Αρχική » Η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ

Η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ

από Άρδην - Ρήξη

της εφ. Serxwebun, από το Άρδην τ. 13, Απρίλιος-Μάιος 1998

Αν και εν τω μεταξύ έχει περάσει πολύ καιρός, η υπόθεση του Σουσουρλούκ1 συνεχίζει να διατηρεί όλη την επικαιρότητα της. Βλέπουμε ότι ήδη έχει αρχίσει μια καινούρια συζήτηση σχετικά με τη μερική δημοσίευση της έκθεσης για το Σουσουρλούκ που ετοίμασε ο υπεύθυνος του Γραφείου του Πρωθυπουργού, Κουτλού Σαβάς. Ο πρόεδρος ενός από τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση συνασπισμού, του DTP (Δημοκρατικό Κόμμα Τουρκίας), Χουσεΐν Τζιντορούκ, δήλωσε σχετικά: «Φαίνεται ότι το κράτος για μια περίοδο κυβερνιόταν από συμμορίες που είχαν εισχωρήσει σ’ αυτό και ότι αθώοι άνθρωποι σκοτώνονταν από το κράτος». Βασικά οι εσωτερικές αυτές εξελίξεις επηρεάζουν όλους τους πυρήνες της κοινωνίας. Η κρίση στον οικονομικό τομέα, βαθαίνει την πολιτική, στρατιωτική, πολιτιστική, κοινωνική και πνευματική κρίση. Η μαφιοποίηση και η συμμοριοποίηση εξαπλώνονται πάνω σ’ αυτή την βάση. Στο επίπεδο που έχουν φτάσει, παρ’ όλες τις αναζητήσεις του, το τουρκικό κράτος δεν μπορεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά του στο εσωτερικό. Η διαφθορά, η σαπίλα και τα αδιέξοδα αντανακλώνται όπως είναι και στην εξωτερική πολιτική. Οι εξωτερικές σχέσεις, η διπλωματία, διαμορφώνονται σαν συνέχεια αυτής της μαφιο-ποίησης και στρατιωτικοποίησης στο εσωτερικό.

Η στρατηγική στρατιωτική και οικονομική συμμαχία που αναπτύσσει η Τουρκία με το Ισραήλ, είναι αποτέλεσμα της απομάκρυνσής της από την Οργάνωση Ισλαμικών Κρατών και την Ε.Ε., του εξαιρετικού περιορισμού των σχέσεων της με τις χώρες της Μέσης Ανατολής και του αδιεξόδου στο εσωτερικό. Όλα αυτά αφήνουν την Τουρκία μόνη στο διεθνές πεδίο. Μπορεί να ειπωθεί, ότι η Τουρκία πετάχτηκε έξω και από το τζαμί και από την εκκλησία. Το αδιέξοδο έφερε μαζί του τον εβραϊκό κόσμο, τον εναγκαλισμό με την συναγωγή. Όσο μεγαλώνει η απομόνωσή της, «σαν τον πνιγμένο που από τα μαλλιά πιάνεται», τόσο εναγκαλίζεται τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Βαθαίνει η στρατηγική συμμαχία ανάμεσα στην Τουρκία και ΗΠΑ-Ισραηλ

Ο ιθύνων νους του σχεδίου είναι οι ΗΠΑ. Το πόδι της στην Ευρώπη είναι η Αγγλία, ενώ στην Μέση Ανατολή το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ θέλουν να εγκαταστήσουν την «καινούρια τάξη πραγμάτων» στην Μέση Ανατολή, να καταστήσουν ανενεργές την Ρωσία και την Ευρώπη, να συνεχίσουν το ρόλο του μοναδικού χωροφύλακα στην περιοχή, να ιδιοποιηθούν μόνες τις αγορές της Μέσης Ανατολής και να θέσουν υπό τον έλεγχο τους τα πετρέλαια της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου. 0 πρώην Σύμβουλος του Λευκού Οίκου Μπρεζίνσκι, δηλώνει ανοιχτά τι σημασία έχει αυτή η περιοχή για τις ΗΠΑ: «Η πρωταρχική περιοχή της γεωστρατηγικής πολιτικής των ΗΠΑ πρέπει να είναι αυτό το πεδίο και σχετικά μ’ αυτό υπάρχουν δύο λόγοι: Ο πρώτος είναι ότι, ως γνωστόν, ο’ αυτή την περιοχή υπάρχουν τρομακτικά αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου και η κατανάλωση ενέργειας παγκοσμίως αυξάνει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Ο δεύτερος είναι ότι, αυτά τα «Βαλκάνια της Ευρασί-ας» εγκυμονούν μεγάλη αστάθεια και αναστατώσεις. Διότι δυνάμεις της περιοχής όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία μπορούν να εμπλακούν σε διαμάχη για τον έλεγχο αυτού του πεδίου. Για να εμποδίσουμε μια τέτοια διαμάχη και την ηγεμόνευση οποιασδήποτε από αυτές τις χώρες στην περιοχή, προϋπόθεση είναι η επέμβαση με δυναμικό τρόπο εδώ των ΗΠΑ. Πώς θα γίνει αυτό; Φυσικά βοηθώντας το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και τον Αζερμπαϊτζάν, χώρες κλειδιά στην περιοχή.»

Η Μέση Ανατολή αποτελεί κουβάρι αντιθέσεων. Και το παραμικρό λάθος ανοίγει το δρόμο για πολύ άσχημα αποτελέσματα στην πολιτική σχέσεων και συμμαχιών. Οι ΗΠΑ, χάνουν πια το ρόλο του μοναδικού παγκόσμιου χωροφύλακα. Οι αντιθέσεις και οι διαμάχες μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών, αν και δεν έχουν μεταπηδήσει σε στρατιωτικό επίπεδο, όσο πάνε και βαθαίνουν όμως από πολιτικής, οικονομικής και διπλωματικής πλευράς.

Η Ρωσία, θέλει να ξαναφθάσει στην παλιά σοβιετική της επιρροή και καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες γι’ αυτό. Αυτές τις μέρες εναντιώνεται ανοιχτά στη επίθεση που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ και επιζητεί ένα αποτέλεσμα προς την κατεύθυνση των δικών της διπλωματικών συμφερόντων.

Το Ιράκ, αξιολογεί από την πλευρά του, την συμφωνία που έκανε με την Ρωσία, ως «νίκη» εναντίον των ΗΠΑ. Η Ρωσία, που αυξάνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή, ενδυναμώνει όλο και περισσότερο τις σχέσεις της με την Κίνα, το Ιράν, τη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράκ και προχωράει σε καινούριες συμμαχίες. Παράλληλα μ’ αυτό, ενδιαφέρεται εντόνως και για το κουρδικό ζήτημα.

Η Ε.Ε. δεν συμφωνεί πια όπως παλιά με το καθετί των ΗΠΑ. Και αυτή εναντιώνεται ανοιχτά στην επίθεση που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ. Με τον ίδιο τρόπο εναντιώθηκε και στο σχέδιο διεύρυνσης του NATO. Η Γαλλία δε, προσπαθεί ν’ αυξήσει την επιρροή της μέσω της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αντιθέσεις και οι διαμάχες ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ε.Ε., σχετικά με τις αγορές της Μέσης Ανατολής, αυξάνονται. Και η Ιαπωνία και η Κίνα, εξάλλου, βρίσκονται σε αντιθέσεις με τις ΗΠΑ.

Μέσα σ’ αυτό το κουβάρι των αντιθέσεων η συμμαχία και η στρατηγική συνεργασία των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Τουρκίας, εμφανίζουν το ζήτημα σε όλες του τις διαστάσεις.

Οι ΗΠΑ, μέχρι σήμερα, διεξήγαγαν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή, στηριζόμενες πρωταρχικά στο Ισραήλ. Με τη δήθεν «λύση» που επέφεραν στο Παλαιστινιακό, προσπάθησαν να πάρουν την υποστήριξη των Αραβικών χωρών και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να βελτιώσουν τις σχέσεις τους αυτές. Πάνω σ’ αυτό το θέμα έγιναν σημαντικά βήματα. Όμως η εξέλιξη του κινήματος του ΡΚΚ, η ισχυροποίησή του στο Νότιο Κουρδιστάν, επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό τις εξελίξεις και την πολιτική των ΗΠΑ.

Το τουρκικό κράτος ευρισκόμενο σε αδιέξοδο, ακριβώς σ’ αυτό το σημείο μπήκε σε καινούριες αναζητήσεις, ανέπτυξε καινούριες συμμαχίες. Οι σχέσεις, που με επιμονή προωθούν οι ΗΠΑ, κατά μεγάλο ποσοστό αναπτύσσονται προς την κατεύθυνση των συμφερόντων του Ισραήλ. Και ιδεολογικά και πολιτικά και στρατιωτικά, διαμορφώνονται ως έκφραση των συμφερόντων του Ισραήλ. Βασικά το Ισραήλ, καθιστώντας την Τουρκία ολοκληρωτικά εξαρτώμενη από αυτό, επιδιώκει τον στόχο της κυριαρχίας του μέχρι τον Ευφράτη. Το Γενικό Επιτελείο του Ισραήλ δε, κάνει λόγο για τη δημιουργία μιας ιδεατής σύνδεσης που θα ενώνει την Τουρκία και το Ισραήλ πάνω από την Συρία και τον Λίβανο. Το νόημα όλων αυτών είναι ξεκάθαρο: το Ισραήλ, στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο, θέλει να εξαπλωθεί μέχρι τα βουνά Ζάγρος.

Τα όνειρα ή οι πολιτικές αυτές, σε ποιο βαθμό θα πραγματοποιηθούν ή όχι αυτό είναι άλλο ζήτημα. Όμως αυτό, που αξιολογείται σαν φαντασίωση, γονατίζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής μέσα στην τανάλια Τουρκίας-Ισραήλ. Το πιο επαναστατικό, το πιο κινητικό λαϊκό δυναμικό στη γη, βρίσκεται ο’ αυτή τη γεωγραφία. Αυτό αποτελεί για τον ιμπεριαλισμό μια απειλή πρώτου βαθμού. Αυτό που θέλουν να καθυποτάξουν είναι το εδώ επαναστατικό λαϊκό δυναμικό.

Βασικά, αυτό συγχρόνως αποτελεί και τον θρησκευτικό-ιδεολογικό στόχο του Ισραήλ όπως διατυπώνεται στη Βίβλο. Το όνειρο του «μεγάλου Ισραήλ» αρχίζει στα σύνορα του Ευφράτη. Οι φανατικοί του Ισραήλ και ο τωρινός πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου, εδώ και χρόνια είναι κύριοι μιας πολιτικής που στηρίζεται σ’ αυτή την ρατσιστική, αντιδραστική ιδεολογία.

Η ιδεολογία αυτή που πλέκεται μ’ ένα μυστικιστικό-θρησκευτικό πλέγμα, φέρει μέσα της μια ρατσιστική-φασιστική επιθετικότητα που στηρίζεται στον πυρήνα της στον στενό εβραϊκό εθνικισμό. Και από ιστορικής πλευράς, αυτό αποτελεί το όνειρο των φανατικών σιωνιστών. Σήμερα αυτό το φανατικό, αντιδραστικό, φασιστικό κομμάτι, με την τριπλή «ιερή συμμαχία» που έχει δημιουργηθεί, προσπαθεί να πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο. Το κράτος του Ισραήλ, από την ίδρυση του μέχρι σήμερα, πρώτη φορά φτάνει στην δυνατότητα μιας τέτοιας συμμαχίας στη Μέση Ανατολή. Μέχρι σήμερα, παρά την υποστήριξη των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών, ήταν απομονωμένο από όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η κατάσταση αυτή δυσκόλευε πολύ το Ισραήλ. Το Ισραήλ μ’ αυτή τη συμμαχία αποκτάει καινούριες δυνατοτήτες στη Μέση Ανατολή.

Οι ισραηλινοί αρμόδιοι που υπολογίζουν να κερδίσουν 150 δισ. δολάρια2 από την ανανέωση του στρατιωτικού εξοπλισμού της Τουρκίας, αναγνωρίζουν στις αμυντικές ανάγκες της Άγκυρας «ένα εν δυνάμει χρυσωρυχείο» για το εβραϊκό κράτος. Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Γιτζάκ Μόντερχαϊ έθεσε την επίσκεψη του στην Άγκυρα, που θεωρήθηκε σαν το απόγειο στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, σ’ αυτή την προοπτική.

Το σύνολο των συμφωνιών, παίρνει σαν βάση τους εξοπλισμούς. 0 εξοπλισμός της Τουρκίας γίνεται εξαρτώμενος από το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ, μέσω του Ισραήλ, φέρνουν την Τουρκία σε μία πιο στενή σχέση ελέγχου. Έτσι οι ΗΠΑ, ενδυναμώνουν τον στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή, το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ επιβάλλουν με επιμονή μια τέτοια σχέση και συμμαχία στην Τουρκία. Η Τουρκία από την άλλη, από τα δικά της ανοιχτά μέτωπα, το βλέπει αναγκαίο. Η εξάντληση των οπλικών αποθεμάτων λόγο του πολύχρονου πολέμου στο Κουρδιστάν, η προϊούσα περιθωριοποίηση της στις εξωτερικές της σχέσεις, το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει στο εσωτερικό, η μη παροχή της απαιτούμενης βοήθειας από την Ε.Ε., την Οργάνωση Ισλαμικών Κρατών και τις τουρκικές Δημοκρατίες στην Κεντρική Ασία, το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται ο πόλεμος στο Κουρδιστάν, δίνουν βάρος στις σχέσεις τέτοιων κατευθύνσεων που προβάλλονται ως μια νέα «λύση». Στη κατάσταση αυτή, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, εναποθέτουν τις ελπίδες τους ολοκληρωτικά στο Ισραήλ, χάνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την πρωτοβουλία εξωτερικής επίθεσης. Μερικοί δηλώνουν επιμόνως ότι η συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ δεν στρέφεται εναντίον του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στο Κουρδιστάν υπό την ηγεσία του ΡΚΚ και εναντίον των λαών της περιοχής, αλλά ότι έγινε «προς την κατεύθυνση της δημιουργίας καινούριων ισορροπιών σε παγκόσμια κλίμακα». Όμως οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ δεν είναι καινούριες, αλλά ιστορικές σχέσεις αιώνων3. Πέρα απ’ αυτό, σε μια περίοδο που είχαμε ακόμα τον διπολικό κόσμο, από το 1984 και πέρα δηλαδή, η διπλωματική και στρατιωτική κίνηση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ εντείνεται ολοένα. Φθάνοντας στη δεκαετία του ’90, οι σχέσεις Τουρ-κίας-Ισραήλ εκτοξεύτηκαν στα ύψη.

Στις 21 Ιανουαρίου, στην εφημερίδα Μιλλιέτ, εμφανίστηκε η εξής είδηση: «Τον Απρίλιο του 1994 τουρκικές μονάδες ασφαλείας οργάνωσαν επιχείρηση εξόντωσης του αρχηγού του ΡΚΚ, Άπο, στη Συρία… Για την εν λόγω επιχείρηση ξοδεύτηκαν 10 εκ. δολάρια από τα μυστικά κονδύλια ενώ αυτή έγινε σε συνεργασία με το Ισραήλ. Στις τουρκικές μονάδες ασφαλείας δόθηκε εκπαίδευση, ειδικά όπλα και εξοπλισμός». Η είδηση επιβεβαιώθηκε και στην έκθεση για το Σουσουρλούκ που ετοίμασε ο υπεύθυνος του Γραφείου του Πρωθυπουργού, Κουτλού Σαβάς. Πολλές είναι οι ενδιαφέρουσες πλευρές αυτού του ζητήματος, αυτή όμως που μας ενδιαφέρει εδώ είναι ότι η απόπειρα δολοφονίας ομολογείται επίσημα ότι έγινε από το κράτος και σε συνεργασία με το Ισραήλ.

Η στρατηγική αυτή συμμαχία, δίνει μια καινούρια προώθηση στις σχέσεις εξάρτησης. Όπως δήλωσε κι ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Ισμαήλ Τζεμ4: «Ορισμένοι στρατηγικοί στόχοι και προσεγγίσεις που ανέπτυξαν οι ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ότι πλησιάζουν περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν τι ς δικές μας στρατηγικές και προσπάθειές». Επίσης: «η Τουρκία, δεν είναι θεατής στην περιοχή, αλλά έχει κάποιο ρόλο».

Αυτό θέτει επί τάπητος την εξωτερική πολιτική του τουρκικού κράτους. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, εκτός από συνέχεια των προηγούμενων, τις ξεπερνούν σε βάθος και σε έκταση. Η σύγκλιση των στρατηγικών της στόχων με τις ΗΠΑ είναι η ανάγκη της πολιτικής της «επέκτασης-εξάπλωσης». «Ο ρόλος» απαιτεί ακριβώς αυτό. Έτσι, και η εισβολή στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής. Από τα πετρέλαια της Μοσούλης-Κιρκούκ, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν και του Καζακστάν, μέχρι το ζήτημα του νερού στη Μέση Ανατολή, ακολουθείται μια συνεχής πολιτική. Οι ΗΠΑ, αρχικά στηριζόμενες στην Τουρκία και το Ισραήλ, στοχεύουν στα επιθυμητά γι’ αυτές αποτελέσματα. Από την άλλη όμως, καθώς η Τουρκία αδυνατεί να γίνει μια περιφερειακή δύναμη, δηλώνουν ότι η επέμβαση στην περιοχή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση.

Βασικά, όλα αυτά διαμορφώνονται σύμφωνα με τις ανάγκες των νεοαποικιοκρατιών σχέσεων, της πολιτικής «της νέας τάξης πραγμάτων». Η σχετική «εξάρτηση» στη νεοαποικιοκρατία περιορίζει τον εξαρτημένο ακόμα πιο πολύ. Ιδιαίτερα η στρατιωτική τεχνική εξάρτηση, αποδυναμώνει αρκετά την Τουρκία και περιορίζει το πεδίο δράσης της.

Οι νεοαποικιοκρατικές σχέσεις, μαζί με τη βιομηχανία συναρμολόγησης, είναι απευθείας συνδεδεμένες με τον ιμπεριαλισμό. Σύμφωνα με τις καινούριες στρατηγικές σχέσεις, αναπτύσσονται εξαρτήσεις από δεύτερο χέρι. Γίνεται ο δούλος του δούλου. Το Ισραήλ από κάθε άποψη είναι τελείως εξαρτημένο από τις ΗΠΑ. Η Τουρκία από την άλλη έρχεται σιγά-σιγά σε μια κατάσταση εξάρτησης από το Ισραήλ. Μπαίνει ανάμεσα σαν υπεργολάβος. Σαν πρώτο βήμα αυτών των στρατηγικών συμμαχιών αναπτύσσονται πολύπλευρες σχέσεις, από την κοινή στρατιωτική δομή μέχρι τις οικονομικές συμφωνίες. Σ’ αυτές εντάσσεται και η κοινή ναυτική άσκηση ανάμεσα στις ΗΠΑ-Ισραήλ και Τουρκία. Μια τουρκική επιτροπή πήγε στο Τελ-Αβίβ. Η ισραηλινή επιτροπή συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον υπαρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Τσεβίκ Μπιρ. Και οι δύο χώρες έκαναν διάφορες συμφωνίες στο πλαίσιο των σχεδίων των ΗΠΑ. Την τελευταία περίοδο πάλι, ο Τσεβίκ Μπιρ, ανώτερα στελέχη της TUSIAD (Ένωση Τούρκων Βιομηχάνων), ο Ντενίζ Μπαϊκάλ και ο Μεσούτ Γιλμάζ πηγαίνουν στις ΗΠΑ και πραγματοποιούν συναντήσεις στο πλαίσιο Λυτής της στρατηγικής συμμαχίας.

Όλες αυτές οι εξελίξεις αποτελούν κίνδυνο πρώτου βαθμού για τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Αυτή η «ιερή συμμαχία» σημαίνει μεγάλους εξοπλισμούς και στρατιωτικοποίηση της περιοχής. Οι εξοπλισμοί και η στρατιωτικοποίηση αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την απελευθέρωση των λαών. Ένας σκοπός αυτής της συμμαχίας και των στρατηγικών σχέσεων είναι και η εξάλειψη του ΡΚΚ. Το σχέδιο σκοπεύει κυρίως στο να ενώσει τους Μπαρζανί, Ταλαμπανί και το τουρκικό κράτος και να τους κινητοποιήσει σε κοινό αγώνα εναντίον του ΡΚΚ.

Ο παραλληλισμός Σιωνισμού και Κεμαλισμού

Η σχέση μεταξύ του σιωνιστικού καθεστώτος και του κεμαλισμού εγκαινιάζεται ήδη από την ίδρυση του τουρκικού κράτους. Το καθεστώς της Άγκυρας πάντα υπενθυμίζει ότι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ ήταν η Τουρκία.

Οι επίσημες ιδεολογίες των δύο χωρών, ο σιωνισμός στο Ισραήλ και ο κεμαλισμός στην Τουρκία είναι ρατσιστικές και στηρίζονται στη θεωρία της «ανώτερης φυλής». Την Τουρκία, από πλευράς του Ισραήλ, πρέπει να την θεωρήσουμε ως κομμάτι της Περιφερειακής Στρατηγικής {«Periphery Strategy») των χρόνων του ’50. Δηλαδή στρατηγικής που αποσκοπεί να στριμώξει σε μια γωνιά τις αραβικές χώρες και να τις εξουδετερώσει ως κίνδυνο για το Ισραήλ. Το Ισραήλ δίνει στην Τουρκία τα όπλα που θέλει, της διδάσκει τον ειδικό πόλεμο, της δίνει πληροφορίες και, σε ανταπόδοση, θέλει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τον εναέριο χώρο της εναντίον της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν, να διευρύνει τις επιχειρήσεις αντικατασκοπείας εναντίον των Αράβων που ζουν στην Τουρκία και κάθε είδους πληροφορία για τις τρεις προαναφερόμενες χώρες. Η Τουρκία, χωρίς να διστάσει και χωρίς να αντιδράσει, του παρέχει όλες αυτές τις δυνατότητες. Είναι βέβαιο ότι ο κεμαλισμός, αν δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα επιβίωσής του στην Τουρκία, δεν θα έπαιρνε τέτοια ρίσκα.

Η Τουρκία δίνει στους πράκτορες της Μοσσάντ τη δυνατότητα να εισχωρήσουν στους αραβικούς πληθυσμούς της Αλεξανδρέττας και να οργανώνουν από εκεί επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας. Επίσης, στα σύνορα με το Βόρειο Κουρδιστάν, παρέχει σταθμούς παρακολούθησης των στρατιωτικών κινήσεων της Συρίας. Δίνει ακόμα στο Ισραήλ τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τις αεροπορικές βάσεις στο Κουρδιστάν καθώς και τη στάθμευση ισραηλινών αεροπλάνων εκεί. Το Ισραήλ έτσι μ’ ένα σμπάρο κτυπάει δύο τρυγόνια. Από τη μία πλευρά κερδίζει εκατομμύρια δολάρια από την πώληση όπλων στην Τουρκία και από την άλλη συμπεριλαμβάνει την Τουρκία σαν πεδίο ελιγμών στα στρατιωτικά του παιχνίδια.

Σημειώσεις

1.         Το σκάνδαλο που συγκλονίζει εδώ και δύο χρόνια την Τουρκία όταν μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα βρέθηκαν μαζί ένας εκτελεστής της τουρκικής μαφίας και ηγέτης των γκρίζων λύκων, ένας βουλευτής του κόμματος της Τσι-λέρ, ένας διευθυντής της αστυνομίας και ένα., μοντέλο. Το ατύχημα αυτό αποτέλεσε την αφορμή της αποκάλυψης των σχέσεων μαφίας, γκρίζων λύκων και κράτους.

2.         Το ’96 η Τουρκία και το Ισραήλ υπέγραψαν πρωτόκολλο στρατιωτικής εκπαίδευσης και έρευνας, ανανέωσης των F-Jets και πωλήσεων όπλων από το Ισραήλ για τα επόμενα 25 χρόνια, συνολικής αξίας 150 δισ. δολ. Οι εισαγωγές-εξαγωγές ανάμεσα στις δύο χώρες έφτασαν τα 6 δια. δολ. για το 1997. Η Τουρκία έχει γίνει η πρώτη χώρα στις προτιμήσεις των Ισραηλινών τουριστών με 420.000 τουρίστες για το 1997 (δεύτερη η Αίγυπτος με 310.000).

3.         Τα τουρκικά φύλα, στην κάθοδο τους προς το Ιράν, συναντήθηκαν με τους Εβραίους που έμεναν σ’ αυτές τις περιοχές. Το κράτος «Καρακιτάι» ήταν κοινό κράτος τουρκικών και εβραϊκών φυλών της περιοχής. Το 1363, ο Σουλτάνος Μουράτ, έδωσε σε αστούς Εβραίους της Οθωμανικής επικράτειας, τη δυνατότητα να συγκροτήσουν μία εμπορική εταιρία με το όνομα «Αχί Λοντζαλα-ρί». Στην πραγματικότητα η Οθωμανική αυτοκρατορία τους παραχώρησε τη χρηματοδότηση ενός μέρους του οθωμανικού στρατού, του Καπικουλού (κεντρικός στρατός). Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η τουρκική αστική τάξη οργανώθηκε κατά μεγάλο μέρος από το εβραϊκό κεφάλαιο. Ανάμεσα στα 1920-24, περισσότερες από 100 ξένες εταιρίες, το 60% των οποίων εβραϊκής ιδιοκτησίας, ανέλαβαν την ανοικοδόμηση της υποδομής της Τουρκίας (κυρίως τις τράπεζες, τους σιδηρόδρομους και τα εργοστάσια). Περίπου 25 τράπεζες, των οποίων το κεφάλαιο ήταν 80% εβραϊκό, είχαν κεφάλαιο 129 εκ. τουρκικές λίρες, ενώ οι τουρκικές τράπεζες Οθωμανικής προέλευσης είχαν κεφάλαιο 18 εκ.τ.λ. (Για τις πληροφορίες των σημ. 2 και 3, βλ. Kayser Areh, «Η ιστορικότητα των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων»),

4.         Εβραϊκής καταγωγής, όπως και οι υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας της Αμερικής Μαντλίν Ολμπράιτ και Γουίλιαμ Κοέν.

Μετάφραση Δημήτρης Λειβαδίτης

*Το κείμενο αυτό αποτελεί μετάφραση άρθρου της εφημερίδας Serxwebun (Ανεξαρτηοία), κομματικού οργάνου του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιοτάν (ΡΚΚ), φυλ. 193, Ιανουάριος ’98.

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Αρέσει σε %d bloggers: