Πολιτική

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ

Socrates_Efes_Museum-700x360

Ἐμοὶ δὲ τοῦτ᾿ ἔστιν ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον, φωνή τις γιγνομένη, ἣ ὅταν γένηται, ἀεὶ ἀποτρέπει με τοῦτο ὃ ἂν μέλλω πράττειν, προτρέπει δὲ οὔποτε. (Ἀπολογία Σωκράτους, 31.d.2-4)

Αὐτές τίς κρίσιμες ὧρες, πού ὁ ἑλληνικός λαός καλεῖται νά ἀποφασίσῃ γιά τό μέλλον του μέσα σέ ἐξαιρετικά ἀντίξοες ἐθνικές καί διεθνεῖς συνθῆκες, θυμήθηκα ἐκεῖνον τόν παλιό, σοφό Σωκράτη, καί τό «ἐκ παιδὸς ἀρξάμενον» δαιμόνιόν του πού πάντοτε τόν ἀπέτρεπε καί οὐδέποτε τόν προέτρεπε νά κάνῃ κάτι.
Νιώθω κι ἐγώ ἕνα παρόμοιο «δαιμόνιο», μιά ἐσωτερική φωνή πού δέν μοῦ λέει τί νά ψηφίσω ἀλλά μοῦ συνιστᾷ ἐπίμονα νά μήν ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τοὐλάχιστον ὄχι τώρα. Κι ἐπειδή μαντεύω ἤδη τίς εὔκολες εἰρωνεῖες τῶν κατ᾿ ἐπάγγελμα ἐξυπνάκηδων, ἕτοιμων νά παραπέμψουν σέ ψυχοπαθολογικές συμπτωματολογίες, σπεύδω νά δώσω ἐξηγήσεις γιατί προτίθεμαι νά συμμορφωθῶ στήν ἀποτρεπτική ὑπόδειξη τοῦ ἐσωτερικοῦ μου «δαιμονίου».
Κατά τόν Λένιν, ἕνα ἀπό τά βασικά χαρακτηριστικά τῶν πασχόντων ἀπό τήν παιδική ἀρρώστια τοῦ κομμουνισμοῦ, τόν ἀριστερισμό, εἶναι ὅτι παίρνουν τήν ἐπιθυμία τους γιά πραγματικότητα. Αὐτή ἡ παιδική ἀρρώστια φαίνεται πώς ἔχει χτυπήσει κατακούτελα ὄχι μόνο τά μέλη τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀλλά καί ἕνα σημαντικό τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀφοῦ, σέ πεῖσμα τῶν ἐξαιρετικά δυσμενῶν συνθηκῶν, ἑτοιμάζεται νά ξιφουλκήσῃ κατά πάντων μέ μοναδικό του σύνθημα ὅτι ἡ κατάσταση στήν ὁποία ἔχει περιέλθει εἶναι πλέον ἀνυπόφορη.
Εἶναι αὐτό ὄντως ἀριστερή σκέψη καί πολιτική; Ὄχι, αὐτό εἶναι συνδικαλισμός οἰκτρότατου ἐπιπέδου, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβάνεται τήν πολιτική ὡς «ἀγωνιστική» προβολή συνδικαλιστικῶν αἰτημάτων, τά ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι μέλλει νά ἱκανοποιηθοῦν λόγῳ τῆς ἄσκησης ἰσχυρῆς, καί πάλι ὑποτίθεται, πίεσης.
Ἔχει τίς προϋποθέσεις ἡ κοινωνία μας νά ἀσκήσῃ πράγματι ἰσχυρή πίεση, ὥστε νά ἀναγκάσῃ τούς ἰσχυρούς τῆς Εὐρώπης, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν «ἀπρόσωπο» μηχανισμό τῶν ἀγορῶν τοῦ πλανήτη, σέ ἄτακτη ὑποχώρηση, ὅπως φαντασιώνεται (ἤ παραμυθιάζει) ὁ κατά τά ἄλλα συμπαθής πρόεδρος τοῦ ἐθνικοῦ μας δεκαπενταμελοῦς; Ἄς γελάσω λατινιστί: hic-haec-hoc!
Μιά κοινωνία ἐξόχως ἀντιπαραγωγική, πού δέν πληροῖ οὔτε κατά διάνοιαν τούς ὅρους ἀνάπτυξης τῶν παραγωγικῶν δυνάμεων πού θεωροῦνται ἀπαραίτητοι ἀκόμα καί ἀπό τήν νευτώνειας κοπῆς μαρξιστική μικρόνοια, εἶναι σέ θέση νά ἀντέξῃ τήν τεράστια πίεση πού θά τῆς ἀσκηθῇ; Κοντολογίς, διαθέτουμε ἔστω καί κατά προσέγγισιν ἐκεῖνο τόν ἐσωτερικό δυναμισμό καί τό πνεῦμα τῆς ἀντίστασης καί αὐτοθυσίας ὅπου σέ ἄλλες ἐποχές ἔσπασαν τά μοῦτρα τους τά «Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς, βόλι Τουρκιᾶς, τόπι Ἄγγλου»; Ἤ μήπως μέ τό πρῶτο μπάμ, ἀκόμα κι ἄν αὐτό εἶναι οἰκονομικό, τά μεγάλα λόγια θά φυλλορροήσουν καί θά ἀναγκαστοῦμε νά ἀναδιπλωθοῦμε σέ θέσεις πολύ δυσμενέστερες ἀπό τίς ὑπάρχουσες;
Μιά κοινωνία πού ἔχει συνείδηση τῶν περιωρισμένων, πρός τό παρόν, δυνατοτήτων της χρειάζεται νά ἀφιερώσῃ τίς ὅποιες δυνάμεις της στό νά κερδίσῃ καιρό, ἔτσι ὥστε νά μπορέσῃ νά ἀνασυγκροτηθῇ ἐσωτερικά, οἰκονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά, ἀκόμα καί ἠθικά, γιά νά ἀντιμετωπίσῃ ἀπό καλλίτερες θέσεις τήν ἐπερχόμενη θύελλα, κι ὄχι νά ἐπιδίδεται σέ κραυγαλέους λεονταρισμούς μέ ὁρατή ἡμερομηνία λήξεως.
Ἐδῶ μιά ἀπείρως ἰσχυρότερη κοινωνία ὅπως ἡ σοβιετική δέν εἶχε πρόβλημα, προκειμένου νά μήν «βγάλῃ τά κάστανα ἀπό τή φωτιά», νά συμβιβαστῇ, ἔστω καί προσωρινά, μέ τόν θανάσιμο ἐχθρό της, τόν χιτλερισμό, κι ἐμεῖς, χωρίς συμμάχους, χωρίς βασικές ἐσωτερικές προϋποθέσεις, μέ τούς Ἀμερικάνους καί τούς Τούρκους νά ξερογλείφωνται καθώς βλέπουν τά ἀφελῆ μας ὀπίσθια νά σκᾶν μύτη ἀπό τήν στροφή τῆς ἱστορίας, ἐμεῖς, εἶναι ποτέ δυνατόν νά φαντασιωνώμαστε Ρόδους καί πηδήματα;
Ἤ εἴμαστε πολύ ἀφελεῖς ἤ πολύ ἀπατεῶνες. Ὅ,τι ἀπ᾿ τά δύο κι ἄν ἰσχύῃ, ἐγώ θεωρῶ ἐπιβεβλημένο νά ἀκολουθήσω τήν ἀποτρεπτική φωνή τοῦ ἐσωτερικοῦ μου δαιμονίου καί νά μήν ψηφίσω, τώρα τοὐλάχιστον, ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, δέν θέλω ἡ πατρίδα μου νά ἔχῃ τήν τύχη τῆς ἀμυγδαλιᾶς πού ἄνθισε τό καταχείμωνο.

Χρῖστος Δάλκος

5 Σχόλια

  1. δυστυχώς όμως αγαπητέ κ. Δάλκο ο νεοέλλην ψηφόφορος δεν διαθέτει ούτε ψήγμα από τη σοφία σας και θα τό ρίξει δαγκωτό στο Σύριζα για «ακόμα καλύτερες μέρες»…. και στη γωνία δε θα κουρασθώ να το επαναλαμβάνω παραμονεύει η ΧΑ με τους γορίλλες της αλλά και τους «υψηλούς προστάτες» της… Ο Θεός, αν πράγματι αγαπάει την Ελλάδα, να βάλει το χέρι του δηλ.!

  2. Eίναι ενδιαφέρον και χρήσιμο να ακούγονται απόψεις, όπως αυτές του Χρίστου Δάλκα.
    Όταν κάτι ασκεί «μαζική γοητεία» ,όπως σχεδόν ο Σύριζα σήμερα, είναι άξια προσοχής η γνώμη που ανθίσταται σ’ αυτή…μοιάζει με τον Οδυσσέα που περνάει μπροστά από τις Σειρήνες δεμένος στο κατάρτι!
    Παρόλα αυτά υπάρχουν εύλογες ενστάσεις στην επιχειρηματολογία του άρθρου: 1)Ο Σύριζα δεν «ετοιμάζεται να ξιφουλκήσει κατά πάντων 2) Δεν «επιδίδεται σε κραυγαλέους λεονταρισμούς» , όπως ισχυρίζεται ο Χρ. Δάλκας. Από την ιστοσελίδα του Άρδην και από αλλού γνωρίζουμε πόσο έχει «στρογγυλέψει» το πρόγρμμά του. Ο ίδιος δηλώνει ότι
    δε θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες κ.τ.λ.
    Κύριε Δάλκο, μπορεί αυτή η πατρίδα να αισθάνεται, όπως η μυγδαλιά, που κάηκε κάμποσες φορές, όταν άνθισε μέσα χειμώνα, γι’ αυτό φοβάται την άνοιξη… δεν τολμά πια ν’ ανθίσει και να καρπίσει… κινδυνεύει πρωτίστως από το ίδιο το αίσθημα του φόβου και της αδυναμίας της να παραμείνει με γυμνά τα κλαδιά τρέμοντας μέσα σ΄ έναν διαρκή χειμώνα…
    Κατά τα άλλα, συμμερίζομαι όλες τις επιφυλάξεις ως προς τον Σύριζα, τον Προέδρό του και τα στελέχη του.

  3. Αντιρρήσεις: 1. Δεν είμαστε στην εποχή του «άνθρακα και του χάλυβα» όπου μία αγροτική, παρασιτική Ελλάδα συμπλήρωνε το πλαίσιο με χώρες όπως η Γερμανία, η Σ. Ένωση κ.α. Αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του τι μπορεί να ισχύσει παντού, 2. ακόμα και με την υπόθεση εργασίας ότι απαιτείται πρώτιστα μία ανάταση και νοικοκύρεμα άλλης τάξεως- κάτι στο οποίο συμφωνώ, δεν μας ξεκαθαρίζουν οι σχολιαστές του παρόντος ιστοτόπου πότε και με ποια ρεαλιστικά σημάδια μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτό, που η ενδεχόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ αποτρέπει να γίνει (έχουν κάποιο πλάνο βασισμένο στην πραγματικότητα και όχι στις επιθυμίες τους), 3. κατόπιν αυτών- και σε αντίθεση με τη φυγή των Χριστιανών από τα πολιορκούμενα Ιεροσόλυμα, που ήταν μία άποψη-, θεωρώ ότι ή κυριαρχεί το δικαιολογημένο έως ένα σημείο θυμικό για τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, που πάντως πλέον ενέχει υπερβολές ή κάνετε μία επιχειρείται μία αναδίπλωση, τύπου ΚΚΕ, με έντονα μεταφυσικά στοιχεία: αφού ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται, ας αναμένουμε την κατάλυση της Ιστορίας! Και μην μου πείτε ότι «περιμένουμε και δουλεύουμε στη βάση, σταδιακά και μελετημένα», διότι ακόμη και αν το κάνετε αυτό, μπορείτε δύο φορές να το κάνετε και στα πλαίσια μίας τακτικής συμμαχίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ευχαριστώ

  4. Τι χρονο να κερδισουμε κυριε Δαλκο…δεν βλεπετε οτι ο χρονος κυλαει εναντιον μας;
    Εδω σ’αυτη την ιστοσελιδα δεν μιλαμε για την »προδοσια των διανοουμενων»; Ποιοι θα οργανωσουν το λαο και θα τον θεσουν σε πορεια ανασυγκροτησης; Ο ΚΑΝΕΝΑΣ; Καλα θα ηταν η ελληνικη αντιδραση απεναντι στην Γερμανικη Ευρωπη να ηταν καλα οργανωμενη και συγκροτημενη. Αλλα απ’οτι βλεπετε αυτο δεν υπαρχει και ουτε θα υπαρξει! Δε μιλαμε για Γερμανους η’ Αγγλους…για Ελληνες μιλαμε!!! Εδω δεν μπορει να οργανωθει μια πατριωτικη εθνικη συνεργασια ,εστω και σαν μαγια’, τωρα που ακομα ειναι σχετικα χαλαρη η πιεση…λετε να δημιουργηθει στα πιο δυσκολα….δεν νομιζω!!!
    Αντιδραση οφειλει να υπαρξει. Και αφου λογο εθνικου μπαχαλου δεν μπορει να γινει οργανωμενα, ας γινει σπασμoδικα….Τι να κανουμε; Και αφου μονο σπασμοδικη αντιδραση μπορουμε να προταξουμε, ας το κανουμε και λιγο γρηγορα οσο μενουν ακομα καποιες δυναμεις.
    Αλλα ακομα και αν δεν συμφωνειτε με τα ανωτερω, το θεμα ειναι οτι οι συμπολιτες μας εχουν αποφασισει. Θα δωσουν τη νικη στο Συριζα.
    Εγω επειδη τον Συριζα τον φοβαμαι πλεον στα εθνικα ( ειναι τρομακτικο να μας λενε τα ιδια πραγματα με τον Νταβουτογλου), πιστευω οτι θα πρεπει να υποστηριχθουν οπωσδηποτε οι ΑΝΕΛ. Και απο εκει και περα, αν γινουν κυβερνηση, ολο το θεμα θα παιχθει στον αν θα μπορεσουν να κρατηθουν μεσα στο ευρω και την ΕΕ μεχρι να βγουν και οι αλλοι…podemos, Lepen, Grilo, Farange… κλπ…Οπως ειναι τα πραγματα, μονο αυτο θα μας σωσει. Διαφορετικα…ζητω που καηκαμε!

  5. @Μανώλης.
    1. Η Ελλάδα της εποχής του “άνθρακα και του χάλυβα” ήταν αγροτική ΚΑΙ βιομηχανική, και είχε πετύχει τον δεύτερο καλύτερο ρυθμό αναπτύξεως (7%) στον κόσμο μετά την Ιαπωνία.
    2. Ο ιστότοπος αυτός παρουσιάζει σαν λύση του προβλήματος της εκκινήσεως της παραγωγής τη μικρή βιοτεχνία και επιχείρηση, μολονότι είναι εκ γενετής καταδικασμένες λόγω των μεγάλων βιομηχανικών και εμπορικών συγκροτημάτων και της μη επιβολής δασμών εισαγωγής προιόντων απο το εξωτερικό.
    3. Ενώ η χώρα χάνεται, επιμένετε σε μικροπολιτικά στρατηγήματα (…» μπορείτε δύο φορές να το κάνετε και στα πλαίσια μίας τακτικής συμμαχίας με τον ΣΥΡΙΖΑ…») που προξενούν το γέλωτα.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*