Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο Μπέλφαστ …και γιατί διογκώνεται ο ισλαμικός φανατισμός στην Γηραιά Ήπειρο.
1. Η Στρατηγική της Πόλωσης («Clash of Civilizations»)
Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται, από όλο και περισσότερους αναλυτές και πολιτικούς, η τρομοκρατία σπάνια είναι μια απλή πράξη τυφλής εκδίκησης. Στη σύγχρονη ισλαμιστική στρατηγική (όπως αυτή διατυπώθηκε, για παράδειγμα, από θεωρητικούς του τζιχαντισμού όπως ο Abu Musab al-Suri), ο αντικειμενικός στόχος είναι η εξάλειψη της «γκρίζας ζώνης».
- Η παγίδα: Μέσα από θεαματικά χτυπήματα, οι ακραίοι κύκλοι επιδιώκουν να προκαλέσουν μια αντανακλαστική, ισοπεδωτική αντίδραση από την πλευρά των ευρωπαϊκών κοινωνιών απέναντι στο σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού.
- Το αποτέλεσμα: Αν η πλειοψηφία της κοινωνίας αρχίσει να αντιμετωπίζει κάθε μουσουλμάνο ως εν δυνάμει απειλή, τότε ο μετριοπαθής μουσουλμάνος αισθάνεται ότι δεν έχει πλέον θέση στη Δύση. Έτσι, εξαναγκάζεται εμμέσως να επιλέξει στρατόπεδο, ενισχύοντας το αφήγημα των φονταμενταλιστών περί «αναπόφευκτου πολέμου των πολιτισμών».
2. Το Υπόβαθρο: Τα Προάστια (Banlieues) και η Περιθωριοποίηση
Ο φονταμενταλισμός δεν λειτουργεί στο κενό· χρειάζεται «καύσιμη ύλη», και αυτή τη βρίσκει συχνά στα υποβαθμισμένα προάστια των ευρωπαϊκών μητροπόλεων (με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα banlieues της Γαλλίας ή ανάλογες περιοχές στο Βέλγιο και τη Μεγάλη Βρετανία).
Το ψυχολογικό και κοινωνικό κενό: Η δεύτερη και τρίτη γενιά μεταναστών βιώνει συχνά μια κρίση ταυτότητας. Από τη μία, δεν αισθάνονται πλήρως αποδεκτοί από τη χώρα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν (λόγω διακρίσεων, ανεργίας και γκετοποίησης). Από την άλλη, δεν έχουν οργανικούς δεσμούς με τις χώρες καταγωγής των γονιών τους.
Αυτή η «διπλή απουσία» δημιουργεί ένα βαθύ αίσθημα αδικίας και ματαίωσης. Οι στρατολόγοι των φονταμενταλιστικών ομάδων εκμεταλλεύονται ακριβώς αυτή την ευαλωτότητα, προσφέροντας στους νέους:
- Αίσθηση ανήκειν: Μια ισχυρή, παγκόσμια συλλογική ταυτότητα (την ιδέα της Ummah – της ισλαμικής κοινότητας).
- Σκοπό: Την ψευδαίσθηση ότι γίνονται ήρωες ή μαχητές μιας «ιερής» υπόθεσης, ξεφεύγοντας από την καθημερινή αφάνεια και την κοινωνική απαξίωση.
Συνεπώς, το φαινόμενο δεν είναι αμιγώς θρησκευτικό, αλλά βαθύτατα κοινωνικοπολιτικό. Η αντιμετώπισή του, πέρα από το προφανές επίπεδο της ασφάλειας, απαιτεί τη διάλυση αυτών των κοινωνικών γκέτο και την ουσιαστική ενσωμάτωση των νέων αυτών, ώστε το αφηγηματικό «δόλωμα» των εξτρεμιστών να χάσει την ελκυστικότητά του.
Ισχυροποίηση των πολιτικών θεσμών, με την συμμετοχή μέσα από τοπικά δημοτικά και σχολικά συμβούλια, των νέων κυρίως, έτσι ώστε να γίνουν οι ίδιοι εκφραστές και συμμέτοχοι του μέλλοντος τους.
Ταυτόχρονη διάλυση και απαγόρευση με κάθε τρόπο των ανταλλακτικών μορφών απονομής δικαιοσύνης όπως η «Σαρία» που σε μερικές περιοχές της Ευρώπης όπως στο Αμβούργο και το Μπέρμιγχαμ επιτρέπεται!!!
Ακόμη πρέπει από χθες ήδη, η Δύση να επενδύσει στην αξιοπρεπή διαβίωση των πληθυσμών στον τόπο γέννησης τους έτσι ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο η ασύστολη μετανάστευση προς την Ευρώπη. Το παράδειγμα της Κίνας με τις επενδύσεις στην παραγωγή και στις υποδομές των χωρών της Αφρικής και όχι μόνο είναι μπροστά μας. (Βέβαια ο σκοπός είναι πάντα το κέρδος αλλά με έξυπνο τρόπο και παραδοχή, ότι μέρος της ωφέλειας πρέπει να αποδίδεται στους ντόπιους κατοίκους. Αυτός είναι ο λόγος που ο παγκόσμιος νότος διάκειται φιλικά προς τον «κίτρινο» γίγαντα).
ΠΑΤΡΑ
12/06/2026
Παναγιώτης Καυγάς
Λογιστής-Φοροτεχνικός
