του Γιώργου Καραμπελιά από το liberal.gr
Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.
Διαβάζουμε σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην ιστοσελίδα slpress με τον τίτλο: «Παίζει με τη φωτιά η Δύση πληγώνοντας την “Αρκούδα”…» , την Κυριακή 26 Ιουλίου, το οποίο αποτελεί το τελευταίο από μια σειρά ανάλογων άρθρων, πως η Ρωσία είναι… θύμα(!) ενός ασύμμετρου πολέμου. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο στη διάρκεια του πολέμου, «η Ρωσία υφίσταται συνεχή πλήγματα στην επικράτειά της, ενώ οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ παραμένουν στο απυρόβλητο». Και συνεχίζει: «είναι προφανές πως η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί». «Είναι μη βιώσιμο για τη Ρωσία να υφίσταται αυτά τα πλήγματα, περιοριζόμενη στο να τα ανταποδίδει στην Ουκρανία».
Ο Λυγερός παρότι επικρίνει τον Πούτιν για «αυταπάτες» και υπερβολική «αυτοσυγκράτηση» διαπιστώνει εντούτοις πως «είναι τα ίδια τα πράγματα που τον εξωθούν σε κλιμάκωση». Και δεν περνάει από το μυαλό του η αποκλιμάκωση! «Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Μόσχα δεν έχει να περιμένει τίποτα από τον Τραμπ. Όσο για τους Ευρωπαίους, είναι εξόφθαλμο ότι, όσο βρίσκονται στο απυρόβλητο, δεν έχουν λόγο να αλλάξουν στάση».
«Μόνο εάν οι Ρώσοι λάμβαναν ριζοσπαστικά στρατιωτικά μέτρα εντός της Ουκρανίας και ταυτοχρόνως μετέφεραν επιλεκτικά τον πόλεμο και στις χώρες που έχουν ευθέως εμπλακεί στο πλευρό του Κιέβου, θα υποχρέωναν και τον Τραμπ και τους Ευρωπαίους να αλλάξουν γραμμή πλεύσης». Διότι, ως μη όφειλαν(sic) «είναι οι Ουκρανοί που κλιμακώνουν, με τους Ρώσους να ακολουθούν. Είναι οι Ουκρανοί που άρχισαν να πλήττουν εμπορικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα, [ ] άρχισαν να βομβαρδίζουν μεγάλες εμπορικές αποθήκες (logistics) με σκοπό τη φθορά της ρωσικής οικονομίας». Πράξεις που σύμφωνα με τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου, ιδιοκτήτη του SLpress «συνιστούν έγκλημα πολέμου.» Προφανώς για τον αρθρογράφο η βάρβαρη απρόκλητη επίθεση σε μία ανεξάρτητη χώρα, οι καθημερινές δολοφονίες αμάχων, οι καταστροφές όλων των υποδομών, οι βασανισμοί, οι απαγωγές παιδιών, επί σχεδόν πέντε χρόνια εντάσσονται απλώς στο οπλοστάσιο του δίκαιου αγώνα ενάντια στην αποναζιστικοποίηση.
Όσο δε για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαπράττουν ένα ακόμα έγκλημα καθοσιώσεως καθώς δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια, μπροστά στην απροκάλυπτη ρωσική απειλή – όπως είχαν συνηθίσει τους Ρώσους οι Σρέντερ και Μέρκελ: «Όχι μόνο αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και επενδύουν στην πολεμική βιομηχανία, αλλά και καλλιεργώντας αντιρωσικό κλίμα».
Το μεγάλο πρόβλημα της Ρωσικής ηγεσίας είναι ότι αποδεχόμενη την ένταξη της Ουκρανίας «στην ΕΕ έδειξε ότι δεν κατανοεί πως η ένταξη στην ΕΕ είναι πιο σκληρή ενσωμάτωση στη Δύση απ’ ό,τι η ένταξη στο ΝΑΤΟ…». Και είναι προφανές, μια Ευρώπη που επανεξοπλίζεται, ενισχύει τη συνοχή της και παρέχει στην Ουκρανία τα μέσα για να αμυνθεί είναι αυτή που αποτελεί πλέον το μεγάλο ανάχωμα για τον ρωσικό επεκτατισμό και όχι οι ΗΠΑ του Τραμπ.
Συναφώς, όπως διαπιστώνει ο στρατηγικός αναλυτής μας «αργά ή γρήγορα, ο Πούτιν θα υποχρεωθεί να υπερβεί την αυτοσυγκράτηση, που τόσο έχει κοστίσει στη χώρα του και να κλιμακώσει.» Είναι σαφής η έγκληση των Ελλήνων πουτινικότερων του Πούτιν: Η Ρωσία για να σταματήσει την αιμορραγία που υφίσταται θα πρέπει «να κάνει αυτά που από στρατιωτική άποψη όφειλε να είχε κάνει σχεδόν εξαρχής και πάντως όχι μετά από τεσσεράμισι χρόνια.»
«Έτσι φθάσαμε στο σημείο οι Δυτικοί, δια χειρός Ουκρανών, να έχουν μειώσει τον όγκο διύλισης στη Ρωσία πάνω από το μισό, να έχουν αχρηστέψει δεκάδες ρωσικά δεξαμενόπλοια, να καταστρέφουν γιγαντιαίες εμπορικές αποθήκες και οι μεγάλες ρωσικές πόλεις να είναι σχεδόν στο έλεος ουκρανικών drones. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ή ο Πούτιν θα αποξενωθεί πλήρως από το δημόσιο αίσθημα στη χώρα του, ή θα ανταποκριθεί στην πίεση για ριζικά στρατιωτικά μέτρα».
Βέβαια «Οι τελευταίες ρωσικές επιθέσεις δείχνουν πως κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, η Μόσχα δείχνει να προσχωρεί στον ολοκληρωτικό πόλεμο.»
Όμως αν και οι καταστροφές των υποδομών της Ουκρανίας δεν αποδειχτούν αρκετές για «να συρρικνώσουν τις επιθέσεις στη ρωσική επικράτεια» «τότε θα τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων σε πολεμικές βιομηχανίες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ». Και τότε… είναι προφανές ότι εάν η Μόσχα τελικώς πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις, «θα έχει κατέβει από το ράφι το πυρηνικό χαρτί ως ρωσική αποτροπή μίας μαζικής επίθεσης εκ μέρους του ΝΑΤΟ.» Γιατί όχι;
Ο Σταύρος Λυγερός ασκεί άραγε μια κριτική στον Πούτιν για ολιγωρία στο όνομα του συνολικού και υπερεθνικού αντιδυτικού φιλορωσικού στρατοπέδου κινούμενος «από υπεροψίαν και μέθην»; Ή μήπως, έχοντας πληροφορίες που εμείς δεν διαθέτουμε προετοιμάζει το έδαφος της κοινής γνώμης στην Ελλάδα για μία επόμενη επιθετική κίνηση του Πούτιν. Ή ίσως και τα δύο;
Διότι είναι προφανές πως καθώς ο Πούτιν χάνει τον πόλεμο, όπως ακριβώς τον είχαν χάσει στο Βιετνάμ οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά την τεράστια υπεροπλία τους έχει τρεις επιλογές: Η πρώτη θα ήταν να αναγνωρίσει την ήττα του και να ξεκουμπιστεί από την Ουκρανία, όπως οι Αμερικανοί από το Βιετνάμ, όπερ άτοπον· η δεύτερη θα ήταν να δεχτεί ένα συμβιβασμό αφού ούτως ή άλλως έχει αποσπάσει πάνω από το 20% του εδάφους της Ουκρανίας, γεγονός που θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα γι’ αυτόν στη Ρωσία· τέλος να προχωρήσει στην πιο ακραία κλιμάκωση χρησιμοποιώντας και τον πυρηνικό εκβιασμό. Και επειδή μοιάζει να ταλαντεύεται μπροστά στο βήμα προς την Άβυσσο, ο Λυγερός αναλαμβάνει να τον φωτίσει ώστε να επιλέξει την τελευταία κατεύθυνση την οποία θεωρεί εν τέλει αναπόφευκτη ακόμα και αν οδηγήσει σε εκατόμβες. Άλλωστε θα πρέπει να προφυλαχτούν και όλοι εκείνοι, στην Ελλάδα και αλλού που στήριξαν ανοικτά τη ρωσική εισβολή. Αν η Ρωσία χάσει τον πόλεμο τι θα απογίνουν τα ορφανά του Πούτιν; Γαία πυρί μιχθήτω λοιπόν. «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν».
Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος.
