών» (1)), κυριαρχεί σχεδόν ολοκληρωτικά στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια και τείνει να δημιουργήσει μία νέα γενιά ανθρώπων διαπνεόμενων από τα στερεότυπα του εθνομηδενισμού και της «πολιτικής ορθότητας». Η διδακτέα ύλη των σχολικών βιβλίων (και των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων) έχει αλλάξει επί το φιλο-oθωμανικότερον, ενώ πολλοί -νεώτερης κυρίως κοπής- δάσκαλοι και καθηγητές, έχοντας υποστεί πλύση εγκεφάλου στα πανεπιστήμια όπου φοίτησαν, αναπαράγουν μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία τις νεοταξικές αντιλήψεις και διαμορφώνουν μία νέα γενιά μαθητών χωρίς εθνική συνείδηση, που ντρέπονται να λένε ότι είναι Έλληνες, αισθανόμενοι ενοχές για την εθνική τους ταυτότητα, προσδοκώντας την κατάργηση των συνόρων και την έλευση και εγκατάσταση όλων των κατατρεγμένων της γης στην πατρίδα μας. Εξάλλου η διαρκής πλέον συμβίωση με λαθρομετανάστες στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής κοινωνίας «πιστοποιεί» του λόγου του αληθές: ότι η εποχή του εθνικού κράτους έχει φθάσει πλέον στο τέλος της.

    Πρωτοπόρος στη διαδικασία αυτή ιδεολογικό-πολιτικής υπονόμευσης της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας και της συλλογικής μας υπόστασης και εν τέλει της ίδιας της εθνικής μας αυτοδιάθεσης αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ως γνήσιο τέκνο της Νέας Τάξης διαγκωνίζεται με τους νεοφιλελεύθερους τύπου Μάνου και Ανδριανόπουλου για το ποίος θα έχει πιο συνεπείς νεοταξικές θέσεις: χωρισμός Εκκλησίας – κράτους, κατάργηση θρησκευτικού όρκου και αγιασμού, επιβολή πολιτικού γάμου, δημιουργία ανοιχτής – πολυπολιτισμικής κοινωνίας, ουσιαστική κατάργηση των συνόρων, κατάργηση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (και δημιουργία μισθοφορικού στρατού), δραστική μείωση των εξοπλισμών, καταπολέμηση του εθνικισμού και του «ρατσισμού», ναι στο σχέδιο Ανάν, ναι στη φιλία με τη Δημοκρατία της «Μακεδονίας», ναι στα νέα σχολικά βιβλία, ναι στον γάμο ομοφυλοφίλων, ναι καταπολέμηση της «ομοφοβίας», ναι στην ελεύθερη χρήση ναρκωτικών, ναι στο πρόταγμα των ατομικών δικαιωμάτων. Η ταύτιση των πολιτικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και των οπαδών του αστικού νεοφιλελευθερισμού είναι εδώ κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής (2). Είναι στην πραγματικότητα οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

    Κοινή τους συνισταμένη είναι ο αγγλοσαξωνικού τύπου ατομοκεντρισμός. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι νεοφιλελεύθεροι, ευαγγελίζονται μία κοινωνία όπου το άτομο προτάσσεται του συνόλου. Η κοινωνία κατ’ αυτούς δεν αποτελεί ένα σύνολο προσώπων οργανικά συνδεδεμένων μεταξύ τους με δεσμούς ιστορικούς, βιολογικούς και πολιτισμικούς, αλλά απλώς ένα άθροισμα μεμονωμένων ατόμων που αποτελούν μία χαλαρή ένωση πολιτών. Πρώτιστη προτεραιότητα γι’ αυτούς είναι η ατομική και όχι η συλλογική πρόοδος και ευημερία, ενώ στο όνομα της απόλυτης ελευθερίας αντιστρατεύονται την έννοια της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων. Οι ίδιοι, έχοντας υιοθετήσει άκρως ελιτίστικες και αντιλαϊκές αντιλήψεις επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους το ρόλο του «πεφωτισμένου» και του «εκλεκτού», που νιώθει απέχθεια και αποστροφή προς τον «απαίδευτο λαουτζίκο», και που κατέχει το μονοπώλιο της μοναδικότητας της αλήθειας και του «πολιτικά ορθού» λόγου (3). Θεωρούν μάλιστα πως είναι προορισμένοι να «διαφωτίζουν» τις «αδαείς μάζες» και τους «μη εκλεκτούς» σύμφωνα με τις «προοδευτικές» τους ιδέες και αντιλήψεις (χωρίς να ανέχονται διαφορετική άποψη), προάγοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον «εκσυγχρονισμό» της κοινωνίας.

    ΣΥΡΙΖΑ: προϊόν της παγκοσμιοποίησης

    Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αναμφίβολα το κατ’ εξοχήν φυτώριο των «εκσυγχρονιστικών» ιδεών που διαχέονται προς όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος. Ωστόσο, η σημερινή δυσαναλόγως ισχυρή του παρουσία στην πολιτική και πνευματική ζωή του τόπου μας (κυρίως παρασκηνιακή) δεν θα υφίστατο, εάν δεν συνέτρεχαν οι κατάλληλες και ευνοϊκές γι’ αυτόν προϋποθέσεις. Η αμέριστη άλλωστε οικονομική, πολιτική και ιδεολογική υποστήριξη που έχει λάβει εδώ και πολλά χρόνια από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, καθώς και η σύμπλευσή του με τις ιμπεριαλιστικές θέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ σε πολλά καίρια ζητήματα (π.χ. μεταναστευτικό, ελληνοτουρκικά, κυπριακό κτλ) καταδεικνύει ότι ο Συνασπισμός (ο μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ) αποτελεί την αιχμή του δόρατος της νεοταξικής ιδεολογικής επέλασης στη χώρα μας. Ένα κόμμα τύπου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να αναδυθεί στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, δεδομένης της ύπαρξης του αντιπάλου δέους της καπιταλιστικής λαίλαπας: της ΕΣΣΔ. Ως προϊόν του θριάμβου του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στην Ευρώπη μετά το 1990 αποτελεί μία «εναλλακτική» πρόταση για μία παγκοσμιοποίηση «με ανθρώπινο πρόσωπο», ένα αμορτισέρ που απορροφάει τους κραδασμούς που προέρχονται από τις συνέπειες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, με στόχο οι όποιες αντιδράσεις κατά της Νέας Τάξης να διοχετεύονται προς ατραπούς ελεγχόμενες από το σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αποτελεί «παιδί» της εποχής της παγκοσμιοποίησης.

    Κόμματα τέτοιου τύπου δεν βρίσκουν απήχηση παρά μόνο σε αλλοτριωμένες και παραδομένες στον καπιταλισμό και τον ηδονισμό κοινωνίες, όπως η δική μας σήμερα. Το ιδεώδες του ατομικισμού είναι αυτό που τον διακρίνει από τα γνήσια αριστερά κινήματα, δεδομένου ότι έχει πολλά περισσότερα κοινά με τον Μάνο, τον Μπίστη και τον Ανδριανόπουλο, παρά με το «συντηρητικό» και «αρτηριοσκληρωτικό» ΚΚΕ, που πιστεύει ακόμα στην «ξεπερασμένη» «δικτατορία του προλεταριάτου». Η εικόνα εξάλλου της πιο “in” «εναλλακτικής Αριστεράς», που προσπαθεί να πλασάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι περισσότερο ελκυστική για τους νέους που έχουν γαλουχηθεί με τα ιδεώδη του κοσμοπολιτισμού και για ορισμένους μεγαλύτερης ηλικίας με αριστερό παρελθόν (π.χ. γενιά του Πολυτεχνείου), που όμως έχουν πλέον ανελιχθεί κοινωνικά, επαγγελματικά και οικονομικά και αποτελούν την άρχουσα τάξη αυτού του τόπου.

    Το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ ως δείκτης κοινωνικής και πολιτικής παρακμής

    Η ανάρρηση λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ στο 5% των ψήφων του ελληνικού λαού αποτελεί πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα και σύμπτωμα της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας. Σε μία υγιή κοινωνία το κόμμα αυτό δεν θα είχε καμία τύχη, παρά τη δεδομένη υπόγεια υποστήριξή του από τα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας. Εδώ όμως βλέπουμε να έχει σχετικά περιορισμένη έστω απήχηση ένας πολιτικός σχηματισμός που επικροτεί τον εποικισμό της πατρίδας μας από τα κύματα των αλλοδαπών λαθρομεταναστών και την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης της χώρας μας, που στρέφεται μονίμως και συστηματικά κατά της ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας, που συστρατεύεται με Τούρκους, Αλβανούς και Σκοπιανούς στο όνομα δήθεν των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» και της «φιλίας των λαών», που ζητάει την ουσιαστική κατάργηση των ενόπλων μας δυνάμεων, που υποστηρίζει ιδεολογικά τραμπούκους παρακρατικούς τύπου “antifa” στο όνομα της καταπολέμησης του «φασισμού» και υποθάλπει γενικότερα μορφές αντικοινωνικής, παραβατικής ή και «αποκλίνουσας» συμπεριφοράς στο όνομα του «προοδευτισμού» και της «ελευθερίας έκφρασης», φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να ζητήσει να καθιερωθεί γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων και η υιοθεσία παιδιών από αυτούς (4).

    Αποκτά λοιπόν κανείς την εντύπωση ότι μέσα από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αποκτούν ιδεολογικό υπόβαθρο και θεωρητική θεμελίωση ο εγωκεντρισμός, ο ηδονισμός, ο αμοραλισμός, ο φιλοτομαρισμός, η αντικοινωνικότητα, η αρνησιπατρία, ακόμη και η σεξουαλική διαστροφή, με λίγα λόγια δηλαδή ό,τι έχει να κάνει με την κοινωνική σήψη και παρακμή. Έξω οι παπάδες απ’ τα σχολεία! Έξω οι εικόνες του Χριστού και της Παναγίας απ’ τα πανεπιστήμια! Ν’ αφήσουμε λοιπόν την πατρίδα μας ξέφραγο αμπέλι, ώστε να μπουν μέσα όλοι της γης οι κολασμένοι! Να διαλύσουμε το στρατό και τη συνοριοφυλακή και τα να νησιά μας να παίρνουν ρεύμα από την Τουρκία (ώστε να γίνουν βορά στις ορέξεις της Άγκυρας)! Να καταργηθούν οι «μιλιταριστικές» παρελάσεις και να αντικατασταθούν από gay parade! Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται λοιπόν ότι εκφράζει ανθρώπους αναλόγου πολιτικού και προσωπικού ήθους. Η μεγάλη δε απήχηση που φέρεται να έχει το κόμμα αυτό στο χώρο των ομοφυλοφίλων είναι ενδεικτική της ποιότητάς των υποστηρικτών του.

    Πάντως το φαινόμενο του γενιτσαρισμού και της εκούσιας αποκοπής μερίδας μίας πληθυσμιακής ομάδας από το εθνικό και κοινωνικό σώμα δεν είναι κάτι το πρωτοφανές στην ιστορία. Υπήρξαν και άλλοτε περιπτώσεις όπου ορισμένοι Έλληνες, ευρισκόμενοι υπό ξενική κατοχή, επέλεξαν εκουσίως να συμπαραταχθούν με τους κατακτητές (εντασσόμενοι ενίοτε στους μηχανισμούς εξουσίας τους), με σκοπό τη βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης και την εξασφάλιση της υλικής τους ευμάρειας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι εξωμότες αυτοί, απαρνούμενοι την ταυτότητά τους, απολάμβαναν προνομίων αγνώστων για τον υπόλοιπο υπόδουλο πληθυσμό. Μολονότι διατηρούσαν την ελληνική γλώσσα ως όργανο επικοινωνίας και ζούσαν στις ίδιες περιοχές με τους πρώην ομοεθνείς τους, θεωρούνταν ξένο σώμα από τον ελληνικό λαό. Για παράδειγμα στην Τουρκοκρατία όσοι απαρνούνταν τη χριστιανική πίστη έπαυαν αυτομάτως να είναι υπόδουλοι, εντασσόμενοι στους κόλπους των Οθωμανών. Επίσης κατά την περίοδο της γερμανο-ιταλικής κατοχής κάποιοι φρόντισαν να γίνουν δωσίλογοι των κατακτητών, ζώντας πλουσιοπάροχα, τη στιγμή που ο λαός λιμοκτονούσε, ενώ κάποιοι άλλοι θυσίαζαν τον εαυτό τους κάνοντας αντίσταση.

    Σήμερα ευτυχώς δεν ζούμε πλέον υπό τουρκική ή γερμανική σκλαβιά, όμως και σήμερα υπάρχουν αρνησιπάτριδες που ξεπουλάνε την πατρίδα στην πρώτη ευκαιρία με σκοπό την κάλυψη των ιδιοτελών τους σκοπιμοτήτων. Έχουν τεράστια επιρροή στα ΜΜΕ και στο χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, ελέγχουν τα πανεπιστήμια και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά όποιον αντιστρατεύεται τις ιδέες τους. Για τους ίδιους οι πόρτες είναι πάντοτε ανοιχτές για την επαγγελματική, ακαδημαϊκή, κοινωνική και οικονομική τους ανέλιξη, δεδομένου ότι αποτελούν το «ιερατείο» της Νέας Τάξης, ως κατ’ εξοχήν φορείς των «πολιτικά ορθών» ιδεών. Και βεβαίως δεν ασχολούνται, ως «αριστεροί», κυρίως με τα προβλήματα των εργαζομένων (ανεργία, μαύρη εργασία χωρίς ένσημα, καταστρατήγηση του ωραρίου, απολύσεις εγκύων, εργοδοτική αυθαιρεσία), ούτε κάνουν παρεμβάσεις σε επιχειρήσεις τύπου Praktiker, Notos Galleries, Ianos κτλ, αλλά ασχολούνται με την καταπολέμηση του «ρατσισμού», με τα δικαιώματα των κιναίδων και των λεσβιών, με την κατάργηση των παρελάσεων, του αγιασμού και του θρησκευτικού όρκου. Αυτά είναι για τους βολεμένους «αριστερούς» των βορείων προαστίων τα προβλήματα του τόπου. Δυστυχώς όμως αυτοί οι «αριστεροί», αυτό το 5%, κυβερνούν ουσιαστικά αυτό τον τόπο.

    Η κοινωνική σήψη λοιπόν, ο ατομικισμός και ο ηδονισμός, προϊόντα εν πολλοίς της επίπλαστης ευμάρειας της σημιτικής περιόδου, έχουν αλλοτριώσει έως ένα βαθμό το φρόνημα της ελληνικής κοινωνίας και έχουν δώσει το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη φαινομένων τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Όμως όλα έχουν τα όριά τους. Εάν συνεχίσουμε έτσι, κάποτε θα πληρώσουμε ως λαός, ως έθνος και ως κοινωνία τα λάθη μας με βαρύ ίσως τίμημα. Ζούμε στα Βαλκάνια, σε μία περιοχή όπου οι γείτονές μας δεν συγχωρούν λάθη, δεν χαρίζονται και δεν δείχνουν συμπόνια στους αδύνατους, τους διεφθαρμένους και τους παρηκμασμένους. Έτσι θ’ αναγκαστούμε νομοτελειακά ν΄ αγωνιστούμε εκ νέου για την υπεράσπιση της εθνικής μας αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας. Και τότε η τύχη των εθνομηδενιστών και των ελληνόφωνων γενιτσάρων θα είναι παρόμοια με αυτή των συνεργατών των Γερμανών μετά την κατοχή. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Και τότε θ’ ακουστούν ξανά τα λόγια του πρωτεργάτη της ελευθερίας μας, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!».

    Παραπομπές
    1) http://www.koinoniapoliton.gr/site/content/view/404/33/
    2) Ο καθένας μπορεί να συγκρίνει τις πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ (http://www.syriza.gr, http://www.syn.gr, http://www.neolaiasyn.gr, http://oikologiki-paremvasi.gr/blog) με αυτές των οπαδών του νεοφιλελευθερισμού (http://www.e-rooster.gr και http://dalton-alliance.blogspot.com/2007/09/blog-post_04.html). Αν εξαιρέσει κανείς το ζήτημα της ελεύθερης αγοράς, στα υπόλοιπα σημεία υπάρχει απόλυτη σχεδόν ταύτιση απόψεων μεταξύ τους. Τυχαία άραγε;
    3) Βασιλεία Παπαρήγα, «Η μονοφωνία της πολυφωνίας», Ριζοσπάστης, 24 Οκτωβρίου 2007, σελ. 10, http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4264797&publDate=24/10/2007.
    4) http://www.neolaiasyn.gr/keimeno.php?ei=box&id=54&gl=gr

  4. Μου φαίνεται ότι είσθε λίγο αισιόδοξος, απέχουμε πολύ ακόμα απ’ αυτό που αποκαλείτε «τέλος». Για την Ελλάδα μιλάμε. Προσωπικά δεν τολμώ να ξεστομίσω τις λέξεις «πατρίδα», «έθνος» κλπ γιατί θα μου κόψουν την καλημέρα όλοι (μα όλοι) οι φίλοι μου… Δηλαδή επί της ουσίας κρύβομαι. Δεν αλλάζουν έτσι εύκολα οι επιλογές και οι σχέσεις μιας ολόκληρης ζωής… Ακόμα εδώ δεν μιλάει κανείς για την τρομοκρατία και τα εγκλήματα του… Στάλιν που έχει βουίξει όλος ο κόσμος για να μην τον πουν Δεξιό! Θα είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης που θα γνωρίσει αυτή την αναθεώρηση.

  5. Pingback: Το τέλος της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας « Προδρομικός

  6. Ο Σύριζα, η αριστερά, το «όλον Πασόκ» κι η παρέα του Τσίπρα (και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις) δυστυχώς ναι μεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα που αναφέρετε αλλά στην εξουσία διατηρούνται και προσωπικά πιστεύω ότι θα παραμείνουν για καιρό ακόμη από την αργόσχολη δημοσιοϋπαλληλία. Η οποία διώχνει και τους τελευταίους «ανυπότακτους» από τη χώρα, φροντίζοντας σημειωτέον να μην τους επιτρέπει ψήφο, ώστε να διαιωνισθεί η κυριαρχία της και κυρίως η εξασφάλισή της! Ειδικά τώρα που έρχεται κι η «ανάπτυξη»:
    http://www.kathimerini.gr/925860/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/anhsyxia-gia-thn-ay3hsh-toy-emporikoy-elleimmatos
    http://www.kathimerini.gr/925906/article/oikonomia/real-estate/sta8era-ay3htikh-poreia-akoloy8oyn-ta-enoikia-katoikiwn
    Κατά τα άλλα δεν ενδιαφέρει τίποτα! «Γαία πυρί μιχθήτω» κι όσο αντέξει το πράμα! Αυτή ακριβώς την τάξη χρησιμοποιεί η αριστερά διαχρονικά για να διατηρείται στα πράγματα παίζοντας με τον πόνο τους. Και βέβαια μόνον πρόσφατα έγινε αντιληπτός ο ρόλος και οι πραγματικές σκοπιμότητες της αριστεράς που από το 1945 και πλέον αν όχι και νωρίτερα δεν είναι άλλος από την κατάλυση ή τουλάχιστον ο διαμελισμός των Ελληνικών κρατών Ελλάδος και Κύπρου και η αποδυνάμωση μέχρι εξαλείψεως της εθνικής, γλωσσικής, θρησκευτικής, ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας του Ελληνισμού. Καιρός να σταματήσει η αυταπάτη λοιπόν αν θέλουμε πραγματικά να διασώσουμε κάτι από τα νύχια της αριστεράς….

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*