Της Μαρίας Μαγγιώρου*

Την πατρίδα μας δεν την βλάπτει μόνο ο μεταμοντέρνος-μεταδιαφωτιστικός εθνομηδενισμός. Εξακολουθεί να την βλάπτει σοβαρά ο μοντέρνος-διαφωτιστικός λογικισμός.

1) Πρόσφατα, ο ψευδο-φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος άδραξε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την πίστη του στην «ανωριμότητα» των Ελλήνων και δήλωσε αισιόδοξος για την κατάληξη της πανδημίας: Η καραντίνα, είπε, «μπορεί να οδηγήσει τους Έλληνες σε μια χρυσή ευκαιρία μεγάλης εσωτερικής αλλαγής και εκσυγχρονισμού του νεοελληνικού πολιτισμού».

Τυφλός απέναντι στο «Έλληνες αεί παίδες», ο Σ. Ράμφος βλέπει μια ευκαιρία των Ελλήνων να σταματήσουν να είναι «μικρά παιδιά». Τυφλός απέναντι στο άχρονο επίπεδο της φιλοσοφικής σκέψης, βλέπει «μια μεγάλη ευκαιρία να αρχίσουμε να γυρνάμε τον χρόνο προς τα μέσα μας».

Αγνοώντας την ελληνική Σοφία που δεν διακρίνει το σώμα από την ψυχή, ο ΡΣ είναι κολλημένος στη δυτική διάκριση «εσωτερικού» και «εξωτερικού» ανθρώπου και πιστεύει ότι το κοινωνείν είναι μια «εξωστρέφεια», με την οποία «ξεχνάμε το μέσα». Λόγω αδυναμίας να αντιληφθεί ότι ο άνθρωπος σκέφτεται με το Σώμα, τη βιολογική του υπόσταση, καθώς και ότι η ψυχή ανοίγει μόνο με την έξοδο από τον, ομιλεί σαν από καθέδρα: «ανοίγουμε όσο σκεφτόμαστε, κλεινόμαστε όσο τρέχουμε προς τα έξω».

Ψευδοφιλοσοφεί: «το μεγάλο μυστικό του κλεισίματος στο δωμάτιο είναι ότι αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση ανοίγματος». Ιδού το πώς: «Για πρώτη φορά από εκεί που περιφρονούσαμε τον δημόσιο χώρο και ήταν βρώμικος ενώ είχαμε καθαρά τα διαμερίσματά μας, τώρα που αποσυρόμαστε στα διαμερίσματά μας παίρνουμε στα σοβαρά το έξω. Καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα πράγματα είναι απολύτως συνδεδεμένα».

Έτσι ξαφνικά, «υποχρεωνόμαστε σε νέες στάσεις και αντιλήψεις για τα πράγματα. Αυτό που περιλαμβάνει η αρχή της ατομικής ευθύνης». Τρομερό: «Με την ευθύνη εμπλουτίζεται η εμπιστοσύνη στον χρόνο».

Έτσι λοιπόν, και η Ελληνική Εκκλησία υποχρεώθηκε να αλλάξει.  «Για πρώτη φορά στην Ανατολική Εκκλησία θα βάλουν μέσα στο παιχνίδι τον χρόνο με τη μορφή της ευθύνης». Αγνοώντας ότι μόνο μέσω μιας Ταυτότητας μπορούμε να αναγνωρίσουμε το Άλλο, να απελευθερωθούμε από τον ψυχικό εγκλεισμό στην αυτό-αναφορά, στη φιλαυτία, ο Σ.Ρ. θεωρεί ότι η ταυτότητα του πιστού σημαίνει «υπόθαλψη αλαζονείας».

Ακόμα, ο ΣΡ απαντά στο ερώτημα για την «αδυναμία εξέλιξης» της κοινωνίας μας:  «Πάμε για μια μεγάλη αλλαγή σε βάθος. Για πρώτη φορά θα μπει ο χρόνος, δηλαδή η αίσθηση του πραγματικού, μέσα στις πνευματικές ανάγκες. Αυτό ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να εξελιχθεί η κοινωνία μας. Ήταν διαφορετικά πράγματα ο χρόνος και η ανάγκη για το υψηλό και το απόλυτο. Τώρα με τον κορωνοϊό πρέπει να τα αφομοιώσουμε . Με την απομόνωση θα αλλάξει και η κοινωνία και η νοοτροπία μας, λέει. «Ποτέ πριν δεν έχει συμβεί αυτό. Ιστορικά, πότε πριν έχει κληθεί ο Ελληνας τόσο έντονα και ακαριαία να αναλάβει την ευθύνη του;»  «Ο κορωνοϊός μπορεί να εξελιχθεί έτσι σε ευλογία».

Και για όποιον δεν κατάλαβε τα παραπάνω, αρκεί να συγκρατήσει πως «το γεγονός ότι πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας είκοσι φορές την ημέρα σημαίνει ότι έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν φταίει πια ο άλλος».

Θεοδόσης Τάσιος: Ο λαός απέρριψε όσους διαφώνησαν με τη μυωπία της ...
2) Σε προγραμματισμένη (προ Ιού) συνέντευξη, ο  Θεοδόσης Τάσιος, βρήκε την ευκαιρία να μας επισημάνει: «Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον μοντέρνο τρόπο ζωής, αλλά τον υπανάπτυκτο»: Όλα είναι καλά και άγια με Δύση και με τον «νέο πολιτισμό» της.

Το πρόβλημα είναι αλλού, στην «ανωριμότητα» των «καθυστερημένων» λαών, όπως των Ελλήνων, των οποίων αμφισβητεί την ιστορική συνέχεια επειδή είναι «ανορθόλογοι».  Όταν πρυτανεύουν οι «ώριμοι», οι «λογικοί» και «καλλιεργημένοι» όπως οι Δυτικοί τα πάντα είναι καλώς καμωμένα.

Ο κορωνοϊός, είπε, θα αντιμετωπιστεί σύντομα και, προς το παρόν, μας προσφέρει την ευκαιρία να «αναπτύξουμε τον νου παίρνοντας μαθήματα που δεν είχαμε άλλοτε την ευκαιρία να πάρουμε». «Αυτή η ριζική αλλαγή συνηθειών με τον εγκλεισμό ή θα σε οδηγήσει στην πλήξη και τη σαχλαμάρα ή θα είναι μια πολλαπλή ευκαιρία να ικανοποιήσεις την καρδιά σου».

Τόνισε βέβαια ότι «όλο το θέμα, φυσικά, δεν είναι τίποτα άλλο από προσωπικές εικασίες», δηλαδή όλα είναι αφηγήσεις/παραμύθια. Όλα είναι υποκειμενικά και προσωρινά (όπως συμβαίνει με την επιθυμία των ζώων). Δεν υπάρχει το Νόημα (της Αγάπης) και το Όριο (της Ελευθερίας) που κάνουν τον Άνθρωπο.

Είπε ακόμα ότι δεν διαθέτει τα δήθεν απαιτούμενα «εμπειρικά δεδομένα» για να απαντήσει στο ερώτημα του δημοσιογράφου αν θα γίνουμε καλύτεροι, ανυποψίαστος για το ότι «το να γίνεις Αληθινός Άνθρωπος» ταυτίζεται με τον ελληνικό πολιτισμό. Και απαντά ως δυτικόφρων με την «αμερικανιά»: Είσαι ό,τι κάνεις».

3)  Ράμφος και Τάσιος θυμίζουν το ποίημα του Καβάφη «Ας φρόντιζαν», όπου ο φίλαυτος μωροφιλόδοξος αυτοθαυμάζεται για τις γνώσεις του και τις συναναστροφές του:  «είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν τη χώρα».  Και μολονότι συντάσσεται με αυτούς που βλάπτουν την πατρίδα τους, έχει ήσυχη συνείδηση: «ας φρόντιζαν οι θεοί», να υπήρχε κανένας καλύτερος.

Και οι δύο ταυτίζονται ανεύθυνα με αυτούς που ποδηγετούν την πατρίδα μας με δικαιολογία την «ανωριμότητα», την «πολιτιστική καθυστέρηση» που θεωρούν δεδομένη μπροστά στη δική τους «ωριμότητα»-«ανωτερότητα».

Και οι δύο ρίχνουν το φταίξιμο στους ίδιους τους Έλληνες για τα δεινά τους. Λένε επίσης ότι τα προβλήματα των Ελλήνων οφείλονται «στην ένταση του συναισθήματος μειονεξίας». Η αλήθεια όμως είναι πώς το σύμπλεγμα αυτό είναι δικό τους αφού με τόσο πάθος είναι προσκολλημένοι στην «ανώτερη»-«ώριμη» δυτικοφροσύνη. «Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί» να μην ήταν τόσο λάθος η σκέψη των «πολιτισμένων».

*διδάκτωρ πολιτικής επιστήμης. Από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κυκλοφορεί το βιβλίο της Σύγχρονα Ψέματα και Αρχαίες Αλήθειες.

10 Σχόλια

  1. Βασιλειος says:

    Πολυ καλο αρθρο. Εμεις ως Ελληνες δεν θελουμε και δεν πρεπει να αφομοιωθουμε απο την λαιλαπα και το “μπλεντερ” ανθρωπων και λαων που λεγεται “Δυση”. Εμεις ως Ελληνες εχουμε τον δικο μας πολιτισμο, την δικη μας παραδοση, και την δικη μας κοσμοθεωρηση. Δεν ειναι λοιπον σε θεση κανενας απο αυτους τους δυτικοδουλους ψευτοακαδημαικους, να κατακρινει τον δικο μας πολιτιστικο και ιστορικο γιγνεσθαι, οπως και κανενος αλλου εθνους αλλωστε, με βαση την δικη τους ιδεοληψια, ή μαλλον καλυτερα την εργολαβια ξενων συμφεροντων. Θελουμε να κρατησουμε ως ελληνικος λαος την δικη μας ιδιαιτερη ιδιοπροσωπια, με τα οποια θετικα κι αρνητικα εχει, και οχι να γινουμε ενα αεθνικο ανωνυμο συστατικο στο κιμα της δυτικης παγκοσμιοποιησης.

    Οσο για την “κατηγορια” του κ. Ραμφου οτι “οι Ελληνες ειναι σαν μικρα παιδια”, αυτο κ. Ραμφε, ειναι ενα παμπαλαιο χαρακτηριστικο του εθνους μας, απο την εποχη του Πλατωνα, οπως λεει και ενας Αιγυπτιος ιερεας στον Σωκρατη, οτι “οι Ελληνες ειστε σαν μικρα παιδια”. Ειναι μερος της διαχρονικης ιδιοπροσωπιας μας. Εαν δεν σας αρεσει κ. Ραμφε ειναι δικο σας προβλημα, και οχι του ελληνικου λαου.

  2. Στέφανος Κορφιατης says:

    θα ηθελα να ξερω εσεις που μιλατε για μπλεντερ για την κακομοιρια της Δυσης και τα αλλα κακα που την ακολουθουν και για την … παιδικοτητα των ελληνων σε τι σπιτια μενετε με ποσες ανεσεις δυτικου τυπου ζειτε ποσες καταθεσεις εχετε ποσα ταξιδια εχετε κανει και εχετε την ψευδαισθηση οτι απο το υψος της τρυφηλης ζωης σας μπορειτε να ξερετε τι ακριβως ηταν ο εαυτος στην αρχαια ελλαδα που συνεχιζει κιολας μεχρι σημερα να υπαρχει καπου! που αμα τον ανακαλυψουμε θα κατατροπωσουμε τη δυση και θα της μαθουμε επιτελους να ζει και να μην ειναι τοσο κακια και κακιασμενη, αγνοειτε ή κανετε πως δεν ξερετε βασικα πραγματα και αραδιαζετε ακυρολογιες για αληθινη γνωση μαζι με τοσους αλλους σ αυτη την οντως παρακμιακη χωρα που λεγεται ελλαδα και που οι λογοι της παρακμης ειναι πασιφανης αλλα τους αγνοειτε ετσιθελικα γιατι ανηκετε στην νομενκλατουρα που τους επεβαλλε 40 χρονια τωρα και ακομα επιμενετε στην στρεψοδικια και την κακη Δυση… ντροπη σας

    • Το γεγονός ότι έχουμε πάρει πολλά πράγματα από τη Δύση και ότι εν πολλοίς έχουμε μεταβληθεί σε ένα κομμάτι της, αυτό δεν αναιρεί ορισμένες άλλες βασικές διαπιστώσεις. Κατ’ αρχάς ότι ανήκουμε σε έναν λαό και έναν πολιτισμό που έχει ενταχθεί δια της βίας, από το 1204 και μετά στο δυτικό κοσμο-σύστημα και αυτό αντανακλάται και στο ότι οι δυτικές αξίες μοιάζουν και συχνά είναι ξενόφερτες και εισάγονται από τα πάνω, με αποτέλεσμα να είναι μηρυκαστικού χαρακτήρα και να έχουν φορείς διανοουμένους που δεν είναι δυτικοί, δηλαδή αυθεντικοί αλλά απλώς μηρυκάζουν τη Δύση, γι’ αυτό και αναυθεντικοί.
      Και βέβαια ο ελληνικός δρόμος ως ένας διαφορετικός πολιτισμικός δρόμος μεταξύ Ανατολής και Δύσεως που αποτέλεσε και το κατόρθωμα τόσο της αρχαίας Ελλάδας, όσο και του χριστιανισμού, ως σύνθεση νου και καρδιάς σε αντίθεση με τη δυτική νοησιαρχία και την ανατολική υποβάθμιση του Λόγου είναι μια πραγματική επιλογή. Η Δύση προσέλαβε με “ρωμαϊκό τρόπο” την ελληνική σκέψη και την οδήγησε στη χρησιμοθηρία και την εργαλειακότητα, τα πάντα πρέπει να είναι χρηστικά και οικονομικά αποδοτικά.
      Και σήμερα όταν μιλάμε για “επιστροφή” στην ελληνική αντίληψη δεν εννοούμε προφανώς μια άρνηση των πραγματικοτήτων του σημερινού κόσμου, αλλά την σύνθεσή τους με τη δική μας παράδοση, όπως έκαναν οι Γιαπωνέζοι, οι Κινέζοι και τόσοι άλλοι, ακόμα και οι αντίπαλοί μας Τούρκοι. Μόνο σε μας επειδή διαθέτουμε μια διανόηση αποικιοποιημένη και μεταπρατική, όπως μεταπρατικές είναι όλες οι ελίτ της χώρας, δεν επιχειρήθηκε μία τέτοια σύνθεση, παρά σε ελάχιστες στιγμές, όπως από τη γενιά του 30 ή τον Διονύσιο Σολωμό.
      Επιπλέον δε ο “ελληνικός” δρόμος σήμερα δηλαδή μια σύνθεση νόησης και συναισθήματος, ατομικού και συλλογικού, “ζώον πολιτικόν”, αποτελεί ένα πλανητικό ζητούμενο επειδή το σημερινό εργαλειακό μοντέλο έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Και προφανώς όσοι το αναζητούν δεν έχουν όλοι διαβάσει αρχαία ελληνική φιλοσοφία, αλλά νιώθουν την ανάγκη μιας τέτοιας αλλαγής σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου.
      Και προφανώς θα πρέπει να απορρίψουμε την γραμμική αντίληψη που λέει πως ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο, παρά τις αναμφισβήτητες κατακτήσεις στο τεχνολογικό και υλικό πεδίο. Αρκεί να αναρωτηθούμε για το εάν ο Αισχύλος είναι κατώτερος από τη λαίδη Gaga και ο Φειδίας από τα “παλλόμενα πέη” του Γιαν Φαμπρ. Η τεχνολογική και υλική εξέλιξη δεν είναι ταυτόσημη με τον πολιτισμό. Κατά συνέπεια, ναι στον εκσυγχρονισμό, αλλά στηριγμένο στην παράδοση μας.
      Υ.Γ. Και ει δυνατόν για να μην κάνουμε τη συζήτηση ανθρωποφαγία και υβρεολόγια, τόσο συνηθισμένα στο διαδίκτυο, χαμηλότερους τόνους και όχι προσωπικές αναφορές και επιθέσεις, για ανθρώπους και πράγματα που δεν γνωρίζετε.
      Γιώργος Καραμπελιάς

  3. Στέφανος Κορφιατης says:

    δεν ενταχθηκε δια της βιας κ. Καραμπελια (το σχολιο μου ηταν για την κ Μαγγιωρου και τον κυριο που σχολιασε αμεσως μετα) ο ελληνικος κοσμος απο το 1204 στη Δυση, αν δειτε τα πραγματα σφαιρικα αυτο συνεβη με τον τροπο που περιγραφει ο Καβαφης “αναιπαισθητως”, διοτι αλλα ηταν τα θεματα που απασχολουσαν τοτε την κρατικη και εκκλησιαστικη ελιτ της εποχης (και σας προκαλω να οργανωσετε μια συζητηση επ αυτου), κυριολεκτικα τους απασχολουσε το φυλο των αγγελων, ΟΠΟΤΕ η Δυση βρηκε κενο και τρυπωσε και καλα εκανε.
    αρα μη μεμφεστε τη Δυση, δεν ειναι δικαιο και δεν εχει και αποτελεσμα αυτο το επιχειρημα πια εναντιον της ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ. και εν ολιγοις για τα αλλα θεματα: η παρακμη σημερα της Ελλαδας εχει 2 πολυ ορατες αιτιες τις οποιες τις ξερετε αλλα δεν σας συμφερει να αναδειξετε : ΤΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ και ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ της ποικοιλωνυμης πολυχρωμης και άντα μοχθηρης Αριστερας.
    οσο για την κ Μαγγιωρου : ο εαυτος του αρχαιου ελληνα ανθρωπου οπως εμφανιζεται κυριως στην τραγωδια που ειναι το πληρεστερο πνευματικο δημιουργημα του κλασσικου εληνισμου δεν έχει περιεχομενο οπως το γνωριζουμε σημερα, ειναι με τα δικα μαε κριτηρια οριζοντιος και αδιαμορφωτος ακομα. οποτε ολες οι αναγωγες ειναι ακυρες. τον εαυτο ως υποκειμενο με περιεχομενο τον εισηγαγε στο ιστορικο προσκηνιο ο χριστιανισμος με τον Αυγουστινο και τον ανακαλυψε ξανα ως αθεο υποκειμενισμο πλεον ο υπαρξισμος των τελευταιων 3 αιωνων,
    και τελος Ελλαδα αν θελει να επιβιωσει και ισως να δημιουργησει θα πρεπει να θαψει βαθια στο χωμα 2 απατες που την απομυζουν εδω και πολλα χρονια τον σοσιαλισμο και τον ορθοδοξισμο και να κοιταξει το παρον καταμματα με ο,τι οπλα εχει και να ΕΠΙΘΥΜΉΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ (soft or hard) διοτι χωρις αυτα τα 2 στην Ιστορια δεν επιβιωνεις (το κανει δυστυχως η Τουρκια και εμεις αντι αυτού κανουμε λιτανειες και διαδηλωσεις και προσκυναμε λειψανα ειτε ιδεολογικα οπως ο σοσιαλισμος ειτε χριστιανικα οπως ο παϊσιος)

  4. Μαρία Μαγγιώρου says:

    Κύριε Κορφιάτη, καταλαβαίνω τον θυμό σας αλλά οφείλατε να τον συγκρατήσετε ώστε να μη φερθείτε απρεπώς μόνο και μόνο επειδή διαφωνείτε με τις θέσεις κάποιων. Καταλαβαίνω επίσης πολύ καλά την έννοια σας για το ότι «δεν μας συμφέρει» η εναντίωση στη Δύση.

    Είναι άλλο πράγμα όμως οι σχέσεις της πατρίδας μας με τις δυτικές χώρες και άλλο να τη σώσουμε ως ιδιαίτερο πολιτισμό. Είναι επίσης, άλλο πράγμα η Άποψη και άλλο η Αλήθεια.
    Έχουμε δηλαδή δύο φορές σύγχυση δύο διαφορετικών λογικών και υπαρξιακών επιπέδων μεταξύ τους.

    1) Βλέπετε ότι απειλείται το πρώτο επίπεδο, της πολιτικής, όταν αμφισβητείται η ταύτιση της «ορθολογικότητας» με τον Λόγο, ενώ το ζήτημα αυτό αφορά ένα δεύτερο επίπεδο, το επίπεδο του Νοήματος και της ψυχής. Είναι άλλο το επίπεδο της καθημερινής ζωής και των σχέσεων εξουσίας και εντελώς άλλο το επίπεδο της διαχρονίας του πολιτισμού.

    2) Έχετε διαμορφώσει μια Άποψη για το τι ήταν ο εαυτός του αρχαίου Έλληνα και έτσι αμφισβητείτε την επιστημονική Αλήθεια επειδή τυχαίνει να αμφισβητεί την άποψή σας.
    Είναι άλλο πράγμα οι απόψεις και ο ελεύθερος σχολιασμός και εντελώς άλλο πράγμα η Αλήθεια. Δεν είστε υποχρεωμένος να τη δεχθείτε, είστε όμως υποχρεωμένος είτε να ελέγξετε τα επιχειρήματα του άλλου και να παλέψετε με τα δικά σας είτε να σιωπήσετε.
    Απαγορεύεται να ξεστομίσετε ότι κάποιος δεν ξέρει τι λέει αν απλώς διαφωνείτε.
    Η θέση σας πχ για την εκκλησιαστική ελίτ του Βυζαντίου είναι μια σκέτη άποψη. Η Αλήθεια είναι πως η ενασχόληση με το φύλο των αγγέλων αφορούσε μια πολύ συγκεκριμένη εποχή της Δύσης και μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική στο πλαίσιο του σχολαστικισμού. Ουδέποτε εμφανίστηκε τέτοιο φαινόμενο στην ελληνική ιστορία.
    Το ίδιο και η θέση σας περί «τρυπώματος» της Δύσης στο «κενό που βρήκε». Από την εποχή του Καρλομάγνου είχε στηθεί με πολύ μεθοδικό τρόπο ένας ιδεολογικός μηχανισμός για την υφαρπαγή της «ρωμαϊκότητας» και της πνευματικής «ανωτερότητας» από τους Βυζαντινούς. Υπάρχουν τόσα πολλά ιστορικά στοιχεία…

    Πάντως, δεν αποτελεί επίθεση κατά της Δύσης το να αποκαλύπτει κανείς τις κακές υπηρεσίες που προσφέρουν στην πατρίδα τους κάποιοι Έλληνες μόνο και μόνο επειδή, όντας υπέρμετρα φίλαυτοι και φιλόδοξοι, παριστάνουν τους φιλοσόφους και επηρεάζουν κόσμο υποτιμώντας τον Έλληνα σαν «ανώριμο».

  5. Άλεξάνδρινός says:

    Ή δέ “καλή ” δύση τής νεωτέρας ίστορίας τών Άποικιοκρατών, τών δύο Παγκοσμίων πολέμων, τής όργανώσεως τού Νεοτουρκικού κράτους άπό τους “καλούς Γερμανούς ” τής προσφάτου ίστορίας τών βομβαρδισμών τής Σερβίας, τής Συρίας… καί ό Μαρξισμός βεβαίως Δυτικό προϊόν….
    Άσχημο πράγμα καί κακός σύμβουλος ό “δυτικός” έγωϊσμός κ.Σ.Κ. θέματα πού δέν τά ξέρουμε δέν τ άκουμπάμε…
    έπί τό λαϊκότερον… έξάλλου ή Όρθοδοξία καί ή Πίστη είναι μία τρέλλα !!! Ίδού ή Ρόδος..ίδου καί τό πήδημα..
    Ά καί πούσαι πρόσεξε μήν χρειαστείς νά πείς Βοήθα Παναγιά !!! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

  6. Στέφανος Κορφιατης says:

    δεν σας απασχολει η αποτελεσματικοτητα της “μεθοδου” του καρλομαγνου και γιατι δεν βρηκε την αντισταση που θα του αρμοζε, αν οντως ήταν ζωντανη η ελληνικη πολιτισμικη παραδοση ως μερος της Αληθειας που λετε οτι κατεχετε ή μελετατε;
    να μου επιτρεψετε να σας υπενθυμισω οτι δεν το έκανε γιατι δεν μπορουσε να το κανει, επειδή ήταν απασχολημενη αν οχι με το φυλο των αγγελων (αδοκιμος οντως αναχρονισμος, τον έθεσα ως μετωνυμια για την απασχοληση με το τιποτα) σιγουρα με τους εμφυλιους της εποχης και την ομφαλοσκοπια των ησυχαστων και την διακριση κτιστου και ακτιστου, θέμα το οποιο ως μη ωφελε κατεστη πολιτικο διακυβευμα του βυζαντινου κρατους την ωρα που η Δυση ετοιμαζοταν να κατακτησει τον κοσμο και καλα εκανε αφου μπορουσε και δρουσε εντος της ιστοριας, έκανε δηλαδη ως μη ωφελε το ουκ εχομεν ωδε μενουσαν ΠΟΛΙΝ αλλα την ΜΕΛΛΟΥΣΑΝ επιζητουμεν πολιτικο προγραμμα και πυξιδα πολιτικης δρασης, υποτασσομενη στον εκκλησιαστικό φανατισμό της εποχης και ΟΝΤΩΣ στο τελος έχασε την μενουσαν πολιν το 1453 και ακομα δεν έχει συνελθει και πολυ φοβαμαι οτι δεν έχει πλεον και χρονο να το κανει με 85 εκατομμυρια τουρκους να εχουν το βλεμμα στραμμενο προς δυσμας…

    μεταθετω λοιπον το θεμα με οσα ακροθιγως ανεφερα και πριν οχι στο τι εκανε και κανει η δυση (δικη της δουλεια) αλλα στο τι έκανε ή ΔΕΝ η ελληνικη πλευρα για να καταληξει οικεια βουλησει οπως το έθεσε διαισθητικα ο Μακρυγιαννης “μπαιγνιο των εθνων”, και εδω δικαιώνονται αν οχι ολοι τουλαχιστον ο Ραμφος, εν τοις πραγμασι δηλαδη.

    • Κύριε Κορφιάτη, μιλάτε μεταφέροντας όλα τα εθνομηδενιστικά και δυτικά στερεότυπα για το Βυζάντιο. Να σας θυμίσω λοιπόν πως το Ελληνικό Βιυζάντιο, την εποχή του Καρλομάγνου στην οποία αναφέρεστε, έδινε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου ενάντια στους Άραβες, για να μην αναφέρω τους υπολοίπους που εκστράτευαν από τον Βορρά, Βουλγάρους, Αβάρους κ.λπ. Ο ελληνισμός από τον 7ο αιώνα συγκρούεται μέχρι σήμερα με το Ισλάμ, είτε στην αραβική είτε στην τουρκική εκδοχή του. Ταυτόχρονα συγκρούεται, και από τον 11ο ή 12ο αιώνα… μέχρι την γερμανική Κατοχή του 1940 και τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων στη δεκαετία του 1950, και με τη Δύση που έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία της αποδύναμωσής μας από το Ισλάμ. Και βέβαια, από την τιτάνια μάχη με το Ισλάμ συρρικνώθηκε πρωτίστως. Αν δεν το γνωρίζετε, να σας θυμίσω πως η Αντιόχεια, μέχρι τον 12ο αιώνα, παρέμενε ακόμα ελληνική πόλη.
      Κατά συνέπεια, η κρίση του Βυζαντίου έχει μεν και εσωτερικές αιτίες αλλά οφείλεται κατ’ εξοχήν στη γεωστρατηγική του θέση, που το υποχρέωνε να αντιμετωπίζει όλα τα ρεύματα που έρχονταν από την Ανατολή και τον Βορρά. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια μπόρεσε η Δύση, σχετικά ανενόχλητη, να ενισχυθεί και, από τον 11ο αιώνα, να αρχίσει την πορεία της προς την Ανατολή. Για τους εμφυλίους, μάλλον δεν έχετε διαβάσει καλά τη δυτική ιστορία της εποχής, με τους αναρίθμητους εμφυλίους και συγκρούσεις.
      Όσο για τα περί φύλου των αγγέλων και του ησυχασμού, σας πληροφορώ ότι ο ησυχασμός αποτέλεσε ένα μεγάλο πνευματικό κίνημα που αναπτύχθηκε τον 14ο αιώνα, όταν πλέον ο βυζαντινός ελληνισμός είχε χάσει τη μάχη μετά την κατάληψη του Βυζαντίου από τους σταυροφόρους, το 1204, και την είσοδο των Οθωμανών στην ευρωπαϊκή ήπειρο, το 1354. Ο ησυχασμός, βάζοντας έναν πνευματικό φραγμό στην δυτική και ισλαμική επιρροή, σε μια περίοδο που πλέον το παιγνίδι είχε χαθεί στο πεδίο της πολιτικής κυριαρχίας, προετοίμασε πνευματικά τον ελληνισμό για τους μαύρους αιώνες της τουρκο-φραγκικής κατοχής που ακολούθησαν. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, από το 1204 έως το 1862, που αποχώρησαν οι Άγγλοι από τα Επτάνησα, έχουμε και φραγκική αποικιακή παρουσία στην Ελλάδα, παράλληλα βέβαια με την κυρίαρχη και καθοριστική τουρκική.
      Χωρίς την ορθοδοξία και τον “ησυχασμό” ο ελληνισμός δεν θα είχε επιβιώσει κ. Κορφιάτη. Και δεν θα είμαστε εδώ να συζητάμε στα ελληνικά για Ανατολή και Δύση αλλά θα είχαμε ενσωματωθεί οι μεν στη Δύση και οι άλλοι στο Ισλάμ και θα μιλάγαμε άλλες γλώσσες, γιατί και τα ελληνικά από την Εκκλησία διασώθηκαν μέσα στο λαϊκό σώμα καθ’ όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας-Φραγκοκρατίας.
      Καταλαβαίνω πως είναι βαθύτατη η άγνοια που έχουμε για το Βυζάντιο και τη συνέχεια του ελληνισμού, εξαιτίας της άθλιας μετάδοσης της βυζαντινής ιστορίας από ένα άχρηστο και δυτικολάγνο εκπαιδευτικό σύστημα, γι’ αυτό και χρειάζεται να παρεμβαίνουμε με περισσότερη περίσκεψη. Και αυτά σας τα λέει ένας άνθρωπος που, εξαιτίας της μαρξιστικής που προέλευσης, έτρεφε αρκετές προκαταλήψεις εναντίον του Βυζαντίου και της Ορθοδοξίας και διαπνεόταν μάλλον από μία δυτικολάγνα λογική. Το βιβλίο μου Το 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού αποτέλεσε μια ανακάλυψη και για μένα του Βυζαντίου. Σας συμβουλεύω να το διαβάσετε. Και σας προτείνω αυτό βιβλίο, ανάμεσα σε πολλά άλλα, διότι αποτελεί την ανακάλυψη του Βυζαντίου και της σημασίας του από κάποιον που ξεκινούσε με αρνητικά στερεότυπα.
      Στο μεταξύ, νομίζω ότι η σχετική συζήτηση έχει λάβει τέλος και θα ήταν πλέον υπερβολή να συνεχιστεί. Η συζήτηση μπορεί να μετατεθεί σε άλλα θέματα και με άλλες ευκαιρίες.

      Γιώργος Καραμπελιάς

  7. Μαρία Μαγγιώρου says:

    Έχει και την πλάκα της η συζήτηση με εμπαθείς.
    Η Μέθοδος του Καρλομάγνου (και των Ρωμαίων εξ άλλου) για την εξόντωση Ελλήνων ήταν η Ψυχική Καταστροφή. Δηλαδή, η καταστροφική υποτίμηση που στις μέρες μας λέγετε «μπουλινγκ»/εκφοβισμός ή «προσβολή προσωπικότητας» ή «θάνατος χαρακτήρα». Με ψυχικές επιθέσεις κατά του Είναι του θύματος παραλύεις τον αντίπαλο και σιγά σιγά καταστρέφεις τον ψυχισμό του.
    Δύο μόνο είναι οι δυνατότητες αντίδρασης: Η αυτοκτονία και η τρέλα. Το θύμα δεν υπάρχει περίπτωση να «αντισταθεί», δεν γλυτώνει.

    Έχει πλάκα επίσης η θέση του σχολιαστή περί «ομφαλοσκοπίας» των ησυχαστών. Για κάτι τέτοια σπεύδω να προφυλάξω τους επιδεκτικούς στην Αλήθεια από τα λόγια του Ράμφου.
    Αν είναι έτσι, να λέμε και τον Αριστοτέλη «ομφαλοσκόπο» γιατί όλο το έργο μιλάει για τη σχέση του Κτιστού με το Άκτιστο, του Δυνάμει με το Ενεργεία.
    Ασφαλώς, με τη διατήρηση αυτής της δήθεν ομφαλοσκοπικής Παράδοσης οι Βυζαντινοί επιβίωσαν 1000 χρόνια. Ασφαλώς, ταυτόχρονα, υπερασπιζόντουσαν την Αυτοκρατορία με πολέμους, στο επίπεδο του Κτιστού.

    Την πιο μεγάλη πλάκα την έχει το πιστεύω του σχολιαστή ότι φταίνε τα αρνιά που τα τρώνε οι λύκοι.
    «Ας φρόντιζαν οι κρατεοί θεοί» να έκαναν όλους τους ανθρώπους λύκους. Και ας πρόσεχαν τα αρνιά να μην «οφμαλοσκοπούν» τρώγοντας χορτάρι. Ας το έριχναν στις σάρκες.

    Τι ωραία «εν τοις πράγμασι» δικαίωση του Ράμφου! Ο οποίος, βεβαίως, καθόλου δεν μας απασχολεί ως πρόσωπο. Το ζητούμενο είναι να μην πιστεύει ο κόσμος πως αυτά που γράφει είναι Φιλοσοφία, δηλαδή Γνώση της Αλήθειας.

    Η Α-λήθεια, δηλαδή η Μνήμη του άκτιστου Κάλλους έκανε πάντα τους Έλληνες να προτιμούν τον Ωραίο θάνατο από μια άσχημη ζωή και αυτή η επιλογή κρατά ζωντανή ακόμα τη σπίθα της Ανθρωπιάς.

    • Παρακαλούμε όλες και όλους να τεθεί ένα τέλος στην ούτως ή άλλως εnδιαφέρουσα αλλά εξαντληθείσα πλέον συζήτηση. Δεν πρόκειται να αναρτήσουμε άλλα σχόλια στο εξής, εκτός εάν αναφέρονται σε άλλα θέματα που θίγονται στο συγκεκριμένο άρθρο. Trop c’est trop.
      Ο Διαχειριστής

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek