του Θ. Ντρίνια, από το Άρδην τ. 54, Ιούνιος – Ιούλιος 2005

«Μπολιβαριανή» Πρωτομαγιά
Η Πρωτομαγιά του 2005 γιορτάστηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας με δύο εργατικές συγκεντρώσεις. Η μία οργανώθηκε από το «επίσημο» συνδικάτο, την Κεντρική Ένωση Εργατών, την κυρίαρχη εργατική ομοσπονδία εδώ και χρόνια, η οποία έχει συμμαχήσει με τους αντιπάλους του Προέδρου Τσάβες. Συγκέντρωσε περίπου χίλια άτομα και κύριο σύνθημα ήταν η απελευθέρωση του φυλακισμένου πρώην προέδρου της, Κάρλος Ορτέγκα, ο οποίος εκτίει ποινή κάθειρξης για τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2002 ενάντια στον εκλεγμένο Πρόεδρο Τσάβες! Η άλλη οργανώθηκε από την Εθνική Ένωση Εργατών (UNT) που υποστηρίζει τον Τσάβες και συγκέντρωσε ένα εκατομμύριο εργαζόμενους! Κύρια συνθήματα της συγκέντρωσης ήταν «Η Συνδιαχείριση είναι Επανάσταση» και «Οι εργάτες της Βενεζουέλας χτίζουν τον Μπολιβαριανό Σοσιαλισμό»! Με τη λέξη «συνδιαχείριση» οι διαδηλωτές αναφέρονταν σε ένα ευρύ πείραμα εργατικής διαχείρισης που εξελίσσεται τον τελευταίο χρόνο σε κρατικές ή εθνικοποιημένες επιχειρήσεις, όπου οι αποφάσεις για την παραγωγή λαμβάνονται από τους εργαζόμενους των επιχειρήσεων από κοινού με εκπροσώπους της πολιτείας και των τοπικών κοινοτήτων. Η μαζικότητα της συγκέντρωσης εξηγείται και από το γεγονός ότι η Εθνική Ένωση Εργατών (UNT) έχει παρουσιάσει και υποστηρίζει την ψήφιση από τη Βουλή ενός νομοσχεδίου για τη «Συμμετοχή των Εργατών στη Διοίκηση των Δημόσιων και Ιδιωτικών Επιχειρήσεων». Η υπερψήφιση του νομοσχεδίου θα σημάνει την επέκταση του εργατικού ελέγχου και στον ιδιωτικό τομέα! Ο Υπουργός Λαϊκής Οικονομίας, Ελίας Ζάουα, μιλώντας στη συγκέντρωση, αναφέρθηκε στη δημιουργία μιας νέας οικονομικής πραγματικότητας βασισμένης «…σε δημοκρατικές και συμμετοχικές μεθόδους που στοχεύουν στο χτίσιμο ενός σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», «…με ίση διανομή του εισοδήματος και τους εργαζόμενους συμμέτοχους στις αποφάσεις για το τι προϊόντα, πώς και από ποιόν θα παράγονται … ώστε να επιτευχθεί ο εκδημοκρατισμός της παραγωγής αλλά και της κατανάλωσης…»! Παράλληλα, ο εθνικός συντονιστής της UNT, Όσβαλντ Βέρα, διακήρυξε «…την ετοιμότητα των εργατών της Βενεζουέλας να υπερασπιστούν (ένοπλα) τα εργοστάσιά τους αλλά και τη χώρα τους απέναντι σε κάθε απειλή ή ξένη επέμβαση» κάνοντας σαφή αναφορά στις απειλές των ΗΠΑ, που πυκνώνουν επικίνδυνα τελευταία, αλλά και σε όσες δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας απεργάζονται, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, την ανατροπή της κυβέρνησης Τσάβες ή τη δολοφονία του. Είναι ακριβώς αυτά τα ενδεχόμενα που έχουν οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες να πυκνώσουν τις στρατιωτικές εφεδρείες τους τελευταίους μήνες! Τέλος, ο Πρόεδρος Τσάβες στην ομιλία του υπερασπίστηκε σθεναρά την ανάγκη για δομικούς μετασχηματισμούς του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος της χώρας λέγοντας ενδεικτικά: «Το μοντέλο που αναπτύσσουμε συμπεριλαμβάνει ελευθερία και ισότητα… και είναι εντελώς ασύμβατο με τους νόμους του καπιταλισμού»!

Το «κάστρο» του Ουμπάιντι και η αφανισμένη διμοιρία
Η κυρίαρχη αντίληψη στα δυτικά ΜΜΕ θέλει την Ιρακινή Αντίσταση ένα συνοθύλευμα φανατικών που ανατινάζουν αυτοκίνητα σε λαϊκές αγορές και βιντεοσκοπούν αποκεφαλισμούς ομήρων. Η κλασική αυτή επιχείρηση χειραγώγησης αποκρύπτει το γεγονός ότι μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ένοπλους που ανήκουν σε μια ευρεία γκάμα οργανώσεων, με ισχυρή υποστήριξη από τον ντόπιο πληθυσμό, και οι οποίοι όπως έδειξαν στη Φαλούτζα και αλλού, μάχονται στα ίσα τις υπέρτερες, αριθμητικά και κυρίως τεχνολογικά, αμερικανικές δυνάμεις και δεν διστάζουν να πέσουν μέχρις ενός παρά να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους. Πρόσφατο παράδειγμα, στην τελευταία μεγάλη επιχείρηση των αμερικανικών δυνάμεων στα συρο-ιρακινά σύνορα, αρχές Μαϊου, ένα ισόγειο σπίτι στο χωριό Ουμπάιντι. Στο υπόγειό του κλείστηκαν μια ντουζίνα αντάρτες κλείνοντας το δρόμο σε έναν αμερικάνικο λόχο πεζοναυτών που πραγματοποιούσε εκκαθαριστική επιχείρηση στο χωριό. Χρειάστηκαν 12 ώρες μάχης, πέντε λυσσαλέες επιθέσεις των πεζοναυτών, βολές όλμων, βολές τεθωρακισμένου με ειδικές οβίδες διάτρησης καταφυγίων (!), ρίψεις βομβών των 500 λιβρών από μαχητικό F/Α-18 (!), σάρωμα από πυραύλους πυροβολικού για να πέσει νεκρός και ο τελευταίος υπερασπιστής του σπιτιού!! Οι πεζοναύτες μέτρησαν δύο νεκρούς συναδέλφους τους και πέντε βαριά τραυματίες, όλοι τους μέλη ενός από τα τρία αποσπάσματα της 1ης Διμοιρίας (Platoon) του Λόχου «Λίμα» που αποτελείτο από εφέδρους – αμούστακα παιδιά από επαρχιακές πόλεις του Οχάιο. Ο διοικητής της Διμοιρίας, λοχίας Τσακ Χάρλεη, δήλωσε στους πολεμικούς ανταποκριτές για τους νεκρούς πια αντιπάλους του: «…το μόνο που ήθελαν ήταν να μείνουν σ’ αυτό το σπίτι και να πεθάνουν παίρνοντας μαζί τους όσο πιο πολλούς από μας μπορούσαν». Η ίδια διμοιρία μέτρησε κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων άλλους τέσσερις νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μετά 4 ημέρες, κατά την αποχώρησή τους, οι επιζώντες του αποσπάσματος που υπέφερε όλες τις απώλειες στο «κάστρο» του Ουμπάιντι, έπεσαν σε ενέδρα με τηλεχειριζόμενη βόμβα και το θωρακισμένο όχημά τους, τύπου Άμτρακ, ανατινάχτηκε παρασύροντας στο θάνατο 4 ακόμα πεζοναύτες και τραυματίζοντας 10. Το απόσπασμα πρακτικά εξοντώθηκε και η 1η Διμοιρία του Λόχου «Λίμα», έχοντας απολέσει το 60% των ανδρών της, έπαψε να υφίσταται ως μάχιμη μονάδα και αποσύρθηκε από το μέτωπο!

Μπράβο του «αντι-εθνικιστή»!

Την Κυριακή 17/4, αμέσως μετά την επεισοδιακή επίσκεψη Μολυβιάτη στην Τουρκία και τις τουρκικές προκλήσεις στα Ίμια, η «Αυγή» δημοσιεύει τη συνέντευξη του Τούρκου καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Παρίσι και την Κων/πολη, Αχμέτ Ινσέλ, ο οποίος με τις δάφνες του αριστερού και αντεθνικιστή διανοούμενου βρισκόταν στην Αθήνα, προσκεκλημένος της άτυπης «δεξαμενής σκέψης» (think tank) του Συνασπισμού, του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς. Ομνύοντας καθ’ όλη τη συνέντευξη στην καταπολέμηση του εθνικισμού και στην αριστεροσύνη, ο κ. καθηγητής παίρνει ορισμένες εντυπωσιακές θέσεις (εξ ου και η σωρεία θαυμαστικών που θα ακολουθήσει) για κρίσιμα ζητήματα. Κατ’ αρχάς, το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια ξεκίνησε από την ύπαρξη ενός … ψαρά! Κι αφού γίνονται συστάσεις στην τουρκική πλευρά να μην προκαλεί, ο κ. καθηγητής καλεί την ελληνική πλευρά «…να καταλάβει πως η τουρκική πλευρά δεν αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία αυτών των ακατοίκητων νησίδων και να αποφεύγει τις προβοκάτσιες…» (να και ο «ύποπτος» ρόλος του ψαρά που επί δεκαετίες ψαρεύει στην περιοχή!). Στη συνέχεια κατηγορεί την ελληνική διανόηση ως «πιο εθνικιστική» (πώς και δεν το έχουμε αντιληφθεί ημείς οι ιθαγενείς!) σε σύγκριση με την τουρκική αριστερή διανόηση, η οποία «…δεν είναι εθνικιστική και κρατικιστική κι έχει ελευθερία λόγου και σκέψης πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι φανταζόμαστε συνήθως(!!).…η δυνατότητά μου να παρεμβαίνω και να ασκώ κριτική στο κράτος είναι μεγαλύτερη από εκείνη των Ελλήνων συναδέλφων μου(!!)» (απορία: μήπως ζει μόνιμα στο Παρίσι;!). Για τα προβλήματα με τον εναέριο χώρο και τα 12 μίλια κατηγορεί την ελληνική αριστερά που δεν ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τη διεύρυνση του εναερίου χώρου και δηλώνει ότι «Εγώ, που είμαι αριστερός και αντιμιλιταριστής, στο θέμα αυτό δεν πιστεύω ότι ο τουρκικός στρατός έχει άδικο…(!!)» (προσέξτε διατύπωση: όχι «τουρκική κυβέρνηση» αλλά «τουρκικός στρατός»!) και «…πρόκειται για χώρους του ΝΑΤΟ και άρα a priori στους χώρους αυτούς, δεν λέω ότι πρέπει να πετούν τα τούρκικα αεροπλάνα, αλλά από τη στιγμή που υπάρχει μονομερής απόφαση, βρίσκω φυσιολογική την αντίδραση.»(!!). Για το κλίμα εθνικιστικής έξαρσης, που υπήρχε εκείνη την περίοδο στην Τουρκία με αφορμή την υποτιθέμενη βεβήλωση της τουρκικής σημαίας από 5 Κουρδόπουλα που μοίραζαν προκηρύξεις, ο διανοητής ξεμπερδεύει εύκολα: «Αυτή η αντίδραση ήταν μια αντίδραση κατά της ανόδου του κουρδικού εθνικισμού κατά κάποιον τρόπο. Σήμερα έχουμε να κάνουμε με δυο εθνικισμούς που αλληλοτροφοδοτούνται: έναντι του τουρκικού υφίσταται ένας κουρδικός εθνικισμός, που αρχίζει να εκφράζεται(!!)» Τόσο απλά κ. καθηγητά! Και οι χιλιάδες νεκροί, αγρίως βασανισθέντες και φυλακισμένοι από τον τουρκικό στρατό Κούρδοι, οι εκατομμύρια εκτοπισμένοι από τα χωριά της Ανατολίας στις παραγκουπόλεις της Μ. Ασίας, οι χιλιάδες φυγάδες στο εξωτερικό, η απαγόρευση δια ροπάλου της γλώσσας και των εθίμων του κλπ.; Φαίνεται ότι και οι Κούρδοι έχουν πέσει θύματα του … «εθνικισμού» τους! (Κατά την εξήγηση που είχε δώσει Έλλην αντεθνικιστής για τις δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού). Προφανώς στην πρωτότυπη (sic) αυτή αριστερή σκέψη επιβιώνει το παλαιόν, «η βιασμένη φταίει που προκάλεσε το βιαστή»! Τέλος, στην ερώτηση για τον άγριο ξυλοδαρμό γυναικών από την τουρκική αστυνομία κατά την Ημέρα της Γυναίκας, που σοκάρισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η απάντηση κινείται στο προηγούμενο μοτίβο περί «βιασμένης – βιαστή»: «Καταρχήν επρόκειτο για διαδήλωση μικρής ομάδας γυναικών, ακροαριστερών οργανώσεων που ήθελαν να διαδηλώσουν σε έναν χώρο που απαγορεύεται από τη Νομαρχία. Στην παράλληλη εκδήλωση δεν σημειώθηκε πρόβλημα(!!)»… «Δεν θέλω με κανέναν τρόπο να δικαιολογήσω την αστυνομική βία, αλλά ένα τμήμα της άκρας αριστεράς κάνει τελευταίως τα πάντα για να προκαλέσει την αστυνομία»(!).
Δεν ξέρω αν ο κ. καθηγητής σας φαίνεται για αριστερός διανοούμενος αλλά για απολογητής τα πάει μια χαρά! Συγχαρητήρια στους Έλληνες αριστερούς που πρόβαλαν τη ριζοσπαστική του σκέψη. Να μεταφέρουν την «ευρυχωρία» της και στους αριστερούς Τούρκους και Κούρδους απάνθρωπα βασανισμένους πολιτικούς πρόσφυγες, που γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια στα πνιγηρά υπόγεια της εξορίας τους (και όχι στα καφέ των Παρισίων). Κι εκείνη η απεργός πείνας, η νεαρή Γκουελσέρ Τουζτζού, που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το γαλήνιο βλέμμα της προς το φακό όταν καιγόταν ζωντανή στις φυλακές του Μπαϊράμ Πασά για να μην πέσει στα χέρια των μπάτσων; Τέτοια θυσία μόνο και μόνο στην προσπάθεια «…να κάνει τελευταίως τα πάντα για να προκαλέσει την αστυνομία»;…Τι κρίμα!

Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (αλλά Με Εξαρτήσεις)
Η διεθνής ΜΚΟ «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα» (ΡΧΣ), με έδρα τη Γαλλία, θεωρητικώς υπερασπίζεται τα δικαιώματα των δημοσιογράφων όπου γης. Μάλιστα, όταν χρειαστεί, οργανώνει διεθνείς καμπάνιες ευαισθητοποίησης αλλά και καταδίκης όσων κρατών καταπιέζουν τους δημοσιογράφους. Στις κορυφαίες θέσεις της λίστας με τα κράτη αυτά, η οργάνωση έχει βάλει εδώ και καιρό την Κούβα, «τη μεγαλύτερη φυλακή δημοσιογράφων του κόσμου», σύμφωνα με παλαιότερη ανακοίνωσή της. Θεωρεί ότι η Κούβα βρίσκεται σε χειρότερη θέση ακόμα και από χώρες όπως η Καμπότζη, το Περού ή το Μεξικό, όπου οι δολοφονίες δημοσιογράφων είναι ένα όχι και τόσο σπάνιο φαινόμενο! Μάλιστα η Κούβα είναι και η μόνη χώρα για την οποία η οργάνωση έχει οργανώσει διεθνείς καμπάνιες που στοχεύουν στην οικονομία της καθώς καλούν τους πολίτες να μην επισκέπτονται τη χώρα για τουρισμό και τις κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην κλείνουν εμπορικές συμφωνίες μαζί της. Μέχρι σήμερα η στάση των ΡΧΣ για την Κούβα φαινόταν υπερβολική παρ’ όλο που και η κυβέρνηση του Κάστρο δεν είναι αγγελούδια! Από τις 27 Απριλίου η στάση αυτή είναι εντελώς ύποπτη καθώς εύκολα κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι εντάσσεται σε ένα συνολικό σχέδιο των ΗΠΑ για τον στραγγαλισμό της κουβανικής οικονομίας και την πτώση του Κάστρο. Εκείνη την ημέρα, η παριζιάνικη καθημερινή εφημερίδα, Κόκκινος Βολταίρος, δημοσιεύει άρθρο που καταγγέλλει την οργάνωση ότι η καμπάνια ενάντια στην Κούβα χρηματοδοτείται από το Στέιτ Ντηπάρτμεντ! Συγκεκριμένα έγραψε ότι οι ΡΧΣ έχουν συμβόλαιο με τον Ότο Ράιχ και το Κέντρο για μια Ελεύθερη Κούβα, οργανισμό σκληροπυρηνικών αντικαθεστωτικών Κουβανών εξορίστων στη Φλόριδα που χρηματοδοτείται από το Γραφείο Διεθνούς Αναπτύξεως του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών. Το συμβόλαιο φέρεται να υπογράφηκε το 2002, όταν ο Ράιχ ήταν ειδικός απεσταλμένος του αμερικανικού ΥΠΕΞ για το Δυτικό Ημισφαίριο! Μάλιστα η οργάνωση φέρεται να εισέπραξε για τις υπηρεσίες της 25.000$ το 2002 και 50.000$ το 2003. Στις 29 Απριλίου, η εκπρόσωπος των ΡΧΣ στην Ουάσιγκτον, Λούσι Μόριλλον, παραδέχτηκε τις χρηματοδοτήσεις και ότι το συμβόλαιο με το Κέντρο για μια Ελεύθερη Κούβα περιέχει τον όρο να πληροφορεί (sic) η οργάνωση τους Ευρωπαίους πολίτες για την καταπίεση των δημοσιογράφων στην Κούβα! Μάλιστα ανακοίνωσε ότι και το 2004 η οργάνωση έλαβε έμβασμα 50.000$ από το εν λόγω Κέντρο!
Τελικά, αμερικανόπνευστες «βελούδινες επαναστάσεις» και «ειρηνικές συνυπάρξεις» χωρίς «αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα», ΜΚΟ και πολλά δολάρια δεν γίνονται! Κάτι πρέπει να θυμούνται κι εκείνοι οι Κύπριοι από πέρυσι την Άνοιξη…

Ρέκβιεμ
Καλά σύντροφε κι αντίπαλε Χαρίλαε, ξέρουμε ότι στα κατσάβραχα αυτά έχυσες το δικό σου αίμα και των άλλων, ντουφέκισες και σε ντουφέκισαν, κυνηγήθηκες και γλίτωσες με την ψυχή στο στόμα, πλήρωσες την ήττα σου με εξορίες σε μπουντρούμια και σ’ άλλα κατσάβραχα καταμεσής του πελάγου… αλλά διαθήκη ήταν αυτό το πράγμα; Τι μπανάλ μεταθανάτιες εντολές ήταν αυτές; Άκου «…να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα, στο Παλιοζογλώπι» και μάλιστα ολόκληρος! Χάθηκε να ζητήσεις να αποτεφρωθείς; Και τη στάχτη σου να τη σκορπίσουν σ’ έναν υπόνομο του Λονδίνου ή σε μια όχθη του Σηκουάνα ή από μια γέφυρα του Μανχάταν ή έστω στο αεράκι του Αιγαίου; Κάτι πιο ντελικάτο και τρέντυ! Τι επαρχιωτισμός ήταν αυτός; Και τι κρυπτο-μεταφυσικές ανησυχίες; («…νάχω αγνάτιο»)! Και τι απολιθωμένες αξιοπρέπειες και αγωνίες; («…να φραχτεί μη με ξεχώσουν τα αγρίμια»)! Και πόσες άγνωστες λέξεις! («βιός», «ιδεολογία», «πρόγραμμα», «αρχές», «δράση», «ορμήνιες»). Σε ποια Ελλάδα τα πες ολ’ αυτά μακαρίτη; Σε κείνη που ‘ξερες;…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek