του Διδύμιου
Το κόμμα δυσκολεύεται. Δεν φτιάχνει ατζέντα, δεν ακούγεται, μόνο μια κλαψιάρικη βραχνάδα του αρχηγού βγαίνει.
Κι όμως ο αρχηγός στον κόσμο του. Ξανάπιασε πάλι το γαϊτανάκι των υποκλοπών. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί το ίδιο τροπάρι. Αυτοθυματοποίηση και μονοθεματικός. Ενώ ξέρει ότι αυτό δεν κάνει γκελ στην κοινωνία, δεν του προσθέτει πόντους.
Απανωτά τα λάθη του. Τέτοιες ώρες που το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται, που νοιώθει την ανάσα του Τσίπρα, …έσκασε και το θέμα με το ακίνητο του και το κόμμα γυρίζει πάλι πίσω. Βαρίδι πια ο ίδιος για το ΠΑΣΟΚ. Ο πιο ακατάλληλος για αρχηγός. Τόσο αδύναμος, ώστε δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του, έχει την μισή δημοφιλία του κόμματος.
Είκοσι μήνες αρχηγός της αντιπολίτευσης από σπόντα, χωρίς αμφισβητίες, χωρίς κάποιος να έχει ξεχωρίσει, κι όμως η βελόνα ακούνητη. Ένας πολιτικός λόγος που εξαντλείται στις υποκλοπές και στο ….να φύγει ο Μητσοτάκης. Λάθη επί λαθών από μια ηγεσία φθαρμένη, που προσπαθεί με θυμό να διεγείρει αντιδεξιά αντανακλαστικά κατά της κυβέρνησης. Και ….νεύρα, πολλά νεύρα. Ένα ύφος παραπονιάρικο, μόνιμα αδικημένος. Σ’ ένα διαρκή αγώνα παρελθοντολογίας, μήπως παλινορθώσει ένα brand που έχει ….ξεθωριάσει.
Όλα αυτά και πολλά ακόμα ενώ ο Τσίπρας έρχεται με φόρα. Με την εσωστρέφεια από τις κακές μετρήσεις και την εμφάνιση των νέων κομμάτων, να επιστρέφει. Γκρίνια, φωνές, διεύρυνση για κλάματα, πλασαρίσματα μια με την Ζωή μια με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά με τους κεντρώους πια χαμένους. Όλα μυρίζουν μια αδιέξοδη κομματίλα. Δυσκολεύεται να γράψει ως ηγέτης και δεν έχει πια σύμμαχο τον χρόνο. Και όμως τη μια λανσάρεται ως μετριοπαθής και την άλλη το παίζει….πράσινος Τσίπρας. Βλέποντας και τις δημοσκοπήσεις που τον βυθίζουν ρίχνει μπαλοθιές κατά της κυβέρνησης. Δεν μπορεί δυστυχώς να τραβήξει το κάρο της αντιπολίτευσης. Ο λαϊκισμός του, η εργαλειοποίηση υποθέσεων, η καταστροφολογία και η τοξικότητά του χωρίς να δείχνει κυβερνησιμότητα, του αφαιρούν πόντους. Διαρκώς καταγγέλλει, μιλάει για συμμορία και Καμόρα ακόμα κι αν έχει σκελετούς με κουμπάρους και ο ίδιος είναι πιασμένος με την γίδα στην πλάτη. Ένας ρηχός λαϊκισμός, ειρωνείες και προσβλητικά σχόλια που του προσδίδουν πολιτική ελαφρότητα. Ανακυκλώνει την πόλωση και βουλιάζει το κόμμα στον πολιτικό λαϊκισμό.
Το σίγουρο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να κερδίσει έστω με μια ψήφο. Κι ο Ανδρουλάκης για μια ακόμη φορά θα βλέπει τα τρένα να περνούν. Γιατί τα έκανε όλα λάθος. Έχασε απ’ τον Μητσοτάκη, απ’ τον Κασσελάκη, μέχρι κι απ’ τη Ζωή βρέθηκε πίσω και τώρα βλέπει τις πλάτες του Τσίπρα και έρχεται και η Καρυστιανού. Κι όμως επιμένει στην ίδια λανθασμένη συνταγή στρατηγικής. Γι’ αυτό οι πολίτες τον έχουν στα…τάρταρα. Δεν τόχει το παιδί, δεν κάνει για πρωθυπουργός. Δεν κάνει το κλικ στην κοινωνία, οι ευκαιρίες χάθηκαν, το momentum τώρα εκλείπει και οι νέες συνθήκες θα είναι δυσμενέστερες για το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει το πολιτικό εκτόπισμα ο Ανδρουλάκης, δεν εμπνέει ούτε το κόμμα ούτε την κεντροαριστερά. Καμιά οραματική πρωτοβουλία, παλιομοδίτικο ύφος που ακινητοποιεί το κόμμα. Εγκλωβισμένος στο παρεάκι και δίχως παραγωγή πολιτικής θα ξαναχάσει και το κόμμα θα βολοδέρνει. Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει. Πέντε χρόνια αρχηγός και κάθε χρόνο από ένα πόντο. Καμιά τόλμη, καμιά μαχητικότητα, καμιά νέα ιδέα. Χαμένες επιμονές σε εξεταστικές και συνθηματολογίες.
Νευρικός και περιχαρακωμένος στους τριτοτέταρτους πραιτοριανούς του αναζητεί από τώρα δικαιολογίες σε απέλπιδες προσπάθειες διάσωσής του. Ξέρει ότι θα φύγει σαν αποτυχημένος, ότι δεν έφερε τον ήλιο τον πράσινο ψηλά.
Συνθηκολογημένος και μοιραίος θα παραδώσει ένα κόμμα φάντασμα…
