του Α. Μιχαηλίδη, από το Άρδην τ. 42, Ιούνιος 2003

τις 23 Α­πρι­λί­ου ξε­κί­νη­σαν για την Κύ­προ οι πιο ση­μα­ντι­κές ί­σως ε­ξε­λί­ξεις των τε­λευ­ταί­ων 29 ε­τών, με την με­ρι­κή άρ­ση των πε­ριο­ρι­σμών στη δια­κί­νη­ση Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων. Και πα­ρό­λο που θα έ­πρε­πε να ή­ταν α­να­με­νό­με­νες ως α­πο­τέ­λε­σμα της ι­στο­ρι­κής 16ης Α­πρι­λί­ου, με την υ­πο­γρα­φή της συν­θή­κης προ­σχώ­ρη­σης της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας στην Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Έ­νω­ση, φαί­νε­ται ό­τι ε­ξέ­πλη­ξαν τους πά­ντες και κυ­ρί­ως την πο­λι­τι­κή η­γε­σί­α της Κύ­πρου, που ά­φη­σε την κα­τά­στα­ση να δια­μορ­φώ­νε­ται ό­πως τη σχε­δί­α­σε η Ά­γκυ­ρα και το πα­ρά­νο­μο κα­θε­στώς του Ντεν­κτάς και ό­χι ό­πως θα ή­ταν λο­γι­κό: να έ­χει, δη­λα­δή, την πρω­το­βου­λί­α των κι­νή­σε­ων η διε­θνώς α­να­γνω­ρι­σμέ­νη κυ­βέρ­νη­ση της χώ­ρας – μέ­λος πια της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Έ­νω­σης, που α­πέ­κτη­σε για πρώ­τη φο­ρά έ­να πο­λι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα, το ο­ποί­ο δια­τη­ρεί την προ­ο­πτι­κή να υ­περ­βεί και να α­να­τρέ­ψει, στο πε­δί­ο της πο­λι­τι­κο­δι­πλω­μα­τί­ας και των διε­θνών σκο­πι­μο­τή­των, την στρα­τιω­τι­κή υ­πε­ρο­χή της Τουρ­κί­ας.
Το σκη­νι­κό
Ί­σως η ε­πί­γνω­ση του σκη­νι­κού μέ­σα στο ο­ποί­ο δια­μορ­φώ­νο­νται πια οι ε­ξε­λί­ξεις να δί­νει και το στίγ­μα του α­να­με­νό­με­νου. Σί­γου­ρα πά­ντως πε­ρι­γρά­φει την κα­τά­στα­ση συ­να­γερ­μού στην ο­ποί­α βρί­σκο­νται και θα πα­ρα­μέ­νουν τους ε­πό­με­νους μή­νες οι η­γε­σί­ες Α­θη­νών και Λευ­κω­σί­ας ελ­πί­ζο­ντας ό­τι δεν θα βρε­θούν πα­γι­δευ­μέ­νες σε δε­δο­μέ­να που θα ευ­νο­ούν την ε­δραί­ω­ση του κα­το­χι­κού κα­θε­στώ­τος με την α­να­γνώ­ρι­ση κρα­τι­κής ο­ντό­τη­τας ή έ­στω, την κατ’ αρ­χήν α­πο­δο­χή μιας αρ­χής (ό­πως α­κρι­βώς γι­νό­ταν ε­πί σει­ρά ε­τών με την Πα­λαι­στι­νια­κή Αρ­χή) η ο­ποί­α δεν εί­ναι μεν α­να­γνω­ρι­σμέ­νη αλ­λά εί­ναι υ­παρ­κτή και εν ε­νερ­γεί­α και έ­τσι εί­ναι α­να­πό­φευ­κτο να γί­νουν μα­ζί της κά­ποιες συ­ναλ­λα­γές. Προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση ε­ξάλ­λου στρέ­φο­νται ό­λα τα μέ­τρα του Ρα­ούφ Ντεν­κτάς, που ε­νερ­γεί με πλή­ρη στή­ρι­ξη α­πό την Ά­γκυ­ρα.
Ση­μα­ντι­κό στοι­χεί­ο στο παζ­λ των ε­ξε­λί­ξε­ων, που συ­νή­θως δεν λαμ­βά­νε­ται υ­πό­ψη, εί­ναι το γε­γο­νός ό­τι τον ερ­χό­με­νο Δε­κέμ­βριο, στα κα­τε­χό­με­να θα γί­νουν “βου­λευ­τι­κές ε­κλο­γές”. Ό­σο κι αν δεν έ­παι­ζαν κα­νέ­να ρό­λο μέ­χρι τώ­ρα τέ­τοιες πα­ρά­νο­μες πο­λι­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες των κα­τε­χο­μέ­νων (διό­τι κυ­ρί­ως η πα­ντο­δυ­να­μί­α του Ντεν­κτάς δεν ά­φη­νε πε­ρι­θώ­ρια για α­να­τρο­πές), εί­ναι και­ρός να μά­θου­με ό­τι η προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος, στην ου­σί­α και ό­χι στους τύ­πους, γί­νε­ται κι ε­κεί ό­πως α­κρι­βώς και στις ε­λεύ­θε­ρες πε­ριο­χές της Κύ­πρου και, ε­πο­μέ­νως, πολ­λές α­πό τις ε­νέρ­γειες της τουρ­κο­κυ­πρια­κής η­γε­σί­ας εί­ναι προ­ε­κλο­γι­κές. Για πα­ρά­δειγ­μα, λί­γες μέ­ρες με­τά την με­ρι­κή άρ­ση των πε­ριο­ρι­σμών στη δια­κί­νη­ση, ο Ντερ­βίς Έ­ρο­γλου, ο ψευ­δο­πρω­θυ­πουρ­γός-τσο­γλά­νι του Ντεν­κτάς μέ­χρι τώ­ρα, ε­νο­χλή­θη­κε α­πό την προ­βο­λή που γι­νό­ταν στον Σερ­ντάρ Ντεν­κτάς, “α­ντι­πρό­ε­δρο” της ψευ­δο­κυ­βέρ­νη­σης, και δή­λω­σε ό­τι κα­νέ­νας δεν δι­καιού­ται να εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται για πο­λι­τι­κά ο­φέ­λη την α­πό­φα­ση του “υ­πουρ­γι­κού” για τη δια­κί­νη­ση Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων. Ε­πί­σης, η λε­γό­με­νη α­ντι­πο­λί­τευ­ση και κυ­ρί­ως ο η­γέ­της του Ρε­που­μπλι­κα­νι­κού Τουρ­κι­κού Κόμ­μα­τος Μεχ­μέτ Α­λί Τα­λάτ, που τους προ­η­γού­με­νους μή­νες εμ­φα­νι­ζό­ταν ως ο διαλ­λα­κτι­κός ε­πι­κε­φα­λής των δια­δη­λω­τών, που ε­πι­ζη­τούν λύ­ση και ε­πα­νέ­νω­ση του νη­σιού, για “ψη­φο­θη­ρι­κούς λό­γους” στρά­φη­κε προς τους έ­ποι­κους και, υ­πο­στη­ρί­ζο­ντάς τους, δια­μαρ­τύ­ρε­ται για­τί δεν τους ε­πι­τρέ­πε­ται η εί­σο­δος στις ε­λεύ­θε­ρες πε­ριο­χές και λέει πως α­δί­κως η ελ­λη­νο­κυ­πρια­κή πλευ­ρά ε­πι­τρέ­πει μό­νο την εί­σο­δο σε Τουρ­κο­κυ­πρί­ους. Δη­λα­δή, α­κό­μα και το κε­φα­λαιώ­δες ζή­τη­μα των ε­ποί­κων, αυ­τή τη στιγ­μή δεν μπο­ρεί να συ­ζη­τη­θεί με ει­λι­κρί­νεια α­φού η η­γε­σί­α της τουρ­κο­κυ­πρια­κής κοι­νό­τη­τας το­πο­θε­τεί­ται α­νά­λο­γα με την ψη­φο­θη­ρι­κή τα­κτι­κή που α­πο­φά­σι­σε να α­κο­λου­θή­σει.
Στην Ά­γκυ­ρα τώ­ρα, εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι υ­πάρ­χει μια πιε­στι­κή κα­τά­στα­ση που υ­πο­χρε­ώ­νει (ό­χι πά­ντα με α­να­λα­μπές !) την η­γε­σί­α να εμ­φα­νί­ζε­ται διαλ­λα­κτι­κό­τε­ρη και να προ­ω­θεί στην Κύ­προ μέ­τρα, που θα της δώ­σουν την έ­ξω­θεν κα­λή μαρ­τυ­ρί­α για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά της. Ε­κτός α­πό τη δυ­σφο­ρί­α, που α­ντι­με­τω­πί­ζει στην Ευ­ρώ­πη, ο με­γά­λος της σύμ­μα­χος, η Α­με­ρι­κή, φαί­νε­ται να μην κρα­τά πά­ντα την πιο ευ­χά­ρι­στη για την Τουρ­κί­α θέ­ση, ε­νώ α­φή­νει να εί­ναι ευ­διά­κρι­τη η πρό­θε­σή της να βρει τρό­πους ώ­στε να μην ε­ξαρ­τά­ται πλέ­ον α­πό την Ά­γκυ­ρα ό­σον α­φο­ρά τη γε­ω­στρα­τη­γι­κή δρά­ση της στην πε­ριο­χή. Γι’ αυ­τό και α­νη­συ­χούν την τουρ­κι­κή η­γε­σί­α οι πλη­ρο­φο­ρί­ες ό­τι οι Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες προ­τί­θε­νται να δη­μιουρ­γή­σουν τέσ­σε­ρις στρα­τιω­τι­κές βά­σεις στο Ι­ράκ και να συρ­ρι­κνώ­σουν πα­ράλ­λη­λα τις βά­σεις τους στην Τουρ­κί­α.
Βε­βαί­ως, δεν χρειά­ζε­ται να προ­σθέ­σου­με ε­δώ το γε­γο­νός ό­τι, σε αυ­τές τις ε­ξε­λί­ξεις, πρώ­τος και κύ­ριος πα­ρά­γο­ντας εί­ναι, α­πό τη μια η έ­ντα­ξη της Κύ­πρου στην Ε.Ε. και α­πό την άλ­λη η α­να­ζη­τού­με­νη ευ­ρω­πα­ϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας.
Ε­άν τώ­ρα σε αυ­τά τα δε­δο­μέ­να συ­μπλη­ρω­θεί η έ­κρη­ξη που έ­γι­νε με τη δια­κί­νη­ση Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων, εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι έ­χουν τε­ρά­στια ση­μα­σί­α οι χει­ρι­σμοί της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, που μέ­χρι τον Μά­ιο του 2004 θα κι­νεί­ται σε τε­ντω­μέ­νο σχοι­νί, αλ­λά δεν πρέ­πει επ’ ου­δε­νί να α­φή­σει α­πό τα χέ­ρια της τον έ­λεγ­χο της κα­τά­στα­σης. Διό­τι στα κα­τε­χό­με­να, λί­γο πο­λύ, εί­ναι δε­δο­μέ­νο τι θα γί­νει σε ε­πί­πε­δο η­γε­σί­ας: Ο Σερ­ντάρ Ντεν­κτάς θα ε­νι­σχυ­θεί α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό την Ά­γκυ­ρα και δεν α­πο­κλεί­ε­ται σύ­ντο­μα να α­ντι­κα­τα­στή­σει τον πα­τέ­ρα του Ρα­ούφ. (Ε­κτι­μά­ται μά­λι­στα ό­τι οι τε­λευ­ταί­ες δη­λώ­σεις Ερ­ντο­γάν, κα­τά την πα­ρά­νο­μη ε­πί­σκε­ψή του στην Κύ­προ, που πρό­σφε­ρε πλή­ρη κά­λυ­ψη στον Ντε­ντκάς, ή­ταν προ­ϊ­όν συ­ναλ­λα­γής με τον τουρ­κο­κύ­πριο κα­το­χι­κό η­γέ­τη ο ο­ποί­ος δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε με την Ά­γκυ­ρα τη στή­ρι­ξη του γιου του σε αυ­τή τη φά­ση, με α­ντάλ­λαγ­μα την υ­πο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα αυ­τού ό­ταν θα χρεια­στεί η Ά­γκυ­ρα την πρό­ο­δο στο Κυ­πρια­κό για την ε­ντα­ξια­κή της πο­ρεί­α το Φθι­νό­πω­ρο του 2004). Αλ­λά και να μην γί­νει αυ­τό, εί­ναι σί­γου­ρο ό­τι με­τά το Δε­κέμ­βριο θα υ­πάρ­ξει νέ­α η­γε­σί­α στα κα­τε­χό­με­να η ο­ποί­α θα υ­πο­χρε­ω­θεί να α­να­πτύ­ξει διαλ­λα­κτι­κό­τε­ρη πο­λι­τι­κή, ε­πι­διώ­κο­ντας μια νέ­α πε­ρί­ο­δο δια­βου­λεύ­σε­ων, που θα συ­νε­χι­στεί μέ­χρι τον Μά­ιο του 2004. Αυ­τός θα εί­ναι ο ε­πό­με­νος σταθ­μός (πα­ρο­μοί­ως ε­πι­δρών ό­πως και ο σταθ­μός της Κο­πεγ­χά­γης πρώ­τα και της Χά­γης αρ­γό­τε­ρα), ε­νώ με­τά θα υ­πάρ­ξει νέ­ος σταθ­μός, τον Ο­κτώ­βριο του 2004, πριν κα­τα­λή­ξουν οι συ­νο­μι­λί­ες για την ευ­ρω­πα­ϊ­κή η­με­ρο­μη­νί­α της Τουρ­κί­ας και ό­ταν θα ε­τοι­μά­ζε­ται η γνω­μο­δό­τη­ση της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ε­πι­τρο­πής.
Ε­κεί­νο που ου­δείς γνω­ρί­ζει εί­ναι πό­σο κα­τα­λυ­τι­κές θα εί­ναι οι ε­ξε­λί­ξεις σε ε­πί­πε­δο λα­ϊ­κών α­ντι­δρά­σε­ων. Δη­λα­δή, η έ­κρη­ξη των ο­δο­φραγ­μά­των εί­ναι ι­κα­νή να δη­μιουρ­γή­σει νέ­ες συν­θή­κες που θα υ­πο­χρε­ώ­σουν τις η­γε­σί­ες να προ­σεγ­γί­σουν τη λύ­ση με άλ­λο φα­κό; Εί­ναι δυ­να­τόν οι νέ­ες συν­θή­κες να στρέ­ψουν τις α­πο­φά­σεις Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων προς το δόγ­μα έ­νας λα­ός, έ­να κρά­τος; Έ­τσι, που η ε­πα­νέ­νω­ση, η α­ναί­ρε­ση ό­λων των δια­χω­ρι­στι­κών γραμ­μών, ό­λων των δι­χο­το­μι­κών προ­νοιών του σχε­δί­ου Α­νάν και κά­θε ε­στί­α α­ντι­πα­ρά­θε­σης που δη­μιουρ­γεί ο στρα­τός κα­το­χής να ε­ξα­φα­νι­στούν ο­λό­τε­λα και τε­λε­σί­δι­κα; Αμ­φι­βάλ­λου­με. Διό­τι, ό­λες αυ­τές οι δια­χύ­σεις με­τα­ξύ Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων, που σή­με­ρα προ­βάλ­λο­νται σαν να εμ­φα­νί­στη­καν εκ του που­θε­νά και σαν α­πό μό­νες τους να φέρ­νουν τη λύ­ση του Κυ­πρια­κού, δεν εί­ναι πρω­τό­γνω­ρες για ό­σους γνώ­ρι­ζαν ό­τι το πρό­βλη­μα δεν ή­ταν πο­τέ με­τα­ξύ Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων και Τουρ­κο­κυ­πρί­ων. Οι α­πλοί Ελ­λη­νο­κύ­πριοι και οι α­πλοί Τουρ­κο­κύ­πριοι ή­ξε­ραν πά­ντα ό­τι μπο­ρούν να ζή­σουν μια χα­ρά με­τα­ξύ τους. Με κά­ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις: αν έ­φευ­γε ο στρα­τός κα­το­χής, αν δεν α­να­κα­τευό­ταν στις σχέ­σεις τους η Βρε­τα­νί­α, αν δεν αλ­λοί­ω­ναν τη δη­μο­γρα­φί­α του τό­που οι έ­ποι­κοι… Αυ­τά, λοι­πόν, δεν α­ναι­ρέ­θη­καν, με τα πλα­τιά χα­μό­γε­λα των ο­δο­φραγ­μά­των. Πα­ρό­λο, που θα μπο­ρού­σαν αν ο Μεχ­μέτ Α­λί Τα­λάτ, που πε­ρη­φα­νευό­ταν μέ­χρι πρό­σφα­τα ό­τι μπο­ρού­σε να κα­τε­βά­σει στους δρό­μους 70.000 Τουρ­κο­κύ­πριους, τους κα­τέ­βα­ζε σή­με­ρα στο ο­δό­φραγ­μα και τους πα­ρα­κι­νού­σε να πε­ρά­σουν στις ε­λεύ­θε­ρες πε­ριο­χές και να α­παι­τή­σουν την ε­πα­νέ­νω­ση του νη­σιού. Αν ό­ντως το ζη­τού­με­νο ή­ταν η πραγ­μα­τι­κή ε­πα­νέ­νω­ση. Αλ­λά αυ­τά εί­ναι θαύ­μα­τα που δεν γί­νο­νται τό­σο συ­χνά στην ι­στο­ρί­α. Γι’ αυ­τό, χρειά­ζε­ται α­κό­μα με­θο­δι­κή δου­λειά και υ­πο­μο­νή, για να πα­νη­γυ­ρί­σου­με ό­τι έ­πε­σε το τεί­χος και ο κυ­πρια­κός λα­ός πέ­τυ­χε να α­να­τρέ­ψει την κα­το­χή με μια βε­λού­δι­νη ε­πα­νά­στα­ση, ό­πως πα­ρα­μυ­θιά­ζο­νται διά­φο­ροι κήν­σο­ρες της “νέ­ας τά­ξης”, α­νι­στό­ρη­τοι ου­το­πι­στές στην Α­θή­να και στη Λευ­κω­σί­α, που αρ­κού­νται στα πα­χιά λό­για που ε­ντυ­πω­σιά­ζουν και προτιμούν να μην α­σχο­λη­θούν με την ου­σί­α που κου­ρά­ζει. Η “μέ­ρα γιορ­τής”, για πα­ρά­δειγ­μα, ό­πως πα­νη­γύ­ρι­σε ο υ­πουρ­γός Ε­ξω­τε­ρι­κών Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, ό­ταν άρ­χι­σε η δια­κί­νη­ση στις 23 Α­πρι­λί­ου, ή­ταν μια πο­λύ βια­στι­κή ε­κτί­μη­ση και κα­θό­λου δι­πλω­μα­τι­κή, α­φού με τέ­τοιους πα­νη­γυ­ρι­σμούς θα εί­ναι δύ­σκο­λο, ό­ταν χρεια­στεί, να πει­σθεί η διε­θνής κοι­νό­τη­τα ό­τι αυ­τό που έ­γι­νε δεν εί­ναι η λύ­ση του Κυ­πρια­κού…
Πραγ­μα­τι­κό­τη­τες
Ο στό­χος του Ρα­ούφ Ντεν­κτάς και της Ά­γκυ­ρας, ό­πως δια­τυ­πώ­νο­νται ε­ξάλ­λου ε­πα­νει­λημ­μέ­να, εί­ναι η δη­μιουρ­γί­α συν­θη­κών α­πο­δο­χής των πραγ­μα­τι­κο­τή­των, των τε­τε­λε­σμέ­νων δη­λα­δή που δη­μιούρ­γη­σε η τουρ­κι­κή ει­σβο­λή. Να πει­σθούν πρώ­τα οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι και με­τά η διε­θνής κοι­νό­τη­τα ό­τι στην Κύ­προ υ­πάρ­χουν δύο νό­μι­μες αρ­χές, δύο λα­οί οι ο­ποί­οι μπο­ρούν μια χα­ρά να ζή­σουν δί­πλα-δί­πλα σαν κα­λοί γεί­το­νες. Αυ­τός εί­ναι και ο με­γα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος α­πό την “ε­λεύ­θε­ρη δια­κί­νη­ση”, αλ­λά και α­πό τις προ­τά­σεις του Ντεν­κτάς που α­κο­λού­θη­σαν (άρ­ση του λε­γό­με­νου ε­μπάρ­γκο, ει­δι­κά δι­κα­στή­ρια για να προ­σφεύ­γουν οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι και τα ο­ποί­α θα ε­πι­λύ­ουν τα προ­βλή­μα­τα των πε­ριου­σιών, α­κό­μα και η α­στεί­α αλ­λά πο­λύ συμ­βο­λι­κή προ­σφο­ρά του να δώ­σει υ­πο­τρο­φί­ες σε Ελ­λη­νο­κύ­πριους για τα Πα­νε­πι­στή­μια που λει­τουρ­γούν στα κα­τε­χό­με­να). Ό­λες οι ε­νέρ­γειες του κα­το­χι­κού κα­θε­στώ­τος με­τά την 23η Α­πρι­λί­ου προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση στρέ­φο­νται: Α­κό­μα και οι συλ­λή­ψεις Ελ­λη­νο­κυ­πρί­ων για τρο­χαί­α α­τυ­χή­μα­τα ή για­τί πέ­ρα­σαν τα “σύ­νο­ρα” α­πό μη ε­γκε­κρι­μέ­να ση­μεί­α ε­λέγ­χου. Α­πή­χθη­σαν στα κα­τε­χό­με­να ο­λό­κλη­ρες οι­κο­γέ­νειες για τέ­τοιους λό­γους, κρα­τή­θη­καν σε φυ­λα­κές και πα­ρου­σιά­στη­καν σε πα­ρά­νο­μα δι­κα­στή­ρια του κα­θε­στώ­τος ό­που τους ε­πι­βλή­θη­κε πρό­στι­μο το ο­ποί­ο πλή­ρω­σαν για να α­φε­θούν ε­λεύ­θε­ροι. Τέ­τοιες ε­νέρ­γειες δεν στο­χεύ­ουν α­σφα­λώς στην α­πο­κα­τά­στα­ση της δι­καιο­σύ­νης, ό­πως θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί σε ο­ποια­δή­πο­τε χώ­ρα τα­ξι­δεύ­ει έ­νας του­ρί­στας, αλ­λά στο να στα­λούν πο­λι­τι­κά μη­νύ­μα­τα. Ό­τι, δη­λα­δή, ε­δώ που ει­σέρ­χο­νται οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι, υ­πάρ­χει κρά­τος με νό­μους και αρ­χές που ο­φεί­λουν να σέ­βο­νται. Και δεν εί­ναι τό­σο η ε­πί­δει­ξη των δια­βα­τη­ρί­ων στα ση­μεί­α διέ­λευ­σης ό­σο αυ­τές οι ε­νέρ­γειες, που φτά­νουν πο­λύ πιο ά­με­σα και δρα­στι­κά στη ψυ­χο­λο­γί­α του πο­λί­τη, ο ο­ποί­ος αι­σθά­νε­ται με αυ­τό τον τρό­πο πο­λύ έ­ντο­να τη νο­μι­μό­τη­τα ε­νός κρά­τους. Στο ί­διο πλαί­σιο ε­ντάσ­σο­νται και οι δια­τα­γές που έ­δω­σε το κα­θε­στώς στις “το­πι­κές αρ­χές” να προ­χω­ρή­σουν σε κα­θα­ριό­τη­τα των κοι­μη­τη­ρί­ων και άλ­λων χώ­ρων, που ε­πι­σκέ­πτο­νται οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι (κά­τι, που δεν έ­γι­νε για 29 χρό­νια!) ώ­στε να αι­σθά­νο­νται ό­τι δεν έ­χουν να κά­νουν με βάρ­βαρους ει­σβο­λείς αλ­λά με πο­λι­τι­σμέ­νο κρά­τος, που διέ­πε­ται α­πό η­θι­κές και νο­μι­κές αρ­χές.
Ο κίν­δυ­νος να α­πο­δε­χτούν οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι τη νέ­α κα­τά­στα­ση, να γί­νει σι­γά-σι­γά συ­νεί­δη­ση και να συ­νε­χί­σουν να ε­πι­σκέ­πτο­νται τα σπί­τια τους ως του­ρί­στες ή ως τζο­γα­δό­ροι στα πολ­λά κα­ζί­νο των κα­τε­χο­μέ­νων, εί­ναι πο­λύ ο­ρα­τός. Ή­δη, κά­ποιοι, ευ­τυ­χώς λί­γοι, προ­γραμ­μα­τί­ζουν κα­λο­και­ρι­νές δια­κο­πές στην Κε­ρύ­νεια. Κά­τι που α­σφα­λώς δεν έ­χει κα­μιά σχέ­ση με τις α­πο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νες ε­πι­σκέ­ψεις, που έ­κα­ναν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ό­ταν δεν μπό­ρε­σαν να α­ντι­στα­θούν στον πει­ρα­σμό να ε­κτο­νώ­σουν τη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή φόρ­τι­ση που ή­ταν σε α­διέ­ξο­δο ε­πί 29 χρό­νια. Αλ­λά το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα εί­ναι να προ­βλη­θεί στην Ευ­ρώ­πη και στα Η­νω­μέ­να Έ­θνη αυ­τή η α­πο­δο­χή ως υ­πό­θε­ση “κα­λής γει­το­νί­ας”, που θα μπο­ρού­σε να α­πο­τε­λέ­σει τη βά­ση για μια τε­λι­κή διευ­θέ­τη­ση. Ό­ταν, δη­λα­δή, ό­λα κυ­λούν ο­μα­λά σε αυ­τό το ε­πί­πε­δο και, προ­πά­ντων, ό­ταν οι ί­διοι οι Ελ­λη­νο­κύ­πριοι δεν έ­χουν πια κα­νέ­να πρό­βλη­μα να α­πο­δε­χθούν τις νό­μι­μες αρ­χές του “κρά­τους” που διοι­κεί τη βό­ρεια Κύ­προ, για­τί να μην δεί­ξει κα­τα­νό­η­ση και η διε­θνής κοι­νό­τη­τα! Ε­δώ εί­ναι λοι­πόν που χρειά­ζο­νται οι σο­φοί χει­ρι­σμοί της κυ­πρια­κής κυ­βέρ­νη­σης, ει­δι­κά στο χώ­ρο της Ευ­ρώ­πης, ό­πως χρειά­ζε­ται α­πα­ραι­τή­τως και η βο­ή­θεια της ελ­λα­δι­κής κυ­βέρ­νη­σης. Για να ξε­πε­ρα­στούν οι τουρ­κικές μη­χα­νορ­ρα­φί­ες που θα συ­νε­χι­στούν για τους ε­πό­με­νους μή­νες, αλ­λά και οι διά­φο­ροι κα­λο­θε­λη­τές, που βρή­καν ευ­και­ρί­α να ε­πα­να­φέ­ρουν το δι­χο­το­μι­κό σχέ­διο Α­νάν και προ­σπα­θούν να το ε­πι­βά­λουν αρ­νού­με­νοι να δώ­σουν χρό­νο ώστε να ε­πι­δρά­σει α­κό­μα α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα η έ­ντα­ξη της Κυ­πρια­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, που το Μά­ιο του 2004 θα εί­ναι κα­τα­λυ­τι­κό­τε­ρη για την α­να­ζή­τη­ση λύ­σης, πο­λύ πιο δη­μο­κρα­τι­κής και λει­τουρ­γι­κής. Ε­άν η υ­πο­γρα­φή της συν­θή­κης προ­σχώ­ρη­σης έ­φε­ρε μέ­σα σε ε­λά­χι­στες μέ­ρες τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα που βλέ­που­με, εί­ναι εύ­κο­λο να ε­κτι­μή­σει κα­νείς πό­σο δρα­στι­κή θα εί­ναι η πλή­ρης έ­ντα­ξη σε έ­να χρό­νο. Ε­ξάλ­λου, ή­δη 20.000 Τουρ­κο­κύ­πριοι έ­χουν α­πο­τα­θεί στην Κυ­πρια­κή Δη­μο­κρα­τί­α για να α­πο­κτή­σουν δια­βα­τή­ριο ως πο­λί­τες της, προ­σβλέ­πο­ντας στην ευ­ρω­πα­ϊ­κή προ­ο­πτι­κή. Αυ­τοί, α­ντι­θέ­τως με πολ­λούς Ελ­λα­δί­τες και Ελ­λη­νο­κύ­πριους, δεν α­γνό­η­σαν το τε­λε­σί­δι­κο γε­γο­νός ό­τι στην Ευ­ρώ­πη μπή­κε η Κυ­πρια­κή Δη­μο­κρα­τί­α, πο­λί­τες της ο­ποί­ας εί­ναι και οι Τουρ­κο­κύ­πριοι και όχι η νέα Κύπρος του εγκληματικού σχεδίου Ανάν. Που καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία, συντηρεί τον διαχωρισμό του κυπριακού λαού και ανανεώνει τα επεμβατικά δικαιώματα της τουρκίας και την προοπτική μιας νέας τραγωδίας.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek