Στάθηκα εξ αρχής κριτικά έναντι της κυοφορούμενης αστικής ανάπλασης στα 6,5 χιλιάδες στρέμματα που απελευθερώθηκαν από την μεταφορά του αεροδρομίου στο Ελληνικό για τρεις λόγους:
1. Την κυοφορούμενη επέκταση του υπερ-τουριστικού μοντέλου της «Αθηναϊκής Ριβιέρας» ως βασικού αναπτυξιακού μοντέλου του λεκανοπέδιου, με προσέλκυση πλουσίων για μόνιμη ή εποχιακή διαμονή. Η όξυνση των κοινωνικών και χωρικών ανισοτήτων καθιστούν προβληματικά τα όποια επιχειρήματα της κατασκευάστριας εταιρίας περί βιωσιμότητας του μοντέλου. Αλώστε έχουμε γίνει μάρτυρες των οικονομικών πληγμάτων που έχουν υποστεί τα αντίστοιχα πολυτελή τουριστικά θέρετρα των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου με τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν.
2. Η συνθήκη της πολύ-κρίσης που ξεκίνησε με την οικονομική κρίση της δεκαετίας 2010 και θα βαίνει κλιμακούμενη τα επόμενα χρόνια λόγω πλανητικών γεωπολιτικών συγκρούσεων και κλιματικής απορρύθμισης, απαιτεί έναν αναπτυξιακό σχεδιασμό με γνώμονα την ανθεκτικότητα και την συλλογική ασφάλεια. Από το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου μέχρι τις Ρωσικές επιθέσεις μη επανδρωμένων στις υψηλές πολυκατοικίες του Κιέβου, η δημιουργία ουρανοξυστών δεν φαίνεται να συνιστά ανθεκτικό αστικό σχεδιασμό, ιδιαίτερα αν θα πρέπει να προετοιμαστούμε για μια πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία.
3. Η φέρουσα ικανότητα του λεκανοπεδίου έχει προ πολλού ξεπεραστεί, με την υπέρβαση λόγω υπερ-δόμησης να βρίσκεται πάνω από 300%, ήδη από τις δεκαετίες ’70 και ’80. Μια προσθήκη 10 χιλ. νέων κατοικιών σε μια ήδη κορεσμένη περιοχή θα δημιουργήσει τεράστιες πιέσεις σε υποδομές, κυκλοφορία, επάρκεια νερού, διαχείριση αποβλήτων και απορριμμάτων, με αυξήσεις στο κόστος ζωής.
Ωστόσο αν το πολιτικό σύστημα και η οικονομική ελίτ είχαν αίσθηση εθνικής αποστολής θα σχεδίαζαν εδώ ένα υψηλών προδιαγραφών τεχνολογικό πάρκο με συνεδριακά κέντρα και campus, συνδεδεμένο με διεθνή εκπαιδευτικά και ερευνητικά κέντρα της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης και αντισταθμιστικά κτίζοντας νέες κατοικίες μηδενικού ενεργειακού αποτυπώματος στην ενδοχώρα. Θα προσανατόλιζαν δηλαδή την εγκατάσταση εύπορων Ελλήνων της ομογένειας, Αμερικανών, Ευρωπαίων ή χριστιανών της Μέσης Ανατολής στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, στον Έβρο ή στα Βόρεια σύνορα μας. Θα φρόντιζαν επίσης να τα συνδυάσουν με παραχώρηση ενός ποσοστού διαμερισμάτων στους οικείους δήμους, λειτουργώντας προωθητικά σ’ ένα σχέδιο αποκέντρωσης και κινήτρων εγκατάστασης στην περιφέρεια νέων ζευγαριών.
Το υπόλοιπο κομμάτι της έκτασης λόγω των κλιματικών προκλήσεων θα έπρεπε να μετατραπεί σ’ ένα δημόσιο και συμπαγές μεσογειακό πάρκο με ξερική και ενδημική βλάστηση που θα συνέβαλε στο δροσισμό του λεκανοπεδίου, λειτουργώντας σαν αντλία μεταφοράς οξυγόνου μεταξύ θάλασσας και βουνού ενώ κατάλληλες υποδομές δεξαμενών και τεχνητών λιμνών θα αποτελούσαν ένα εναλλακτικό αντιπλημμυρικό σύστημα για τα ευάλωτα Νότια προάστια. Ενός χώρου αναψυχής, ήπιου αθλητισμού, αστικής καλλιέργειας και πολιτιστικών δράσεων, επαναφέροντας βιωματικά στην συλλογική μνήμη ταυτοτικά στοιχεία της πόλης. Από τον προϊστορικό κυκλαδίτικο οικισμό στην περιοχή του Αγίου Κοσμά μέχρι τα Μυκηναϊκά ευρήματα και τον Αλιμούσιο Θουκυδίδη αλλά και την σύγχρονη Ποντιακή ταυτότητα των πρώτων κατοίκων της Αργυρούπολης και του Ελληνικού. Εξαφανισμένες μνήμες που θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν παρακαταθήκες μιας εκπαιδευτικής και πολιτιστικής αναγέννησης της περιοχής με διεθνές εκτόπισμα.
