Άρδην τ. 98, Εθνικά θέματα, Κύπρος

Κύπρον ού μ’εθέσπισεν

Του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 98 που θα κυκλοφορήσει αύριο, Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου

Μετά το 1977 η ελληνική και η κυπριακή ηγεσία ακολούθησαν μια ενδοτική και καταδικασμένη εκ προοιμίου πολιτική επιλογή, που στην ουσία αναγνώριζε την τουρκική εισβολή με την αποδοχή συνομιλιών με τους Τουρκοκυπρίους, δηλαδή στην πραγματικότητα με τους Τούρκους, για τη «λύση» του Κυπριακού, την ίδια στιγμή που συνεχιζόταν η Κατοχή και πάνω από διακόσιες χιλιάδες Κύπριοι είχαν μεταβληθεί σε πρόσφυγες στην πατρίδα τους. Αυτή η ενέργεια αποτέλεσε στην ουσία τη συνέχεια της Ζυρίχης, η οποία είχε ήδη αποδεχθεί την ανάμιξη της Τουρκίας στην Κύπρο ως εγγυήτριας δύναμης. Έτσι, το σατανικό σχέδιο των Άγγλων να αποτρέψουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου και την ένωσή της με την Ελλάδα, την οποία είχαν υποσχεθεί στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρχικώς πυροδοτώντας τον εμφύλιο στην Ελλάδα και εν συνεχεία, και κατ’ εξοχήν, χρησιμοποιώντας την τουρκοκυπριακή μειονότητα, απεδείχθη απολύτως αποδοτικό γι’ αυτούς και θανατηφόρο για μας. Εξήντα χρόνια μετά το 1955, οι Άγγλοι, που πρωτοπάτησαν το ποδάρι τους στην Κύπρο το… 1192, συνεχίζουν να βρίσκονται στην Κύπρο, οι δε Τούρκοι συνεχίζουν να κατέχουν ένα μεγάλο μέρος της και απειλούν και την υπόλοιπη.
Η τουρκική εισβολή το 1974 έπρεπε και θα μπορούσε να αποτελέσει μια αφετηρία επανατοποθέτησης του Κυπριακού σε μία και μόνη βάση, ως ζητήματος εισβολής και κατοχής με παράλληλη οριστική καταγγελία και ενταφιασμό των συνθηκών της Ζυρίχης. Η Κύπρος, μαζί με την Ελλάδα, έπρεπε και μπορούσε τότε να αρνηθεί οποιαδήποτε περαιτέρω συνομιλία και επαφή με τους δήθεν εκπροσώπους των Τουρκοκυπρίων, ενόσω διατηρούνταν η παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, και συνεχιζόταν ο εξανδραποδισμός των διακοσίων χιλιάδων προσφύγων. Για να μην αναφέρουμε ζητήματα, όπως εκείνο των αγνοουμένων. Και όμως η Ελλάδα και η Κύπρος, –και όχι μόνο οι πολιτικές τους ηγεσίες, αλλά και οι διαβουκολούμενοι Έλληνες στην Κύπρο και την Ελλάδα, που στήριζαν αυτές τις ενδοτικές ηγεσίες–, όχι μόνο αποδέχτηκαν τα τετελεσμένα της Κατοχής, αλλά ενεπλάκησαν μετά το 1977 στη λογική ατέρμονων συνομιλιών, οι οποίες οδηγούν ανά δεκαετία σε νέες υποχωρήσεις και «προσαρμογές» στην τουρκική κατοχή.
Αρχικώς, με ευθύνη του Μακαρίου και της κυβέρνησης Καραμανλή, αποδέχτηκαν την έναρξη συνομιλιών για μια ομοσπονδιακή λύση, η οποία ξεκίνησε ως «πολυπεριφερειακή», για να καταλήξει, μέσα από αλλεπάλληλες διολισθήσεις, σε διζωνική. Εξάλλου το 1983 οι Τουρκοκύπριοι, δηλαδή οι Τούρκοι, ανακήρυξαν την ανεξαρτησία του ψευδοκράτους της Β. Κύπρου και όμως, η μόνη συνέπεια αυτής της πρόκλησης, υπήρξε η…. αποδοχή των τετελεσμένων. Διότι, στον βαθμό που η κυπριακή και η ελληνική ηγεσία συνέχισαν τις συνομιλίες για διζωνική, αναγνώριζαν στην ουσία την τουρκική κατοχή και αποδέχονταν την εκδίωξη των προσφύγων, την ίδια στιγμή που δήθεν διαμαρτύρονταν σε όλα τα διεθνή φόρα για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους!
Μία ακόμα ευκαιρία για επανατοποθέτηση του κυπριακού είχε χαθεί. Από τότε και μετά άρχισε μία διαρκής και ατέρμονη διολίσθηση προς όλο και πιο ενδοτικές θέσεις, και τη σταδιακή απομάκρυνση της Ελλάδας από τα κυπριακά τεκταινόμενα: Από το «ενιαίο αμυντικό δόγμα» Ελλάδας Κύπρου, και από την αμυντική θωράκιση της Κύπρου με τους πυραύλους S300, περάσαμε στην οριστική σχεδόν εγκατάλειψη της στρατιωτικής προστασίας της Ελλάδας στην Κύπρο και προπαντός στη σταδιακή συναισθηματική και ψυχική αποξένωση Ελλαδιτών και Κυπρίων. Και όμως, η Κύπρος συνεχίζει να επιβιώνει, έστω με τη σημερινή κατάστασή της, επειδή ακριβώς υπάρχει ακόμη η Ελλάδα, ενώ και η Ελλάδα μπορεί να παίζει ένα ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και να μην έχει μεταβληθεί σ’ ένα απλό βαλκανικό προτεκτοράτο, εξαιτίας της ύπαρξης της Κύπρου. Ωστόσο, αυτό το κεφαλαιώδες γεγονός παραθεωρείται διαρκώς και έτσι από τα αισθήματα αλληλεγγύης και ταύτισης Ελλαδιτών και Κυπρίων, τουλάχιστον μέχρι το 1974, οδηγηθήκαμε σταδιακώς στη μεταβολή του κυπριακού σε ζήτημα «εξωτερικής πολιτικής».
Και προφανώς αποφασιστικό ρόλο σε αυτή την απροκάλυπτη μειοδοσία έπαιξαν τα κόμματα της αριστεράς, αρχικώς στην Κύπρο, αλλά εν συνεχεία και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο όχι μόνο δεν συμμετείχαν στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις όπως εκείνη του Βάσου Λυσσαρίδη, αλλά και στη συνέχεια κατάγγειλαν ως χουντικούς και πραξικοπηματίες, όσους συνέχισαν να εμμένουν στη γραμμή της Αυτοδιάθεσης, ενώ στήριξαν το κατασκεύασμα του Κυπριωτισμού και πρωτοστάτησαν σε όλες τις προσπάθειες άμβλυνσης των αντικατοχικών αισθημάτων των Κυπρίων. Στη δε Ελλάδα, παρότι στη δεκαετία του ’50 και του ’60 πρωτοστάτησαν στην υποστήριξη του κινήματος της Αυτοδιάθεσης, μεταβλήθηκαν σταδιακώς, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1980, σε διαπρύσιους κήρυκες της «ελληνοτουρκικής φιλίας» της εγκατάλειψης της Κύπρου και υπερασπιστές του Σχεδίου Ανάν (με την εξαίρεση του ΚΚΕ).
Πράγματι το σχέδιο Ανάν υπήρξε ο επόμενος μεγάλος σταθμός της απομάκρυνσης, και ταυτόχρονα των δυνατοτήτων αναθεώρησης μιας καταστροφικής πορείας, μετά την ριζική απόρριψή του από τον ελληνισμό της Κύπρου. Και όμως, και αυτή η μεγάλη ευκαιρία αναθεώρησης της στρατηγικής της ουσιαστικής αποδοχής των τουρκικών τετελεσμένων πήγε χαμένη. Ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν τόλμησε να εγκαινιάσει άμεσα μια νέα στρατηγική για τον κυπριακό ελληνισμό, με αποτέλεσμα να παραδοθούμε στην πολιτική Χριστόφια και Αναστασιάδη, οι οποίοι προχώρησαν ένα ακόμα βήμα προς την οδό της καταισχύνης και της οριστικής καταστροφής του ελληνισμού στην Κύπρο. Διότι, βέβαια, όλοι γνωρίζουν ότι ο στόχος της Τουρκίας είναι πλέον ολόκληρη η Κύπρος, όπως καταδεικνύεται και από τις πρόσφατες προκλήσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ και όχι απλώς ο έλεγχος της Βόρειας Κύπρου. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη.
Μια τελευταία ευκαιρία αναθεώρησης
Η Τουρκία έκανε ένα ακόμα βήμα που επιχειρεί να ανατρέψει όλη τη στρατηγική της Κύπρου για την ΑΟΖ και τα πετρέλαια, επιβάλλοντας έναν ανοικτό εκβιασμό. Είτε οι Κύπριοι θα δεχτούν να ξανακαθίσουν στο τραπέζι των «συνομιλιών», αποδεχόμενοι όλα τα τουρκικά αιτήματα, είτε η Τουρκία θα μεταβάλει άμεσα την Κύπρο σε προτεκτοράτο που θα έχει απολέσει και τα τελευταία στοιχεία της εθνικής της κυριαρχίας. Και γι’ αυτό, σπεύδουν οι καλοθελητές από τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ να πείσουν την κυπριακή κυβέρνηση, να δεχτεί το σχέδιο Ανάν στο τετράγωνο που είχε δρομολογήσει ο Χριστόφιας και συνέχιζε ο διάδοχός του.
Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει έδαφος για νέα υποχώρηση. Οποιαδήποτε νέα υποχώρηση θα σημάνει την αποδοχή από εμάς, Ελλαδίτες και Κύπριους, της τουρκοποίησης της Κύπρου. Η τουρκική πρόκληση μπορεί να μεταβληθεί σε μία νέα ευκαιρία ανατροπής της πορείας σαράντα χρόνων. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη, ως εγγυήτρια δύναμη και ως μητρόπολη του κυπριακού ελληνισμού, να προστατέψει την Κύπρο, προκαλώντας άμεσα κρίση στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προωθώντας περαιτέρω τη συμμαχία με τις δυνάμεις που στρέφονται ενάντια στον οθωμανικό επεκτατισμό σε όλη την περιοχή της Μ. Ανατολής και όχι βέβαια να δέχεται με τιμές τον Νταβούτογλου και το τουρκικό υπουργικό Συμβούλιο. Η Κύπρος πρέπει να καλέσει τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την ΑΟΖ και τα κατεχόμενα και να αναγνωρίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, διαφορετικά θα πρέπει να μπλοκάρει με βέτο τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων Τουρκίας-Ε.Ε. Θα πρέπει να προχωρήσει μαζί με την Ελλάδα σε συγκρότηση αμυντικής συμφωνίας με όλους τους γείτονές της που αντιτίθενται στον τουρκικό επεκτατισμό, καθώς και με τη Ρωσία.
Πρέπει επιτέλους, πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή, ν’ αρχίσει μία αντίστροφη πορεία και η τουρκική ιταμότητα, καθώς και η αλλαγή του γεωπολιτικού περιβάλλοντος, προσφέρει μία σημαντική ευκαιρία για επανατοποθέτηση του κυπριακού ζητήματος. Η φενάκη της επανένωσης του νησιού με παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, που υπήρξε το δόλωμα για την εξαπάτηση του κυπριακού ελληνισμού, ότι δήθεν παλεύουμε γι’ αυτήν, στην πραγματικότητα οδήγησε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Και την ντε φάκτο (και εν μέρει ντε γιούρε, διότι ένας αριθμός χωρών έχει αναγνωρίσει το ψευδοκράτος) διχοτόμηση του νησιού και τη συνέχιση της παρουσίας της κατοχικής Τουρκίας σ’ όλο το νησί, ως «εγγυήτριας δύναμης».
Η τουρκική πρόκληση μπορεί λοιπόν να αποτελέσει την ευκαιρία για μια νέα πορεία, η οποία θα διασφαλίσει τουλάχιστον την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού και την παρουσία του ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο. Αν εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι στις ηγεσίες των δύο χωρών, και προπαντός Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο που δεν έχουν αποχαυνωθεί εντελώς από τη μνημονολογία και τα φοβικά σύνδρομα.

Υ.Γ. Εάν επρόκειτο να πάρω τοις μετρητοίς την ηχηρή σιωπή των δήθεν φίλων μου, όταν πρόσφατα ένας εσμός αλητών και αλητισσών είχε το θράσος να συκοφαντήσει τον Γιώργο Καραμπελιά, τότε θα απεδείκνυα πώς λίγα μόνο έχω διδαχτεί από τη μακρά πλέον διαδρομή μου στον κόσμο ετούτο.
Τωόντι, εάν συνεχίζω να παλεύω με όσες δυνάμεις διαθέτω για τον ελληνισμό στην Κύπρο και την Ελλάδα, δεν το κάνω γιατί εκτιμώ προσωπικά τους περισσότερους Ελλαδίτες και Κύπριους, ειδικά τους «επωνύμους». Ξέρω πολύ καλά πως στην πλειοψηφία τους, –ακόμα και οι ψευδοπεριθωριακοί (και ψευδοπεριθωριακές) υβριστές μου, που παρασιτούν στην καρδιά του συστήματος, ως γελωτοποιοί και θεραπαινίδες του– είναι γραικύλοι, δειλοί, φθονεροί, ανάξιοι του τόπου μας, σε κάποιες περιπτώσεις και της ίδιας της δικής τους διαδρομής.
Όχι, συνεχίζω να το πράττω, γιατί πιστεύω, πριν απ’ όλα, στον τόπο και την ιστορία του, που τον θεωρώ ικανό να αναδείξει κάποτε, ακόμα και από τα αγκωνάρια του, μια νέα γενιά που θα αναμετρηθεί επάξια με την ιστορία της, ώστε να πάψουμε να είμαστε το μπαίγνιο των Οθωμανών, των Γερμανών, των Εγγλέζων.
Το κάνω, γιατί εξακολουθώ να πιστεύω στους δήθεν «πτωχούς τω πνεύματι», όσους βρίσκονται έξω από οποιοδήποτε σύστημα, – το κάνω για τον Σολωμό Σολωμού, που ήταν ένας από αυτούς.
Το κάνω τέλος για εκείνους τους, μετρημένους στα δάχτυλα, φίλους, όπως ο Πέτρος Ευδόκας, του Κυπριακού Indymedia, που δικαίως προσέλαβε τις υλακές εναντίον μου ως ύβρεις ενάντια σε έναν κοινό αγώνα, ή ο Λάζαρος Μαύρος που φρόντισε να δημοσιευτεί στη Σημερινή μια συνεπτυγμένη εκδοχή αυτού του άρθρου.

exofyllo98

20 Σχόλια

  1. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

    Αν και διαφωνώ σε πολλά μαζί σας μπορώ να πω ότι είστε από τους λίγους του όποιου πατριωτικού χώρου, που έχουν καταλάβει ότι τα σημερινά δεδομένα αποτελούν συνθήκη παράδοσης και θανάτου του Ελληνισμού

  2. Ο κύριος Καραμπελιάς οφείλει επιτέλους να δεχτεί, για να συνεχίσει να πείθει όλους ότι είναι αγωνιστής της ελληνικής ανεξαρτησίας, ότι, πρώτον, η Ελλάς ουδέποτε μετά την «απελευθέρωσή» της είχε τη δύναμη να απελευθερώσει την Κύπρο και ότι η μόνη αληθινή και μεγαλειώδης και ηρωική προσπάθεια έγινε επί Γεωργίου Παπανδρέου το 1964, με το απίστευτο κατόρθωμα (μεγαλύτερο ασφαλώς και από εκείνο του Πούτιν στην Κριμαία) αποστολής ελληνικής, πάνοπλης μεραρχίας στην Κύπρο. Την προσπάθεια εκείνη τορπίλλησε ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Μακάριος Γ΄, συμπαραστατούμενος υπό της τοπικής «αριστεράς» του ΑΚΕΛ. Όταν ο κ. Καραμπελιάς συνειδητοποιήσει και δεχτεί (τα τεκμήρια υπάρχουν) αυτή την ιστορική αλήθεια, θα καταλάβει πόσο ατυχές είναι να μιλά για «αντίσταση» πριν το 1977 και θα αντιληφθεί ότι ο ενδοτισμός κι ένα σωρό άλλες ασθένειες του νέου ελληνισμού δεν ακολούθησαν… μετά το 1977 (έτος θανάτου του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου)!
    Θα επανέλθω αν χρειασθεί και για τα υπόλοιπα του άρθρου του.

  3. Πρέπει, λοιπόν, να συνεχίσω και ως σχόλιο στο σχόλιο του Γιώργου Παπαδοπούλου.
    Ας αλλάξουμε επιτέλους τροπάρι. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας. Ας πάψουν επιτέλους να μας φταίνε οι άλλοι, ας κοιτάξουμε τις απίστευτες συμπεριφορές μας.
    Πόσο δύσκολο είναι, άραγε, να καταλάβουμε ότι αποκαλούμε (όπως όλοι οι απλοϊκοί) «σατανάδες» τους πιο έξυπνους και πιο ικανούς από μας στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πατρίδας τους; Η «ηθική» ικανοποίησαη τού να αποκαλείς τους Εγγλέζους «σατανάδες» επειδή βγαίνουν κερδισμένοι στην πολιτική αντιπαλότητα μαζί μας, αποτελεί, επιτέλους, όπλο; Μέσο με το οποίο θα νικήσουμε κι εμείς καμιά φορά;
    Οι Άγγλοι μάς έμπηξαν τη Ζυρίχη, πυροδότησαν τον ελληνικό εμφύλιο, χρησιμοποίησαν του τουρκοκύπριους και πάει λέγοντας! Τα κάνουν άραγε αυτά επειδή έχουν… κακή ανατροφή, επειδή είναι «σατανάδες» ή επειδή αυτό κατά την κρίση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους; Εγώ λέω το δεύτερο. Κι αν υπάρχει κανείς που επιμένει στο πρώτο, απλώς δεν συζητώ μαζί του, γιατί δεν είναι φρόνιμο να συζητώ με τη βλακεία.
    Ας φερουμε τον νου μας, λοιπόν, από εκεί που τον έχουμε χάσει κι ας αφήσουμε τις βρισιές σε βάρος των εχθρών μας. Μόνο με το μυαλό νικάς και με τίποτε άλλο. Κι αν δεν έχουμε όσο παίρνει, πάλι σταματά η συζήτηση.
    Τα περί διαβουκολούμενων Ελλήνων σε Κύπρο και Ελλάδα δεν έχουν καμιά εγκυρότητα. Τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα είναι από τις πιο δημοκρατικές (χαωδώς δημοκρατικές, όπως αληθινά είναι οι δημοκρατίες) χώρες και δεν υπάρχει διαχωρισμός κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Όλοι της ίδια ποιότητας άνθρωποι είναι. Εκλεγουν τους καλύτερους ανάμεσά τους, κατά τη γνώμη τους, και δεν έχουν δικαίωμα να αποκαλούν μερικοί τους εαυτούς τους καλύτερους από τους άλλους. Το μόνο δικαίωμα που έχουν είναι να ψηφίζουν.
    Στη συνέχεια ο κ. Καραμπελιάς ομιλεί για συναισθήμτα ταύτισης Ελλαδιτών και Κυπρίων «τουλάχιστο μέχρι το 74». Αστεία πράγματα. Υπονομεύει την αξιοπιστία του ο ίδιος. Ας διαβάσει το βιβλίο του Νίκου Δεληπέτρου «Αποφάσισα να μιλήσω», Εστία 1989. Ο Δεληπέτρος, που τον έστειλε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964 να διερευνήσει τι διάολο έπαθαν οι Κύπριοι και δεν θέλουν πια την Ένωση, αφηγείται ποιο ακριβώς ήταν το… φιλελληνικό κλίμα στην Κύπρο τότε, το οποίο καλλιεργούσε ο Μακάριος και το Ακέλ. Ας διαβάσει και τη μαρτυρία του Αναστάση Πεπονή («Τα γεγονότα και τα πρόσωπα», Λιβάνης 2002) για το τί του είπε ο Μακάριος για την Ένωση τον Οκτώβρη του 1964.
    Στη συνέχεια, όμως, βλέπω ότι ο κ. Καραμπελιάς παραδέχεται (άραγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα;) τον αντεθνικό και ανθενωτικό ρόλο της αριστεράς (του Ακέλ) στην Κύπρο, το ότι κατηγορούσε για χουντικούς τους εμμένοντες στην αυτοδιάθεση-ένωση, το ότι στήριξε τον κυπριωτισμό αντί τον ελληνοκεντρισμό, αλλά πάλι δεν παραλείπει ο κ. Καραμπελιάς να επαινέσει τον… Βάσο Λυσσαρίδη, του οποίου οι ένοπλες ομάδες στήριξαν τον Μακάριο ως αντίβαρο στην ελληνική μεραρχία, της οποίας την αποχώρηση απεργαζόταν, σχεδίαζε και δήλωνε εναντίον της εχθρότητα ο Μακάριος.
    Και τι σημαίνει «Ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν τόλμησε να εγκαινιάσει άμεσα μια νέα στρατηγική για τον κυπριακό ελληνισμό»; αφού ο Τάσσος υπήρξε ένα από τα μεγάλα στηρίγματα του Μακαρίου και της ανθελληνικής-ανθενωτικής πολιτικής του;
    Τώρα, για τα υπόλοιπα που λέει ο κ. Καραμπελιάς στο τέλος του άρθρου του εγώ δεν ξέρω, ουτε θα τα σχολιάσω. Ασχολούμαι μαζί του και τα άρθρα του γιατί τον θεωρώ ειλικρινή μαχητή της ελληνικής ανεξαρτησίας και ο τρόπος που μιλώ δεν είναι για να τον συκοφαντήσω, αλλά γιατί τέτοιοι άνθρωποι αξίζει να είναι σφαιρικά ενημερωμένοι και να μην πέφτουν εύκολο θύμα «επικαιρικών» για να τις πω έτσι, παραπλανητικών πληροφοριών.

  4. Καταρχάς θα πρότεινα σε όποιον βρίζει τον ΓΚ να πάει πρώτα να κοιταχθεί στον καθρέφτη. Είναι άλλο πράμα να διαφωνεί κανείς κι άλλο να υβρίζει.
    Πέραν τούτου κι όσον αφορά την Κύπρο αλλά και γενικότερα τα ελληνοτουρκικά προσωπικά θεωρώ ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση υπό την εξής έννοια: Δε μπορούμε να περιμένουμε την Τουρκία να κάνει την πρώτη κίνηση στα πεδία, τα επίπεδα και τις περιοχές που εκείνη επιλέγει ως πλέον πρόσφορες και συμφέρουσες προς τις επιδιώξεις της. Αντιθέτως ακόμα και σε ζητήματα τα οποία μπορεί να είναι σαφώς χαμένα από πλευράς διεθνούς δικαίου εμείς πρέπει να εγείρουμε αξιώσεις και να δημιουργούμε θέμα εν είδει μπλόφας και για να έχουμε περιθώρια ελιγμών στη διαπραγμάτευση και το αλισβερίσι. Αντ’αυτού απλά τρέχουμε να κλείσουμε τρύπες όπου κι όποτε επιλέξει ο αντίπαλος σε μία καθαρά αντιδραστική/θεραπευτική πολιτκή χωρίς καμμία ενέργεια πρόληψης και προετοιμασίας. Τα έχει ήδη πει εδώ και δεκαετίες κι ο αείμνηστος Κονδύλης κι άλλοι φωτισμένοι στοχαστές άλλωστε…

  5. Επίσης: Επειδή μετά το 2004 παρουσιάστηκε ή στήθηκε από τους επιτήδειους ένας νέος διχασμός των Κυπρίων, που τυφλά ή επιπόλαια, πάντως ανεξέταστα ακολούθησαν οι αδελφοί στην Ελλάδα, και μιλώ για τους «ήρωες» τού όχι και τους «προδότες» τού ναι, και νομίστηκε προς στιγμήν – από τους επιτήδειους – ότι νά, το τσεπώσαμε επιτέλους μόνιμα το κλειδί της υφαρπαγής των ψήφων (όπως παλιά ήταν χαμένο-τσεπωμένο στα ράσα του Μακαρίου, που άρπαζε στην καθησιά του 96%), αλλά οι τελευταίες προεδρικές εκλογές τούς διέψευσαν παταγωδώς, θα πρέπει κάθε σοβαρά για την Κύπρο ενδιαφερόμενος να λάβει υπόψη και αυτή τη λεπτομέρεια:
    Στις 12 Ιανουαρίου 2005, παρουσιάζοντας ως Πρόεδρος της Κ.Δ. οΤάσσος Παπαδόπουλος το βιβλίο του Δρ Παναγιώτη Περσιάνη «Η νομιμοποίηση του κυπριακού κρατους», θεώρησε καλό να πει κιόλας πως ναι μεν δυσκολεύτηκε πολύ ο κυπριακός λαός να δεχθεί τη Ζυρίχη για «λύση», αλλά αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν είχε τον χρόνο να την εκτιμήσει ως όφειλε και να καταλάβει ότι η «ανεξαρτησία» ήταν… καλύτερη από την Ένωση!!
    Δεν ήμουν παρών για να διαπιστώσω αν ήταν και πόσο μεθυσμένος ο Πρόεδρος για να παραδεχτεί μια τέτοια «μακαριακή» αλήθεια, καλά κρυμμένη τόσες δεκαετίες, ρώτησα όμως τον παλιό μου καθηγητή των ελληνικών στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, τον Δρ Περσιάνη, έναν σπουδαίο επιστήμονα, μελετητή διαφόρων πτυχών της τοπικής μας ιστορίας, ειδικά στον τομέα της παιδείας, και μου το επιβεβαίωσε. Δεν είχε αντίγραφο της ομιλίας του Προέδρου για να διαπιστώσουμε τις ακριβείς λέξεις που χρησιμοποίησε, αλλά επιβεβαίωνε το γεγονός και με συμβούλευσε να αποταθώ στον Διευθυντή του Κέντρου Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, κύριον Χρύση Παντελίδη, για να εξασφαλίσω από τα σχετικά αρχεία αντίγραφο της ομιλίας. Αυτό έγινε πριν κανένα χρόνο, έκανα και υπενθύμιση αλλά απάντηση μέχρι σήμερα δεν πήρα και είναι αντιληπτό γιατί. Οπότε δεν βλάπτει να δοκιμάσετε κι εσείς την τύχη σας.
    Βλέπετε στην Κύπρο οι μεγαλύτεροι ήρωες βάσει των μακαριακών υποθηκών – που τις διαβάζει ο Λάζαρος με στόμφο σχεδόν καθημερινά από την πρωινή του εκπομπή – είναι οι ζώντες και εισπράττοντες οπαδοί της Ζυρίχης και όχι εκείνοι οι πτωχοί νεκροί της αυτοδιάθεσης-ένωσης.
    Ίσως, δηλαδή, τελικά, το πρόβλημα της Κύπρου να αντιμετωπισθεί (δεν λέω να «λυθεί») όπως πρέπει μόνο όταν ξεκαθαρίσει το τοπίο και φανεί πού ακριβώς βρίσκονται τα αληθινά ΟΧΙ και πού τα ψεύτικα.

    • Κατά την άποψη σας κύριε Ροδίτη ποια θα πρέπει να είναι η πορεία επίλυσης του κυπριακού;Ο συγκερασμός των ελληνικών και των νατοικών συμφερόντων για την επίτευξη του ενιαίου κράτους;Της Αυτοδιάθεσης;’Η της Ένωσης κατευθείαν;
      Ευχαριστώ

  6. Βασίλης Μπαρτάς

    Κύπρος, Αιώνια Γη Ελληνική – Γη Ελλήνων Ηρώων…ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!

    Να μην ξεχνάμε επίσης σαν αυτές τις ημέρες πριν 51 χρόνια, 21 Δεκεμβρίου 1963, άρχισε η λεγόμενη Τουρκοανταρσία στην Κύπρο, που ήταν η πρώτη απόπειρα της Τουρκίας συνεπικουρούμενη απ’ τους Βρετανούς για τη διχοτόμηση της Κύπρο και την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Υ.Γ. Διαβάζω τα άρθρα και παρακολουθώ συχνά τις εκδηλώσεις του ΑΡΔΗΝ και του κ. Καραμπελιά. Θαυμάζω και συγχαίρω όλη αυτή την αξιέπαινη δραστηριότητα και προσπάθεια που πηγάζουν από πατριωτικές, δημοκρατικές και κοινωνικές περγαμηνές που ελάχιστοι σήμερα τις έχουν. Συγχαρητήρια και να είστε πάντα καλά από κάθε άποψη! Καλές Γιορτές και Καλή Χρονιά με υγεία και κάθε χαρά!

  7. Δυστυχώς τα πράματα πάνε από το κακό στο χειρότερο:
    http://www.tanea.gr/news/world/article/5191544/gia-boreia-kypro-kai-kypriakh-dhmokratia-ekane-logo-o-poytin/
    Από ότι φαίνεται όλοι εγκαταλείπουν το πλοίο τώρα που δείχνει να πηγαίνει φούντο….

    • Θεέ μου, Θεέ μου…! Τι τρομερή απογοήτευση.
      Εκεί που περιμέναμε τη Ρωσία να γυρίσει τους πυραύλους της πάνω στην Τουρκία και να απαιτήσει την εκκένωσή της από τους Τούρκους (καταγόμενους στην πλειονότητά τους από εξισλαμισθέντες χριστιανούς λόγω ελληνικής παλαβομάρας) και να φωνάξει ύστερα στους παλαβούς να παραλάβουν την Πόλη και από εκεί να συνεχίσουν το… έργο τού διχασμού και της αλληλοεξόντωσης, κοιτάζει, ο αλητήριος, πρωτίστως τα συμφέροντα της πατρίδας του! Πρωτάκουστα πράματα!
      Αίσχος και πάλι αίσχος!

      • Χριστος Μαργαριτης

        Η Ρωσια κοιταει τα συμφεροντα της.Αν οι δικοι μας πολιτικοι δεν κανουν το ιδιο,δεν φταιει ο Πουτιν

    • Αγαπητοί αυτή είναι η πάγια πολιτική της Ρωσσίας τουλάχιστον από την εποχή των Ορλωφικών και δώθε… Ανακατεύει καλά-καλά τον Ελληνορθόδοξο λαό στα Βαλκάνια για να τον έχει ως αντιπερισπασμό στα αλισβερίσια της με τον τουρκαλά και με τους δυτικούς και μετά τον παρατάει στην τύχη του. Αυτά έκανε κι ο Λένιν την περίοδο της μικρασιατικής καταστροφής, αυτά έκανε κι ο Στάλιν κατά την περίοδο του Εμφυλίου για να εξασφαλίσει τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία στο ανατολικό μπλοκ, αυτά έκανε κι ο Πούτιν το καλοκαίρι του ’13 με την Κύπρο για να αποκτήσει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα στην Ουκρανία κλπ. Και βέβαια όπως πολύ σωστά επισημαίνετε αυτοί όλοι τη δουλειά τους και τα συμφέροντά τους κοιτάνε πέρα από τυχόν συναισθηματισμούς και τάχα ιστορικούς δεσμούς. Και καλά κάνουν. Εμείς πότε θα βάλουμε μυαλό και θα πάψουμε να ενθουσιαζόμαστε και να τους εμπιστευόμαστε δε βλέπω….

  8. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε το τι διαστάσεις πήρε η προσπάθεια της κυρίας Φαννούλας Αργυρού να γίνει η πριγκίπισσα του αντικατοχικού αγώνα στο νησί και βέβαια το ποιες διαστάσεις πήρε η αλητεία αυτή στο νησί, ενάντια στο ΓΚ. Το μόνο που διαφαίνεται είναι ότι κάποιες κλίκες αφορμήν εγύρευαν και την εβρήκαν με την παρουσίαση του βιβλίου του ΣΛ. Αδιάφοροι για τις πολύχρονες προσπάθειες σύνθεσης λόγου και πράξης, αδιάφοροι ακόμα και για τις προκλήσεις στη σκέψη που αυτός ο χώρος τόσα χρόνια αναζητά, αδιάφοροι για την πολύχρονη συνεισφορά αυτού του χώρου και του ΓΚ, ειδικά για το κυπριακό και την κατοχή, στάθηκαν στην παρουσίαση της αιρετικής λύσης λες κι αυτή υιοθετήθηκε κιόλας. Το μόνο σίγουρο είναι επίσης ότι θα ζήσουμε κι άλλο αυτήν όξυνση των αντιθέσεων στον ελληνικό χώρο καθότι διανύουμε μια συνολική κρίση κατανόησης και συνοχής, εδώ και κάποιες δεκαετίες κατοχών, ταξικών επιθέσεων και πολιτικού αυταρχισμού. Ιδιαίτερα στο νησί που μια κ_ _ _ _ ά ακούεται ως κανονιά. Το κρίμα σ’ αυτούς που για ειδικούς λόγους σπέρνουν αυτές τις αντιθέσεις και μάλιστα μέσω συκοφαντιών.

  9. Απαντώ στον «Ενωτικό», που ζητά την άποψή μου για την «επίλυση» του Κυπριακού.
    Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του ο τουρκικός στρατος στην Κύπρο δεν είμαι σε θέση να φανταστώ «λύσεις», πλην της εκδίωξής του. Γι’ αυτό τονίζω ξανά το «φανταστώ».
    Κι όσο η «ιστορική επιστήμη» αρνείται να παραδεχτεί την αλήθεια – που την ξέρει καλά η λογοτεχνία ως ανώτερή της – για την καταστροφική συμπεριφορά της επίσημης Κύπρου απέναντι στην Ελλάδα το 1964, δεν μπορεί να υπάρξει μια αληθινά νέα αρχή για τον ελληνισμό ώστε να πάψει να «φαντάζεται» και να αρχίσει να πράττει.

    • Δηλαδή εννοείτε οτι ο Ελληνισμός θα πρέπει να διεξάγει ένοπλο απελευθερωτικό πόλεμο για την Απελευθέρωση και την Ένωση.

    • Συμφωνώ.Η ιστορική αλήθεια θα πρέπει να αποτελέσει το εφαλτήριο για μια νέα πορεία προς την Αυτοδιάθεση-Ένωση. Φυσικά όσοι νομίζουν οτι μόνο ο Μακάριος έφταιγε(που αποδεδειγμένα έφταιγε μέσα ΚΑΙ απο το βιβλιο σας Κουράγιο Πηνελόπη), παραλείπουν το μεγαλύτερο κομματι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Πέραν όμως απο αυτό τι άλλο μπορεί να γίνει;

  10. Ο Μακάριος ήταν και το πολιτικό και το οικονομικό και το εκκλησιαστικό κομμάτι και όλα τα κομμάτια, και μένουμε στα κομμάτια.
    Το τι μπορεί να γίνει θα φανεί μόνο όταν αναγνωρίσει και η επιστήμη την αλήθεια, που για την ώρα επιλέγει τη σιωπή. Στην καλύτερη περίπτωση ο κ. Θάνος Βερέμης επέλεξε την επ’ αόριστον… αναβολή της αλήθειας. («Ένας ιστορικός γρίφος που περιμένει λύση», «Καθημερινή» 9.3.2014). Κάτι σαν τον Φάκελο της Κύπρου, ας πούμε. Οπότε, αν δείτε ή όταν δείτε κανέναν ιστορικό να δοκιμάζει να διαψεύσει τα έγγραφα της «Πηνελόπης» ή ακόμα και να επιβεβαιώνει το περιεχόμενό τους, σας παρακαλώ να το πείτε και σε μένα.

  11. Ενημερωτικά να αναφέρουμε ότι ο Ιπποκράτης κι οι δάσκαλοι του ήταν όλοι αρχαιότουρκοι:
    http://www.seleo.gr/koinwnia/161161-vaftisan-toyrko-ton-ippokrati-kai-tou-ekanan-ki-enan-andrianta-foto#.VK1Bu005By1

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*