Αναδημοσιεύουμε σε μετάφραση το εξαιρετικό κείμενο του Siyâvash Shahabi*, από την προσωπική του σελίδα στο Facebook, καθώς πιστεύουμε ότι θίγει μια στάση αρκετά κοινή και στην Ελλάδα μεταξύ των κύκλων που δηλώνουν κατά τα άλλα «με τον άνθρωπο» αλλά σιωπούν ή χειρότερα υποστηρίζουν το καθεστώς την στιγμή που εκείνο στήνει δημόσιους απαγχονισμούς για να τρομοκρατήσει τον μεγάλο παλλαϊκό ξεσηκωμό της ιρανικής κοινωνίας εναντίον των τυράννων της. Ο Shahabi είναι εξόριστος Ιρανός δημοσιογράφος, ακτιβιστής και πολιτικός πρόσφυγας, ο οποίος ζει στην Αθήνα. Ο Τίτλος του κειμένου επιλέχθηκε από το ardin-rixi.gr.
Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης που αντιμετωπίζει τον «ιμπεριαλισμό» όχι ως μια υλική σχέση εξουσίας, αλλά ως λίστα ηθικών καθηκόντων. Μέσα σε αυτή τη νοοτροπία, το να ζεις στην καρδιά δεν αποτελεί ούτε πρόβλημα ούτε αντίφαση· είναι απλώς μια ασφαλής θέση από την οποία μπορείς να κρίνεις τους άλλους. Ο ιμπεριαλισμός γίνεται κάτι για το οποίο δίνεις ομιλίες, όχι κάτι που πολεμάς. Και ακριβώς εκεί ο «αντι-ιμπεριαλισμός» μετατρέπεται σε εργαλείο φίμωσης των επαναστάσεων των άλλων ανθρώπων.
Αυτή η νοοτροπία υποκαθιστά την πραγματικότητα με μια έτοιμη θεωρία. Κρατά έναν χάρτη στην τσέπη και αναγκάζει τον κόσμο να συμπεριφέρεται σύμφωνα με αυτόν τον χάρτη. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ιράν δεν είναι μια κοινωνία, αλλά μια σκακιέρα. Τα πιόνια είναι προκαθορισμένα: οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα. Έτσι, κάθε κοινωνική εξέγερση μετατρέπεται αυτομάτως σε ένα «πρότζεκτ». Αυτό δεν είναι ανάλυση· είναι υπνωτικό. Γιατί αν η επανάσταση είναι πραγματική –αν οι άνθρωποι προσπαθούν όντως να πάρουν πίσω τη ζωή τους– τότε πρέπει να αποδεχτεί κανείς μια απλή αλήθεια: η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τα κράτη. Γράφεται και από ανθρώπους, και οι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να χαλάνε τα προ-γραμμένα σενάρια.
Η ξένη παρέμβαση είναι, φυσικά, υπαρκτή. Οι μεγάλες δυνάμεις πάντα προσπαθούν να εκτρέψουν τις κρίσεις προς τη δική τους κατεύθυνση –μέσω πίεσης, χρημάτων, μέσων ενημέρωσης, δικτύων επιρροής ή ενεργούμενων. Όμως η ίδια η ύπαρξη της παρέμβασης δεν εξηγεί από μόνη της από πού προέρχεται ένα κίνημα. Πρόκειται για την ίδια πλάνη πάνω στην οποία ζει ο ισλαμικός φασισμός: τη μετατροπή της διαμαρτυρίας σε συνωμοσία. Η διαφορά βρίσκεται μόνο στη γλώσσα. Η μία πλευρά το αποκαλεί «ξένο σχέδιο», η άλλη «ιμπεριαλιστικό ενεργούμενο». Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η διαγραφή της ανθρώπινης αυτενέργειας και η μετατροπή του αίματος σε υποσημείωση μιας γεωπολιτικής αφήγησης.
Αυτή η νοοτροπία παράγει επίσης μια ηθική αντιστροφή: άλλοι πληρώνουν το τίμημα, ενώ ασφαλείς παρατηρητές γράφουν συνταγές. Άνθρωποι που ζουν με σχετική ασφάλεια και ελευθερία θέτουν τους κανόνες του «σωστού αγώνα» για εκείνους που μπορεί να εξαφανιστούν για μία μόνο πρόταση. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική απογυμνωμένη από ανθρώπους: τα πραγματικά σώματα εξαφανίζονται, ενώ τις θέσεις τους καταλαμβάνουν τα μεγάλα λόγια.
