του Γιάννη Ξένου*
Μετά τις διπλές βουλευτικές εκλογές του 2023 και το σοκαριστικό για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσμα (20,07% στις εκλογές του Μαΐου και ακόμα πιο κάτω, 17,83% στις εκλογές του Ιουνίου) διαδραματίστηκε ένας έντονος εσωκομματικός αγώνας για το ποιος ευθύνεται για το κάκιστο αποτέλεσμα. Ο Τσίπρας με μια περίτεχνη πιρουέτα εμφανίστηκε πολύ δυσαρεστημένος με το κόμμα του, ότι του έβαζε συνεχώς τρικλοποδιές την τετραετία 2019-2023 και ήθελε άρον άρον να παραδώσει την εξουσία.
Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ η συζήτηση δεν κατευθύνθηκε στην εις βάθος ανάγνωση του αποτελέσματος και την απαιτούμενη κριτική και αυτοκριτική που χρειάζεται ένας πολιτικός οργανισμός που μέσα σε οκτώ χρόνια απώλεσε το ήμισυ της δύναμής του. Αντίθετα η συζήτηση επικεντρώθηκε στην διαμάχη ανάμεσα στο στρατόπεδο του Τσίπρα και εκείνο των τσιπρικών γκόλντεν μπόυ’ς και γκερλ’ς που αναδείχθηκαν επί της διακυβέρνησης του και ένιωθαν έτοιμα πια να αποτινάξουν τον τσιπρισμό και να οδηγήσουν το κόμμα σε ένα υβρίδιο κόμματος, μεταξύ του παλιού μικρού ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και του ΣΥΡΙΖΑ των χρόνων της διακυβέρνησης.
Στο σχέδιο των διαδόχων, για έναν ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερου κυβισμού αλλά υπαρκτού πολιτικού πόλου, ο Τσίπρας δεν χωρούσε. Ο Τσίπρας όμως ήταν ακόμα πολύ νέος και φιλόδοξος, αλλά και αρκετά πικαρισμένος από το γεγονός ότι ηττήθηκε επανειλημμένα από ένα αουτσάιντερ της νεοδημοκρατικής νομενκλατούρας, για να αποστρατευθεί.
Στο μπρα ντε φερ μεταξύ Τσίπρα και επιγόνων, ο πρώτος επικράτησε κατά κράτος. Το δράμα που εξελίχθηκε από το 2023 έως πριν λίγους μήνες, με αποτέλεσμα διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, φέρει την σφραγίδα του. Η επικράτηση του Κασσελάκη έναντι της Αχτσιόγλου, τα προσκόμματα που τοποθετούνταν διαρκώς στον Κασσελάκη, κατά την σύντομη περίοδο ηγεσίας του, από τον περίγυρο του Τσίπρα, η καρατόμηση Κασσελάκη, η επιλογή Φάμελλου, το «φλέρτ» ΕΛ.Α.Σ. με τον Φάμελλο προκειμένου να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να προσχωρήσουν, όσοι ενέκρινε ο Τσίπρας, κατά μόνας, όλο αυτό το πολιτικό παιχνίδι είχε την σφραγίδα του Τσίπρα.
Από πέρυσι το φθινόπωρο έχει τεθεί σε εφαρμογή το περίφημο ριμπράντιγκ. Η έκδοση του βιβλίου του, η βιβλιοπαρουσίασή του στο Παλάς με την υποτιμητική χωροθέτηση στον εξώστη, ως αποσυνάγωγων των κομματικών στελεχών πρώτης γραμμής του άλλοτε ΣΥΡΙΖΑ, το πλασάρισμά του από τα μεγάλα ΜΜΕ ως του αντίπαλου πόλου που επανέρχεται, ήταν στάδια του σχεδίου επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα. Όλα αυτά είχαν ως στόχο την ώθηση του νέου κόμματος που προετοίμαζε, πολύ πιθανόν, από το βράδυ των εκλογών του Μαΐου του 2023.
Στην πρώτη φάση με τον αιφνιδιασμό, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, που είχε πιστέψει ότι ξεμπέρδεψε με τον Τσίπρα, το σχέδιο έδειχνε να λειτουργεί. Το κόμμα Τσίπρα εμφανιζόταν στις εκλογές γύρω στο 18%. Οι πιο αισιόδοξοι εκτιμούσαν ότι αν ξεπεράσει σε μερικούς μήνες τον πήχυ του 20%, τότε όλα θα ήταν ανοικτά ακόμα για ντέρμπι με την Νέα Δημοκρατία. Και μετά;
Μετά ήρθε το καλοκαίρι. Τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα έπρεπε να εκτεθούν στους τηλεοπτικούς δέκτες. Αρχικά έφεραν την φρεσκάδα τους, αλλά όταν άρχισαν τα «μαργαριτάρια», τότε στην Λεωφόρο Αμαλίας (έδρα του κόμματος και του ιδρύματος Τσίπρα) διαπίστωσαν ότι δεν ζούμε στις αρχές του 2010. Ο ελληνικός λαός έχει πολύ πρόσφατο το μάθημα-πάθημα της περασμένης δεκαετίας και δεν δείχνει διάθεση να το επαναλάβει. Τα ποσοστά άρχισαν ξεφουσκώνουν, αντί να κοιτάζουν προς το 20%, αγωνιούν να συγκρατηθούν στο 15%, ενώ το ΠΑΣΟΚ ανακάμπτει και βρίσκεται πέριξ του 13%. Η διαφορά έχει περιοριστεί στις 2-2,5 μονάδες και αυτό προκαλεί εκνευρισμό στον Τσίπρα και στην ομάδα του. Εξ ου και η επίθεση Καρτερού, αλλά και του ίδιου του Τσίπρα προς τον Ανδρουλάκη. Αλλά ο εκνευρισμός σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η χειρότερη αντίδραση.
Μετά από αυτά επιστρέφουμε στο ερώτημα του τίτλου του κειμένου. Τελικά το πρόβλημα το είχε το κόμμα ή ο αρχηγός του; Εκ των πραγμάτων και οι δύο. Ηταν εύκολο για τον Τσίπρα το καλοκαίρι του 2023 να τα φορτώσει όλα στο κόμμα του και αυτός να μην πιει το πικρό ποτήρι των ευθυνών. Αλλά τρία χρόνια μετά, με το πρώην κόμμα του δημοσκοπικά σχεδόν εξαφανισμένο, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι το πρόβλημα το είχε εξίσου και ο Τσίπρας. Εν τη απουσία του ΣΥΡΙΖΑ ο προβολέας φωτίζει πια ως μοναδικό υπεύθυνο, τον Αλέξη Τσίπρα.
Αν πριν 3,5 χρόνια ακολουθούσε μια διαφορετική πορεία, της πολιτικής αποχώρησης για ένα διάστημα, της ειλικρινούς αυτοκριτικής και της προετοιμασίας του, π.χ. με το διάβασμα μερικών βιβλίων (αντί να γράφει), ίσως σήμερα να είχε καλύτερους όρους πολιτικής επιστροφής. Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας στην πολιτική του διαδρομή πάντα βιάζεται…
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελληνικός Βορράς (7/11/26).
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
