Διεθνή, Ευρώπη, εφ. Ρήξη, Ρήξη φ. 90-99, Ρήξη φ. 99

Φορκόνι: πώς η ακροδεξιά διεκδικεί την ηγεμονία στα κοινωνικά κινήματα της Ιταλίας.

forconi

Του Γιώργου Ρακκά

Βαθαίνει το φαινόμενο της πανευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανόδου. Οι πιο σημαντικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα στην Ιταλία. Εκεί, αυτές τις μέρες αναπτύσσεται το πρώτο κοινωνικό πληβειακό κίνημα στο οποίο το ρεύμα της ακροδεξιάς παίζει ηγεμονικό ρόλο, ενώ οι οργανώσεις της αριστεράς βγαίνουν στο περιθώριο. Είναι το «κίνημα της 9ης Δεκεμβρίου», που οργανώνει μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ιταλία, ενάντια στον προϋπολογισμό ακραίας λιτότητας της κυβέρνησης Λέτα. Το «κίνημα» πρόσφατα άλλαξε το όνομά του, για να αποφύγει τις ακροδεξιές αιχμές που άφηνε η προηγούμενη ονομασία του – Forconi, που στα ιταλικά σημαίνει δίκρανο.

Ξεκίνησε από την Σικελία, έπειτα από πρωτοβουλία που προήλθε από αγρότες και φορτηγατζήδες. Σύντομα εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα, και έχει κυρίως μικροαστική βάση –συμμετέχουν μικρομαγαζάτορες, επαγγελματίες, αγρότες, αλλά εσχάτως άνεργοι και κομμάτια του ‘πρεκαριάτου’, δηλαδή των επισφαλών εργαζόμενων– κυρίως στις υπηρεσίες. Πολιτικά, αν και οι συντελεστές του Κινήματος της 9ης Δεκεμβρίου επιμένουν να ισχυρίζονται πως η πρωτοβουλία τους έχει ακομμάτιστο χαρακτήρα, οι εκλεκτικές συγγένειες με την άκρα δεξιά δεν κρύβονται εύκολα, ούτε καν στα συνθήματα (στις κινητοποιήσεις πολύ συχνά ακούγεται το Φόρτσα Ιτάλια, ενώ κυκλοφορούν και άλλα συνθήματα παρόμοιας λογικής): Οργανώσεις όπως η Κάζα Πάουντ (κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο φασιστών στη Ρώμη, που φέρει το όνομα προς τιμή του Έζρα Πάουντ), η Φόρτσα Νουόβα (ιταλικό ξαδερφάκι της Χρυσής Αυγής, με θητεία στην στρατηγική της έντασης που εφάρμοσε το ιταλικό παρακράτος κατά την δεκαετία 1970-1980) και οπαδοί της Λάτσιο βρίσκονται στο πλευρό του. Σε μια ακόμα χαρακτηριστική δήλωση,  που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την αντίληψη και την λογική των περισσότερων ηγετικών στελεχών του κινήματος, κάποιος εκπρόσωπος ανέφερε την πρόθεσή τους να ηγηθούν «πορείας προς τη Ρώμη» (προφανώς, αντίστοιχης της μουσολινικής).
Πέρα από την άκρα δεξιά, την στήριξη στο κίνημα δήλωσε ο Μπέπε Γκρίλο με τοποθέτησή του στο ιστολόγιό του, ενώ ακόμα και ο Μπερλουσκόνι εκδηλώθηκε θετικά. Ούτως ή άλλως, ο Γκρίλο, μετά την εκλογική του επιτυχία, έδειξε έντονες τάσεις μεταστροφής σε αντιλήψεις και λογικές ακροδεξιάς προέλευσης: Διατήρησε και ενίσχυσε το προσωποπαγές προφίλ του ρεύματός του, ενώ στον πολιτικό του λόγο, παράλληλα με τις επιθέσεις εναντίον του ευρώ, ενίσχυσε και μια ρητορική που στρεφόταν εναντίον των μεταναστών. Όσο για τον Μπερλουσκόνι, είναι προφανές ότι ποντάρει σε κάθε αναταραχή, προκειμένου να βγει από την εξαιρετικά δυσμενή θέση στην οποία έχει περιέλθει έπειτα από τις αλλεπάλληλες καταδίκες, και θα ήταν ευχαριστημένος με οτιδήποτε αναχαιτίζει την πτώση του πολιτικού του άστρου.
Από την άλλη, η αριστερά παρακολουθεί εξαιρετικά αμήχανη την κατάσταση. Σε ανάλυση τους που δημοσιοποιήθηκε στην ιστοσελίδα Contropiano, η οργάνωση Δίκτυο των Κομμουνιστών (κάτι αντίστοιχο με την ελληνική ΚΟΕ, που συμμετέχει στο ΣΥΡΙΖΑ και εκδίδει μαζί με άλλους την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς) ασκεί αυτοκριτική υποστηρίζοντας ότι ενώ η αριστερά έκανε μια καλή αρχή με τις απεργίες της 18ης/19ης Οκτωβρίου 2013, η συνέχεια υπήρξε άκρως απογοητευτική λόγω της πολυδιάσπασης και της ιδεολογικής αβελτηρίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κινητοποιήσει την κοινωνία πέρα από το ζήτημα των εξώσεων, που έχει κάνει κάποια δουλειά, και πέρα από τους παγιωμένους δεσμούς που έχει χτίσει με τους μετανάστες και το υποπρολεταριάτο.
Βεβαίως, και το πρόβλημα είναι ευρύτερο. Σε όλη την Ευρώπη, η Αριστερά είναι γερασμένη (πολύ πιο γερασμένη σε σχέση με την Άκρα Δεξιά), μεσοστρωματική, ιδεολογικά μετέωρη και στιγματισμένη, καθώς στην προηγούμενη περίοδο συναλλάχθηκε φανερά με τους «ανακτορικούς» της παγκοσμιοποίησης.
Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιταλία συμμετείχε στην συμμαχία των προθύμων που βομβάρδισαν τη Σερβία το 1999, υπό την καθοδήγηση του πρώην κομουνιστή Ντ’ Αλέμα,. Ο πολύς, κάποτε «τρομοκράτης»Τόνι Νέγκρι, αποθεωνόταν για την «Αυτοκρατορία» του από το Νιούσγικ και ο Φάουστο Μπερτινόττι της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, ως καρικατούρα του Φάουστ πούλησε την ψυχή του στο τελευταίο κυβερνητικό σχήμα συνεργασίας της κεντροαριστεράς, και έκτοτε βολοδέρνει τριγύρω από το δημοσκοπικό και εκλογικό ελάχιστο.
Τώρα, αυτός ο χώρος δεν ξέρει ούτε τι θέλει, ούτε πώς μπορεί να το αποκτήσει: Με τα ερμηνευτικά της εργαλεία κατεστραμμένα, και την άρνησή της να συλλάβει τη νέα «βιοπολιτική» κατάσταση, όπου τα υπαρξιακά ζητήματα, τα ζητήματα εθνικών και πολιτιστικών ταυτοτήτων, και τα ταξικά συμπυκνώνονται και συνθέτουν την σύγχρονη κοινωνική πάλη, τείνει να απολέσει ακόμα και το πεδίο που κάποτε ήταν κατεξοχήν δικό της: Εκείνο των απλών οικονομικών διεκδικήσεων. Ήδη, στην Γαλλία, στην Ολλανδία, και τώρα και στην Ιταλία το προβάδισμα στο μέτωπο εναντίον του ευρώ το διατηρεί η άκρα δεξιά –η οποία αναμένεται να σαρώσει στις ευρωεκλογές, ακόμα και να καταλάβει την πρώτη θέση: Η Λεπέν στη Γαλλία, και ο Βίλντερς στην Ολλανδία προηγούνται ήδη στις δημοσκοπήσεις.
Αυτό που γίνεται στην Ιταλία είναι εξίσου σημαντικό. Διότι μέχρι τώρα, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά μπορούσε να καυχηθεί ότι διατηρεί εκτεταμένα ερείσματα εντός των λαϊκών στρωμάτων, αλλά ήταν αδύνατο να βάλει πόδι στα κοινωνικά κινήματα. Με το ιταλικό «Δίκρανο», αυτό το ταμπού αμφισβητείται κι έτσι το ακροδεξιό ρεύμα αποκτάει και αυτή τη διάσταση.
Πέρα από τις βαθύτερες ιδεολογικές, οργανωτικές και υποκειμενικές αδυναμίες της ευρωπαϊκής αριστεράς, είναι ότι μετά το 1989 αυτή «έπαιξε και έχασε» με την υπόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι, σήμερα, ενώ όλοι έχουν κατανοήσει πολύ καλά ότι το παρόν ευρωπαϊκό σχήμα δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από εργαλείο υλοποίησης της «γερμανικής Ευρώπης», αυτοί καμώνονται ακόμα ότι ζουν στο ευρωπαϊκό συνεχές και παίζουν τους χαζοχαρούμενους πολίτες του κόσμου. Έτσι, η αντίθεση με τον γερμανικής εμπνεύσεως νεοφιλελευθερισμό εκχωρείται σε φωνές όπως αυτή της Λεπέν –την ίδια στιγμή που διανοούμενοι της αριστεράς σαν σε ιδεολογική ανία αναρωτιούνται ακόμα «ποιος είναι ο εχθρός; Οι τράπεζες ή η ακροδεξιά;».
Ακόμα και ο δικός μας, ο Τσίπρας, ενώ καυχιέται για την υποψηφιότητά του προέδρου της ευρωπαϊκής Αριστεράς, ξεχνάει ότι το κόμμα του διαθέτει μέλη κάτω των 32 χρονών μόνο σε ποσοστό… 1-1.5%, και ότι οι πραγματικοί πληβείοι είναι τόσο σπάνιοι στην οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η καρέτα-καρέτα στις ελληνικές θάλασσες. Γι’ αυτό και το γέλιο θα του βγει στο τέλος ξινό και ίσως να πληρώσουμε όλοι τη διαφαινόμενη αποτυχία του.
Το κίνημα του «Φαρκόνι» ή αλλιώς του Δίκρανου αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη στο πανευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό. Ενισχύει αποφασιστικά την μετακίνηση του εκκρεμούς προς την Άκρα Δεξιά, και βάζει ένα πολύ ουσιαστικό θεμέλιο ώστε να ηγεμονεύσει επί της λαϊκής αγανάκτησης. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, πραγματικά δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

3 Σχόλια

  1. Η πιθανότητα εμφάνισης και στη χώρα μας ενός αυταρχικού κόμματος, το οποίο θα περιλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι της ΧΑ, βασιλικούς, Πολύδωρες, Βοριδοειδείς, τους δεξιοΚαμμένους κ.ά. στις μεθεπόμενες εκλογές, δείχνει εξαιρετικά μεγάλη. Μην πώ σε σημείο να διεκδικήσει εξουσία.

    Γι’ αυτό θα πρέπει να σκέφτεται κανείς εκείνες τις εκλογές περισσότερο από τις επόμενες! Για παράδειγμα αν οι επόμενες εθνικές συμβούν τον Μάϊο, η απαξίωση του Συριζαίϊκου που θα κερδίσει σίγουρα χωρίς ή με βοήθεια, μέχρι τον Μάη του ’15 που θα τρακάρουμε πάνω στην εκλογή προέδρου δημοκρατίας, θα είναι σίγουρα τέτοια που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια κυβέρνηση σαν αυτή που ισχυρίζομαι, συνεπικουρούντος και του γενικώτερου αυταρχικότερου ευρωπαϊκου κλίματος όπως το περιγράφεις στο άθρο και το οποίο αναμένεται να αποκτήσει κοινοβουλευτική υπόσταση στις ευρωεκλογές…

  2. Οι διαδοχικές αποτυχίες της αριστεράς όχι τόσο να κερδίσει σε τακτικό πολιτικό επίπεδο αλλά κυρίως να πείσει για την ορθότητα και το δίκαιο των απόψεων και της ιδεολογίας της είναι πλέον καταφανής: πρώτα κατέπεσε ο μαοϊσμός μετά την αναγκαστική υποδούλωση του κινεζικού λαού για να μπορέσει να επιβιώσει τόσο το καθεστώς όσο και οι απλοί άνθρωποι τη δεκαετία του 80. Κατόπιν χρεωκόπησε ο σοβιετικός υπαρκτός σοσιαλισμός στις αρχές του 90 και σήμερα συνθλίβεται η εναλλακτική, διεθνοαναρχιστική αριστερά.
    Οι λαοί θέλουν ελευθερία, ευημερία και προκοπή και σ’αυτό ούτε ο Ελληνικός λαός Ελλάδος, Κύπρου, Ομογένειας και Διασποράς είναι διαφορετικός. Όσο η πνευματική ελίτ δεν απαγκιστρώνεται από τα ολοκληρωτικά κι αυταρχικώς ισοπεδωτικά ιδεολογήματα των πάσης φύσεως και προελεύσεως αριστερών κοσμοθεωριών τόσο θα ελλοχεύει ο κίνδυνος για στροφή της μικροαστικής αλλά ακόμα και του προλεταριάτου προς φασιστοειδείς ακροδεξιές κλίκες και ιδεοληψίες…
    Από εκεί και πέρα χαίρομαι που και άλλοι σχολιαστές όπως π.χ. ο Γκρεγκυκάποτζωρτζ αρχίζουν να διαβλέπουν τον κίνδυνο που έχω κι εγώ παλαιότερα επισημάνει εκείνον δηλ. της ανάδειξης ενός σωβινιστικού, ψευδοπατριωτικού ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος στην Ελλάδα. Αυτό πιθανώς να προηγηθεί από μία «παρένθεση» Σύριζα ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε έξοδο από το ευρώ και ρήξη με την ΕΕ, εξαθλίωση του πληθυσμού, ελλείψεις σε βασικά είδη διατροφής, φαρμάκων, καυσίμων κλπ. κι εν τέλει αναταραχής που θ’ανοίξει διάπλατα το δρόμο όχι μόνο στην ακροδεξιά αλλά και στην εθνική ταπείνωση, συρρίκνωση και υποταγή…. Είθε το 2014 να με βγάλει λάθος. Εν πάσει περιπτώσει να είσθε όλοι καλά και καλή δύναμη γιατί σίγουρα θα την χρειασθούμε σύντομα!

  3. Όντως το φαινόμενο είναι πολύ ανησυχητικό και αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση στην πορεία της Άκρας Δεξιάς προς την εξουσία. Έχει να κάνει κυρίως με την επικοινωνιακή ευφυΐα της, την απλότητα (μέχρι βλακείας αλλά αυτό αποδεικνύεται…..πλεονέκτημα !!!) των συνθημάτων/ιδεών της και την αδυναμία της Αριστεράς να ΄΄παίξει΄΄ σύγχρονα και να αναγνωρίσει την πολυεπίπεδη πραγματικότητα εμμένοντας σε κοντόθωρες αποκλειστικά ταξικές αναλύσεις !
    Ταυτόχρονα απολαμβάνει την υποστήριξη του κατεστημένου που κάνει τα πάντα να την ΄΄φουσκώσει΄΄ και να διχάσει έτσι το αντίπαλο στρατόπεδο.
    Παρόλα αυτά πιστεύω πως η βασική ιδέα της Αριστεράς, ότι η επίθεση του κεφαλαίου είναι διεθνής άρα και μια πετυχημένη αντίδραση θα πρέπει να είναι ανάλογη είναι ορθή ! Όχι βέβαια τόσο δημοφιλής όσο οι εθνοκεντρικές αντιδράσεις που στηρίζονται στο πιο διαδεδομένο ιδεολογικό ρεύμα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, τον εθνικισμό. Οι εθνικές όμως αντιδράσεις απέναντι στην πολύ οργανωμένη από δεκαετιών επίθεση του συσπειρωμένου σαν μια γροθιά διεθνούς κεφαλαίου είναι απλά χωρίς προοπτική !
    Το μεγάλο πρόβλημα με την Αριστερά είναι ότι έχει ελάχιστα αλλάξει τις τακτικές της από την εποχή του…..Λένιν, αρνείται να αντιληφθεί ότι οι άνθρωποι δεν προσδιορίζονται μόνο ταξικά και δεν μπορεί να συνδέσει το γενικό (όπου έχει συνήθως εξαιρετικές θέσεις!) με το ειδικό (όπου πολύ συχνά χάνει το δίκιο της !) και βέβαια μιλά έναν απολύτως ξύλινο δογματικό λόγο απόρροια των ταξικών της προκαταλήψεων !
    Τα προβλήματα αυτά είναι υπαρκτά και στον ΣΥΡΙΖΑ και ο χρόνος λίγος ! Η αποτυχία του (με συμβατικούς όρους !) πιθανή, αν και πρέπει να αναγνωριστεί μέσα σε μια συγκυρία όπου θα έβρισκε μπαστούνια ο …..Μέγας Αλέξανδρος !! Όχι ο …..Τσίπρας ! Αλλά προσωπικά είμαι βέβαιος πως ιδωμένη από την σκοπιά της Ιστορίας, αυτή η αποτυχία (αν επέλθει !) θα είναι το ιστορικά αναγκαίο βήμα για την επιτυχία καθώς αν μη τι άλλο θα απομακρύνει οριστικά τις γαλαζοπράσινες δομές του οργανωμένου εγκλήματος από την εξουσία ! Αυτό πάλι θα ανοίξει τον χώρο από την Δεξιά ως τις παρυφέ ς τις Αριστεράς σε νέα σχήματα και ανθρώπους και θα σημάνει την έναρξη μιας νέας εποχής !
    Το έχω πει πολλές φορές, θα το επαναλάβω ξανά, δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα Φιλελευθέρων της εποχής μας αλλά είναι καταδικασμένος από τον ρου της Ιστορίας να παίξει τον ρόλο του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909 ! Ελπίζω όχι εντελώς διότι ο Σύνδεσμος απέτυχε σε όλα ! Η σημαντικότητά του έγκειται στο ότι παραγκώνισε την φαυλοκρατία της εποχής ανοίγοντας τον δρόμο σε αυτούς που θα πετύχαιναν την εθνική αναγέννηση !
    Βέβαια, τώρα πια (και έχει μεγάλο δίκιο ο Καραμπελιάς σε αυτό !) ο ελληνισμός δεν έχει το στρατηγικό βάθος άλλων εποχών ! Και για αυτό ο κίνδυνος οριστικής γεωπολιτικής έκλειψης όπως σας υπενθυμίζω είχε προβλέψει το Stratfor, προ τριετίας αν θυμάμαι καλά είναι υπαρκτός ! Όμως αυτήν την στιγμή, σε αυτήν την συγκυρία η άλλη επιλογή είναι η …..βέβαιη εξαφάνιση υπό τους …..γερμανοτσολιάδες !

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*