Ανακοινώσεις, Πολιτική, Ρήξη φ. 84

Οι θέσεις της Κίνησης Πολιτών Άρδην για τις επικείμενες εκλογές

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΔΗΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι τελευταίες εκλογές του παλιού κόσμου

Η μεταπολίτευση πεθαίνει, η ανασύνθεση παραμένει ζητούμενο

Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει καμία λύση στο δράμα που ζούμε. Και, δυστυχώς, μέρος του προβλήματος δεν είναι μόνον ο δικομματισμός ή οι «μνημονιακές δυνάμεις», αλλά όλες οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις. Γι’ αυτό και, ενώ πορευόμαστε σε μια από τις σημαντικότερες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, που σηματοδοτούν το ορι­στικό τέλος της μεταπολίτευσης, το τοπίο μοιάζει σαν μία από τα ίδια. Βρισκόμαστε ακόμα σε κατάσταση όπου αναζη­τούμε «ψήφους διαμαρτυρίας», «ψήφους απελπισίας», και αναπαράγεται η λογική του «μη χείρον βέλτιστον». Γι’ αυ­τόν το λόγο, οι ερχόμενες εκλογές μάλλον θα μείνουν στην ιστορία ως οι τελευταίες του παλαιού κόσμου και όχι ως η γένεση του καινούργιου.

 

Αποσύνθεση χωρίς ανασύνθεση

Σή­μερα ακόμα, κύρια πλευρά των επερχό­μενων εκλογών παραμένει η απο­σύνθεση: βασικός στόχος παρα­μένει η φθορά των κομμάτων της συγκυβέρνησης και –κυρίως– η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι η ψυχή του κα­θεστώτος και ο μεγάλος υπαίτι­ος της καταλήστευσης και της δι­άλυσης της χώρας. Φυσικά, και ο Σαμαράς είναι ένοχος, γιατί τον Οκτώβριο έδωσε χείρα βοηθεί­ας στον Γιώργο Παπανδρέου, και τον Βενιζέλο, είναι βασικός συντο­νιστής της εκπτώχευσης του ελλη­νικού λαού, επιτρέποντας στο κα­θεστώς να επιβιώσει και να ανα­συνταχθεί. Διότι, αν, τότε, άφηνε τον Παπανδρέου να καταρρεύσει, οι εκλογές θα γίνονταν σε εντελώς διαφορετικό κλίμα και η βούληση του λαού θα μπορούσε να εκφρα­στεί πιο ελεύθερα, δίχως τη μέ­γκενη του 2ου μνημονίου να μας σφίγγει απελπιστικά τον λαιμό και τη χώρα να βρίσκεται, επί της ου­σίας, υπό κατοχή. Για τον δε κω­λοτούμπα Καρατζαφέρη, και τις λοιπές στημένες λεμονόκουπες του καθεστώτος, τα πράγματα ήδη παίρνουν τη μοιραία τροπή και τους οδηγούν στα όρια της επιβίω­σης, ενώ όσοι κατάφεραν να πηδή­σουν από το καράβι νωρίς, όπως ο Βορίδης, φιγουράρουν ως πρω­τοκλασάτοι της Νέας Δημοκρατί­ας, εκφραστές μιας νέας αυταρχι­κής γραμμής των διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Εντούτοις, παρά την επιτακτι­κή ανάγκη που υπάρχει να κατα­κρημνιστούν οι δυνάμεις της υπο­τέλειας, σήμερα δεν υφίσταται κα­μία δύναμη που να εκφράζει κα­θαρά και αυθεντικά την οργή του ελληνικού λαού για τα εγκλήμα­τα των ελίτ. Αντίθετα, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ενδιάμεσων καταστά­σεων που θολώνουν τα νερά και εμποδίζουν να σταλεί ένα ηχηρό και ξεκάθαρο μήνυμα τόσο προς τις προδοτικές ελληνικές ελίτ, όσο και προς τις ξένες δυνάμεις, τους αρχιτέκτονες της νέας γερμανικής κηδεμονίας πάνω στην Ευρώπη.

Ως προς αυτό, είναι χαρακτη­ριστικό ότι οι μαζικές δυναμικές απόρριψης των παλαιών κομμά­των καταγράφονται από τα δεξιά και όχι από την αριστερά: Τον με­γαλύτερο δυναμισμό επιδεικνύει η πρωτοβουλία Καμμένου, ανε­ξαρτήτως αξιοπιστίας, και του τι πραγματικά θα κάνει αν καταγρά­ψει ένα υψηλό ποσοστό και απο­κτήσει διαπραγματευτική δύναμη. Σε μικρότερο βαθμό, η παρατήρη­ση αφορά και στη Χρυσή Αυγή, η οποία φαίνεται να κάνει τη μεγάλη ανατροπή και, από περιθωριακό κόμμα, τείνει να διεισδύσει στο κε­ντρικό πολιτικό σκηνικό.

Το φαινόμενο αυτό αποτελεί καθρέφτη των αδιεξόδων και των αντιφάσεων της Αριστεράς. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Επί τρεις, σχεδόν, δεκαετίες, οι δυνά­μεις της Αριστεράς λειτουργούσαν τυπικά ως αντιπολίτευση, αλλά, παράλληλα, συμμετείχαν ουσια­στικά στη στρατηγική των ελληνι­κών αρχουσών τάξεων, αποτελούν και αυτές τμήμα του φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και, σήμερα, που τα πάντα διαλύ­ονται, οι δυνάμεις της Αριστεράς κινούνται σαν δεινόσαυρος. Μό­λις τώρα, στο «και πέντε», ο Τσί­πρας ψελλίζει τα προφανή περί υποδούλωσης και ανάγκης ύπαρ­ξης ενός πατριωτικού αντιστασια­κού κινήματος, ενώ το ΚΚΕ παρα­μένει ακίνητο μέσα στην ιδεολογι­κή του φορμόλη. Για τους λόγους αυτούς η Αριστερά αναδεικνύεται σε μεγάλη συντηρητική δύνα­μη. Κερδίζει μεν ψήφους διαμαρ­τυρίας, λόγω της αντιμνημονιακής της τοποθέτησης, αλλά μπλοκάρει από τη μεριά της οποιαδήποτε δυ­ναμική υπέρβασης της υφιστάμε­νης πολιτικής τάξης πραγμάτων.

Με ευθύνη όλων των κομμά­των, είτε συμμετείχαν στην κυ­βέρνηση είτε όχι, κυριάρχησε ένα σύστημα οικονομικού μετα­πρατισμού και κοινωνικού πα­ρασιτισμού, εξαφανίστηκε η πα­ραγωγική βάση της χώρας, διε­λύθη η εθνική μας ταυτότητα στην παιδεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό. Η Αριστερά, ιδιαίτερα, καλλιέργη­σε στη νεολαία τη λογική της ήσ­σονος προσπάθειας και της μπα­χαλοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος, της εγκατάλειψης της άμυνας της χώρας, χωρίς παράλ­ληλα να προωθεί κάποια αυθεντι­κή αντισυστημική πρόταση: Και καταγγέλλουμε το «σύστημα» και τα αρπάζουμε από αυτό, δοθείσης της ευκαιρίας!

Στο μεταναστευτικό, η Αρι­στερά έδινε στις άρχουσες τάξεις το ιδεολογικό άλλοθι για το πάμφθη­νο εργατικό δυναμικό που προσέ­φεραν τα «ανοιχτά σύνορα». Όταν εμείς στηρίζαμε την ανάγκη μιας συνεπούς και συνετής μετανα­στευτικής πολιτικής, ελέγχου των συνόρων, περιορισμού των μετα­ναστευτικών κυμάτων και ενσω­μάτωσης όσων είναι δυνατόν να ενσωματωθούν, ήμασταν «φασί­στες», συνοδοιπόροι του Καρα­τζαφέρη και του Μιχαλολιάκου. Οι υπόλοιποι, μπορούσαν να το παίζουν αντιρατσιστές στις καφετέ­ριες ή τα μπαρ των Βορείων Προ­αστίων. Σήμερα, τα αστεία τελείω­σαν, αφ’ ενός το κέντρο των Αθη­νών θυμίζει βραζιλιάνικη φαβέ­λα, όπου κυριαρχούν το έγκλημα, η εξαθλίωση, τα ναρκωτικά και οι μαφίες, αφ’ ετέρου η Χρυσή Αυγή φτάνει δημοσκοπικά το 5%. Σε λίγο, αν συνεχιστεί αυτή η απο­ποίηση ευθυνών, η ελληνική κοι­νωνία θα διαλυθεί εντελώς και θα κυριαρχήσουν οι συμμορίες και η αυτοδικία κατά δικαίων και αδί­κων.

Δυστυχώς, όλες οι πολιτικές και ιδεολογικές επεξεργασίες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, ήρκεσαν για να προ­καλέσουν την κρίση του δικομ­ματισμού, αλλά όχι και τη μεγάλη πολιτική ανασύνθεση. Το «αντι­μνημόνιο», ένας βερμπαλιστικός αντιστασιακός λόγος που έμενε στα συνθήματα, ο οικονομισμός και το εμπόριο φρούδων ελπίδων, του τύπου «άμεση έξοδος από ευ­ρώ-Ε.Ε.», δυστυχώς δεν οδήγη­σαν πουθενά. Όσο προσεγγίζου­με τις εκλογές, οι πρωταγωνιστές όλης αυτής της ιστορίας βγαίνουν ολοένα και περισσότερο στο πε­ριθώριο. Εντέλει, καταδεικνύεται ότι οι επιλογές τους περισσότερο μπλόκαραν τις διεργασίες ανάδυ­σης ενός αυτόνομου πόλου παρά τις βοήθησαν. Αλλά οι ευθύνες βα­ραίνουν αποφασιστικά και τη Σπί­θα και τον ίδιο τον Μίκη Θεοδω­ράκη, καθώς ήταν ο μόνος που είχε και συμβολικά τη δυνατότη­τα να θέσει τις βάσεις για έναν αυ­τόνομο πολιτικό πόλο αντίστασης, αλλά τη σπατάλησε σε αέναες δια­πραγματεύσεις με τους πρώην του ΠΑΣΟΚ και με τον ΣΥΝ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, το πολιτικό κε­φάλαιο που απελευθερώθηκε με το κίνημα των «Αγανακτισμένων» κατήντησε να κατασπαταλιέται κά­που μεταξύ του Καμμένου και του ΣΥΡΙΖΑ

Η ανασύνθεση παραμένει αναγκαία

Το γεγονός όμως ότι το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, καθώς και οι πνευματικές «ελίτ» δεν μπο­ρούν να εκφράσουν τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας δεν ση­μαίνει ότι αυτές δεν υπάρχουν: Η διαμόρφωση ενός ρεύματος εαμι­κού τύπου, που να συνδυάζει εθνι­κή ανεξαρτησία και κοινωνική δι­καιοσύνη, που να διαθέτει όρα­μα και στρατηγική, είναι σήμερα όρος επιβίωσης για την Ελλάδα. Και τα διάφορα σχήματα που ανα­δεικνύονται, εκ δεξιών ή εξ αριστε­ρών, μόνο ευκαιριακά μπορούν να καλύψουν το κενό που αφήνει η απουσία του. Γιατί τα ερωτήματα και τα προβλήματα θα επανέλθουν δριμύτερα μετά τις εκλογές, ιδιαίτερα τον Ιούνιο που θα μας βομβαρδίσουν με νέα μέτρα, τα οποία θα δώσουν τη χαριστική βολή στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό και, δυστυχώς για την Ελλάδα, το πραγματικό στοίχημα της πολιτικής ανασύν­θεσης θα παιχτεί μετά τις εκλογές. Όταν ήδη θα έχουν αναδειχθεί τα αδιέξοδα που υπονομεύουν τόσο το αντιμνημονιακό, όσο και το μνη­μονιακό στρατόπεδο.

Πρώτον, θα αποδειχθεί ότι οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει να μεταβάλουν την Ελλάδα σε κά­τεργο, και ότι τα μέτρα που μεθο­δεύουν υπονομεύουν την όποια προσπάθεια ανόρθωσης ευαγγε­λίζεται η Ν.Δ. του Σαμαρά και το μπλοκ της συγκυβέρνησης. Διότι, απαραίτητη προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας είναι η ανατροπή των υφιστάμενων γε­ωπολιτικών συσχετισμών στους οποίους έχουμε εγκλωβιστεί. Και για να πραγματοποιηθεί η γεωπο­λιτική ανατροπή απαιτείται όραμα κοινωνίας, ανασύστασης του ελλη­νικού κράτους και της κοινωνίας με όρους πραγματικής δημοκρα­τίας και δικαιοσύνης. Γιατί η αμ­φισβήτηση των εξαρτήσεων που έχει η χώρα δεν μπορεί να γίνει από σάπιες δομές και χρεοκοπη­μένα κόμματα, πράγμα που η δια­κυβέρνηση Καραμανλή το απέδει­ξε πάρα πολύ καλά.

Δεύτερον, θα φανεί ότι το απο­φασιστικό στοιχείο, που κρίνει την αποτελεσματικότητα και τη μετα­βολή του «αντιμνημονιακού» χώ­ρου σε έναν αυθεντικά αντιστασι­ακό και φερέγγυο πολιτικό πόλο, είναι η διαμόρφωση στρατηγικής για τη χώρα. Δεν αρκεί η αγανά­κτηση ούτε η διαμαρτυρία, γιατί η κρίση είναι πραγματική και απει­λεί την επιβίωση αυτού του λαού και του τόπου. Και, άρα, αυτοί που πλήττονται περισσότερο δεν είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν μια δύναμη που περιορίζεται στην άρ­νηση, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως ένα σκηνικό παρατεταμένης αποσταθεροποίησης θα μας απο­τελειώσει. Και είναι αυτός ο λό­γος που τα κόμματα του μνημονί­ου θα κερδίσουν κάποιες ψήφους παραπάνω στην τελική ευθεία των εκλογών. Γιατί θα πρέπει να γνω­ρίζουμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι, που θα στηρίξει κυρίως τον Σα­μαρά, ακόμα και τον Βενιζέλο, δεν συμφωνεί με την πολιτική τους και τις θέσεις τους, αλλά σέρνεται σ’ αυτούς από τον φόβο της επόμε­νης ημέρας. Έναν φόβο ο οποίος εντείνεται από την ιδεολογικοπο­λιτική ανυπαρξία των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Τι θα γίνει με τις εκλογές;

Γνωρίζουμε τα αδιέξοδα των πο­λιτών, που θέλουν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και μέσα από την ψήφο τους και δεν μπορούν να βρουν κάποιον ικανοποιητικό φο­ρέα να την υποδεχτεί. Πολλοί φο­βούνται εξάλλου πως, εάν η ψήφος μας κατευθυνθεί προς τις δυνά­μεις εκείνες που μπλοκάρουν την οργή του λαού, στα πλαίσια των υφιστάμενων συσχετισμών, η ση­μερινή τους ενδυνάμωση θα απο­τελέσει εμπόδιο για το νέο που θα γεννηθεί αύριο.

Ωστόσο, πιστεύουμε πως, μια και δεν έχουν ακόμα αναδει­χτεί πραγματικά νέες και καινο­τόμες πολιτικές δυνάμεις, ο γερο-τυφλοπόντικας της «πανουργίας της ιστορίας» θα λειτουργήσει και μέσα από τις υφιστάμενες δομές, προσφέροντας μια πιο αισιόδο­ξη εναλλακτική προοπτική. Διότι, όταν υπάρχει ένα ρεύμα, που δεν έχει ακόμα διαμορφώσει τη δική του κοίτη, πλημμυρίζει και χρησι­μοποιεί ακόμα και παλιά ξεροπό­ταμα, που μεταβάλλονται, τουλάχι­στον παροδικά, σε υποδοχείς του και κάποτε υποχρεώνονται ακό­μα και να μετασχηματιστούν. Έτσι λοιπόν, τα κάθε είδους εμπόδια και παρακάμψεις δεν θα μπορέ­σουν να εμποδίσουν αυτό το ρεύ­μα να εκφραστεί, ακόμα και μέσα στις παρούσες συνθήκες και συ­σχετισμούς.

Είναι προφανές πως, εάν στην Ελλάδα υπήρχε ένα ισχυρό, συνε­πές και ρεαλιστικό, αντιμνημονια­κό και ταυτόχρονα πατριωτικό κί­νημα, θα μπορούσε και στο εκλο­γικό επίπεδο να διεκδικήσει την εξουσία! Κάτι τέτοιο θα ήταν αντι­κειμενικά εφικτό αν υπήρχαν άλ­λες πολιτικές δυνάμεις και άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί. Και όμως, ακόμα και σήμερα, τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα ξεπερ­νούν στην πρόθεση ψήφου το 60% των ψηφοφόρων! Ωστόσο δεν θέ­λουν την εξουσία, διότι τα περισ­σότερα γνωρίζουν πως ένα μέτω­πο θα τους υποχρέωνε σε βαθύτα­τη ρήξη με τον ίδιο τον εαυτό τους:

Το ΚΚΕ θα έπρεπε να εγκατα­λείψει τον αφηρημένο καταγγελτι­κό και συντηρητικό λόγο του, που επιδιώκει τη διατήρηση του συ­στήματος ώστε να λειτουργεί ως η ανέξοδη αντιπολίτευσή του· ο Σύ­ριζα και η ΔΗΜΑΡ θα έπρεπε να πάψουν να αποτελούν δυνάμεις ταυτισμένες με τον εθνομηδενι­σμό και την αποδόμηση της εθνι­κής συνείδησης, στην παιδεία, το μεταναστευτικό, με την ευρωλα­γνεία τους, την παρασιτική λογι­κή τους, κ.λπ. κ.λπ., και να γίνουν εν τοις πράγμασι πατριωτικές δυ­νάμεις και όχι μόνο στα λόγια· όσο για τους προερχόμενους από τη Νέα Δημοκρατία «αντιμνημονι­ακούς», θα χρειαζόταν να λύσουν τους λογαριασμούς τους με τον νε­οφιλελευθερισμό και τους Αμερι­κανούς. Και είναι προφανές πως όλοι αυτοί δεν θέλουν και δεν μπορούν να το κάνουν. Γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχουν κάνει μια στροφή επί το πατριωτικότερον, δεν συγκρό­τησαν κάποιο ευρύτερο και πειστι­κό μέτωπο, ιδιαίτερα οι προερχό­μενοι από την Αριστερά, και προ­τίμησαν να πορευτούν ο καθένας «με τους δικούς του». Διότι γνωρί­ζουν πως η διαμόρφωση ενός ευ­ρύτερου σχήματος θα σήμαινε την αυτοκατάργησή τους.

Ωστόσο, μετά τις εκλογές, δεν θα μπουν σε κρίση μόνο τα κόμματα του μνημονίου, αλλά και οι «αντιμνημονιακοί» –όσο παράδοξο και αν ακούγε­ται αυτό. Η μάλλον βέβαιη εκλο­γική ενίσχυση των «αντιμνημο­νιακών», ελλείψει άλλων εναλλα­κτικών προτάσεων, θα οδηγήσει αυτά τα κόμματα σε μετεκλογική κρίση. Διότι θα πρέπει να διαχει­ριστούν αυτή την αυξημένη δύνα­μή τους, που βέβαια δεν θα περι­ορίζεται πια στον σκληρό πυρήνα εθνομηδενιστών, παλαιοσταλινι­κών ή φιλοαμερικανών, ανάλογα με την περίπτωση. Επί παραδείγ­ματι, γύρω από το μεταναστευτι­κό και τα εθνικά θέματα, την άμυ­να της χώρας κ.λπ., θα τιναχτούν στον αέρα τα κόμματα της Αριστε­ράς, εθισμένα στον εθνομηδενι­σμό. Γύρω από τη συμμετοχή σε μνημονιακές κυβερνήσεις, όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκαλο, θα μπουν σε κρίση η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κ.ο.κ.

Γι’ αυτό, λοιπόν, οι Έλληνες σύ­ρονται στην επιλογή του λιγότερο κακού, με τη βάσιμη ελπίδα ότι, με την ψήφο τους, θα επιταχύνουν τις εξελίξεις.

Τι να ψηφίσουμε;

Η αποχή και το λευκό, μολονότι εξακολουθούν να υποστηρίζονται από ένα τμήμα των αγανακτισμέ­νων συμπατριωτών μας, δεν απο­τελούν, δυστυχώς, την καλύτερη λύση, διότι σηματοδοτούν εγκα­τάλειψη του πολιτικού πεδίου στα μηδενικά που διαχειρίζονται τις συλλογικές μας τύχες.

Τότε τι μένει; Θα πρέπει μάλ­λον να στηρίξουμε μια ψήφο αγα­νάκτησης που, ταυτόχρονα, θα εί­ναι και ψήφος επιτάχυνσης των ανασυνθέσεων, των ρήξεων και των ανατροπών που έπονται.

Ως μέλη της Κίνησης Πολι­τών Άρδην, δεν πρόκειται να στη­ρίξουμε προνομιακά κάποιο πολι­τικό σχήμα, και καλούμε τους πο­λίτες να επιλέξουν, ανάλογα με τις προτιμήσεις και την προδιάθεσή τους, τις συνεπέστερες αντιμνημο­νιακές και πατριωτικές επιλογές.

Δεν μπορούμε, για τους λό­γους που προαναφέραμε, να στη­ρίξουμε προνομιακά το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και διότι οι δύο σχηματισμοί, ιδιαίτερα ο δεύτερος, όλα τα προηγούμενα χρόνια βρέ­θηκαν στην πρωτοπορία της πνευ­ματικής και ιδεολογικής λοβοτο­μής που ασκούσε το καθεστώς πάνω στον ελληνικό λαό. Δεν τους στηρίζουμε γιατί, ακόμα και σήμε­ρα, ο σκληρός οργανωτικός τους πυρήνας πιστεύει ότι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ο… εθνικισμός και όχι η διά­λυση της Ελλάδας. Γι’ αυτό και κα­λούμε όσους εν τέλει τους ψηφί­σουν, να επιλέξουν τους πιο αδέ­σμευτους και πατριώτες υποψη­φίους τους. Προφανώς, δεν τίθεται λόγος για τη ΔΗΜΑΡ της κυρίας Ρεπούση, του Μπίστη και των λοιπών σκληροπυρηνικών εθνο­μηδενιστών της Ανανέωσης, που είναι έτοιμοι να συγκυβερνήσουν σε κάθε περίπτωση.

Επίσης, δεν μπορούμε να στη­ρίξουμε αποκλειστικά τους Ανε­ξάρτητους Έλληνες του Π. Καμ­μένου, επειδή ο, κάποτε, συνεργά­της της Ντόρας Μπακογιάννη, δεν μας πείθει πως δεν θα χρησιμο­ποιήσει τις ψήφους της οργής που θα αντλήσει για να συμμετάσχει στην εξουσία. Όσοι όμως δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά που διατείνεται, και όχι σε αυτά που έχει κάνει, ας στηρίξουν τους λιγότερο φθαρμένους και τους πιο τίμιους από αυτούς που κατεβαί­νουν μαζί του.

Επιπλέον, υπάρχουν και άλ­λες, μικρότερες, φωνές, μικρότε­ρα σχήματα και οργανώσεις, που έχουν αντιμνημονιακό και κάπο­τε πατριωτικό χαρακτήρα και θα μπορούσαν να αποτελέσουν επι­λογές για όσους θέλουν να στεί­λουν το δικό τους μήνυμα.

Δυστυχώς, λόγω της κατάντιας που βασιλεύει στη χώρα, και που διαπερνάει όλο το πολιτικό σκηνι­κό, από τους θώκους της εξουσί­ας μέχρι τα αμφιθέατρα και τους δρόμους, είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργήσουμε χωρίς μία ξε­κάθαρη αποκλειστική επιλογή, πέρα από τη γενική κατεύθυνση που προαναφέραμε: Η ψήφος θα πρέπει σαφώς να είναι πατριω­τική και αντικατοχική, και ταυ­τόχρονα θα πρέπει να δημιουρ­γεί ρήγματα στους υφιστάμενους σχηματισμούς. Τα ουσιαστικά, ό,τι και αν ψηφίσουμε σήμερα, ακόμα και για εκείνους που θα επιλέξουν μια καθολική απόρριψη με το λευ­κό, θα ξεκινήσουν την επόμενη μέρα: μετά τις εκλογές, θα πρέπει να αναληφθούν ουσιαστικές πρω­τοβουλίες για έναν αυτόνομο, σο­βαρό πόλο αντίστασης, με όραμα και σχέδιο για τη χώρα.

Όπως έχουμε τονίσει αρκε­τές φορές τα δύο τελευταία χρόνια, έχουμε εισέλθει πλέον σε μια πε­ρίοδο ιδεολογικο-πολιτικής συ­γκρότησης, έχοντας ξεπεράσει την κατ’ εξοχήν ιδεολογικού χαρακτή­ρα διαπάλη των προηγούμενων χρόνων. Ένα κίνημα στηριγμένο στις αρχές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της δημοκρατί­ας, αποτελεί πλέον όχι μόνο ιστο­ρική αναγκαιότητα αλλά και πολι­τική δυνατότητα. Και αν δεν κα­τάφερε να συγκροτηθεί πριν από τις εκλογές θα αρχίσει να συ­γκροτείται αμέσως μετά από αυ­τές.

Η Κίνηση Πολιτών Άρδην με μια τέτοια προβληματική τοπο­θετείται απέναντι στις παρούσες εκλογές. Να ψηφίσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να επιταχύνουμε την κρίση των δυνάμεων του μνημο­νίου, να ενταφιάσουμε οριστικά τη μεταπολίτευση και να βοηθήσου­με, έστω δολιχοδρομώντας, στην ανάδειξη των δυνάμεων της ανα­σύνθεσης.

5 Απριλίου 2012

Κίνηση Πολιτών Άρδην

Θεμιστοκλέους 37

Τηλ. Επικ. 210 3826319

ardin-rixi.gr

perardin@gmail.com

 

21 Σχόλια

  1. ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

    Οι Συνθήκες είναι ώριμες
    Η Κοινωνία πάλλεται και πασχίζει να οριοθετήσει την νέα της θέση
    Ποικιλόμορφη και διαλεκτική όπως είναι εκφράζεται και μορφοποιείται αντιστοίχως.
    με πολλά μικρά ενίοτε αντιφατικά ρεύματα και σχήματα
    Θεωρώ ότι ένας διαυγής και ‘φωτισμένος’ νους πρέπει τώρα να εστιάζει στην διαλεκτική σύνθεση
    Εδώ και αρκετό καιρό μεταξύ άλλων παρακολουθώ στενά μια από τις προσπάθειες που γίνονται οπού οι αρχές της είναι ίδιες με αυτές που αναφέρετε παραπάνω Το ΕΠΑΜ.
    Γνωρίζω δε ότι οι σχέσεις σας με τον Καζάκη δεν είναι οι καλύτερες και ότι αυτό κατά την γνώμη μου οφείλεται στο ιδιαίτερο προσωπικό του χαρακτηριστικό να εκφράζεται με ένα ,κατά την γνώμη μου λάθος τρόπο, σε οποίον θεωρεί αντίπαλο. Αυτό δημιουργεί αντίστοιχη ανταπόκριση και αδυναμία υπερβάσης παρεξηγήσεων
    καθώς και σπατάλη ενέργειας (κοινωνική εντροπία). Προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου και πιστεύω ότι ακυρώνει εν μέρει την προσπάθεια του. Όμως σε καμία περίπτωση οι προθέσεις του , οι σκέψεις του οι δράσεις του ο πατριωτισμός του κυρίως η αγωνιστικότητα του δεν είναι δυνατόν να υπερκεραστούν από ένα κατά την γνώμη μου μειονέκτημα του. Τέτοιου είδους αντιφάσεις πρέπει να αρθούν . Αλλά η υπέρβαση τους δεν είναι αμοιβαία αλλά ατομική υπόθεση . Αλλά κατά την γνώμη μου εκεί βρίσκεται το μεγαλείο που εξελίσσει την διαλεκτικη αντίφαση
    άτομο-κοινωνία

  2. Ο Καζάκης είναι φασίστας, Νεοταξίτης και Μασόνος κύριε Χριστόπουλε.

    Ο κύριος Καραμπελιάς και τα μέλη της Κίνησης Πολιτών Άρδην είναι δημοκράτες, Αντινεοταξίτες και πατριώτες.

    Επιλέξτε με ποιους θα πάτε και ποιους θα αφήσετε.

    • Καταρχήν να μάθετε την έννοια των όρων που χρησιμοποιείτε. ΤΟ ΕΠΑΜ έχει στοιχεία αρχηγικής οργάνωσης αλλά από κανένα κείμενο του Καζάκη δεν προκύπτει ότι είναι φασίστας. Ο φασισμός ήταν πολιτικό κίνημα και όχι ταμπέλα να εκτοξεύεται εναντίον μη αρεστών σε εμάς πολιτικών. Εαν δεν το τεκμηριώστε απλά συκοφαντείτε…

  3. αγαπητοί φίλοι του άρδην

    με οδύνη παρατηρώ από την λατινική αμερική όπου βρίσκομαι δυο χρονια τα τεκμαινόμενα στην ελλάδα…όπως σωστά διαπιστώνεται το αντιμνιμονιακο στρατόπεδο είναι κατακερματισμένο και χωρίς πρόγραμμα..θα περίμενα όμως, ο χώρος σας που πάντα θα ήθελε να εξελιχτεί σε πολιτικο κόμμα, ως κόμμα εναλλακτικό, θα έπρεπε εκείνο να προτείνει μια συνεκτική, επιστημονική, και ρεαλιστική λύση εναντια στο μνημόνιο,και μαζί με άλλες δυνάμεις να προτείνει 1 minimum πρόγραμμα,στις κατευθύνσεις του χώρου μας που αποδέχομαι..ηa αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος,με επιστήμονες και δημοσιογράφους που κριτικάρουν το μνημόνιο..η πατρίδα βρίσκεται στο χείλος τις καταστροφής και πρέπει να αντιδράσουμε..δεν μπορούμε να καταγγέλλουμε τις άλλες πολιτικές δυνάμεις ότι δεν προτείνουν, ενώ οι ίδιοι να είμαστε ένοχοι όσων κατηγορούμε..
    οι ιδέες που προτάθηκαν, όπως το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο είναι καλές, δεν είναι πρόγραμμα..με δεδομένη την συνολική απόρριψη του μνημονίου από την κοινωνία, μια τέτοια αρχή, μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε στήριξη ;αντιμνιμονιακις κυβέρνησις από την βουλή που θα εκλεγει, αφού σωστά διαπιστώνεται την δε facto αστάθεια τις νέας βουλής και τις οποιας κυβέρνησις..μονο αν υπάρχει αντιπρόταση με δεδομένη την παντελή αναξιοπιστία των τωρινών κομματων,και τις σχεδόν κάθετης antithesis του λαου, με την πολιτική των κομματων που ο ίδιος σύρεται να ψηφίσει, μπορούμε να αντισταθούμε και να νικήσουμε…μπορούν να δημιουργηθούν ρήγματα και αποστασίες στα mnimoniaka κόμματα,και τελικά ο σαμαράς να ξαναλλάξει στρατόπεδο..πρόσφατα ομολόγησε ότι αναγκάστηκε να προσυπογράψει το μνημόνιο ii, επειδή η ελλάδα ήταν στο τείχος του γκρεμού…ομολόγησε άρα ότι απειλήθηκε από to ψευτοδίλημμα euro η δραχμή, από την απειλή τις merkel ότι η ελλάδα θα βγει από το euro..
    θάλεγα ότι η ελλάδα είναι ήδη έksω από το euro..εφ όσον δεν έχει δικαίωμα να τυπώνει euros, η ελλάδα δεν έχει νόμισμα..γι αυτό επαιτεί ως τοξικομανής για την νέα δόση..
    θα πρότεινα μια λύση, ένα πρόγραμμα δυναμικής διαπραγμάτευσης και νομικού ανταρτικου,μέσα στα πλαίσια τις εε..
    1.η ελλάδα θα πρέπει εκ των προτερων να βάλλει veto σε κάθε ανθελληνική απόφαση, απειλή και έχωσι από το euro, από την εε, ζητώντας συμπαράσταση τις κύπρου και όλων των χωρων του νότου..
    2. θα πρέπει να ζητήσει σύσταση επίσημης ομάδας και μετώπου των χωρων του νότου και των βαλκανίων,σαν αντίβαρο στον άξονα, γαλλίας, γερμανίας και τραπεζιτών.
    να προτείνει την είσοδο τις ;ρωσιασ και; ουκρανίας στην εε, μπλοκάροντας πάλι την είσοδο των τούρκων,και να προχωρήσει σε άνοιγμα οικονομικό,ενεργειακό, ακόμα και στρατιωτικό με τον εν δυνάμει και ιστορικά μεγάλο μας σύμμαχο,την ρωσία.
    3. θα πρέπει να ζητήσει την πλήρη διαγραφή του χρέους τις(100%)ως μονη βιώσιμη λύση του προβλήματος
    4.θα ζητήσει δάνειο από την ρωσία(για την ακρίβεια θα αποδεχτεί το δώρο που σχεδόν μας παρακάλαγαν να δεχτούμε)και άτοκα δάνεια από οπουδήποτε, κίνα,αραβικές χώρες,venezuela,βραζιλία, που τα μνημόνια απαγορεύουν.
    5.θα στείλει την τρόικα σπίτι τις, και θα κηρύξει στάση πληρωμών σε όλους τους ξένους κερδοσκόπους και τοκογλύφους κατόχους τους, εξαιρώντας τους έλληνες κατόχους, τα ασφαλιστικά ταμεία κλπ…ας έλθει ο george σορός με τον στρατό του λουξεμβούργου, να μας ζητήσει την ακρόπολη.
    6.θα κηρύξει άκυρες όλες τις δανειακές συμφωνίες με τα εξής επιχειρήματα.
    a.είναι παράνομες γιατί αντιστρατεύονται πάνω από 25 άρθρα του ελληνικού συντάγματος.
    b.είναι παράνομες γιατί αντιβαίνουν την ιδρυτική συμφωνία τις εε,πιο ισχυρή από τις συμφωνίες maastricht κλπ που μιλάει για κοινοτική αλληλεγγύη.όπως όλοι οι έλληνες πιστεύουν είναι εχθρικές προς την ελλάδα, όχι αλληλέγγυες.
    c.είναι αντικοινωνικές και απάνθρωπες,αφού οδήγησαν σε αυτοκτονία εκατοντάδες έλληνες.
    d.είναι απολύτως αναποτελεσματικές, όπως καταγγέλλουν πλήθος νομπελιστών οικονομολόγων.
    e.είναι προϊόν εκβιασμού, και ωμής επέμβασης στα ελληνικά πράγματα.
    , ο εκβιασμός των merkel και σία,όταν ο παπανδρέου πρότεινε υποκριτικά δημοψήφισμα, είναι έγκλημα κατά του λαου μας.

    ο κορέα έκανε στάση πληρωμών, και εξαγόρασε μετά το χρέος, στο 1 τρίτο τις αξιας του.
    η αργεντινή σώθηκε μονο αφού έδιωξε το imf και αρνήθηκε να πληρώσει.
    η ισλανδία έκανε το ίδιο
    η ρωσία defaulted επίσης στην δεκαετία του 90 και είναι πάλι υπερδύναμη.
    γιατί μας έχουν μάθει να φοβόμαστε την λέξη στάση πληρωμών,??και πτώχευση?..πρόκειται για τεχνικές έννοιες, όχι αληθινές..τώρα είμαστε ήδη πτωχότεροι, αλλα παραμένουμε η 26 πλουσιότερη σε παραγωγή κατά κεφαλήν χωρα του κόσμου, ακόμα και σήμερα.
    7.να ζητήσουμε 1 τρις αποζημίωση για τα χρέη τις γερμανίας από τον πόλεμο.
    8. να ζητήσουμε μεταρρύθμιση τις εε, στην κατεύθυνση μιας συνομοσπονδίας, που θα βάλλει την κεντρiκή ευρωπαϊκή τράπεζα και όλο το σάπιο τραπεζικό σύστημα υπό τον κεντρικό έλεγχο μιας εκλεγμένης διοικήσεως.
    πολιτικές που θα ενισχύουν την οικολογία,, την πλήρη απασχόληση, την ενίσχυση των περιφερειών,κοινωνικά προγράμματα αλληλοβοήθειας, και την συνύπαρξη του euro με εθνικά και τοπικά ακόμα νομίσματα,ώστε και το εμπόριο να διευκολύνεται, αλλα και οι εθνικές και τοπικές αγορές..τα εθνικά και τοπικά νομίσματα, θα μπορούσαν να έχουν την ίδια ονομαστική αξια με το euro, αλλα να διαθέτονται μονο απο τις τοπικές και εθνικές κυβερνήσεις αν το επιθυμούν, και να είναι μη μετατρέψιμα με το euro,το οποιο θα συνεχίσει να είναι το κυρίαρχο νόμισμα μέσα στην εε..η ελλάδα θα μπορούσε μονομερώς να εκδώσει ανεπίσημο εικονικό euro, για να πληρώνει τους υπαλληλους, υποχρεωτικό για όλους τους έλληνες πολίτες και ελληνικές εταιρείες,μη μετατρέψιμο,κι έτσι τα χαμένα εισοδήματα θα αναπληρωθούν..μπορεί να γίνει νόμιμα, ως metro έκτακτης ανάγκης, και ταυτόχρονα μπλοκάροντας με veto, κάθε έksωσι απ το euro και τιμωρία τις ελλάδας
    .μπορεί να είναι ηλεκτρονικό και μεταβιβάσιμο on line, και με ημερομηνία λήξεως κάθε monada,
    (.βλέπε τις απόψεις του paul grignon στην σειρά documanter, money ας debt.)
    .ιδέες που θα αντικαταστήσουν την ιδεοληπτική προσήλωση των ευρωπαίων στον αντικοινωνικό νεοφιλευθερισμό..επί τέλους δεν έμαθαν τίποτα από την μεγάλη ύφεση, και που οδήγησε??ξέχασαν ότι η μεταπολεμική ειρήνη και ευημερία κτίστηκαν στην βάση «κοινωνιοκεντρικων» πολιτικών??
    9..ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, όπως πρότεινε ήδη το άρδην
    10..θα ζητήσουμε από την εε να εγγυηθεί τα ανατολικά μας σύνορα.
    .
    αυτές είναι κάποιες ιδέες,πολύ σχηματικές και δογματικές, για το πως θα μπορούσε να χτιστεί ένα πρόγραμμα
    ..
    απορρίψτε τες εν μέρει, η όλες αν θέλετε, αλλα όλοι όσοι έχετε δημοσια καταδικάσει το μνημόνιο, όπως οι κκ καραμπελιάς,κωνσταντακόπουλος,λυγερός,ζήκου,βαρουφάκης, κοντογιώργης,δελαστικ,μαρκεζίνης,γιανναράς και πολλοί άλλοι που σώζουν την τιμή τις δημοσιογραφίας και του δημοσιου λόγου, θα πρέπει να ξεκινήσουν ένα διάλογο, για το πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα κυβερνητικό πρόγραμμα , που θα υοθετήσει ένα εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο για την σωτηρια τις πατρίδας mas
    .as προταθεί πρώτα η εναλλακτική λύση, και θα βρεθεί μετά κυβέρνηση να την στηρίξει!!!
    νίκος καζούρης
    la habana
    cuba

  4. Αὐτὴν τὴν περίοδο, ΕΝΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ, Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ, Η ΕΠΙΔΙΩΞΙΣ ΜΑΣ:
    Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τὼν ἀρπακτικῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ ἡ ἀποκατάστασις τῆς κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς, νομικῆς καὶ πολιτικῆς τάξεως εὶς τὴν Ἑλλάδα.
    λιτικῆς τάξεως εὶς τὴν Ἑλλάδα.

    Ἡ ἀποτίναξις τοῦ ζυγοῦ τῶν «παγκοσμιοποιητῶν»
    Ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ ἐναγκαλισμὸ καὶ τὴν δυναστεία τῶν κομμάτων καὶ ἡ, διὰ τῆς παιδείας, ἐνεργὸς ἔνταξίς του εἰς τὰ τῆς πόλεως.
    Ἡ μετατροπὴ του σὲ βουληφόρο καὶ ἐνεργὸ πολίτη (ὁπλίτη) καὶ ἡ καταδίκη τῆς «ἰδιωτείας» (τῆς ἀποχῆς ἤ τῆς ἀδιαφορίας πρὸς τὰ κοινὰ).
    Ἡ εὐημερία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ (ὥστε νὰ μπορῆ νὰ συνδράμη ἄλλους, ὡς ἔπραττεν καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν. Οἱ λέξεις ΑΣΥΛΟΝ καὶ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ εἶναι ἑλληνικὲς, παγκοσμίως, καὶ ἔχουν θεσπισθεῖ, ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, εἰς τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμὸ, πολλὲς χιλιᾶδες ἔτη πρὶν).

    ἐκτιμῶ ὅτι εἶναι οἱ βασικὲς σκέψεις στὸ μυαλὸ κάθε συμπατριώτου μας.

    Γιὰ τὴν ἐπίτευξι τῶν στόχων αὐτῶν, πρέπει νὰ συμπράξωμε ΟΛΟΙ μας, ἀνεξαρτήτως τῶν (παρωχημένων) πολιτικῶν μας πεποιθήσεων. Ὁ κάθε ἕνας μας, μὲ τὸν πλέον πρόσφορο καὶ δυνατὸ τρόπο. Ἡ «ἀποτυχοῦσα» σύμπραξις τῶν ἐπί μέρους πατριωτικῶν κινήσεων, μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθῆ εἰς τὸ ἄμεσο μέλλον, μὲ τὴν ὑποστήριξιν ὅλων τῶν πατριωτῶν Ἑλλήνων ἑντὸς καὶ ἐκτὸς κοινοβουλίου.

    Ἀγωγὴ τῶν πολιτῶν, κυριότατον καὶ μέγιστον, πρὸς εὐδαιμονίαν πόλεως. (Πλούταρχος)

    ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ. ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΨΗΛΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΦΥΣΙΚΑ!

    ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ι. ΒΑΒΟΥΡΑΣ

    • Τα δεσμά δεν φέρουν μόνο γερμανική σημαία ή σημαία της παγκοσμιοποίησης τέλος πάντων αλλά και το οικόσημο του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη, του Μαρινάκη, του Αγγελόπουλου και κάθε άλλου Έλληνα Χριστιανού Ορθόδοξου (σύμφωνα πάντα με τα κριτήριά τους) απατεώνα που ξεπουλά. Γιατί δεν εκτελούν εντολές, Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς και σία αλλά εξυπηρετούν συμφέροντα με τη θέλησή τους. Δε θέλω ν’ απελευθερώσω τον Βενιζέλο από τη Μέρκελ και να τον κάνω πρωθυπουργό. Θέλω να ζήσω σε μια άλλη κοινωνία. Έχει διαφορά.

      Αριστερά για την χώρα και το λαό, λοιπόν.

      Π. Σταυριώτης

      • Αθανάσιος - Πάτρα

        ΣΤΑΥΡΙΩΤΗ…

        προφανως αυτοι που γραφεις ΔΕΝ ειναι ελληνες χριστιανοι ορθοδοξοι ειδαλως δεν θα εκαναν τα εγκληματα που ολοι γνωριζουμε.

        παριστανουν πως ειναι ωστε να τους ανεχεται ο κοσμος και να συνεχιζουν το ΜΕΓΑΛΟ κλεψιμο.

        για αυτο μην μουντζουρωνουμε μεγαλες εννοιες με βαθεια νοηματα.

  5. As, at last, the announcement earlier today declares May 6 election day, there appears, as the above report tentatively indicates, a reluctance to repeat the irrational statements of previous weeks: to wit, «punish» the major parties, vote for extremists in order to send a message, et al. Still, it is of keen concern to lovers of Greece that fringe parties command any following, especially the serious reappearance of the Golden Dawn and its neo-Nazi adherents (Kostas Plevris and his minions), the neo-fascists Kararzaferis and LA.O.S., and, of course the Communists under the leadership of againg sirens Papariga and Kanelli. Independent Greeks, begun by Panos Kammenos will surely burn (his is truly onoma kai pragma) the prospect of economic revival in the country for as long as another decade! Even if PASOK is weaker, it has reacquired the promise of a new dynamism under the stewardship of Evangelos Venizelos — first as defense and economics minister, now as the Papandreou successor — and should be given the chance to continue the march toward the radical, and fundamental reform of Greek society, Antonis Samaras, once a rising star as foreign minister in an earlier New Democracy government (Mitsotakis) is deeply flawed not to say discredited … for not supporting Memorandum 1! If PASOK is unable to rule for the lack of a majority (151 of 300 seats), Samaras can redeem himself playing second fiddle in a Venizelos Administration. It is good that Theodore Pangalos, the notorious anti-Semite, will voluntarily not seek reelection! Let there be, after the election, a grand alliance of Greece’s friends in Europe, the IMF, and most imprtant, in America to redesign the Memoranda, not to irresponsbly dismiss them, to make the pain on the suffering population less brutal, as they reassure the electorate of Greece’s gainful future, as a member of both the Euro and E.U., recommitted to the signed agreements. Thus, shall world money markets and political pundits regain reason for hope and growth. Prof. Asher J. Matathias, Woodmere, NY-USA

    • Could you explain us what are the prospects of greek economy applying memorandum? The recession will deepen, asset depreciation and debt inflation is a fatal combination for most Greeks. Deflation creates deflationary expectations. Devaluation of assets will let mostly foreign speculators to buy greek pblic sector enterprises cheaply as they did in Russia under Yeltsin regime. The remedy of troika (reduction of wages, primary deficits) implies that we will have no weapon to combat recession and when growth starts again the salaries will be lower than these in Turkey, Croatia and in absense of domestic market only the export sector will prosper.
      Could you finally explain what are the prospects of other european countries applying IMF programmes (Hungary, Ukraine, Liutva, Portugal, Ireland, Serbia). In almost all cases the remedy is worst than illness…

  6. Με αφορμή τη θέση σας πως: «θα πρέπει να αναληφθούν ουσιαστικές πρω­τοβουλίες για έναν αυτόνομο, σο­βαρό πόλο αντίστασης, με όραμα και σχέδιο για τη χώρα», καταθέτω τηνάποψή μου και παρακαλώ φιλοξενήστε την στο περιοδικό και στην εφημερίδα σας. Ο διάλογος δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν εκτός από τους σκοταδιστές και τους εξουσιαστές;

    Οι Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου

    ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
    Η Μεγάλη πορεία της Ανθρωπότητας
    προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό

    Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε και τι ζητάμε από την ιστορική μας αφετηρία μέχρι σήμερα. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει στις εξισωτικές κοινωνίες και τον «Πρωτόγονο Κομμουνισμό», την Αθηναϊκή Δημοκρατία, την Ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα, την Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη, τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια, το «Κράτος του Θεού», την Αγροτική Επανάσταση της Αγγλίας, την Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, την Ουτοπία του Τόμας Μουρ, την Παρισινή Κομμούνα, το Πρόταγμα του Σοσιαλισμού, τη Συμβουλιακή Δημοκρατία, τα Ρώσικα Κοινόβια Μιρ, τα Κιμπούτς, την Κινέζικη Κομμούνα, τη Μεξικανική Επανάσταση, την Ισπανική Επανάσταση, τη Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα, το Συνεταιριστικό Κίνημα και το Αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα του Μοντραγκόν, το Γαλλικό Μάη, την Αυτοδιαχείριση στη Λατινική Αμερική, το Σάμμερχιλ, τη Μαριναλέντα και πολλούς ακόμα σταθμούς, μέχρι τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα των αντικαθεστωτικών, των ‘αγανακτισμένων’, της Άμεσης Δημοκρατίας και της αλληλέγγυας και αχρήματης οικονομίας, που σηματοδοτούν τη σταθερή πορεία της Ανθρωπότητας προς την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία, αφήνοντας την ίδια την Ιστορία να αναδείξει και να υποδείξει αυτή την εξελικτική πορεία ως τη μοναδική και ολοκληρωμένη απάντηση στη σημερινή καθολική συστημική κρίση, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στον φασιστικό παγκοσμιοκυβερνητικό ηγεμονισμό της.
    Ο Κώστας Λάμπος δείχνει με σαφήνεια και τεκμηρίωση τη σταθερή εκατομμυριόχρονη εξέλιξη της Ανθρωπότητας προς έναν κόσμο κοινωνικής ισότητας και Άμεσης Δημοκρατίας, αποκαλύπτοντας την ιστορική αγωνία και τους αγώνες του Ανθρώπου και συνολικά των δυνάμεων της Εργασίας, της Eπιστήμης και του Πολιτισμού, για ένα καλύτερο κόσμο, ο οποίος δεν είναι μόνο επιθυμητός και αναγκαίος, αλλά σήμερα, στον 21ο αιώνα, είναι και εφικτός.
    Ένα βιβλίο που μας βγάζει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο των σκοταδιστικών μύθων και όλων των εξουσιαστικών ιδεολογιών, την νεοκλασική-νεοφιλελεύθερη τρομοκρατία-βαρβαρότητα και την κοινωνική κατάθλιψη-μοιρολατρία και μας οδηγεί στην ατομική και συλλογική αυτογνωσία, στη συνειδητοποίηση της θέσης μας στην κοινωνία και στην κατάκτηση της αυτοπεποίθησης πως μπορούμε να αλλάξουμε να πράγματα ώστε να ζούμε ειρηνικά και σε συνθήκες καθολικής ευημερίας ως ίσοι μεταξύ ίσων, ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια. Ένα βιβλίο επίκαιρο, τολμηρό, καλογραμμένο, χρήσιμο και γεμάτο αισιοδοξία γιατί λύση υπάρχει, όχι στο Εγώ, αλλά στο Εμείς και όχι στο Επέκεινα αλλά στο Εδώ, στο Παντού και στο Τώρα. Ένα βιβλίο πρόκληση για ένα σύγχρονο και γόνιμο διάλογο, για κοινωνική-απελευθερωτική αντίσταση απέναντι στον καταστροφικό και απάνθρωπο καπιταλισμό σε όλες τις πιθανές παραλλαγές του.

    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
    Πρόλογος Μανώλη Γλέζου
    – 1. Βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις μας – Ζούμε, σκεπτόμαστε και δρούμε στο ‘Βέλος του Χρόνου’ – Για την έννοια και τον ρόλο της ουτοπίας στην ιστορία – Για την έννοια και τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία – Η ανθρωπία ως ελεύθερη ατομική και συλλογική δημιουργικότητα – Η οικονομία ως συλλογική-κοινωνική ανθρωπία – Ταξική οικονομία εναντίον της κοινωνίας. Το μεγάλο σχίσμα – Η οικονομία ως ιδιωτική επιχειρηματικότητα και ταξική ιδεολογία – Αποϊδεολογικοποίηση και κοινωνικοποίηση της οικονομίας
    – 2. Εξισωτικές κοινωνίες. Κοινωνίες της αθώας αγριότητας
    – 3. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία και η Ελληνική Αρχαιότητα – Η Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Το κράτος του Δήμου – Δομή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Πόλις – Ο Δήμος – Το κύτταρο της Άμεσης Δημοκρατίας – Η Λαϊκή Συνέλευση. Το κύτταρο του Δήμου – Τα όργανα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Αγορά του Δήμου – Η Εκκλησία του Δήμου – Η Βουλή – Η Ηλιαία -Αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η πολιτική ισονομία – Η κλήρωση και η εκλογή των οργάνων – Η εναλλαγή των μελών όλων των οργάνων – Η λογοδοσία και το ‘εύθυνο των αρχών’ – Κυρίαρχες αξίες στην Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία – Τα αίτια της κατάρρευσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας:- 1. Η διατήρηση της δουλείας – 2. Η ατελής ισότητα μεταξύ των ‘ίσων’ – 3. Πλουτοκρατία ενάντια στη Δημοκρατία – 4. Η στρατηγική της ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας – Το τέλος του ιστορικού κύκλου της Αθηναϊκής Δημοκρατίας – Η Λακεδαιμονίων Πολιτεία. Ο Δήμος του κράτους – Η ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα – Η Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη – Το ‘Μαγικό σπήλαιο’ και η εικονική πραγματικότητα
    – 4. Διαχρονική αναζήτηση της ισότητας – Η Πολιτεία του Ιάμβουλου και η επανάσταση του Ανδρόνικου – Τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια – Η Πολιτεία του Θεού – Εξισωτικά κινήματα στον Μεσαίωνα – Το Δημοτικό Κίνημα του 11ου και 12ου αιώνα – Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης – Η λαϊκή επανάσταση στην Αγγλία – Η Ουτοπία του Thomas More – Η ‘Πολιτεία του Ήλιου’ – Το ρωσικό αγροτικό κοινόβιο Μιρ – Η Κομμούνα της Άνδρου – Το συνεταιριστικό ιδεώδες στη θεωρία και στην πράξη – Το ισραηλινό κοινόβιο Κιμπούτς. Ένας αιχμάλωτος θεσμός – Η μεξικανική Κομμούνα της Μπάχα Καλιφόρνια και της Μορέλος
    – 5. Το πρόταγμα του Σοσιαλισμού – Η ‘Παρισινή Κομμούνα’. Η πρώτη απόπειρα – Η ‘Επανάσταση του 1905′. Η δεύτερη απόπειρα – Η Επανάσταση του 1917’. Η τρίτη απόπειρα
    – 6. Απόπειρες σύνθεσης του Σοσιαλισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας – Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στη Γερμανία – Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στην Ιταλία – Η Κομμούνα της Κρονστάνδης – Οι μετασεισμικές δονήσεις του σοβιετικού κρατικοκαπιταλισμού – Οι Κομμούνες στην Ασία – Η Αγροτική Κομμούνα της Κίνας
    – 7. Απόπειρες Αυτοδιαχείρισης – Summerhill: Ένα αυτοδιαχειριζόμενο σχολείο – Κολεκτιβισμός και αυτοδιαχείριση στην Ισπανία – Κοινοτισμός και λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα – Κοινοτισμός στην Ελεύθερη Ελλάδα κατά την τουρκοκρατία – Η Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα κατά τη γερμανική κατοχή – Ο ‘Κώδικας Ποσειδώνα’ και η Άμεση Λαϊκή εξουσία – Η Λαϊκή Συνέλευση – Η Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης (ΕΛΑ) – Η Τομεακή Επιτροπή Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΤΕΛΑ) – Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τοπικό Λαϊκό Δικαστήριο – Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τομεακό Λαϊκό Δικαστήριο – Νομαρχιακή Εξουσία – Τα τσιφλίκια, ως Λυδία λίθος της γνησιότητας της επανάστασης – Η Κυβέρνηση του Βουνού (ΠΕΕΑ) – Η Άμεση Δημοκρατία της Μαριναλέντας της Ανδαλουσίας – Ο Γαλλικός Μάης – Η Λατινική Αμερική στον δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης – Το Κίνημα των Chiapas και η ‘πολιτική από τα κάτω’ – Fabricas sin Patron (FaSinPa) – Trabalhadores sin Patron (TraSinPa)
    – 8. Χαρτογραφώντας μια αχρήματη κοινωνία – Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση – Το πρόβλημα της Δημοκρατίας στον 21ο αιώνα – Η μεγαλοπρεπής απάτη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας – Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Αταξική Δημοκρατία – Τα Δίκτυα – Τα κοινωνικά Δίκτυα – Εναλλακτικά Δίκτυα – Χαριστικά Εναλλακτικά Δίκτυα – Σκέψεις για μια αχρήματη κοινωνία – Τράπεζες Χρόνου. Εναλλακτικές μορφές αχρήματων ανταλλαγών – Ο χρόνος ως χρήμα για μια κοινωνία χωρίς χρήμα – Η Νεολαία χαρτογραφεί έναν κόσμο χωρίς χρήμα – Η Ισότητα ως αναλλοίωτος πλούτος – Η Ενέργεια ως χρήμα για μια οικονομία χωρίς χρήμα
    – 9. Ο Μύθος, η Παγίδα, το Όνειρο και το Πείραμα – Για τον μύθο της ελβετικής ‘Άμεσης Δημοκρατίας’ – Zeitgeist και Venus Project: Ένας Δούρειος Ίππος του 21ου αιώνα – Η ‘Όλβια Πολιτεία των Ρόδων’ – Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται «στ’ Απεράθου της Νάξου»
    – 10. Η ιστορία κάνει Ταμείο: Απανθρωπιά εναντίον Ανθρωπίας – Το ‘Βέλος του Χρόνου’ και η Σταθερά του Ουμανισμού – Ανθρωπία. Η πρωταρχική ουσία του ανθρώπου και της κοινωνίας – Η Ανθρωπία ως Εργασία, Αλλοτρίωση, Κατάρα και ‘Ευλογία’ – Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο – Η Εργασία ως έννοια, δομή και λειτουργία – Τα δύο πρόσωπα της διχοτομημένης εργασίας – Τα ‘αριστερά’ ιδεολογήματα και η ‘σοσιαλιστική’ επανάσταση – Κεφάλαιο και Ιδιοκτησία – Η αρχή και το τέλος της ατομικής ιδιοκτησίας
    – 11. Ουμανισμός, το μέλλον της Ανθρωπότητας – Κοινωνία της Γνώσης και της Επίγνωσης ως υποκείμενο της ιστορίας – Άγνοια, σκοταδισμός και βία ως ‘μαμή’ της εξουσίας – Γιατί Ανθρωπισμός-Ουμανισμός; – Κοινοκτημοσύνη + Άμεση Δημοκρατία = Αταξική Κοινωνία – Ουμανιστική αποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της Ανθρωπότητας – Αυτοαποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας – Αποκαπιταλιστικοποίηση της οικονομίας στο όνομα της Ισότητας – Αποκαπιταλιστικοποίηση της κοινωνίας στο όνομα της ελευθερίας – Αποκαπιταλιστικοποίηση του πλανήτη στο όνομα του Ουμανισμού
    – 12. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Πλατείες και Άμεση Δημοκρατία – Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται – Πρόβα ή ψευδαίσθηση Άμεσης Δημοκρατίας; – Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού – Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας χωρίς ταυτότητα και στρατηγικό του στόχο δεν μπορεί να υπάρξει – Στις πλατείες της Άμεσης Δημοκρατίας δεν κινδυνεύει καμιά πατρίδα, αλλά ο καπιταλισμός – Ο καπιταλισμός είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας. Η άμεση δημοκρατία είναι το φάρμακο – Καπιταλισμός και Άμεση Δημοκρατία. Σχέσεις αδυναμίας συνύπαρξης
    *
    Ο Κώστας Λάμπος είναι Δρ. της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universitaet Berlin. – Έχει διδάξει στην ΑΒΣΘ (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και στο ΤΕΙ Αθήνας. – Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα στα ελληνικά, στα γερμανικά και στα αγγλικά, καθώς και τα βιβλία:
    – Abhangigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands: Ein Beitrag zum Studium des (griechischen) Peripheren Kapitalismus und der alternativen Entwicklungsstrategien, R. G. Fischer Verlag, F/M 1981.
    – Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας. Μια συμβολή στη μελέτη του (ελληνικού) περιφερειακού καπιταλισμού και των εναλλακτικών στρατηγικών ανάπτυξης, Αιχμή, Αθήνα 1983.
    – Συνεταιρισμοί και Ανάπτυξη, εκδ. Κοχλίας, Αθήνα 1986, εκδ. Ηλίανθος, Αθήνα 1996 & εκδ. Τυπωθήτω- Δαρδανός, Αθήνα 1999
    – Από την κρίση στην υπέρβαση του Ελληνικού Περιφερειακού Καπιταλισμού, Αιχμή, Αθήνα 1988.
    – Συντεταγμένες Εθνικής Αγροτικής Ανασυγκρότησης. Δοκίμια για μια Νέα Αγροτική Πολιτική, εκδ. Ηλίανθος, Αθήνα 1991
    -. Η Ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου και οι εχθροί της ανάπτυξης, Αθήνα 1992 και 1993.
    – Εισαγωγή στον Οικονομικό Προγραμματισμό, εκδ. Ηλίανθος, Αθήνα 1996
    – Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, Παπαζήσης, Αθήνα 2009.

    -. Εικόνες ζωής –Σελίδες Ιστορίας, Αθήνα 2012.

    -. Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.
    Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. (I.S.B.N.: 978-960-9488-24-2). Σελίδες 512, € 21,30
    ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη,
    Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, http://www.nissides.gr

  7. ΤΟ ΔΙΛΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ:
    ΠΑΤΡΙΔΑ Ή ΣΥΣΤΗΜΑ.
    ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΤΑΞΕΙΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟ.
    ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ, Σ’ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΧΩΡΟ ΝΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙ ΜΙΑ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ.
    ΠΑΝΤΩΣ, ΕΞ ΟΣΩΝ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΑΝ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΕΙΝΑΙ:
    – ΠΡΟΘΥΣΤΕΡΑ «ΣΧΗΜΑΤΑ» (ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Κ.Τ.Λ.), ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΕΚΤΡΕΨΟΥΝ ΜΙΑ, ΕΝ ΓΕΝΕΙ ΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ.
    ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΗΘΕΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΚΟΙΝΟΣ ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ.
    ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΥΤΙΣΜΟΙ (ΚΟΛΗΜΑΤΑ, «ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ», Κ.Τ.Λ.) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΕΡΚΕΡΑΣΘΟΥΝ.
    ΟΙ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ, ΤΟΥ ΛΟΙΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΙΚΑ.
    ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΙ Η ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΔΕ ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΡΑΞΙΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ «ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΟΣ».
    ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΗΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΤ’ ΑΝΑΓΚΗ, ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ «ΠΑΝΤΑ» ΑΥΤΗ.
    ΤΟ «ΜΕΓΕΘΟΣ» ΜΙΑΣ ΑΝΑΤΑΞΗΣ ΠΛΕΟΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΛΛΙΓΕΝΕΣΙΑΣ, ΝΟΟΥΜΕΝΗΣ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΟΥ 1821.
    ΠΑΤΡΙΔΑ Ή ΣΥΣΤΗΜΑ, ΛΟΙΠΟΝ.

  8. κάποιες σκέψεις για τις εκλογές:
    1. Πρέπει να καταδικαστούν τα μνημονιακά-κατοχικά κόμματα(αυτονόητο)
    2. Όσοι δε δεσμεύονται ότι θα καταργήσουν τις συμφωνίες, τα μνημόνια και τα μέτρα είναι αφερέγγυοι και δήθεν αντιμνημονιακοί(δημαρ-καμμενος-κατσέλη-οικολόγοι)
    3.Το καίριο ζήτημα όπως ορθά επισημαίνει και το κείμενο της ρήξης είναι το ποιες δυνάμεις ανοίγουν έναν άλλο δρόμο ώστε ο ελληνικός λαός να ζήσει ελεύθερος χωρίς μνημόνια, Τρόικα, χρέος, ευρώ.
    4.Η διαγραφή του ληστρικου χρέους, η έξοδος από το γερμανικό ευρώ, η εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων είναι ο αναγκαίος δρόμος ώστε ο λαός μας να απαλλαγεί από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, η νεολαία μας να μην μεταναστεύσει και να ανασυγκροτηθεί παραγωγικά η χώρα.
    5.Για τους παραπάνω λόγους θεωρώ ότι πρέπει να ενισχυθεί στις εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  9. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει πράγματι ένα καλό πρόγραμμα.
    Αλλά όπως και το ΕΠΑΜ χωλαίνει στα πρόσωπα.
    Είναι δυνατόν να ψηφιστεί κόμμα που έχει στις τάξεις του πρωτοκλασάτο στέλεχος αυτόν εδώ τον κύριο:

    http://unconventionalnews.eu/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/truth-syria.html

    Με Πετράκη Κωνσταντίνου θα κατέβουμε στις εκλογές?
    Εγώ προσωπικά προτιμώ να ψηφίσω τον Γιωργάκη τον Σόρος ή τον σταθμάρχη της CIA.
    Προτιμώ τα γνήσια. Όχι φθηνές απομιμήσεις…

  10. ΟΙ ΑΠΕΧΟΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΗΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ

    Γιατί απέχεις ψηφοφόρε της αποχής, του λευκού και του άκυρου; Το μόνο πού ουσιαστικά ακυρώνεις είναι η νοητική σου ακεραιότητα.

    Γιατί αφήνεις άλλους πού δεν απέχουν, να καθορίζουν την μοίρα σου, όταν ξέρεις ότι είναι κυρίως τα κομματόσκυλα αυτά πού δεν απέχουν;

    Η απλή ανάγνωση του εκλογικού νόμου, δείχνει ότι η αποχή, το λευκό και το άκυρο ενισχύουν τα μεγαλύτερα κόμματα περισσότερο και μεταξύ αυτών κυρίως το πρώτο κόμμα. Αυτό έχει εξηγηθεί επαρκώς σε πολλά άρθρα και είναι εύκολο να αναζητηθεί.

    Οι εκλογές μοιάζουν σαν μία ζυγαριά με δύο δίσκους. Στον ένα δίσκο μπαίνουν τα καθεστωτικά κόμματα της φανερής ή συγκαλυμμένης συνενοχής. Στον άλλον τα υπόλοιπα. Όσο πιο πολύ γέρνει η ζυγαριά προς την μεριά των διεφθαρμένων κομμάτων, τόσο χειρότερη η ζημιά στην χώρα.
    Αντί λοιπόν να ρίξεις την ψήφο σου ΟΧΙ στον δίσκο των διεφθαρμένων κομμάτων, αλλά στον άλλον, έτσι ώστε να γείρει η ζυγαριά λιγώτερο προς τα διεφθαρμένα, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα να τα βγάλεις εκτός μάχης, εσύ το βιολί σου: αποχή λευκό και άκυρο.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ:

    http://oimaskespeftoun.blogspot.com/2012/04/blog-post_13.html

  11. Τελικά υπαρχει κάποιο κόμμα με κάποια πατριωτικα εστω χαρακτηριστικα στο χωρο της αριστερας που μπορουμε να στηρίξουμε ή εστω με μη εθνομηδενιστική τύφλωση;
    Βλέπω τον Δελαστικ στο ψηφοδελτίο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι θεσεις τους τεινουν στον εθνομηδενισμο ομως ή όχι;

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*