Ο Γάλλος δημοσιογράφος και σοσιαλιστής πολιτικός Marcel Déat σηκώθηκε ένα πρωί από το κρεβάτι του στο Παρίσι και αποφάσισε να γράψει ένα ρηξικέλευθο, αντιπολεμικό άρθρο! Ήταν αρχές Μαΐου 1939. Στο εν λόγω άρθρο του ο Déat υποστήριζε ότι η Γαλλία δεν θα έπρεπε ποτέ να εμπλακεί σε πόλεμο με τη Γερμανία εξαιτίας των γερμανικών απαιτήσεων έναντι της Πολωνίας. Ο Χίτλερ απαιτούσε μια περιοχή και όταν την έπαιρνε, σύμφωνα με τη λογική του Déat, θα ησύχαζε και όλοι θα ζούσαν ειρηνικά.
Αυτό βεβαίως δεν ήταν κάτι που πίστευε ο μόνο ο Déat αλλά απηχούσε ένα αξιοσημείωτο τμήμα της γαλλικής κοινής γνώμης της εποχής, όπως για παράδειγμα αποκαλύπτεται από τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στο Παρίσι εκείνης της εποχής.
Πριν τον Β’ ΠΠ, ορισμένα σοβαρά μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί σε διάφορες χώρες της Ευρώπης υποστήριζαν ότι ο Χίτλερ είχε απαιτήσεις που μπορεί και να έχουν μια λογική βάση. Ότι προσπαθεί να ενωθεί με τους συμπατριώτες του. Ότι οι χώρες δεν πρέπει να εμπλακούν σε μια αντιπαράθεση μαζί του καθώς είναι ένα πρόβλημα μακρινό και δεν αφορά τους πολίτες αυτών των χωρών.
Άλλο ένα παράδειγμα ήταν το δημοσίευμα της βρετανικής TIMES, τον Σεπτέμβριο του 1938, στο οποίο γινόταν λόγος για το ενδεχόμενο η Τσεχοσλοβακία να εξετάσει την αποχώρηση της από τις περιοχές με γερμανικό πληθυσμό. Οι Γερμανοί είχαν διαβάσει αυτό το άρθρο της έγκυρης εφημερίδας με ενθουσιασμό.
Οι περισσότεροι από μας ξέρουν, έστω και μέσες άκρες, πως εξελίχθηκε αυτή η ιστορία.
Ίσως όμως πολλοί να μην ξέρουν ότι κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Γαλλίας από τους ναζί ο προαναφερόμενος Déat ανέλαβε πρώτα διευθυντής της ίδιας της εφημερίδας, όπου είχε δημοσιεύει το επίμαχο άρθρο, αργότερα ίδρυσε ένα φιλο-γερμανικό κόμμα και αργότερα διορίστηκε υπουργός στην κυβέρνηση Βισύ.
Άρα μπορούμε να πούμε ότι τα κίνητρα του Déat είναι περίπου κατανοητά. Ή έστω αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως “κίνητρα” από τη μετέπειτα εξέλιξη. Αντίθετα, δεν είναι απολύτως κατανοητά τα κίνητρα των σημερινών Déat.
Το επόμενο μεγάλο μέτωπο της Ρωσίας στην Ευρώπη είναι πολιτικό, είναι ένα μέτωπο που στοχεύει στον διχασμό της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης όσον αφορά τη στήριξη της Ουκρανίας, την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, την ανάγκη και τη χρησιμότητα της Ε.Ε. συνολικά. Τα επιχειρήματα που ακούγονται και θα ακουστούν όλο και πιο έντονα τις επόμενες εβδομάδες θα είναι “γιατί να κινδυνεύουμε για την Ουκρανία”, “δεν είναι δικό μας πρόβλημα”, “με την Ευρώπη γινόμαστε φτωχότεροι”, “η Ε.Ε. δεν εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα” κ.λπ.
Και όταν θα τα ακούσετε αυτά τα επιχειρήματα, ίσως να θυμηθείτε τον υπουργό Marcel Déat. Όπως και τότε έτσι και σήμερα, οι επιδιώξεις της Ρωσίας δεν αφορούν μόνο μια περιοχή ή μόνο μια χώρα. Και η ενότητα της Ευρώπης είναι ένα σημαντικό εμπόδιο για την επίτευξη αυτών των στόχων.
Αυτό φανερώνεται από πολλά αντικειμενικά στοιχεία, στα οποία αναφέρομαι κατά καιρούς. Και αν ο Déat έγινε υπουργός, οι υπόλοιποι Γάλλοι υπέφεραν πραγματικά. Και σήμερα, αυτοί που σας λένε σήμερα “αφήστε τον Πούτιν να κάνει ό,τι θέλει” έχουν τα δικά τους κίνητρα. Αλλά θα ήταν ωφέλιμο να σκεφτείτε ποιο κίνητρο έχετε εσείς προσωπικά από το να μετατραπεί η Ευρώπη σε γης μαδιάμ.
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
