Βομβαρδισμός της Αμμοχώστου κατά την Τουρκική Εισβολή το 1974
του Δρ. Στέφανου Μανώλη
Αν δεν υπάρχουν εχθροπραξίες στην Κύπρο ή στον Ελλαδικό χώρο μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων μετά την Τουρκική εισβολή και κατοχή του 36,2% του κυπριακού εδάφους, είναι γιατί έχουμε ένα νέο σημείο ισορροπίας. Είναι όπως οι τιμές και οι ποσότητες αγαθών στην Οικονομική Επιστήμη βρίσκουν σημείο ισορροπίας, εκεί που οι δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης θα το καθορίσουν. Έτσι και στην Κύπρο, 51 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή, πλην εξαιρέσεων (αντικατοχική πορεία γυναικών 1989, δολοφονίες Ισαάκ και Σολωμού 1996), εφόσον υπάρχει ειρήνη και ηρεμία στο νησί, η παρούσα κατάσταση είναι το νέο σημείο ισορροπίας. Ντόπιοι, ομοεθνείς και ξένοι το έχουν ουσιαστικά αποδεχτεί. Ακριβώς όπως έχει συμβεί με την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Ίμβρο, την Τένεδο, τη Β. Ήπειρο. Η παρούσα κατάσταση είναι αποδεκτή, εμμέσως πλην σαφώς, τουλάχιστον από την προηγούμενη και την τωρινή γενιά, ως ένα νέο σημείο ισορροπίας.
Γι’ αυτό άλλωστε και σπεύδει ο κ. Χριστοδουλίδης με όλη τη συνοδεία του, να «συζητήσει τρόπους άρσης του αδιεξόδου», όπως ακριβώς έκαναν και οι προκάτοχοι του για μισό αιώνα. Όπως ακριβώς πράττει και ο κ. Μητσοτάκης με τη συνοδεία του, και όπως έκαναν και οι προκάτοχοι του μετά το 1974. Βέβαια Χριστοδουλίδηδες και Μητσοτάκηδες είναι που θέλει και ο λαός. Ο λαός τους ανεβάζει και τους στηρίζει ή ανέχεται, από τότε που θυμόμαστε, και πιο πριν. Ας γίνει ένα γκάλοπ στον ελληνικό πληθυσμό σε Ελλάδα και Κύπρο, κι ας ερωτηθεί ο σύγχρονος Έλληνας για το ποιο θεωρούν ως υπέρτατο στόχο της ζωής τους, για ποιο πράγμα ή ιδανικό σπαταλάνε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους, σε τί στοχεύουν βαθύτερα; Είναι για παράδειγμα η απελευθέρωση σκλαβωμένων εδαφών ο μεγάλος εθνικός στόχος, με πρώτη στη λίστα την Κύπρο; Από θρησκευτικής άποψης, ο μεγάλος στόχος είναι να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι εξυψώνοντας συστηματικά το πνεύμα και τη ψυχή μας; Οικογενειακά ο προορισμός είναι να βγάλουμε άξια τέκνα της πατρίδας, του έθνους, των παραδόσεων και της θρησκείας μας; Πολύ αμφιβάλλω ότι τα παραπάνω αποτελούν ιδανικά για τις πλείστες ελληνικές οικογένειες ανά το πανελλήνιο.
Τί πρέπει να γίνει; Ο ελληνισμός παράλληλα με τον υλικό στρατιωτικό εξοπλισμό σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, θα πρέπει να ξεκινήσει και στα δύο ελληνικά κράτη (Ελλάδα και Κύπρο) έναν συστηματικό και μακρόπνοο ιδεολογικό εξοπλισμό του λαού με ιδέες που να ατσαλώσουν τη θέληση του και το φρόνημα του, έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα, όταν οι συγκυρίες είναι ευνοϊκές ή όταν μας πιέσει τόσο πολύ η επεκτατική Τουρκία, είτε στην Κύπρο είτε στο Αιγαίο είτε στη Θράκη, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να πετύχουμε μια αποφασιστική νίκη που θα αλλάξει την ηττοπάθεια τουλάχιστον μισού αιώνα και θα αναγκάσει την ‘πολλή’ Τουρκία να σέβεται την γειτονιά της.
Εν τέλει, ας μας εξηγήσουν όλοι αυτοί που μας κυβερνούν εδώ και δεκαετίες σε Ελλάδα και Κύπρο, γιατί εξαιρείται ο πόλεμος από τις επιλογές όταν η μισή μας πατρίδα (Κύπρος) είναι σκλαβωμένη, λεηλατημένη, ατιμασμένη. Γιατί δεν μπαίνει και αυτή η επιλογή ως εναλλακτική όταν η πρώτη επιλογή μέσω διαπραγματεύσεων, όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, τόσα χρόνια, αλλά μάλλον το διογκώνει (εποικισμός, αλλοίωση δημογραφίας, καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς, λήθη). Ας μας εξηγήσουν λίγο βαθύτερα. Γιατί αποκλείεται ο πόλεμος, αν σωστά προετοιμαστείς και για αυτό κι αν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν; Τί είναι αυτό που μας περιορίζει μόνο σε ειρηνικά μέσα και διπλωματία; Δηλαδή ο εχθρός (Τουρκία) όταν ξέρει εξ’ αρχής ότι εσύ μόνο με παρακάλια ζητάς το τί ζητάς, τί θα κάνει; Πόσο σοβαρά θα σε πάρει; Στο ερώτημα πολλών ανά το Πανελλήνιο «μα τί, θα κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία;», η απάντηση θα πρέπει να είναι «Ναι, αν χρειαστεί, κι αν όλα τα υπόλοιπα αποτυγχάνουν, κι αν προετοιμαστούμε σωστά και καραδοκούμε (όπως έκαναν και εκείνοι – 1974), τότε ίσως χρειαστεί να πάμε και σε πόλεμο με την Τουρκία». Άλλωστε τα είπαν πολύ καλύτερα από εμάς τους σύγχρονους, άλλοι, μάλλον καλύτεροι από μας: «Τη λεφτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια, τήνε παίρνουν, με τα δικά τους χέρια, μοναχοί» (Κώστας Βάρναλης).
Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου
s.manolis@sms.ed.ac.uk
