Αρχική » ΠΑΣΟΚ-“προοδευτικές” δυνάμεις

ΠΑΣΟΚ-“προοδευτικές” δυνάμεις

από Άρδην - Ρήξη

του Γ. Παπαγιαννόπουλου, από το Άρδην τ. 48-49, Αύγουστος 2004

Από το πρώιμο ΠΑΣΟΚ…

“…ΤΟΣΟ Η ΕΝΝΟΙΑ της λαϊκής κυριαρχίας όσο και η έννοια της κοινωνικής απελευθέρωσης έρχονται σε άμεση και αμείλικτη αντίθεση τόσο με την παντοδυναμία.της κομματικής γραφειοκρατίας, με την παντοδυναμία οποιασδήποτε φωτισμένης πρωτοπορίας, όσο και με την υποταγή του εργαζόμενου λαού σε νέους άρχοντες, όποιοι κι αν είναι αυτοί”.

Ανδρέας Παπανδρέου, Ο Μαρξ, ο Λένιν και η δικτατορία του προλεταριάτου, άρθρο στην εφημερίδα Εξόρμηση, 26/09/75.

Σε ένα άλλο άρθρο του, αναφερόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου στη διαφορά του ΠΑΣΟΚ με την παραδοσιακή αριστερά λέει τα ακόλουθα: “Έχουμε δύο διαφορές μ’ αυτές. Η πρώτη είναι σε ένα βασικό θέμα αρχής. Η δεύτερη αφορά την πολιτική μεθοδολογία. Η έννοια της πρωτοπορίας των ‘φωτισμένων’ εκείνων ανθρώπων που οδηγούν το κίνημα, στη δική τους περίπτωση είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Εμείς δεν φτιάχνουμε κατεστημένα. Είμαστε μια πρωτοπορία σήμερα εδώ, φυσικά, αλλά μια πρωτοπορία που πρέπει να έχει συνείδηση ότι είναι παροδική και δεν θα έχει πετύχει τον στόχο της, αν πραγματικά δεν ελέγχεται τελικά από τη βάση. Γιατί, αν αυτό δεν συμβεί, θα καταλήξουμε σε κοινωνικές δομές που μόνο ονομαστικά θα είναι σοσιαλιστικές, μια που θα κυριαρχούνται από γραφειοκρατικά κατεστημένα και δεν θα ελέγχονται από τη λαϊκή βάση”. Εφημερίδα Εξόρμηση, αρ. φ. 12,25/01/75.

Πάσα ομοιότητα, με ό,τι έπραξε το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981, όταν πρωτοανέβηκε στην εξουσία, και έκτοτε αγκυροβόλησε εκεί, στη σφαίρα του φανταστικού.

Η μικρή αυτή εισαγωγή, είναι αφιερωμένη στην κυρίαρχη γραφειοκρατία που νέμεται το ΠΑΣΟΚ στην ουσία από το 1977 έως σήμερα. Αν δείτε, για παράδειγμα, από το 1977 έως το 1996, με την άνοδο του Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ, πόσα άτομα άλλαξαν ως μέλη του -πανίσχυρου τότε- Εκτελεστικού Γραφείου, θα διαπιστώσετε ότι πρόκειται για έναν πολύ κλειστό αριθμό στελεχών της κομματικής γραφειοκρατίας που εναλλασσόταν σε αυτές τις θέσεις πλάι στον Πρόεδρο. Στην ουσία, έχουμε ένα αντίστοιχο Πολιτμπιρό τύπου ΕΣΣΔ όπου η έξοδος από

αυτό γινόταν μόνο με τον φυσικό θάνατο ή τη διαφωνία (ισοδύναμη με “πολιτικό θάνατο”, άρα, μηδέποτε διατυπωθείσα, μετά τις μαζικές διαγραφές και αποχωρήσεις του Δεκέμβρη 1976).

Από ένα λάίκό-αποκεντρωμένο πρώιμο ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη 1974 λοιπόν… σε ένα γραφειοκρατικό, ιεραρχικό, “σταλινικά” σοσιαλδημοκρατικό ήδη από το 1981.

… Στο ΠΑΣΟΚ του “μέλλοντος τους”

Δεν θα κάνουμε ιστορική ανάλυση από το 1981

ως σήμερα. Αλλη φορά. θα πάμε σε αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Εξαγγέλθηκε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ λοιπόν, για τις 1 θ-12 Δεκεμβρίου 2004. Με όλη τη γραφειοκρατία ανάστατη λόγω έλλειψης “ρόλου” για την ίδια, με όλο το παλαιό υλικό “αναπαλαιωμένο” συνάμα (ελλείψει άλλου; Ελλείψει πολιτικού θάρρους από τον νέο αρχηγό;).

Μ’ άλλα λόγια, το παλαιό προϊόν σε νέα συσκευασία, προωθούμενο από μια “νέα” νεφελώδη ρητορική -κενή περιεχομένου- του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιωργάκη Παπανδρέου. Της προκήρυξης του Συνεδρίου, προηγήθηκαν δύο εκλογικές ήττες στις 7 Μαρτίου και στις 13 Ιουνίου όπου το ΠΑΣΟΚ εισέπραξε από το εκλογικό σώμα ένα βροντερό “ΟΧΙ”.

Το “προοδευτιλίκι” -ιδιαίτερα μετά το επαίσχυντο ΝΑΙ στο Σχέδιο Ανάν για την “επίλυση” του κυπριακού: ήτοι, την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και τη συνεργασία με τους “4”: τους νεοφιλελεύθερους Μάνο-Ανδριανόπουλο και τους οπορτουνιστές (πρώην αριστερούς) Δαμανάκη-Ανδρουλάκη απεδείχθη σακατεμένο. “Προοδευτιλίκι” άμεσα

συνδεδεμένο με: εκταμίευση πόρων από κοινοτικά προγράμματα για ημετέρους, κυριαρχία στα Πανεπιστήμια των μετρίων ημετέρων μετά παράλληλης αμειβόμενης εργασίας, διαφθορά, λαμογιά, διαπλοκή, αλαζονεία. Με κατασυκοφάντηση της Πατρίδας, του Έθνους, της Ορθοδοξίας, διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας (“αναθεωρητισμός” επίσης). Ήταν λογικό ότι τέτοιο “προοδευτιλίκι” θα καταψηφιζόταν.

Μ’ άλλα λόγια, αυτές οι ήττες δεν σημειώθηκαν εν κενώ. Προηγήθηκε των εκλογών ένας αμήχανος -και απολίτικος εν τέλει- λόγος από

την πλευρά του νέου αρχηγού που βρέθηκε ξαφνικά επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ, όχι μέσα από τις προβλεπόμενες καταστατικά διαδικασίες αλλά ως απάντηση στα “αποτελέσματα” που παρήγαγαν οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες έδειχναν το ΠΑΣΟΚ να χάνει από τη ΝΔ με διαφορά 10 μονάδων. Ο “εκσυγχρονιστής” Σημίτης παραχώρησε την θέση του στον γιο του ιδρυτή, αφού ο ίδιος δεν ήταν “διατεθειμένος να χάσει” από τον Καραμανλή (!).

Εξάλλου, όταν ο Σημίτης συμφώνησε με τη μεταφορά της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ στον τότε Υπ. Εξ. Γιωργάκη Παπανδρέου, κανένα μεγάλο στέλεχος, κανείς από τη γραφειοκρατία δεν επιχειρηματολόγησε ενάντια στην προτεινόμενη λύση – έγιναν έτσι όλοι συμμέτοχοι. Και συνένοχοι.

“Ο κ. Γ. Παπανδρέου δεν είχε -και δεν έχει ακόμη- τίποτε το πολιτικά ενδιαφέρον να πει απευθυνόμενος στην ελληνική κοινωνία, όχι μόνο επειδή ο ίδιος δεν διαθέτει ρητορικά ταλέντα, αλλά και διότι από το κόμμα του δεν παράγεται ενδιαφέρουσα πολιτική εδώ και αρκετά χρόνια. Η ρητορεία του ‘εκσυγχρονιστή’ προκατόχου του είχε ουσιαστικώς εξαντληθεί το 2000 για να ακολουθήσει μια τετραετία απόλυτης πολιτικής ακινησίας, κυβερνητικής νωθρότητας, αλαζονικών συμπεριφορών και παραγωγής παρακμής σε διάφορα κομματικά και κυβερνητικά επίπεδα. Το 2004 (επί μια δεκαετία διαρκώς) το κυβερνών κόμμα εμφανίστηκε ενώπιον του εκλογικού σώματος, κουρασμένο, ηθικά φθαρμένο και πολιτικά γυμνό. Τα λόγια του περί ‘κοινωνικών ευαισθησιών’, ‘προοδευτικότητας’, νέας ‘κεντροαριστεράς’ και ‘νέου ξεκινήματος’ (πάλι…) τα άκουσε ‘βερεσέ’ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Και δεν τα πίστεψε βεβαίως ούτε και η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ που του έμεινε πιστή.

Το ίδιο αδιάφορα άκουσε το εκλογικό σώμα όλες τις αναφορές του κ. Παπανδρέου με τις οποίες αυτός επιχείρησε να ενεργοποιήσει στον χώρο μιας (αορίστου σχήματος και περιεχομένου) ‘κεντροαριστεράς’, κάποια πρωτοβάθμια ‘αντι-δεξιά’ αντανακλαστικά της. Η παλιομοδίτικη αυτή τακτική ήδη δοκιμασμένη ατυχώς και από τον κ. Σημίτη, έπεσε φυσικά στο κενό.

Ό,τι κι αν σκέφτονται σήμερα οι Έλληνες πολίτες για τη φυσιογνωμία και τα επιχειρήματα της σημερινής ΝΔ, σίγουρα δεν αντιμετωπίζουν την ήπια κεντροδεξιά του κ. Κ. Καραμανλή ως παραδοσιακή ‘δεξιά’ παράταξη, που θα προκαλούσε φοβίες σε κάθε χώρο που κατά το ΠΑ-ΣΟΚ μπορεί να χαρακτηρίζεται ‘προοδευτικός’.

Επιπλέον η ηγεσία Γ. Α. Παπανδρέου ανέλαβε τη διεύθυνση του ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο κατά την οποία, στη βάση των πεπραγμένων των κυβερνήσεων Κ. Σημίτη, ο όρος ‘σοσιαλισμός’ προφερόμενος από τα χείλη των ηγετικών στελεχών του κόμματος, προξενεί θυμηδία στους πολίτες.”1

Έτσι κι αλλιώς, το ΠΑΣΟΚ, ήδη από την εποχή Σημίτη -πέραν ενός δήθεν “εκσυγχρονισμού”- δεν έχει παράξει τίποτε ιδεολογικοπολιτικά ενδιαφέρον.

Έμεινε έτσι κυρίαρχος στην παραγωγή ιδεολογικοπολιτικού λόγου, από τα Πανεπιστήμια ως τα ΜΜΕ, αυτός ο ιδιότυπος “διανοούμενος” χώρος της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, προερχόμενος από το ΚΚΕ (Εσωτ.)και ευρισκόμενος σήμερα μεταξύ της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΝ και των Γιωργακικών. Χώρος που κυριάρχησε από το 1981 κι εντεύθεν, καθιερώθηκε, ιδιαίτερα μετά το 1988, με την έκρηξη της “ελεύθερης ραδιοφωνίας” και ύστερα κατέκλυσε τα πάντα.

Λόγος “κοσμοπολίτικος”, αντι-εθνικιστικός, “αντιρατσιστικός” (sic!), στην υπηρεσία των “ανθρώπινων δικαιωμάτων” (και της Νέας Τάξης). Αυτούς θαυμάζει φαίνεται -γι’ αυτό τους προωθεί- ο Γιωργάκης Παπανδρέου, και δώστου “συμμετοχική δημοκρατία” κι άλλα ευτράπελα…

Ο “εκσυγχρονισμός” και το ‘προοδευτιλίκι” σήμερα, είναι κάτι διαφορετικό σαν έννοια, τουλάχιστον με αυτό που προσδιοριζόταν μέχρι την εποχή της μεταπολίτευσης.

Ποιοι θεωρούνται “προοδευτικοί” σήμερα

Όλα τα “αστέρια” που, από τον παλαιάς κοπής (δογματικό ή μη) μαρξισμό κι έναν συμπλεγματικό διεθνισμό (προς τη Σοβιετική Ένωση ή τον Ευρωκομμουνισμό), μεταπήδησαν στον “εκσυγχρονισμό”: δηλαδή στην υποταγή στις επιταγές και στα προστάγματα της Νέας Τάξης και της “παγκοσμιοποίησης”.

Κατάντησαν, έτσι, οι μεγαλύτεροι εχθροί του πατριωτισμού και της κάθε ιδιαιτερότητας, διώκτες κάθε ατόμου ή κάθε ιδέας που αναφέρεται σε έννοιες: Έθνος ή Πατρίδα, Εθνική ανεξαρτησία, προσπαθώντας να τις εκβάλλουν ως έννοιες από την “ευρεία αριστερά”, ξεχνώντας αφενός πώς μεγαλούργησε το ΕΑΜ ΕΛΛΑΣ (ακριβώς λόγω της γραμμής του) και χαρίζοντας τες αφετέρου στον Καρατζαφέρη, που μένει έτσι ο μόνος “μπροστάρης” για έναν ολόκληρο ανέστιο κόσμο -συντηρητικό έστω-που ψάχνεται.

Τι κατάφεραν ύστερα από όλα αυτά οι “προοδευτικοί” (Γιωργακικό ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ) στις Ευρωεκλογές;

Να χάσουν! Ο ΣΥΝ: τον έναν από τους δύο Ευρωβουλευτές του κι όλους τους συμμάχους του (ΣυΡιζΑ), το Γιωργακικό ΠΑΣΟΚ: τ’ αυγά και τα πασχάλια! Ποιοι κέρδισαν στις Ευρωεκλογές; Η ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ και το ΚΚΕ. α) Η ΝΔ ενισχύθηκε σε ποσοστό και σε διαφορά από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ (ΝΔ: 43,08% έναντι ΠΑΣΟΚ: 34,03%)

β) Αν δούμε το αποτέλεσμα από “ιδεολογική” πλευρά, σχεδόν οι μισοί Έλληνες ψηφοφόροι (ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ) βρίσκονται δεξιά, γ) Αν δούμε το αποτέλεσμα από την πλευρά της “διαστρωματωμένης” αντίδρασης, τα κόμματα που αντιτίθενται στην Ευρώπη: το ΚΚΕ και το ΛΑ.Ο.Σ. ενισχύθηκαν, δ) Στον χώρο της αριστεράς, τέλος, μετά και την δικαστική απαγόρευση της συμμετοχής του εναπομείναντος ΔΗΚΚΙ, κυριάρχησε πλήρως το ΚΚΕ.

Όσον αφορά τους Έλληνες πολίτες-ψηφοφόρους με βάση την πρόσφατη εκλογική τους συμπεριφορά, αξίζει να σημειωθεί ότι: “1) Όσο περισσότερο ο Έλληνας πολίτης οδηγείται στην εξαθλίωση, τόσο περισσότερο προσφεύγει στα κόμματα εξουσίας για να λύσει τα προ-βλήματά του. 2) Η εξαθλίωση και η διαφθορά των λαϊκών στρωμάτων, που καλλιεργήθηκε συνειδητά από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν παράγοντες ενίσχυσης του δικομματισμού, γιατί δημιουργούν άμεσα μηχανισμούς εξάρτησης και χειραγώγησης των εξουσιαζομένων από τους εξουσιαστές. “2

Η αδυναμία συγκρότησης Εναλλακτικού ψηφοδελτίου στις Ευρωεκλογές

Με αφορμή τις ήδη διεξαχθείσες Ευρωεκλογές στις 13/06/04, σημείωνα ήδη στις 09/05/04 στην εφημερίδα Παρόν:

“Αυτή η υποχωρητικότητα, που πραγματοποιείται στο όνομα της δήθεν Ελληνοτουρκικής φιλίας, ενισχύει περαιτέρω την αναγκαιότητα έκφρασης των δυνάμεων που θεωρούν ότι ο ρόλος της Ελλάδας οφείλει να είναι διαφορετικός: Αυτόνομος-Συνεργαζόμενος με τις Βαλκανικές χώρες. Δηλαδή, μια πρόταση επιβίωσης στην περιοχή, χωρίς Τούρκο δραγουμάνο.

Προκύπτει η αναγκαιότητα δύο κινήσεων

ΤΩΡΑ:

α) Συγκρότησης Πολιτικής Κίνησης

β) Συγκρότησης και παρουσίασης Ευρωψηφοδελτίων που να στηρίζονται:

–           από τις δυνάμεις που στήριξαν και πάλεψαν το ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν, που επιβραβεύτηκαν από την αντίσταση του Κυπριακού Ελληνισμού στις 24/04/04,

–           από όλες τις δυνάμεις που συνενώνουν σε μια πρόταση το εθνικό-το κοινωνικό-το οικο-λογικό-τον πολιτισμό-τα Δημοκρατικά Δικαιώματα, τις δυνάμεις, δηλαδή, που πιστεύουν στις αρχές της Αυτοδιάθεσης, της Εθνικής και Κοινωνικής απελευθέρωσης, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και του αντι-ιμπεριαλιστικού προσανατολισμού σε Ελλάδα και Κύπρο. Αν δεν τολμήσουν οι ΕΠΩΝΥΜΟΙ, ας κινηθούν οι ΛΟΧΑΓΟΙ…”

Δυστυχώς, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες ενός ολόκληρου χώρου, από το Άρδην έως ένα μεγάλο τμήμα του εναπομείναντος ΔΗΚΚΙ, δεν έγινε κατορθωτή η συγκρότηση ενός Δημοκρατικού – Πατριωτικού – Εναλλακτικού ψηφοδελτίου στις Ευρωεκλογές. Για τα αίτια, διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά, στο προηγούμενο Άρδην (τεύχος 47).

Τι προτείνουμε (κατά το: “τι να κάνουμε;”…)

“Κάτω από το πεζοδρόμιο υπάρχει η παραλία” (σύνθημα του Γαλλικού Μάη του ’68). Επιτακτική προβάλλει η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου πολιτικού υποκειμένου-πολιτικής κίνησης, πέραν και έξω από τη δογματική και γραφειοκρατική αριστερά. Φυτεμένο σ’ έναν χώρο ανοιχτό, ευρύ: εκείνον της αντιδογματικής, Δημοκρατικής, Ευρείας αριστεράς και “Κεντροαριστεράς”. Με λογικές Κινήματος.

Το ΠΑΣΟΚ τελείωσε.

Ο ΣΥΝ δεν μπορεί.

Για τη συγκρότηση μας χρειάζεται: υπομονή-κόπος-προσπάθεια. Χρειάζεται: πανελλαδικό δίκτυο, πληροφόρηση, Ενεργοί Πολίτες.

Κάθε προσπάθεια που στοχεύει: στην Εθνική και Κοινωνική απελευθέρωση, στην χειραφέτηση του ανθρώπου, στην απαλλαγή μας από τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό, αξίζει να παλευθεί.

Στους όμοιους μιλώ

Στους διαφορετικούς εμίλησα

Γελώντας πως υπάρχουν…

Κική Δημουλά ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

/. Κ. I. Αγγελόπουλου: Το ΠΑΣΟΚ και το στοίχημα του Κ. Καραμανλή, εφημερίδα Καθημερινή, 27/06/04.

2 . Δαμιανού Βασιλειάδη: Προτάσεις για την

Ενότητα της Αριστεράς, εισήγηση προς τον

Πρόεδρο, την Πολιτική Γραμματεία και την

Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, 17/10/03.

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ