Του Γιάννη Ξένου από την Ρήξη φ. 165

Ερώτηση Σρόιτερ: «Δέχεστε το ρίσκο να κολλήσουν κάποιοι άνθρωποι σε μία τέτοια συγκέντρωση στο όνομα της δημοκρατίας;»

Απάντηση Τσίπρα: «Ναι, βεβαίως δέχομαι το ρίσκο και για αυτό θεωρώ ότι το ορθό θα ήτο η κυβέρνηση να μη φέρει κάποια νομοσχέδια…».

Η παραπάνω δήλωση του Αλ. Τσίπρα σε συνέντευξη που παραχώρησε την περασμένη Τρίτη στον Άλφα θύμισε την ανάλογη του Γ. Μπαλάφα να μειώσουμε τους εξοπλισμούς και να πάρουμε ρίσκο με την Τουρκία. Ο ΣΥΡΙΖΑ για τρεις μέρες έπαιζε (και μέχρι ένα βαθμό δικαιολογημένα) με τις εικόνες στην Ικαρία και πρόβαλλε ένα σοβαρό προφίλ. Με μια φράση ο Τσίπρας τα γκρέμισε όλα. Την επόμενη μέρα, μετά τον κουρνιαχτό που σηκώθηκε, αναγκάστηκε από τη Βουλή να ανασκευάσει.
Τέτοιου είδους δηλώσεις και η διαχείρισή τους από τον Τσίπρα είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο τους τελευταίους μήνες. Ο Τσίπρας και το κόμμα του θεωρούν ότι έπιασαν λαβράκι για να κάνουν σκληρή κριτική στον Μητσοτάκη και στο τέλος τους γυρίζει μπούμερανγκ. Η κριτική επικεντρώνεται στον Τσίπρα και η ΝΔ χάνεται από το κάδρο.
Τίποτα δεν θυμίζει την τριετία 2012-2014, που ό,τι και αν έλεγε ή έπραττε ο Τσίπρας του έβγαινε. Τότε που σαγήνευε τις υπερεθνικές ελίτ στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αλλά ανέβαινε και στις καρότσες των αγροτικών και ενθουσίαζε τους διαμαρτυρόμενους αγρότες. Τότε που έβρισκε σημείο επαφής με τη σοβαρή κεντροαριστερά του ΔΟΛ, αλλά και με τους «ψεκασμένους» του Καμμένου. Τότε έμοιαζε να έχει το άγγιγμα του Μίδα, τώρα μοιάζει με λούζερ!
Αυτή η περίοδος έχει περάσει ανεπιστρεπτί, μεσολάβησε η πενταετία διακυβέρνησής του και οι πολίτες έπαθαν, αλλά έμαθαν. Τώρα δεν συγκινούνται από το παιχνίδι σε διπλό ταμπλό του Τσίπρα. Για παράδειγμα στη διαχείριση της πανδημίας από μια θέλει άμεσα και αυστηρά μέτρα, αλλά από την άλλη κλείνει το μάτι και στους «αρνητές». Προχθές στη συνέντευξή του στο Στόιτερ βγήκε να υπερασπιστεί τη μεσαία τάξη που οδηγείται στην Κόλαση, αλλά η δική του κυβέρνηση οδήγησε τη μεσαία τάξη στα καζάνια της, όπως αναγνώρισε και ο Πολάκης. Έκανε τόσα πολλά εκείνη την πενταετία η κυβέρνηση Τσίπρα, που όποιο θέμα και αν ανοίξει, από κατήγορος βρίσκεται απολογούμενος.
Η αιτία που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκολλά πια από το 20% στις δημοσκοπήσεις δεν είναι οι αρρυθμίες του κόμματος. Το κόμμα τέτοιο ήταν και τη χρυσή τριετία 12-14. Η αιτία πια είναι ξεκάθαρα ο Τσίπρας. Όσο και αν αυλοκόλακες, σαν τον Μαραντζίδη, τον παραμυθιάζουν ότι θα επιστρέψει σαν τον Ανδρέα, αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Ο Ανδρέας μπορεί να ήταν ένας λαοπλάνος που είχε δημιουργήσει ένα διεφθαρμένο περιβάλλον εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα ήταν και ο σοβαρός καθηγητής Οικονομικών του Μπέρκλεϊ, ένας διανοούμενος που αντιλαμβανόταν την ελληνική ιδιαιτερότητα και που με εξαίρεση το Νταβός (όχι μικρή) ακολούθησε μια πετυχημένη αποτρεπτική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Ο Τσίπρας, δυστυχώς, μόνο τη γελοία πλευρά του Ανδρέα μπορεί να ξεπατικώσει και γι’ αυτό δεν θα μπορέσει να επανέλθει. Έτσι, θα αγχώνεται όλο και περισσότερο από τη δημοσκοπική του εικόνα και θα πέφτει από το ένα λάθος στο επόμενο.
Το πρόβλημα όμως παραμένει, η χώρα δεν διαθέτει σοβαρή αντιπολίτευση και σε αυτές τις συνθήκες τη χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Γιάννης Ξένος

4 Σχόλια

  1. Εύστοχο άρθρο

  2. Εδω ο ΣΥΡΙΖΑ βγηκε κι ειπε οτι πρεπει να αναγνωριστει η μουσουλμανικη μειονοτητα στην Θρακη ως “τουρκικη”. Οι ανθρωποι λειτουργουν ως οργανα της τουρκικης εξωτερικης πολιτικης στην Ελλαδα. Μπορεις να ψηφισει κανεις τετοιο κομμα, με τετοιες θεσεις σε κρισιμα εθνικα θεματα;

  3. Σπύρος Καναβός says:

    Εξαιρετικό άρθρο.
    Είναι καλοζυγισμένο, και ιδιαίτερα χρήσιμο. Λέει την αλήθεια.

  4. Δεξιός αντικομμουνιστής says:

    Τωόντι, εύστοχο άρθρο αλλά άστοχη κατακλείδα. Η χώρα διαθέτει σοβαρή αντιπολίτευση, ακριβώς επειδή την χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Δεν είναι άλλη από τους ιδεολόγους Συντηρητικούς αντι-καραμανλικούς Δεξιούς που κάνουν κουμάντο σήμερα μέσα στην ΝΔ και φυσικά συγκυβερνούν με τον φιλελεύθερο και πολιτισμικά Αριστερό Κυριάκο Μητσοτάκη. Όποτε αυτός διανοείται να ασκήσει αριστερή πολιτική σε σημαντικά ζητήματα όπως στα γεωπολιτικά θέματα, στην Παιδεία, στο λαθρομεταναστευτικό, σε κοινωνικά ζητήματα, σε ζητήματα σχέσεων κράτους-Εκκλησίας, οι ιδεολόγοι κανονικοί (αντικαραμανλικοί) Δεξιοί, υπουργοί και βουλευτές, της ΝΔ του “τραβούν το αυτί”. Έτσι γίνεται άλλωστε σε όλο τον κόσμο είτε μέσα στο ίδιο κόμμα, όπως εδώ, είτε σε διαφορετικά κόμματα, όπως στην Γαλλία, το βασικό δίπολο σχηματίζεται μεταξύ του οικονομικά φιλελεύθερου και πολιτισμικά Αριστερού Κέντρου και της γνήσιας συντηρητικής αντικομμουνιστικής Δεξιάς. Και όπου η πρώτη παράταξη κυβερνά αναγκάζεται, κάτω από την αδυσώπητη δημοφιλία και εκλογική επιρροή της δεύτερης, να υιοθετήσει την ρητορική της και τις πολιτικές της. Η Άκρα Αριστερά, τόσο εδώ όσο και παντού στον κόσμο βρίσκεται στον απόπατο της Ιστορίας, εκεί που είναι η θέση της. Μπορεί στην χώρα μας να διατηρεί δυστυχώς ακόμα ένα 20%, κυρίως εξαιτίας των πελατειακών δομών που πρόφτασε να αναπτύξει αποκτώντας προσβάσεις στο σύστημα της Αστικής Δημοκρατίας με την βοήθεια και των ηττημένων σήμερα καραμανλικών ακολούθων της αλλά όλες αυτές ξηλώνονται ταχύτατα και μαζικά.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek