Έχουμε τονίσει πολλάκις ότι ο Μαρξισμός κατέστη δια του δικαιωματισμού και των ανοιχτών συνόρων, το δεκανίκι της παγκοσμιοποίησης ήδη από την δεκαετία του 90. Αποτέλεσμα, ο μετασχηματισμός της κοινωνικής βάσης των αριστερών κομμάτων από τον παραδοσιακό «εργάτη μάζα» και του πληβείους που στράφηκαν στην ακροδεξιά, προς τους οργανικούς διανοούμενους, τις μειονότητές και τους μετανάστες.
Ο μετασχηματισμός αυτός απέκτησε και την οικονομική του βάση όταν προστέθηκαν οι ροές των πετροδολαρίων από την Σαουδική Αραβία αρχικά και το Κατάρ στη συνέχεια, προς τον Δύση, ενισχύοντας οικονομικά τον αποδομισμό της woke κουλτούρας. Επιπλέον όταν τα δουλεμπορικά κυκλώματα της Τουρκίας με ενορχηστρωτή των Ερντογαν πρόσφεραν υψηλές απολαβές στους επαγγελματίες των Ευρωπαϊκών ΜΚΟ για την διαφύλαξη των «ανοιχτών συνόρων» για τους μουσουλμάνους μετανάστες. Στην εξίσωση προστέθηκε η μετά το 2015 στρατηγική συνεργασία Ερντογαν-Πούτιν ώστε να καταστεί η Τουρκία μετά το Ιράν πυρηνική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Αυτά εν πολλοίς ερμηνεύουν τον αφωνία της Αριστεράς στην συνεχιζόμενη εγκληματική πρακτική του Πούτιν στην Ουκρανία με την εξόντωση αμάχων, την καταδίκη ολόκληρων περιοχών χωρίς ηλεκτρισμό και θέρμανση την περίοδο του χειμώνα, την απαγωγή παιδιών κοκ. Αντιστρόφως, δεν υπήρξε μέρα που να μην γίνει δημόσια εκδήλωση καταδίκης των Ισραηλινών, επαναφέροντας την φασιστικής εμπνεύσεως συλλογική ευθύνη για τις επίσης εγκληματικές ενέργειες του Νετανιάχου στην Γάζα, ως αντίποινα στην απάνθρωπη τρομοκρατική ενέργεια της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Ούτε βεβαίως πραγματοποιήθηκε κάποια πορεία διαμαρτυρίας από τους Αριστερούς ανθρωπιστές για τα πάνω από 30.000 θύματα της πρόσφατης αιματηρής καταστολής των μουλάδων στο Ιράν, είτε για τις γενναίες Ιρανές γυναίκες που η σωματική τους ακεραιότητα καθορίζεται απ’ τους πόντους του χιτζαμπ στο κεφάλι τους. Παρά μόνο όταν ξεκίνησαν οι Αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις καθιστώντας τους «προοδευτικούς» τους έσχατους απολογητές της ισλαμικής σκοταδιστικής θεοκρατίας που θα πρέπει να διατηρηθεί πάση θυσία στην εξουσία του Ιράν!
Ο Δυτικός πολιτισμός κι η αποικιοκρατία του ήταν πράγματι μια απεχθής περίοδος για πολλούς ιθαγενείς λαούς εκτός Δύσης. Η διαφορά με τον ανατολικό δεσποτισμό είναι ότι εντός δύσης επιτράπηκε έστω και με σκληρό τίμημα η ανάδειξη ενός κριτικού πολιτικού Λόγου που συνέθεσε την στρεβλή μας Δημοκρατία. Να θυμίσουμε τέλος ότι ως Ελληνισμός υποστήκαμε πολλά από τους Δυτικούς μας συμμάχους, ήδη από το 1204, με ποιο πρόσφατη την οικονομική εξόντωση από τα Γερμανικά Μνημόνια. Όμως τις απανωτές συρρικνώσεις ο οικουμενικός ελληνισμός τις υπέστη στην περιοχή της Μικράς Ασίας, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, των Βαλκανίων, του Πόντου και της Κύπρου, απ’ το Ισλαμικό ξίφος και τον Σταλινισμό. Μάλιστα στην περίπτωση της Κύπρου, σε αγαστή συνεργασία με την Αγγλική αποικιοκρατία.
Στηρίξτε το Άρδην και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
3 ΣΧΟΛΙΑ
Ως πολιτικόν ζώον και ως παραλήπτης ορθολογικής παιδείας (και) λόγω θετικής επιστημονικής ειδικότητας, δεν βρίσκω πια ιδιαίτερα χρήσιμο το μονοδιάστατο σύστημα πολιτικών συνταταγμένων “δεξιά-κέντρο-αριστερά”. Όχι μόνον επειδή τα 230 χρόνια που πέρασαν από την Γαλλική Επάνασταση είναι πολλά για να μην είναι (για λόγους που αφορούν την ιστορία ως επιστήμη) απαρχαιωμένη και όχι αρκετά λειτουργική αυτή η “πυξίδα” μόνη της. Αλλά κυρίως επειδή σήμερα βλέπουμε πολλών ειδών “δεξιούς”, εντελώς ασύμβατους μεταξύ τους, πολλών ειδών “κεντρώους”, εξίσου ασύμβατους μεταξύ τους, πολλών ειδών αριστερούς”, ακόμη πιο ασύμβατους μεταξύ τους. Το σύστημα συνταταγμένων παραπλανά, είναι καιρός η πολιτική σκέψη να κάνει και αυτή την “Καρτεσιανή της επανάσταση”.
Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, το να εκλαμβάνονται (με τα κριτήρια του 1789 ή 1917 ή 1945 κοκ) ως “αριστεροί” πολιτικά όντα σαν τον κ. Λαφαζάνη και τους ομοιδεάτες του, είναι ό,τι πιο άτοπο υπάρχει στην πολιτική κατηγοριοποίηση. Οι άνθρωποι αυτοί ασπάζονται τις φιλοσοφικές θεωρίες του Αλεξάντρ Ντούγκιν, τις αντιλήψεις του Καρλ Σμιτ, “αυλικού νομικού” των Ναζί, την “ευρασιατική” γεωπολιτική του Πρίγκηπα Τρουμπετσκόι με την Ρωσία ως “κληρονόμο του Τσεγκις Χαν”. Εν συντονία πρεσβεύουν οπισθοδρόμηση πίσω από τον Διαφωτισμό και πολεμούν την νεωτερικότητα ως “παρακμή”
Ακόμη και οι πιο χονδροειδείς εκδοχές “μαρξισμού-λενινισμού” (Στάλιν, Μάο Τσε Τουγκ, για να μη μιλήσουμε για τον ίδιο τον κ. Ουλιάνωφ), ορκίζονταν πίστη στον Διαφωτισμό και στην νεωτερικότητα. Χονδροειδώς βέβαια, εξ ού και το τι έκαναν, αλλά πάντως ούτε ήθελαν να πάνε την Ρωσία πίσω από την εποχή του Μ. Πέτρου, ούτε την Ευρώπη πίσω στην Ιερά Συμμαχία.
Micha Brumlik: Νέα Δεξιά, παλιοί στοχαστές
https://crisis-critique.blogspot.com/2016/05/blog-post_1.html
Συγκεκριμένα, από τις αντιλήψεις του Καρλ Σμιτ τις οποίες ασπάζονται, προέχει η γεωπολιτική θέση του υπέρ μια παγκόσμιας τάξης πραγμάτων των «ευρέων χωρικών οντοτήτων», δηλαδή, τη διαίρεση του κόσμου σε σφαίρες επιρροής. Ήταν τότε «γόνιμη» ιδέα για τη Γερμανική Αυτοκρατορία και μετέπειτα για το Ναζιστικό καθεστώς, αφού η Ευρωπαική ήπειρος θα “αποδίδονταν” στη δική του σφαίρα επιρροής.
Σήμερα ή Σμιττιανή ιδέα υπέρ ενός “πολυπολικού κόσμου”, αλλά χωρισμένου σε σφαίρες επιρροής στρατιωτικά παντοδύναμων υπερδυνάμεων αποδίδει την Ευρώπη στην σφαίρα επιρρής της Ρωσίας, η οποία θα περιαμβάνει ολόκληρη την Βόρεια Ευρασία, από την Λισαβώνα στον Ατλαντικό έως το Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό, και από το Μουρμάνσκ στον Αρκτικό έως την Κρήτη στο Λιβυκό και έως το Παμίρ στην Κεντρική Ασία
Ένα βασικό ερώτημα σήμερα είναι, άν και η MAGA-Αμερική θα θελήσει, τελικά, να προωθήσει ενεργά αυτήν την “Σμιττιανή αναδιανομή του κόσμου”, την οποία σαφώς βλέπει με συμπάθεια.
O Μονρόε, ο Τραμπ, ο Καρλ Σμιτ και ένας κόσμος χωρισμένος σε σφαίρες επιρροής υπερδυνάμεων
https://crisis-critique.blogspot.com/2026/01/o.html
The connection between Marxism and contemporary globalization, as discussed here, is a really interesting point. I found a related overview of these shifts on https://pvid.app that offered some additional context.