του Γιώργου Ρακκά
Το αξιοσημείωτο στην συζήτηση που συνοδεύει κάθε χρόνο την θλιβερή επέτειο των Ιμίων, είναι ότι δεν έχει μετακινηθεί αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ανακυκλώνεται κατά κάποιο τρόπο ένα σύστημα φαινομενικά μόνον αντιτιθέμενων «παρατάξεων» και νοοτροπιών το οποίο οδήγησε τότε στο χειρότερο δυνατό σενάριο για την εκδήλωση και την εκτόνωση της ελληνοτουρκικής κρίσης.
Η «τέλεια καταιγίδα» του φιάσκου των Ιμίων προέκυψε από την αλληλεπίδραση ενός σημιτισμού που ελέω παγκοσμιοποίησης και μεταεθνισμού απλά επιθυμούσε να δραπετεύσει από την γεωγραφία και την ιστορία της χώρας, με το να καμώνεται ότι η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση είναι «παρεξήγηση», και μιας (και εσωτερικής μέσα στο ΠΑΣΟΚ) αντιπολίτευσης που ο στόμφος της για τα εθνικά ήταν άνευ αντικρίσματος και τον είχε για εσωτερική κατανάλωση.
Τριάντα χρόνια μετά την αντιπαράθεση αυτήν θα λέγαμε ότι την έχει λύσει η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων. Τότε καμωνόταν ότι αντιπαρατίθενται ένας ευρωκεντρικός μεταρρυθμισμός με έναν εθνοκρατικό ευρωσκεπτικισμό. Στην πράξη, όμως, σε επίπεδο νοοτροπιών και ιδεολογικών τοποθετήσεων ήταν σαν να συγκρούονται ο… ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ –ο εθνομηδενισμός της αστακομακαρονάδας με τον πατριωτισμό του τριωδίου. Δύο δεκαετίες μετά αυτές οι δυνάμεις συγκυβέρνησαν…
Η δε πραγματικότητα αποφάνθηκε ότι ευρωπαϊκή και εθνική κυριαρχία, δεν αλληλοαναιρούνται, αλλά πάνε πακέτο. Ότι το μόνο ενδεχόμενο της ισχυρής και κατάλληλα θωρακισμένης Ελλάδας είναι μέσα σε μια ισχυρή Ευρώπη. Και ότι ο δρόμος για τα δύο, σημαίνει αποκήρυξη όλων των εσωτερικών αναχρονισμών και του μικροελλαδισμού και της υιοθέτησης ενός προτάγματος ριζικών μεταρρυθμίσεων που να εκτείνεται από το κράτος και την αποκέντρωση, μέχρι την βιομηχανία, την άμυνα, τις σχέσεις με την διασπορά, και βέβαια την στρατηγική της χώρας προς τα έξω.
Το πρόβλημα είναι ότι η εσωτερική πολιτική κατάσταση και συζήτηση υπολείπεται της πραγματικότητας, και των όσων έχει να μας πει. Τριάντα χρόνια μετά, η αντιπαράθεση γίνεται στα ίδια και στα ίδια, ενώ θα έπρεπε να τα έχουμε ξεπεράσει.
Διαβάζει κανείς την επικαιρότητα σε σχέση με τα Ελληνοτουρκικά, τα σχόλια που έκανε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος σε φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη: «Χρειαζόμαστε θεσμοθετημένη αποκλιμάκωση. Χρειαζόμαστε μόνιμα κανάλια για την πρόληψη συμβάντων. Χρειαζόμαστε ανοιχτές γραμμές άμεσης επικοινωνίας σε πραγματικό χρόνο. Χρειαζόμαστε πρωτόκολλα για αλληλεπιδράσεις στον αέρα και στη θάλασσα. Χρειαζόμαστε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που να είναι λειτουργικά. Χρειαζόμαστε αναθεώρηση της εφαρμογής και μετρήσιμα αποτελέσματα. Η εμπιστοσύνη δεν δηλώνεται μία φορά. Η εμπιστοσύνη χτίζεται μέσω της συνέπειας και της προβλεψιμότητας. Και υπάρχει επίσης η ψυχολογική διάσταση της ασφάλειας. Η ασφάλεια δεν είναι μόνο δυνατότητες και σκληρή ισχύς. Είναι επίσης ήπια ισχύς».
Οι τοποθετήσεις αυτές δεν είναι μόνον του Δ. Αβραμόπουλου, αλλά ελέω αδράνειας –για να μην πούμε αρτηριοσκλήρωσης– εκφράζουν παγίως μια συνιστώσα της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ιθύνουσας τάξης. Κάνουν αυτοί ότι δεν βλέπουν τον τουρκικό 21ο αιώνα που έχει ως συστημική του προϋπόθεση την δορυφοριοποίηση της Ελλάδας, την ουσιαστική ένταξη του Ερντογάν στην «διεθνή των απολυταρχιών», και στην Ευρασιανική σύμπραξη που επιδιώκει μια Ευρώπη αποδυναμωμένη, και εκβιαζόμενη.
Αυτή η θέση είναι όχι μόνον εθνικά, αλλά και ευρωπαϊκά αυτοκτονική. Όμως πρόκειται για πανευρωπαϊκό πρόβλημα. Ένα κομμάτι από την άλλοτε κραταιά «συναίνεση του Βερολίνου», που εξέφραζε η πολιτική της Μέρκελ, έχει πλέον διολισθήσει σε θέσεις μάλλον ευρωαποδομητικές. Έτσι από τον πολυπολιτισμό, έφτασε να προπαγανδίζει την ισλαμοποίηση της Ευρώπης. Και την άποψη ότι το «εμπόριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο», την έχει μεταβάλει σε ανοιχτό φιλορωσισμό, και αποδοχή της ρωσικής αξίωσης για τον έμμεσο έλεγχο της Ανατολικής Ευρώπης. Δεν είναι μόνο κόμματα στα όρια του συστήματος. Είναι ΜΜΕ, εφοπλιστές, βιομήχανοι και στελέχη της «καθωσπρέπει» πολιτικής τάξης. Στην υπόλοιπη Ευρώπη λένε αυτά. Εδώ, έχουν εμμονή με τις ευρύτερες «ευκαιρίες» που θα ανοίξουν μέσα από μια ελληνοτουρκική σύμπραξη. Η οποία στην πραγματικότητα, θα μεταβάλει την Ελλάδα από ευρωπαϊκή χώρα σε ευρωτουρκικό χώρο.
Χάθηκε και χάνεται πολύτιμος χρόνος. Αντί να αναπτύξουμε μια κουλτούρα και μια στρατηγική θωράκισης της χώρας –με όλες τις διαστάσεις που πλέον εμπίπτουν στην διευρυμένη αλλά συμπαγής έννοια της ασφάλειας, από το νερό και την αγροτική παραγωγή, μέχρι την ενέργεια, την βιομηχανία, την άμυνα και την διπλωματία, καθηλωνόμαστε εδώ και 30 χρόνια σε μια συζήτηση για το εάν η Τουρκία είναι απειλή ή όχι.
Στηρίξτε το Άρδην κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
