(Photo by Ministry Of Defence of Azerbaijan / Handout/Anadolu Agency via Getty
(Photo by Ministry Of Defence of Azerbaijan / Handout/Anadolu Agency via Getty Images)

Η τουρκική αναθεωρητική βεντάλια άνοιξε περισσότερο και καλύπτει πλέον  και την περιοχή του Καυκάσου

Του Χρήστου Ζιώγα από την huffingtonpost.gr

Η αναζωπύρωση της παλαιάς σύγκρουσης Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν δύσκολα δύναται να προσδιοριστεί ως ένα αμιγώς διμερές ζήτημα, απόρροια της τριακονταετούς αντιπαράθεσης των δύο κρατών.  Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο –Καραμπάχ/Αρτσάχ ξεκίνησε το 1988, αποτελώντας ένα από τα πρώτα ορατά ρήγματα της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης. Μετά το 1992, η εν λόγω διακρατική –πλέον-  σύγκρουση διήρκεσε μέχρι το 1994 και οδήγησε στην στρατιωτική επικράτηση της Αρμενίας, η οποία όμως δεν διευθετήθηκε οριστικά σε πολιτικό επίπεδο και έκτοτε παραμένει εκκρεμής. 

Το Ναγκόρνο –Καραμπάχ/ Αρτσάχ  έχει ανακηρυχθεί αυτόνομη δημοκρατία, όντας πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά εξαρτημένο από το Ερεβάν. Η γεωγραφική ασυνέχεια Αρμενίας – Αρτσάχ, οδήγησε στην κατάληψη των ενδιάμεσων περιοχών της επικρατείας του Αζερμπαϊτζάν από τις αρμενικές δυνάμεις, ενισχύοντας έτι περεταίρω την αντιπαράθεση. Συν τω χρόνω, η διεύρυνση των συντελεστών ισχύος και των στρατιωτικών ικανοτήτων του Αζερμπαϊτζάν, συνέπεια των αυξημένων εσόδων από την παραγωγή και πώληση υδρογονανθράκων, ενεργοποίησε την διαδικασία άνισης ανάπτυξης ανάμεσα στα δύο κράτη, δημιουργώντας την πεποίθηση στο Μπακού ότι δύναται να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς με την χρήση στρατιωτικών μέσων.   

Αρωγός, στην αξίωση του Μπακού να αποκαταστήσει με την χρήση βίας την εν λόγω διαμάχη, είναι η Άγκυρα.  Μεταψυχροπολεμικά,  η τουρκική εξωτερική πολιτική, τόσο των κεμαλικών κομμάτων, όσο και της ερντογανικής περιόδου χαρακτηρίστηκε από την αναφανδόν υποστήριξη του Αζερμπαϊτζάν. Αρχικά, η τουρκική στήριξή προς το Μπακού  περιοριζόταν  σε ρητορικό επίπεδο. Σταδιακά, η Άγκυρα ανέπτυξε στενότερους δεσμούς με το αζέρικο καθεστώς και στην παρούσα φάση προβαίνει σε ευθεία στρατιωτική εμπλοκή και στον χώρο του Καυκάσου. Μάλλον ο Ερντoγάν επιδιώκει να ανατρέψει την αποτυχημένη τουρκική πολιτική της προηγούμενης περιόδου στην περιοχή. 

Παρά τις μεγαλοστομίες, η τουρκική διπλωματία, πιθανότητα, θα βρεθεί ενώπιον τριών επιλογών, βάσει της τροπής που θα λάβει η νέα αντιπαράθεση στο Ναγκόρνο –Καραμπάχ/ Αρτσάχ. 

Η τουρκική αναθεωρητική βεντάλια άνοιξε περισσότερο και καλύπτει πλέον  και την περιοχή του Καυκάσου.  Η Άγκυρα λειτουργεί ως περιφερειακός αποσταθεροποιητήςθεωρώντας πως μ′ αυτόν τον τρόπο θα καταστεί συνδιαμορφωτής –τουλάχιστόν- της νέας αρχιτεκτονικής ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή. Η πολιτική ελίτ που κυβερνά τη γείτονα εδώ και 18έτη επιθυμεί να καταστεί περιφερειακή δύναμη και οφείλει να καταθέσει τα “διαπιστευτήρια” της.

 Σχετικά με το ζήτημα της περιφερειακής τάξης στον Καύκασο αυτό θα είναι απόρροια ενός ηγεμονικού διακανονισμού μεταξύ Δύσης και Ρωσσίας, που όπως όλα τα ηγεμονικά σχήματα προϋποθέτει έναν αποδεκτό καταμερισμό ισχύος ανάμεσα στους κύριους δρώντες και μια ταυτόχρονη ανεκτή ιεραρχία μεταξύ ηγετικών και υποδεέστερων δυνάμεων. Σ’ αυτό το σημείο έγκειται η τουρκική (αντι)δραση, ενώ επιθυμεί να ανήκει με τις πρώτες, οι δυνατότητες της την ωθούν προς τις δεύτερες. 

*Διδάσκων Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Παν/μιου Αιγαίου και εντεταλμένος Λέκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek