Πολιτική

Επιτάφιος χωρίς Ανάσταση (Β΄ Μέρος)

El_Greco_-_Laocoon

El Greco (Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), Ο Λαοκόων, 1610-1614
Ελαιογραφία σε μουσαμά, 137,5 x 172,5 εκ.

Επιτάφιος χωρίς Ανάσταση

(Β΄ Μέρος)

«Έχει αποτύχει σύμπασα η αριστερά»

Διονύσης Σαββόπουλος

Μετά τη μεγάλη «προδοσία» της κυβέρνησης Τσίπρα, τα κάθε είδους αριστερά γκρουπούσκουλα, από το ΚΚΕ μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ανταρσύα, υπόσχονται απλώς πως αυτοί θα τα κάνουν καλύτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα πραγματοποιήσουν επιτέλους τα «οράματα» της Αριστεράς. Δυστυχώς, δε, ακόμη και η λεγόμενη πατριωτική Αριστερά συμμετέχει εν πολλοίς στο ίδιο φαντασιακό, χωρίς να μπορεί να διακρίνει τις βαθύτατες αντιφάσεις ανάμεσα στην ελληνική αριστερή ιδεολογία και τον πατριωτισμό, ως πρόταγμα, με αποτέλεσμα να τσουβαλιάζεται εύκολα από την κυρίαρχη εθνομηδενιστική Αριστερά. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι περιπτώσεις του δημοψηφίσματος και προσφάτως του προσφυγικού. Και στην πρώτη περίπτωση τσουβαλιάστηκαν από τον Τσίπρα, και στη δεύτερη από τη Μέρκελ.

Σύσσωμη η Αριστερά συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, να διεκδικεί το ψευδεπίγραφο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ως «έκφραση του αντιστασιακού ήθους των Ελλήνων», αρνούμενη να κατανοήσει πως σε αυτό συμπυκνωνόταν όλο το σύστημα της μεταπολιτευτικής εξαπάτησης. Μια ευημερία και ένα κοινωνικό κράτος οικοδομημένα πάνω στον παρασιτισμό και ένας λαός που είχε ξεμάθει να παράγει –ακόμα και οι λίγοι εργάτες στα εργοστάσια έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλη κλίμακα από Αλβανούς και Πακιστανούς– δεν ήταν και δεν είναι ικανός για μια πραγματική ανατροπή. Διότι αν το ΟΧΙ δεν ήταν ψευδεπίγραφο και ψευδοαγωνιστικό, αυτό θα σήμαινε πως η ελληνική Αριστερά και ο ελληνικός λαός θα ήταν έτοιμοι για μια επαναστατική ανατροπή, όπου κι αν έβγαζε αυτή. Όμως, οι Έλληνες και η ύστερη μεταπολιτευτική Αριστερά δεν εκφράζονται από τον Κουτσούμπα ή από τον Λαφαζάνη, φιγούρες που έρχονται από το ιστορικό παρελθόν της, αλλά από τον Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για μια Αριστερά των ψευδο-αγώνων, τύπου καταλήψεων στα πανεπιστήμια και τα σχολειά, που στην πραγματικότητα γίνονταν χωρίς αντιπάλους και χωρίς κόστος, μια αριστερά των μπαρ και των ουζάδικων, της οποίας το φαντασιακό είναι βαθύτατα διαποτισμένο από τις αξίες της Δύσης και της κατανάλωσης. Η ελληνική Αριστερά, αλλά και ο ελληνικός λαός, σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, έχουν εμποτιστεί βαθύτατα από τις αξίες της Δύσης, και μάλιστα με παρασιτικό τρόπο και σε καμία περίπτωση δεν επρόκειτο να τις εγκαταλείψουν. Από το ευρώ και την ευρωζώνη θα φύγουν μόνο αν τους διώξει ο Σόιμπλε! Έστω κι αν αρέσκονται στις ιερεμιάδες του Καζάκη.

Αν οι Έλληνες και η Αριστερά, στην πλειοψηφία τους, διαπνέονταν από αντιστασιακό ήθος, αυτό δεν θα το εξέφραζαν ψευδεπίγραφα σε ένα χωρίς νόημα δημοψήφισμα, αλλά θα είχαν αντιμετωπίσει στοιχειωδώς την κατοχή της Κύπρου και τις τουρκικές προκλήσεις επί σαράντα χρόνια. Το αντιστασιακό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ήταν «γιαλαντζί» αντίσταση και αυτό φάνηκε περίτρανα στη συνέχεια. Η «κωλοτούμπα» που ακολούθησε ήταν οργανικό κομμάτι αυτού του «υπερήφανου» ΟΧΙ και όχι αντιστροφή του και την έκαναν και οι ίδιοι οι Έλληνες ψηφοφόροι μαζί με τον Τσίπρα. Γι’ αυτό εξάλλου και στις εκλογές που ακολούθησαν τον ξαναψήφισαν. Όχι παρά τη μεταστροφή του αλλά ακριβώς γιατί την πραγματοποίησε. Γι’ αυτό και όσοι δεν τον ακολούθησαν, ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου, έμειναν εκτός Βουλής. Διότι αυτή η μεταστροφή εξέφραζε τη βαθύτερη ουσία αυτής της ελληνικής Αριστεράς στις συνθήκες της μεταπολίτευσης.

Σήμερα, πάλι, διαβάζω και ακούω από αυτή την Αριστερά –και όχι μόνο–  πως «η στάση των Ελλήνων στο προσφυγικό αποτελεί απόδειξη των αντιστασιακών ανακλαστικών των Ελλήνων», άποψη που εκφέρεται από το ΚΚΕ, την ΛΑΕ, την Ανταρσύα, τον «Δρόμο της Αριστεράς» κ.ο.κ., και διαπιστώνω για μια ακόμα φορά πόσο βαθιές είναι οι ρίζες αυτής της «αριστερής» διεθνιστικής φενάκης.

Διότι, στην πραγματικότητα, η σύμπτωση της Μέρκελ και των… Antifa/«αλληλέγγυων», πάνω στο θέμα του μεταναστευτικού/προσφυγικού, αποτελεί απόδειξη ακριβώς της ταύτισης των απόψεων Αριστεράς και Δεξιάς – ο καθένας από τη σκοπιά του!  Η Μέρκελ ξεκίνησε τη διαδικασία διότι οι Γερμανοί βιομήχανοι, όπως δήλωσε η Ένωσή τους, χρειάζονται πέντε εκατομμύρια εργατικά χέρια και χρησιμοποίησε την ελληνική Αριστερά και την Τασία για να υλοποιήσει τη «no borders» ιδεολογία της. Ωστόσο, επειδή είναι υποχρεωμένη να παίρνει υπόψη της και τις αντιδράσεις των ψηφοφόρων της, αφού είχε ήδη αποσπάσει 1.200.000 πρόσφυγες ως φθηνό εργατικό δυναμικό, έκλεισε εν συνεχεία τα σύνορα. Και έτσι έμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι «αλληλέγγυοι», το ΚΚΕ, και η Ανταρσύα να συνεχίζουν τον αγώνα εναντίον κάθε… μορφής συνόρων!  Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχαν κάνει και με το δημοψήφισμα, τσουβάλιασαν και πάλι όλη τη «διαφωνούσα» Αριστερά με την ευκαιρία του μεταναστευτικού. Μια και δεν μπορούσαν να το κάνουν πλέον στο πεδίο των μνημονίων, όπως το είχαν κάνει το καλοκαίρι του 2015, το έκαναν εκεί που έχουν μάθει και «ξέρουν» τη δουλειά. Στο πεδίο του πολιτισμικού φιλελευθερισμού και των ανοικτών συνόρων της Χριστοδουλοπούλου.  Έτσι μπορεί να έχασαν την κοινωνία, ξανακέρδισαν όμως… τα Εξάρχεια.

Αντί λοιπόν οι «διαφωνούντες» Αριστεροί να κατανοήσουν πως το προσφυγικό αποτέλεσε ένα εγχείρημα γερμανικής έμπνευσης και ένα ακόμα βήμα για τη μεταβολή της χώρας μας σε έναν πολυπολιτισμικό χυλό χωρίς ταυτότητα, έναν απλό συνοριακό χώρο, επιμένουν και προτάσσουν τα αυτονόητα ανθρωπιστικά ανακλαστικά των Ελλήνων. Όμως, άλλο ζήτημα ο αυτονόητος ανθρωπισμός σε ατομικό επίπεδο και άλλο το σοβαρότατο πλήγμα που υπέστη η χώρα στο συλλογικό εθνικό επίπεδο.

Δυστυχώς, λοιπόν, και αυτή η πατριωτική Αριστερά δοκιμάστηκε τρεις φορές μέσα σε ενάμιση χρόνο: τόσο απέναντι στην  προοπτική ανόδου στην εξουσία ενός τυχοδιωκτικού και εθνομηδενιστικού σχήματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο και στήριξε μετά μανίας, όσο και στο ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα και, τέλος, στο προσφυγικό. Όλα αυτά καταδεικνύουν πως ο ομφάλιος λώρος που τους συνδέει με αυτή την Αριστερά είναι πολύ ισχυρότερος από εκείνον που τους συνδέει με την πατρίδα τους, γιατί διαφορετικά θα είχαν φροντίσει να κόψουν τελεσίδικα τον πρώτο και να παύσουν να ορίζονται ως «αριστεροί πατριώτες», έκφραση  που αποτελεί, για τη σημερινή Ελλάδα, μια πραγματική contradictio in terminis.

Αν, όμως, είναι αλήθεια πως η διαδρομή μέσα από την Αριστερά ήταν ίσως απαραίτητη για να μπολιαστεί ο ελληνικός πατριωτισμός με ένα εναλλακτικό όραμα μιας κοινωνίας περισσότερο ελεύθερης και εξισωτικής, είναι εξίσου αλήθεια ότι και η ρήξη με αυτήν αποτελεί μια αποφασιστική προϋπόθεση για την επαφή με το λαϊκό σώμα και τον αυθόρμητο πατριωτισμό του.

Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε πολιτική προοπτική για μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, που έχει μεταβάλει τη χώρα μας σε αποικία χρέους, εάν αυτή δεν βυθίσει τις ρίζες της στην παράδοση και το παρελθόν της κοινωνίας μας, τις κοινότητές της, τη γλώσσα της, τη θρησκεία της – ακόμα και για εκείνους που δεν πιστεύουν σε θρησκεία. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει μια οριστική και τελεσίδικη ρήξη με την Αριστερά και ό,τι αυτή εκπροσωπεί.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, στην Ελλάδα, ακριβώς γιατί η κοινωνία μας δεν ανήκει στην αποικιοκρατική Δύση αλλά υπήρξε αποικιοκρατούμενη με παρασιτικό τρόπο (δηλαδή οι μεταπράτες μεγαλοαστοί και οι ελιτ ένιωθαν ταυτισμένοι με τους… αποικιοκράτες), αυτά τα φαινόμενα έπαιρναν πάντα παροξυστικό χαρακτήρα. Διότι, στη Δύση, ο ριζοσπαστισμός της Αριστεράς πατούσε στην πραγματικότητα της αντίθεσης με έθνη ιμπεριαλιστικά και θρησκείες επεκτατικές (καθολικισμό ή προτεσταντισμό), που ήθελαν να επιβληθούν στο σύνολο του πλανήτη. Στον Τρίτο Κόσμο, η Αριστερά, όπου επιβίωσε και κυριάρχησε, όπως στην Κίνα ή το Βιετνάμ, «εθνικοποίησε» τον μαρξισμό και ηγεμόνευσε στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Στην Ελλάδα, μια Αριστερά παρασιτικά εξαρτημένη από τη Σοβιετία, αρχικώς, και από τη Δύση μετέπειτα  –γενικότερα από τον δυτικό διαφωτισμό και «προοδευτισμό»– παρήγαγε τα εκτρώματα του 1922, όταν στράφηκε ενάντια στον ίδιο της τον λαό, στη Μ. Ασία και την Α. Θράκη, συμμαχώντας με τους γερμανόφιλους βασιλικούς·  της συνηγορίας υπέρ του βουλγαρικού επεκτατισμού στο Μακεδονικό· της υποστήριξης του σχεδίου Ανάν, εσχάτως, και του ιστορικού εθνομηδενισμού. Και εάν, στη διάρκεια της Κατοχής, ηγήθηκε του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα, αυτό έγινε στην πραγματικότητα παρά την κυρίαρχη ιδεολογία της και διότι οι λεγόμενες «αστικές δυνάμεις» ήταν ακόμα πιο ξενόδουλες. Εξ ου και η σύγκρουση με τον Βελουχιώτη και η οικτρή συνέχεια του Εμφυλίου. Το ίδιο έγινε και όταν στην Ελλάδα υποστήριζε τον αντιαποικιακό αγώνα της Κύπρου, από τον οποίο απείχε η κυπριακή αριστερά! Γι’ αυτό και, σχεδόν φυσιολογικά, σήμερα, έχει επιστρέψει, στη συντριπτική της πλειοψηφία, στον εθνομηδενισμό ή στον ιδιότυπο «τροτσκισμό» του ΚΚΕ.

Ξεπερασμένη πλέον στον καπιταλιστικό κόσμο και ιδιαίτερα παρασιτική στον ελληνικό κόσμο. Τί χρεία έχομε λοιπόν αυτής;

Αυτή τη Μεγάλη Παρασκευή η ελληνική Αριστερά κατεβαίνει στον τάφο χωρίς καμία προοπτική Ανάστασης. Ο ελληνικός λαός θα αναστηθεί, όπως πιστεύουμε και ελπίζουμε, χωρίς αυτή την Αριστερά – απορρίπτοντας τον πολιτισμικό υπερκαπιταλισμό της δυτικής  Αριστεράς και τον εθνομηδενισμό της ελληνικής· για να το πράξει, θα πρέπει επίπονα, βασανιστικά, να την κερδίσει αυτή την Ανάσταση μέσα από ένα νέο όραμα εκσυγχρονισμού της παράδοσής του.

Σε μια στιγμή που κόμματα και κομματίδια φυτρώνουν σαν μανιτάρια, από τη Ζωή έως τον Μπαλτάκο –και στην αμέσως επόμενη περίοδο, μετά την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, θα πολλαπλασιαστούν στο άπειρο–, έχει ανοίξει η ιστορική περίοδος για ένα πατριωτικό δημοκρατικό κίνημα. Μόνο που, για να συγκροτηθεί αυτό, απαιτείται μία μεγάλη σύνθεση: η σύνθεση ανάμεσα στον πατριωτισμό και την ιστορικότητα του ελληνισμού με τις κοινωνικές αξίες που κάποτε εκπροσώπησε, έστω και στρεβλά, η Αριστερά.

Για να πάρει, όμως, σάρκα και οστά ένα τέτοιο εγχείρημα, πέρα από τη συνειδητοποίηση των ανθρώπων –και εκείνη των πολιτικών στελεχών των προερχόμενων από την Αριστερά φαίνεται να καθυστερεί τραγικά–, απαιτείται η ανάδειξη και ενός νέου πολιτικοκοινωνικού υποκειμένου που θα εκφράζει και θα εκπροσωπεί μια τέτοια σύνθεση: Όταν οι τριάντα χιλιάδες νέοι που μαθαίνουν παραδοσιακό χορό και μουσική στην Κρήτη θα αποφασίσουν, –τουλάχιστον ένα κομμάτι ανάμεσά τους– πως είναι καιρός να διαμορφώσουν και ένα αντίστοιχο πολιτικό πρόταγμα. Όταν οι δεκάδες χιλιάδες των νέων που έλκονται από τον αντιεξουσιαστικό λόγο και πιθηκίζουν τα αμερικάνικα πολιτισμικά πρότυπα αποφασίσουν –έστω ένα μέρος τους– πως είναι ανάγκη να δουν με υπερηφάνεια τη δική τους παράδοση ως υπέρτερη εκείνης  του… Prince. Όταν οι δεκάδες χιλιάδες νέοι, συχνά πληβειακής καταγωγής, που παραμυθιάζονται από την ψευδοπατριωτική φρασεολογία της Χ.Α., κατανοήσουν πως, σε αυτόν εδώ τον τόπο, ο αληθινός πατριωτισμός συμβαδίζει πάντα με τη δημοκρατική παράδοση. Όταν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που πασχίζουν να είναι τίμιοι και συνεπείς στη δουλειά τους και αγαπάνε την πατρίδα τους, χωρίς να είναι κολλημένοι σε ιδεολογίες και κόμματα, αποφασίσουν να μεταφέρουν και σε πολιτικό επίπεδο αυτό που κάνουν στη ζωή τους…

Όταν όλοι αυτοί αρχίσουν να κινούνται, τότε θα αναδειχθεί και το κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο αυτού του μεγάλου μετασχηματισμού που δεν θα κουβαλάει μαζί του τις αμαρτίες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, και θα μπορεί να ενστερνιστεί ένα όραμα πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης και πολιτισμικής αναγέννησης. Όλα αυτά μαζί. Και όσο εάν, στο άμεσο μέλλον, φαίνεται πως, μετά την κατάρρευση της Αριστεράς, έχει έλθει η ώρα της Δεξιάς σε όλες της τις εκδοχές, εν τούτοις είμαστε βέβαιοι πως, στην Ελλάδα, η παράδοση αυτού του τόπου εναγώνια θα σπρώχνει και στην αναζήτηση αυτού του νέου οράματος. Γιατί η ψυχή του ανθρώπου έχει ανάγκη να μπορεί να πετάξει στο όραμα και τον μετασχηματισμό. Τι σπουδαιότερο μήνυμα εξάλλου, αυτές τις μέρες, από εκείνο του μετασχηματισμού της Ανάστασης. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας τελεσίδικα τα παρωχημένα σχήματα και ιδεολογίες και ας δούμε την Ανάσταση συνυφασμένη με μια νέα οραματική σύνθεση στον κόσμο, αλλά προπαντός στη χώρα μας.

Διαβάστε το πρώτο μέρος:

Η Αριστερά ως στυλοβάτης της παγκοσμιοποίησης (Α΄Μέρος)

 

Υ.Γ. Επειδή κάποιος αναγνώστης σχολίασε το πρώτο μέρος του άρθρου μου και υπηρξε σχετική απάντηση από μέρους μου, που μάλλον αφορά και στο δεύτερο μέρος, ή ίσως ακόμα περισσότερο αυτό. Γι αυτό αναπαράγω το σχετικό σχόλιο και την απάντησή μου εδώ. (1η Μαϊου 2016)

 

e-h

Mήπως ο κ. Καραμπελιάς θα πρέπει να κάνει κάποτε την αυτοκριτική του; Γιατί αυτό που κατηγορεί, δεν είναι η “αριστερα”, αλλά ο ίδιος του ο εαυτός! Ο κ. Καραμπελιάς, που τώρα παριστάνει τον τιμητή των πάντων, δεν ήταν, που τη δεκαετία του ’80 ήταν τακιμιασμένος με τους αναρχοαυτόνομους, (όπως λεγόντουσαν τότε), και είχε το σύνθημα “το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”; Το 1990, δεν είχε στηρίξει του Οικολόγους-Εναλλακτικούς, που λέγανε τα Σκόπια “Μακεδονία”; Η μήπως νομίζει ότι έχουμε πάθει όλοι αλτσχάιμερ;

  •  

    Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες της στήλης δεν απαντώ ποτέ σχεδόν σε σχόλια στα άρθρα μου.
    Ωστόσο, επειδή το ζήτημα αφορά την ιστορία, που ιδιαίτερα οι νεότεροι δεν γνωρίζουν, αξίζει να υπενθυμίσουμε ορισμένα γεγονότα. Προφανώς λοιπόν ο σχολιαστής πάσχει όντως από κάποιο, μάλλον ιδιαίτερα επιλεκτικό, αλτσχάιμερ, στην καλύτερη περίπτωση, στη δε χειρότερη συκοφαντεί ανενδοίαστα. Διότι ο “κ. Καραμπελιάς”, από το… 1965, 19 χρονών τότε, συγκρούεται με τους Λαμπράκηδες, όπου ανήκε, πάνω στο Βορειοηπειρωτικό, και μάλιστα δημοσίως, σε Συνέδριο της ΕΦΕΕ. Από το 1970, διαφωνεί με την υπόλοιπη αριστερά για το Κυπριακό, υποστηρίζοντας την αυτοδιάθεση-ένωση, πριν μάλιστα το πραξικόπημα και την εισβολή των Τούρκων. Το 1980, συγκρούστηκε, αυτός και η Ρήξη, με τον αριστερισμό και τους αναρχικούς γύρω από τα εθνικά ζητήματα και την τρομοκρατία και γι’ αυτό μάλιστα υπέστημεν και τις επιθέσεις τους με μολότωφ στα ίδια τα γραφεία μας. Όσο για τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς, ποτέ δεν έλεγαν τα Σκόπια “Μακεδονία”, όσο βρισκόμαστε εμείς εκεί, και μάλιστα η σύγκρουση με τον Τρεμόπουλο, τον Χρυσόγελο και τους λοιπούς, που δεν επαιρναν θέση ενάντια στους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, οδήγησε στη διάλυση αυτού του σχήματος.
    Εμείς ανήκαμε στην “πατριωτική Αριστερά” από την εποχή της δικτατορίας, για πολλά χρόνια, έως το 1985, όσο θεωρούσαμε πως ανήκαμε ακόμα στον χώρο της αριστεράς. Αλλά η κριτκή μας στον μαρξισμό και τον “υπαρκτό σοσιαλισμό”, από εκείνη την εποχή, μας οδήγησε ήδη εκτός του “τόξου” της και αυτοχαρακτηριζόμασταν έκτοτε ως “εναλλακτικοί”, πέραν της κλασικής αντίθεσης αριστερά-δεξιά, και γι’ αυτό συμμετείχαμε στους Οικολόγους-Εναλλακτικούς, εκπροσωπώντας, μαζί με άλλους, την “εναλλακτική” πτέρυγα.
    Γι’ αυτό, για να περάσουμε σε ένα ευρύτερο πεδίο, θεωρούμε πως, τριάντα χρόνια μετά τον απογαλακτισμό μας από την αριστερά -από την οποία θεωρούμε πως κρατήσαμε ό,τι καλύτερο είχε να δώσει, δηλαδή την κοινωνιοκεντρική της κατεύθυνση και μέριμνα-, είναι μάλλον αστείο να συνεχίζουμε να συζητάμε με όρους “πατριωτική αριστερά’ και άλλα συναφή. Η πατριωτική αριστερά αποτελεί προ πολλού “περυσινά ξινά σταφύλια” και η μόνη λύση είναι να κόψουν κάποιοι, όσοι αυτοχαρακτηρίζονται ως κοινωνιοκεντρικοί πατριώτες, τον ομφάλιο λώρο με αυτή την αριστερά, διατρέχοντας σε χρόνο ρεκόρ τα απαραίτητα στάδια γι’ αυτόν τον απογαλακτισμό. Διαφορετικά, θα τους προλάβει και θα μας προλάβει ο “πατριωτισμός” των χρυσαυγιτών… Εξάλλου, και σε χρόνο ρεκόρ, αποκαθηλώνεται τελεσίδικα η κυβερνώσα αριστερά. Ή τώρα λοιπόν ή ποτέ. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για τους φίλους μας -ειλικρινείς και προπαντός άσπονδους- για να επιχειρήσουν τον μετασχηματισμό τους.
    Αυτό -το γεγονός δηλαδή ότι θεωρούμε ήδη απελπιστικά καθυστερημένη οποιαδήποτε απόπειρα μεταστροφής με ρυθμούς αραμπά- και όχι καμιά εκδικητική ή ανταγωνιστική διάθεση, είναι εκείνη που μας κάνει να κριτικάρουμε, και μάλλον ήπια, δεδομένων των ευθυνών τους, όσους κινούνται στον χώρο της “πατριωτικής αριστεράς”. Δεν νιώθουμε εξάλλου ανταγωνισμό μαζί τους γιατί, εδώ και τριάντα χρόνια, έχουμε χωρίσει τα τσανάκια μας με την αριστερά και επομένως απευθυνόμαστε με διαφορετικό τρόπο στην κοινωνία. Απλώς πιστεύουμε πως, από όλες τις κατευθύνσεις του πολιτικού και ιδεολογικού φάσματος -και στη σημερινή φάση προνομιακά από την αριστερά, διότι αυτή έχει εισέλθει σήμερα σε υπαρξιακή κρίση-, θα αναδειχθούν δυνάμεις που επιθυμούν τη σύνθεση.
    Στο παρελθόν, για παράδειγμα, είχαμε επιμείνει ιδιαίτερα, και συνεχίζουμε να το κάνουμε, στον χώρο της ορθοδοξίας, ως πολιτικό χώρο, εξ αιτίας της ανάδειξης του ρεύματος της νεο-ορθοδοξίας και της σύγκρουσης του μακαριστού Χριστόδουλου με τον Σημίτη. Εξ ου και η συνεργασία μας με τον Στέλιο Παπαθεμελή ή τη Χριστιανική Δημοκρατία, και η θετική στάση μας υπέρ του τότε αρχιεπισκόπου στη σύγκρουσή του με τον Σημίτη – και τον Πατριάρχη παρεμπιπτόντως.
    Σε μια συγκυρία λοιπόν που αναπτύσσεται στην κοινωνία, και κατ’ εξοχήν σε ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που προέρχονται από την αριστερά, ένα ρεύμα αμφισβήτησης των ξεπερασμένων ιδεολογιών του εικοστού αιώνα, θεωρούμε πως ο εγκλωβισμός σε μια συζήτηση περί “πατριωτικής αριστεράς” έχει χαρακτήρα οπισθοδρόμησης και καθόλου προωθητικό. Αποτελεί παράγοντα καθήλωσης των ιδεολογικών εξελίξεων σε ένα προηγούμενο στάδιο, προ ΣΥΡΙΖΑ, και ως εκ τούτου καθυστερεί αντί να επιταχύνει τις αναγκαίες ιδεολογικο-πολιτικές μετατοπίσεις.
    Αυτό εξάλλου συνάγεται και από τη στάση όλων των ομαδοποιήσεων ή “ευαισθησιών” που κινούνται στον χώρο της “πατριωτικής αριστεράς” απέναντί μας. Προσπαθούν να αποφύγουν έναν οποιανδήποτε σοβαρό διάλογο και να μας αποκλείσουν, κατά το δυνατόν, από τον μικρο”χώρο” τους, τον οποίο ζηλόφθονα προσπαθούν να συντηρήσουν. Και αυτό σε πλήρη αντίθεση με μας που απευθυνόμαστε σε όλους τους ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα – πράγμα που γίνεται ξεκάθαρο τόσο από τα κείμενά μας όσο και από τις δεκάδες εκδηλώσεις που οργανώνουμε, με ανθρώπους προερχόμενους από όλους τους χώρους, αρκεί να μην είναι εθνομηδενιστές.
    Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε ανοικτοί προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά και να κριτικάρουμε ταυτόχρονα, όπου θεωρούμε αναγκαίο. Στο παρελθόν το ίδιο είχαμε κάνει και με τον μακαριστό Χριστόδουλο και με τον Στέλιο Παπαθεμελή και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και τον Τσοβόλα και τον Γλέζο και τον Σάββα Καλεντερίδη, δηλαδή με ανθρώπους που είχαμε συνεργαστεί. Πόσο μάλλον λοιπόν με όσους αρνούνται τη συνεργασία μαζί μας. Οποιαδήποτε συνεργασία διαφορετικών οντοτήτων προϋποθέτει καλούς λογαριασμούς. Είμαστε τόσο ανοικτοί ώστε απαντάμε και διαλεγόμαστε ακόμα και με ανθρώπους που μιλάνε για “αναρχοαυτόνομους”, ορολογία που αποκαλύπτει μάλλον κάποιες άλλες ρίζες!
    Και μια ερώτηση στους αριστερούς φίλους μας. Πολλοί από αυτούς εκθειάζουν τον Κορνήλιο Καστοριάδη, ο οποίος, από τη δεκαετία του 1970, υποβάλλει σε σαρωτική και εκθεμελιωτική κριτική την αριστερά και τον μαρξισμό στο σύνολό του. Άραγε, αυτός είναι αποδεκτός ως δραστηριοποιούμενος στην Εσπερία, και ως ευρισκόμενος μακρυά από τις εγχώριες διαμάχες;
    Γ.Κ.

 

12 Σχόλια

  1. Κύριε Καραμπελιά η ικανότητά σας να διακρίνετε το πολιτικά σάπιο και πεθαμένο απ΄αυτό που είναι ζωντανό είναι ένα προσωπικό σας χάρισμα που ουδέποτε το είχε η Αριστερά. Θέλω απλά να σημειώσω την πεποίθησή μου πως η Αριστερά ακόμα και στην καλύτερή της εκδοχή, την πατριωτική όπως λέτε, εκπροσωπούσε μια βρεφική στιγμή της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης συγκρινόμενη πάντοτε με τον ανεξάντλητο πνευματικό πλούτο της Ορθόδοξης Ελληνικής μας παράδοσης. Καλή Σταύρωση και καλή Ανάσταση.

  2. Το καινούργιο που εύστοχα οραματίζεσαι Γιώργο έχει ονοματεπώνυμο (με όλο το σεβασμό σε εσένα τον Γιανναρά τον Ζιάκα, λόγω πανδαμάτωρος) και λέγεται Φαήλος και Ρακκάς. Βοήθησέ τους να συναντηθούν

  3. Γιάννης Ρέμπελος

    Συγχαρητήρια κ. Καραμπελιά. Οι διαπιστώσεις σας και οι αναλύσεις σας εξηγούν πλήρως το σημερινό δράμα της πατρίδας μας. Μιας πατρίδας που εδώ και πενήντα χρόνια, καθημερινά, την σπρώχνουν στα τάρταρα οι κάθε λογής ΄΄πατριώτες΄΄….

  4. Ενώ συμφωνώ με τον στόχο του Γιώργου του Καραμπελιά, δεν βλέπω ποιο δρόμο ακριβώς προτείνει. Δεν καταλαβαίνω.

    Κατα την γνώμη μου, ενώ ο πατριωτισμός και η ίδια η ιδιοπροσωπία των Ελλήνων έχει πληγεί συστηματικά απο ευρωλάτρεις διανοούμενους του 17ου αιώνα, από έναν ανάλγητο κρατικό μηχανισμό όλα αυτά τα 200 χρόνια, απο διεθνιστές της άθεης αριστεράς, απο «εθνάρχες» Καραμανλήδες» των ωραίων κτημάτων και της μακρινής Κύπρου. απο προδοτικές χούντες, απο «Παπανδέου» του «ό,τι φάει, ό,τι πιεί και ό,τι αρπάξει ο ..» , από ευρωλάγνους Σιμίτηδες, απο το ανελέητο αυτομαστίγωμα που έχει πέσει πάνω μας την τελευταία 6-αετία, απο αρχαιομανείς Χρυσαυγήτες κλπ κλπ κλπ, σαν από θαύμα εξακολουθεί να υπάρχει. Πολύς κόσμος εξακολουθεί να χορεύει τα τραγούδια του, να πηγαίνει στον επιτάφιο, να ανάβει κανα καντήλι. Και όταν ξενιτεύεται να του λείπει η Ελλάδα, όλο και περισσότερο με κάθε μήνα που περνά.

    κ. Καραμπελιά, επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος δεν μπορώ να δω τι προτείνετε και που οδηγεί. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι πολύ πιο απλά πράγματα.
    (1) Ένα μικρό κεντρικό κράτος που να μην έχει στόχο και αποστολή να μοιράζει λάφυρα.
    (2) Αποκέντρωση.
    (3) Τα σχολεία να πάψουν να είναι το καταπιεστικό έκτρωμα που είναι σήμερα και δημιουργεί ξεκομμένα άτομα, ;αλλά να γίνει μια μικρή ζωντανή κοινωνία. Να διδάσκονται τα παιδάκια με φιλικό και δημιουργικό τρόπο παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, τοπικούς θρύλους, την τοπική ιστορία. ΝΑ κάνουν πράγματα μαζί.
    (4) Να σταματήσει επιτέλους η αρχαιολαγνεία. Ισως κάποτε ήταν χρήσιμη (αμφιβάλω) αλλά πλέον κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Το ίδιο και για την ευρωλαγνεία.
    (5) Να εμπεδωθεί ο κανόνας δικαίου. Που σημαίνει πως ο κανόνας πρέπει να είναι λιτός και απέριττος. Όχι το νομικίστικο έκτρωμα που έχουμε φτιάξει (και που έχουν και πολλές δυτικές χώρες, ασχέτως αν σε αυτούς λειτουργεί πολύ καλύτερα)

    Προσωπικά βλέπω την Ελλάδα να οδεύει ακάθεκτη προς την συντριβή της. Και θα πάρει μαζί της και τον Κυπριακό Ελληνισμό. Δεν θα πάψει να υπάρχει όμως. Και ελπίζω μέσ’τις στάχτες να δουν όλοι πως αυτά που χρειαζόμαστε είναι απλά πραγματάκια σαν αυτά τα 5 σημεία που περιέγραψα.. Αλλιώς σιγά σιγά θα εξαφανιστούμε. Και κανείς στον πλανήτη δεν θα κλάψει…

    Καλό Πάσχα σε όλους.

  5. Χωρίς να διαφωνώ σε τίποτα από εκείνα που αναφέρονται στο άρθρο απλά επιτρέψτε μου να πω ότι δεν έγινε και τίποτα που βγήκε στο φως η προδοτική και ψευδεπίγραφη φύση της αριστεράς κι ο κόσμος δε θα την εμπιστεύεται πια. Κι ήταν λάθος που μεγάλο τουλάχιστον μέρος του Ελληνικού Λαού στη Μεταπολίτευση έκλεινε τα μάτια στα περί αυτού μηνύματα που ήρχοντο από όλο τον υπόλοιπο κόσμο… Σοβιετικό μπλοκ, Κίνα κι Αν. Ασία, Λατινική Αμερική κλπ. Κανείς λαός που εμπιστεύθηκε την αριστερά όπως και κάθε άλλου είδους αυταρχισμό ή ολοκληρωτισμό δε γλίτωσε την καταστροφή και την παρακμή…

  6. Πράγματι, πολύ εξαιρετικό. Σύνοψη ίσως πολλών κειμένων. Αυτό που δεν γίνεται κατανοητό από πολλούς σχολιογράφους που αισθάνονται να επιβεβαιώνονται είναι ο πόνος για αυτό που επικρίνουμε κι όχι ο φθόνος. Από κει και ο τραγέλαφος προτάσεων για κουμπαριές… (κι εγώ παρανυφάκι). Καλό Πάσχα-καλά κρασιά-καλή λευτεριά

  7. «είναι ανάγκη να δουν με υπερηφάνεια τη δική τους παράδοση ως υπέρτερη εκείνης του… Prince» Το οτι είναι ‘δική τους’ (αν μπορεί να δοθεί καλώς ορισμένο περιεχόμενο σε αυτό τον όρο), δηλαδή, την καθιστά αισθητικά ανώτερη; Οι αξιακές κρίσεις (αισθητικές, ηθικές) θα πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψη κάποιο κανονιστικό πλαίσιο το οποίο δίνει προτεραιότητα σε εξω-αισθητικά και εξω-ηθικά κριτήρια όπως ο τόπος καταγωγής; Θα όφειλε δηλαδή να πάρει προτεραιότητα στη συνείδηση κάποιου που έτυχε να γεννηθεί στην Ελλάδα ο … Θεοδωράκης και όχι ο Μπετόβεν, παρά την άβυσσο που τους χωρίζει. Πρώτα ο Σεφέρης και μετά ο Έλιοτ, πρώτα ο Παπανούτσος και μετά ο Ράσελ, πρώτα το μπουζούκι και μετά το τσέλο. Και ύστερα απορούμε γιατί εφθασαν εκεί όπου έχουν φθάσει τα πράγματα.

    • Ενταξει. Αυτο και για λογους να μπορεις να συνδιαλαγεις με τον κοσμο αλλα και για την ουσια θα επρεπε να αλλαχθει/εκσυγχρονιστει.

      Το προβλημα δεν ειναι ο Prince, αλλα εσυ τι εχεις να προσφερεις στο παγκοσμιο πολιτισμο. Ο καθε Prince εχει κανει κατι δικο του και ειναι σεβαστο. Απο εκει και περα ειναι θεμα αν θα μπορεσεις εσυ να συνεισφερεις μεσω και της δικης σου ιδιοπροσωπειας ή απλα θα παπαγαλιζεις.

      Δεν ειναι Prince ή τσαμικο. Αυτο παντως που δεν μπορω να κατανοησω ειναι φαινομενα τυπου Θανασακη Παπακωνσταντινου που εχουν κανει 1000 φορες περισσοτερο κακο απο τον Prince. Εξορυσει απο την παραδοση αλλα ταυτοχρονα ευτελιζοντας οτιδηποτε πατριωτικο και εθνικο σε ενα και καλα αντιεθνικιστικο λογο ταυτισμενο με το κοινο της πλατειας Εξαρχειων.

      Δεν ξερω αν υπαρχει τοπος συναντησης με αυτους τους ανθρωπους, η σταση τους ειναι η απολυτη παρανοια.

  8. 1. Parómoia mé tón Ko. Karabeliá, allá stá simeriná amerikaniká dedoména, i.e. miá synergassia amerikanikis aristerás / socialdimokratias (Bernie Sánders) kai amerikanikis deksiás / popoulismoú (Donald Trump), proteinei kai ó téos Ypourgós Ergassias toú Bill Clinton (1990s), Robert Reich:

    http://www.truthdig.com/report/item/the_new_common_ground_between_populist_left_and_right_video_20160424

    2. ALLA, érxetai tó amerikanikó katestiméno (+ MME) kai provállei synéxeia tá «koinoniká» thémata, i.e. «ratsismó», ektrósseis, oploforia, gámoi / dikaiómata omofylófilon kai trans-gender,
    tá opoia, ópos pantoú, einai lian DIXASTIKA, kai étsi dén kouventiázoun poté giá tó:

    militarismó / ypiressies asfaleias / viomixanies óplon,
    isra˙i˙linó lóbby / zionismó
    megáles trápezes / wall street,
    etaireies petrelaion / aeriou (extractive industries),
    agribusiness …

    3. Leptoméreia: O Trump léei kai kammiá kali koubénta giá tón Sánders, allá ó Sánders poté dén léei tipota kaló giá tón Trump. Dystyxós, edó stin Ameriki, ó «ratsismós» kai tá dikaiómata tón omofylofilon theoroúntai pió simantiká thémata ap’tón militarismó / pólemo … akóma kai 3o Pangósmio Pólemo (arketá pithanó mé Killari) … Exoume trellathei teleios …
    Megáli epityxia tis pangosmiopoiitikis propagándas … Deite kai tá sxólia tón anagnostón.

    APO SXOLIA ANAGNOSTON: «Reich leaves out the most important point. The voters on both the right and the left want to end these ridiculous wars, which suck the life out of both the economy and the people. How come guys like Robert Reich [and P. Krugman et al.] somehow always seem to forget that none of the rest of that stuff can happen at all until we stop spending the lion share of our wealth to fight Israel’s Wars and kick Russia.» Robert Reich is far from perfect (e.g. not a word about the 1000-lb gorilla of militarism, wars etc), but he is one of the better Democrats.

  9. Xριστός Ανέστη και χρόνια πολλά. Μεγάλες και πικρές αλήθειες αναδεικνύει η ανάλυση του Γ.Καραμπελιά. Ναι δυστυχώς για την Πατρίδα και την αριστερά ιδεολογικά κυρίαρχες σήμερα είναι οι τάσεις του τύπου…..antifa και εξαρχείων(ποινικοποίηση του πατριωτισμού, ανοιχτά σύνορα, εθνομηδενισμός, χτύπημα της Εκκλησίας κτλ.). Δεν βλέπω να έχει μέλλον η δύστυχη Πατρίδα.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*