Του Πατριάρχη από την ιστοσελίδα typos.com.cy
Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς επιστρέφουν τα παιδιά στα θρανία, οι εκπαιδευτικοί στις τάξεις και οι γονείς στη σημαντικότερη ίσως εξωσχολική δραστηριότητά τους. Τις ομάδες γονέων στο What’sApp, στο Viber, στο Messenger κλπ. Σε αυτές τις πλατφόρμες ένα χαμένο μολύβι μπορεί να εξελιχθεί σε ζήτημα ηθικής τάξης και μια άσκηση μαθηματικών σε κρίση που απαιτεί έκτακτη σύσκεψη.
Κάθε ομάδα αρχίζει με τις καλύτερες προθέσεις. Δημιουργείται «μόνο για ενημέρωση». Οι γονείς συστήνονται, ανταλλάσσουν ευχές και κάποιος γράφει ότι εύχεται «μια όμορφη και δημιουργική σχολική χρονιά για τα παιδάκια μας». Ακολουθούν είκοσι πέντε καρδούλες, δεκαεπτά λουλούδια και ένα κινούμενο αρκουδάκι που εύχεται καλή πρόοδο.
Για μερικές ώρες επικρατεί γαλήνη.
Ύστερα φτάνει το πρώτο μήνυμα. «Ξέρει κάποιος τι έχουν για το σπίτι;» Το παιδί που ρωτήθηκε προηγουμένως δήλωσε ότι δεν έχει τίποτε. Ο γονιός, έχοντας εύλογες αμφιβολίες για την αξιοπιστία της πηγής, προσφεύγει στην ομάδα. Μέσα σε λίγα λεπτά ανεβαίνουν τέσσερις φωτογραφίες τετραδίων, τρεις διαφορετικές εκδοχές της εργασίας και μια πληροφορία ότι η άσκηση 5 δεν πρέπει να γίνει. Κάποιος άλλος επιμένει πως πρέπει να γίνει και η 6.
Μέχρι να αποσαφηνιστεί το θέμα, έχει σχεδόν ξημερώσει και η άσκηση έχει αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική σημασία από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Σύντομα η ομάδα περνάει στο στάδιο της διαχείρισης κρίσεων. «Κατά λάθος πήρε κανένα παιδάκι ένα μπλε παγούρι;» Ακολουθεί φωτογραφία του παγουριού από τις καλοκαιρινές διακοπές, ώστε να γίνει σίγουρη αναγνώριση.
Μετά χάνεται μια κασετίνα και ύστερα ένα μολύβι, γνωστής μάρκας και χρώματος κίτρινου. Το γεγονός ανακοινώνεται με τέτοια αγωνία, ώστε περιμένεις να εκδοθεί ανακοίνωση από την Αστυνομία και να κλείσουν τα οδοφράγματα μέχρι να εντοπιστούν η κασετίνα και το μολύβι.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται και το πρώτο παράπονο. Ένα παιδί γύρισε στενοχωρημένο επειδή δεν κάθισε δίπλα στον φίλο του. Ένα άλλο είπε ότι η δασκάλα μίλησε αυστηρά. Μέσα σε δέκα λεπτά έχει συγκροτηθεί άτυπη εξεταστική επιτροπή, χωρίς να έχει ακουστεί ο εκπαιδευτικός και χωρίς κανείς να γνωρίζει ακριβώς τι συνέβη.
Η ομάδα που δημιουργήθηκε για να μάθουμε τι ώρα τελειώνει η εκδρομή μετατρέπεται σταδιακά σε υπουργικό συμβούλιο για τη λειτουργία της τάξης. Αποφασίζει για τις εργασίες, την πειθαρχία, τις θέσεις των μαθητών, τη θερμοκρασία του κλιματιστικού και το αν επιτρέπεται να δοθεί σοκολατούχο γάλα στη γιορτή.
Πίσω από το αστείο όμως, υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα. Όταν ο γονιός πληροφορείται καθημερινά από άλλους γονείς τι εργασία έχει το παιδί, ποιο βιβλίο ξέχασε και τι πρέπει να βάλει στην τσάντα, το παιδί δεν χρειάζεται να θυμάται τίποτε. Υπάρχει ο οικογενειακός μηχανισμός υποστήριξης, σε λειτουργία επί εικοσιτετραώρου βάσεως.
Η ευθύνη, όμως, μαθαίνεται ακριβώς μέσα από τα μικρά λάθη. Αν ο μαθητής ξεχάσει μια φορά το τετράδιό του, πιθανότατα θα το θυμηθεί την επόμενη. Αν κάθε παράλειψη διορθώνεται πριν υπάρξουν συνέπειες, μεγαλώνουμε παιδιά προστατευμένα από κάθε δυσκολία, αλλά και απροετοίμαστα να σταθούν χωρίς ψηφιακή συνοδεία των γονέων.
Υπάρχει και η πίεση προς τους εκπαιδευτικούς. Μια παρατήρηση που μεταφέρεται μισή, ένα περιστατικό που περιγράφεται από ένα παιδί και μια υπόθεση που προστίθεται από έναν ενήλικο αρκούν για να στηθεί δημόσια δίκη στην οθόνη του κινητού. Οι εκπαιδευτικοί ασφαλώς κρίνονται και οφείλουν να λογοδοτούν, αλλά δεν μπορούν να εργάζονται υπό τη διαρκή επιτήρηση μιας ομάδας που βγάζει απόφαση πριν ακούσει τα γεγονότα.
Ακόμη σοβαρότερη είναι η κυκλοφορία φωτογραφιών, ονομάτων και πληροφοριών για μαθητές. Η φωτογραφία από μια σχολική δραστηριότητα, η αναφορά σε ένα παιδί που «δημιούργησε πρόβλημα» ή η ανάρτηση ενός γραπτού δεν είναι αθώα κουβέντα μεταξύ φίλων καθώς αφορά προσωπικά δεδομένα ανηλίκων και μπορεί να προκαλέσει στιγματισμό.
Οι ομάδες γονέων μπορούν να είναι χρήσιμες, αν προσφέρουν γρήγορη ενημέρωση, βοηθούν σε μια πραγματική ανάγκη και διευκολύνουν οικογένειες που δεν πρόλαβαν μια ανακοίνωση. Χρειάζονται όμως κανόνες, μέτρο και λίγη σιωπή, αρετή σπάνια σε τέτοιες εφαρμογές μηνυμάτων.
Η ομάδα δεν είναι χώρος για φήμες, προσωπικές επιθέσεις ή ζωντανή μετάδοση κάθε σχολικής ημέρας. Ούτε χρειάζεται να απαντούν όλοι «ευχαριστώ» στις έντεκα το βράδυ επειδή κάποιος ανακοίνωσε ότι αύριο τα παιδιά θα φορέσουν φόρμες γυμναστικής.
Τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο για να μάθουν, να κάνουν λάθη, να αναλάβουν ευθύνες και σταδιακά να στέκονται μόνα τους. Δεν επιστρέφουν για να φοιτούν μαζί τους άλλοι είκοσι πέντε γονείς μέσω κινητού.
