O Ζορντάν Μπαρντελά με την Ιταλίδα πριγκίπισσα φίλη του, Μαρία Καρολίνα
Ένας χρόνος απομένει ως τις προσεχείς προεδρικές γαλλικές εκλογές και μού κάνει εντύπωση το εξής.
Η γαλλική οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση (η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία πνέει τα λοίσθια), οι κοινωνικές ανισότητες μεγενθύνονται και οξύνονται, τα ενοίκια και οι τιμές αυξάνονται καθημερινά, στο Παρίσι ακόμη και στους κεντρικούς δρόμους υπάρχουν άδεια καταστήματα, ούτε και ο τουρισμός πηγαίνει καλά όπως θα περίμενε κανείς. Πέρα από την δική μου μαρτυρία, για τον τουρισμό σάς μεταφέρω αυτά που μου λένε πωλήτριες στα πολυκαταστήματα και οδηγοί ταξί.
Ωστόσο, τί ειδήσεις κρατούν την πρωτοκαθεδρία από τα δημοσιεύματα των social media μέχρι τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές; Το ότι ο πιθανός υποψήφιος της ακροδεξιάς Jordan Bardella θα αρραβωνιαστεί ή έχει ήδη αρραβωνιαστεί (έχω μπερδευτεί) Ιταλίδα πριγκήπισσα (να τιμήσουμε και τις ρίζες μας μιας και ο Ιορδάνης είναι ιταλικής καταγωγής), μία απόγονο του οίκου των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Φωτογραφίζεται συνεχώς με την αγαπημένη του λες και βρισκόμαστε στην εποχή της Μαρίας Αντουανέττας. Μήπως πιστεύει ότι έτσι θα κερδίσει τους βασιλόφρονες και νοσταλγούς του Παλαιού Καθεστώτος;
Ο πρώην πρωθυπουργός του Μακρόν, o Γκαμπριέλ Αττάλ, δήλωσε ότι “πιστεύει ότι ξέρει πώς πρέπει κάποιος να προεδρεύει της Γαλλίας”. Για να δούμε. Έχει έστω κάποια ιδέα;
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του “Ως ελεύθερος άνθρωπος” που υποτίθεται ότι αποτελεί, τρόπον τινά, την έναρξη της προεκλογικής του εκστρατείας, ασχολείται περισσότερο με το να μας εξηγήσει ποιος είναι ο έρωτας της ζωής του (ο Στεφάν Σεζουρνέ, να τον χαίρεται, για να μην παρεξηγηθούμε) και πώς ήταν κεραυνοβόλο, ώστε τούς ματιάσανε (αυτό το λέω εγώ) και χωρίσανε αλλά ευτυχώς τα παιδιά τα ξαναβρήκανε, παντρεύτηκαν και έζησαν αυτοί καλά μέχρι τώρα (να χτυπήσω ξύλο), για μας δεν ξέρω; Συγγνώμη, συγγραφέας Άρλεκιν στοχεύει να γίνει ή Πρόεδρος της δεύτερης ισχυρότερης Ευρωπαϊκής χώρας;
Έχουμε και πολλά δημοσιεύματα για την κυρία Μακρόν που, να πούμε την αλήθεια, δεν νομίζω ότι τα προκαλεί. Σοβαρώτερη πολλών μού φαίνεται η Μπριζίτ.
Να μην ξεχάσω βεβαίως την πρώην πρώτη κυρία Κάρλα Μπρούνι Σαρκοζί η οποία επιδιώκει την δημοσιότητα με τις “έξαλλες” για την ηλικία της ενδυματολογικές της επιλογές και πόζες. Εντάξει, είναι πανέμορφη, το ξέρουμε όλοι αλλά εξηνταρίζει, ας το αποδεχθεί. Ενώ ο σύζυγος Σαρκοζί μόνο κατηγορεί το “κράτος των δικαστών” ότι τον έχουν βάλει στόχο (το γιατί δεν μας εξηγεί, απλώς οδύρεται ότι είναι φανατικοί αριστεροί) αλλά επαρκείς και πειστικές εξηγήσεις για τα σκάνδαλα πολιτικής χρηματοδότησης και για το τί έκανε με την Λιβύη και τον Καντάφι δεν μας έχει δώσει.
Νόμιζα ότι παραδοσιακά οι Γάλλοι πολιτικοί δεν επεδείκνυαν την ιδιωτική τους ζωή και οι Γάλλοι δημοσιογράφοι δεν ασχολούνταν με αυτήν. Το κοινό αδιαφορούσε για το ποια ήταν η ιδιωτική ζωή των πολιτικών του. Σε βαθμό μεγάλης υποκρισίας, λέγε με Μιτερράν με την εξωσυζυγική του σχέση και την εκτός γάμου κόρη του.
Αλλά εδώ έχουμε φθάσει στο άκρως αντίθετο.
Υποψήφιοι για το ύπατο αξίωμα της Γαλλικής Δημοκρατίας και μάλιστα νέοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς να συμπεριφέρονται διαφορετικά, να επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία την προσωπική τους ζωή και να καλούν τους πολίτες να εισέλθουν δια της κλειδαρότρυπας στην κρεβατοκάμαρά τους. Εθίζεται έτσι το κοινό, με άλλα λόγια οι ψηφοφόροι, σε ένα είδος συνεχούς ηδονοβλεψίας ως φθηνό και κακό υποκατάστατο ώριμου πολιτικού λόγου και διαλόγου.
Ξεπεσμός. Δεν βρίσκω άλλο χαρακτηρισμό. “Για τον ελέφαντα στο δωμάτιο” δηλαδή την κρίση σε όλα τα επίπεδα της γαλλικής κοινωνίας από οικονομία μέχρι μετανάστευση δεν μιλάει κανείς.
Α να μην το ξεχάσω. Ο Γκαμπριέλ Αττάλ παρότι χριστιανός ορθόδοξος και ελληνο-ρωσικής ή ελληνο-ουκρανικής καταγωγής (η μητέρα του Courisse κατάγεται από την οικογένεια Κουρή από την Κεφαλονιά που τον 18ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην τσαρική Ρωσία), φρόντισε στο βιβλίο του να παίξει και το χαρτί του αντισημιτισμού! Στανταρ επικοινωνιακή κίνηση ώστε να καταστεί συμπαθής ως “θύμα” ή ακριβέστερα “υποψήφιο θύμα” καθότι ο ίδιος δεν έχει πέσει ποτέ θύμα αντισημιτισμού. Τού είπε λέει ο πατέρας του που τον εγκατέλειψε παιδί, ότι ευτυχώς που ο Γκαμπριέλ βαφτίστηκε αλλά οι άνθρωποι δεν θα τον αφήσουν ποτέ να ξεχάσει ότι είναι Εβραίος. Ή κάπως έτσι το είπε ο πατήρ, σύμφωνα πάντα με τον υιό. Συγκινηθήκαμε.
Ναι, αγαπητοί μου, με τέτοια τερτίπια παράγεται ή μάλλον δεν παράγεται σήμερα πολιτική στη Γαλλία. Συγχωρέστε μου το ύφος αλλά “τα έχω πάρει στο κρανίο”.
Λίγη σοβαρότητα παρακαλώ!
Ε. Μπ.
Στηρίξτε το Άρδην κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
