Απόντος τώρα του Κυπριακού από τα προεκλογικά, η Αννίτα Δημητρίου (ΔηΣυ) επανεκλέγηκε για δεύτερη 5ετή θητεία Πρόεδρος της Βουλής. Σ’ εκείνες τις εκλογές που είχαν υπερ-κυριαρχήσει οι αντιμαχίες για το Κυπριακό, τον Δεκέμβριο 1985, μεταξύ «Ενδοτικών» και «Απορριπτικών», από τους δεύτερους είχε εκλεγεί ΠτΒ ο Βάσος Λυσσαρίδης. Όταν η Αννίτα ήταν τότε μόλις 50 ημερών νεογέννητο βρέφος. Η τύχη της είχε επιφυλάξει το προνόμιο να είναι η πρώτη Γυναίκα στην προεδρία της Βουλής…
του Λάζαρου Μαύρου
ΔΕΝ στερείται αλήθειας η διαπίστωση ότι στις προεκλογικές αντιμαχίες αφέθηκαν απ’ έξω, για πρώτη φορά τόσο πολύ, οι όποιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις «γραμμών» για το Κυπριακό. Τι σημαίνει αυτό το γεγονός; Πού να οφείλεται ίσως και τι δείχνει άραγε; Οι εκλογές της 24ης Μαΐου, δέκατες τρίτες στην ιστορία της – διασωζόμενης εις πείσμαν της Τουρκίας – Κυπριακής Δημοκρατίας, ανέδειξαν την νέας συνθέσεως Βουλή. Προχθές Πέμπτη 4 Ιουνίου 2026, στην πρώτη συνεδρίαση της ολομέλειάς της, επανεξελέγη, για 2η θητεία Πρόεδρος της Βουλής η 40χρονη πρόεδρος του ΔηΣυ Αννίτα Δημητρίου.
– Πρώτη στην ιστορία γυναίκα που ανήλθε στο αξίωμα ΠτΒ, είχε γεννηθεί μόλις 50 ημέρες πριν από τις 5ες στην ιστορία βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 1985.
– Σε εκείνες τις εκλογές πρώτο, κυρίαρχο όλων των άλλων, θέμα, ήσαν οι σφοδρές προεκλογικές αψιμαχίες για το Κυπριακό. Με επίκεντρο τους «Δείκτες Κουεγιάρ», όπως τιτλοφορήθηκαν οι άτυπες ιδέες και προτάσεις που είχε υποβάλει για τις «διακοινοτικές» συνομιλίες «λύσης» του Κυπριακού ο τότε Περουβιανός Γ.Γρ. του ΟΗΕ Ξαβιέ Πέρεζ ντε Κουεγιάρ. Ήταν κι ο λόγος που ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Σπύρος Κυπριανού διέλυσε και τη συμμαχία του με το ΑΚΕΛ διά της οποίας είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 1983.
– Στο σκηνικό τής επί του Κυπριακού μείζονος διαφωνίας, απ’ τη μιά πλευρά ήσαν οι χαρακτηριζόμενοι από τους αντιπάλους τους «Ενδοτικοί» του ΔηΣυ μ’ επικεφαλής τον Γλαύκο Κληρίδη και του ΑΚΕΛ με τον Εζεκία Παπαϊωάννου. Απ’ την άλλη οι λεγόμενοι «Απορριπτικοί» μ’ επικεφαλής τον ΠτΔ και του ΔηΚο Σπύρο Κυπριανού σε συμμαχία με την τότε Ένωση Κέντρου του Τάσσου Παπαδόπουλου και η ΕΔΕΚ του Βάσου Λυσσαρίδη.
– Το σημαντικότερο εκείνων των εκλογών ήταν η πτώση του ΑΚΕΛ στην τρίτη θέση, η άνοδος του ΔηΚο σε δεύτερη δύναμη και η εκλογή στην προεδρία της Βουλής του Λυσσαρίδη.
ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ βέβαια εξακολούθησε να βρίσκεται ψηλά στις προεκλογικές αντιπαλότητες, όχι όμως ως το μοναδικό πλέον θέμα, στις έκτοτε αναμετρήσεις των διαδοχικών προεδρικών και βουλευτικών εκλογών.
– Ιδίως υπό το κλίμα που διαμορφωνόταν κυρίως στην πορεία των «διακοινοτικών» και άλλων συνομιλιών, με τις κατά καιρούς εμφανιζόμενες «πρωτοβουλίες» των τότε Γ.Γρ. του ΟΗΕ, όπως η «Δέσμη Ιδεών» του Αιγύπτιου Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι το 1992 και το «Σχέδιο Ανάν» το 2002 του Κόφι Ανάν από την Γκάνα, το οποίο απορρίφθηκε με 76% στο Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004.
– Ήταν και η πρώτη φορά που ο κυπριακός λαός κλήθηκε ν’ αποφασίσει άμεσα, απ’ ευθείας και ιδιοχείρως μέ ένα «Ναι» ή «Όχι» για το Κυπριακό. Και η πρώτη φορά που μέγα μέρος των ψηφοφόρων – «έκαστος αυτοκράτωρ της δικής του ψήφου» – έδειξαν «ανυπακοή» στις αποφάσεις επί του εθνικού ζητήματος των δικών τους κομματικών ηγεσιών.
Τελευταία μέχρι σήμερα «περίπτωση» του Κυπριακού ήταν το ναυάγιο της λεγόμενης Πενταμερούς στο ελβετικό Κραν Μοντανά 7η Ιουλίου 2017 για το «Πλαίσιο Γκουντέρες», απ’ τ’ όνομα του και νυν Γ.Γρ. του ΟΗΕ Πορτογάλου Αντόνιο Μανουέλ ντε Ολιβέιρα Γκουτέρες…
ΑΠΟΛΥΤΩΣ φυσιολογική δικαιούται να κριθεί η διαπιστωθείσα τώρα απουσία του Κυπριακού από τις προεκλογικές προτεραιότητες των κομματικών σχηματισμών, για προφανείς λόγους οι οποίοι πάντως δεν ομολογούνται εισέτι από τους πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος:
– Αφ’ ενός επειδή πράγματι εξάντλησαν φαίνεται τα όρια τους οι παλαιόθεν καλλιεργηθείσες ψευδαισθήσεις, πλάνες και αυταπάτες, ότι θα επείθετο δήθεν, ή θα εξαναγκαζόταν (από ποιούς;) η από το 1974 διά πολέμου Κατακτητής των βορείων εδαφών της Κύπρου και διεθνώς θωπευόμενη Τουρκία, ώστε να υποχωρήσει από τα «κεκτημένα» της και να συγκατανεύσει σε «αμοιβαίως αποδεκτή», δίκαιη ή έστω υποφερτή, λύση του Κυπριακού. Ή ότι θα εξαναγκαζόταν ο Ελληνισμός να υποταχθεί τελικά σε «λύση» διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ώστε να νομιμοποιήσει με την υπογραφή του τα «τετελεσμένα» του Αττίλα και να παραδώσει ολόκληρη την Κύπρο ως «ισοτίμως συγκυριαρχούμενο» από το κατοχικό Ψευδοκράτος, προτεκτοράτο της Τουρκίας.
– Αφ’ ετέρου διότι μέχρι τώρα δεν κατόρθωσε ν’ αναδειχθεί κάποιος πολιτικός σχηματισμός, με μίαν άξια να πείσει σημαντικά ποσοστά των ψηφοφόρων πρόταση εξόδου από το αδιέξοδο του Κυπριακού και για μια άλλη, διαφορετική και αποτελεσματικότερη στρατηγική ανατροπής της τουρκικής κατοχής.
ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΣ μοιάζει ο ισχυρισμός ότι ο λαός βρίσκεται σε… νήδυμο ύπνο για το Κυπριακό. Ορθότερο μάλλον είναι ότι, όλοι σχεδόν έχουν συνείδηση του παρατεινόμενου επί 52 ήδη χρόνια ανυπέρβλητου αδιεξόδου όλων των μέχρι τώρα διαδικασιών που δοκιμάστηκαν και ουδείς είναι βέβαιος πως κατέχει το μαγικό ραβδί για ριζική αλλαγή των πραγμάτων. Για έναν κύριο και, καθοριστικότερο όλων των άλλων, λόγο και αιτία:
– Η τουρκική επεκτατική πολιτική εναντίον του Ελληνισμού στην Κύπρο και στο Αιγαίο διαχρονικά παραμένει πεισματικά και επίμονα αναλλοίωτη και μεθοδικά εντεινόμενη. Είτε κυβερνούν στην Άγκυρα οι Κεμαλιστές, όπως μέχρι το 2002, είτε από τότε έως τώρα οι Ισλαμιστές με την μονοκρατορία Ερντογάν, η νεο-οθωμανική στρατηγική πρυτανεύει ανυποχώρητα. Και αποτελεί ολοφάνερα την μόνιμη απειλή σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδος.
– Έναντι της τουρκικής απειλής, μόνο η διαρκής ανόρθωση της Αποτρεπτικής Ισχύος του Ελληνισμού δύναται να την ανακόπτει. Έτσι ώστε Αθήνα και Λευκωσία, απ’ τη μια, να μην συρθούν σε υποταγή στις απαιτήσεις της Άγκυρας κι απ’ την άλλη, αξιοποιώντας με δεξιοτεχνία τις ραγδαίως ρέουσες διεθνείς συγκυρίες στην περιοχή και στον κόσμο να στοχεύουν, με εμπραγμάτως αυξανόμενες δυνατότητες σε επωφελέστερους Συσχετισμούς Ισχύος.
– Τα πεπραγμένα των τελευταίων ετών, με συναριθμούμενα τα επιμέρους επιτεύγματα του Ελληνισμού στις τρέχουσες περιστάσεις που επικαθορίζουν ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, δείχνουν πειστικά στην Άγκυρα ότι δεν μπορεί να εποφθαλμιά την μετατροπή Ελλάδος και Κύπρου σε μιά κάποια… νέα Συρία. Ουδείς γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα. Μόνο σίγουρο είναι (και διαιώνιο) ότι πράγματι η ισχύς των εκάστοτε Αξιών του Διεθνούς Δικαίου συναρτάται αναπόσπαστα με την αξία της Ισχύος κάθε κράτους. Και αυτή η Ισχύς αυξάνει και ενδυναμώνει άκαμπτη την Αντίσταση του Ελληνισμού…
Λάζ.Μαύρος
