Uncategorized

Η Ελλάδα, το ευρώ, η Ευρώπη

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΕΥΡΩ Η ΕΥΡΩΠΗ
ΕΥΡΩΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ

του Γιώργου Καραμπελιά
Σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο, η Ελλάδα ενσωματώθηκε σταδιακώς στην Ενωμένη Ευρώπη και στο «ευρωπαϊκό όνειρο». Απέναντι στην εκ νέου ανάδυση της τουρκικής απειλής, μετά την κατοχή της Κύπρου, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου και των κοινωνικών δυνάμεων, προσχώρησε στην πραγματικότητα μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης, που πραγματοποιούνταν μονομερώς, με αφετηρία τη Δυτική Ευρώπη. Αρχικώς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, εν τέλει δε, μετά την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης, και το μεγαλύτερο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς, προσχώρησαν στην «ευρωπαϊκή ιδέα». Αρχικώς εξ ανάγκης, εν συνεχεία από συμφέρον (μέσα από τη ροή ευρωπαϊκών προγραμμάτων, μιζών, επιδοτήσεων κ.ο.κ.) και τέλος από ιδεολογία (ο ευρωπαϊσμός ως υποκατάστατο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας), σταδιακώς, το σύνολο των ελίτ (πολιτικών, οικονομικών και κυρίως πνευματικών) προσχώρησε σε έναν ευρωπαϊσμό που δεν τον έβλεπε ως συμπλήρωμα και επέκταση της ελληνικής ιδιοπροσωπίας αλλά ως την καταστροφή της και την αντικατάστασή της από τον ευρωπαΪσμό. Γι’ αυτό, σταδιακώς, και ιδιαίτερα μετά το 1990, αποκλειστικό όνειρο των Ελλήνων (στο οποίο, μέσω επιδοτήσεων, χρηματιστηρίων, φτηνών δανείων και ταξιδιών στο εξωτερικό) γίνεται η ενσωμάτωσή τους σε μια μυθική, υπερεθνική Ευρώπη. Γι’ αυτό και στο ιδεολογικό πεδίο θα κυριαρχήσει ο εθνομηδενισμός, η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και ο αποεθνικοποιημένος πολυπολιτισμός. Όλα αυτά περπατούσαν, παρά τις αντιφάσεις και τις κρίσεις, λίγο πολύ, έως το 2009, μάλλον ομαλά και απρόσκοπτα και μόνο λίγες δυνάμεις, είτε από την Εκκλησία (αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, Άγιο Όρος, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες 1990 και 2000), είτε από ελάχιστες δυνάμεις των υπολειμμάτων του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» ή της πατριωτικής Αριστεράς, προσπαθούσαν να βάλουν έναν φραγμό σε αυτή τη γενικευμένη παρασιτική ενσωμάτωση στον ευρωπαϊσμό.

Αίφνης, από το 2009 και μετά, αρχίζει η κρίση αυτού του μοντέλου με ταυτόχρονη παροξυστική έξαρση της εξάρτησης μέσω του παραπέρα δανεισμού. Το ελληνικό παράσιτο, μέσα στην κρίση που προκάλεσε στη Δύση η ανάδυση της Ανατολής, και κατ’ εξοχήν της Κίνας, ως του νέου πόλου της παγκόσμιας συσσώρευσης, και η ενίσχυση της ισλαμικής Ανατολής και της Τουρκίας, μπήκε σε βαθιά κρίση.
Αντιμέτωποι με αυτή την κρίση, οι Έλληνες ανακάλυψαν και πάλι αιφνιδίως πως δεν αποτελούν ένα αδιαφοροποίητο, νοτιο-ευρωπαϊκό τμήμα ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συνόλου, αλλά ότι αποτελούσαν ένα εθνικό σύνολο το οποίο μπήκε σε πολύ βαθύτερη κρίση από την υπόλοιπη Ευρώπη και από το οποίο η νέα γερμανική Ευρώπη απαιτούσε την άμεση αποπληρωμή, εδώ και τώρα, του παρασιτικού χαρακτήρα της ενσωμάτωσής της. Οι Έλληνες θα έπρεπε να καταστρέψουν κοινωνικές δομές και βιοτικό επίπεδο, θεμελιωμένα στην παρασιτική υφή της οικονομίας τους, και να «προσαρμοστούν» βίαια στην πραγματικότητά τους. Διαφορετικά, ο «ΑMEA» χειρουργός απειλούσε να τραβήξει βίαια το οξυγόνο, στη διάρκεια της επέμβασης. Και αυτό μπορούσε να το κάνει διότι η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος είχαν χάσει, τα προηγούμενα χρόνια, κάθε παραγωγική βάση και είχαν οικοδομήσει ως παράσιτο ένα ψευδο-κοινωνικό κράτος με δανεικά.

Μέσα από αυτή την παρασιτική σύμβαση, ήταν δυνατό στις ανώτερες ελίτ να αναπαράγονται και ανεβάζουν διαρκώς το επίπεδο μιας χωρίς όρια σπατάλης –λέγε με Μύκονο– και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις να απολαμβάνουν παρασιτικά τις παροχές (αγροτικές επιδοτήσεις, κοινωνικό κράτος, ξένοι δουλοπάροικοι-μετανάστες, κλπ.) που διασφάλιζε αυτή η παρασιτική σχέση. Όταν λοιπόν η «Ευρώπη» έχασε τον χαρακτήρα της πηγής εμπορευμάτων, επιδοτήσεων και ευχάριστων ευρωπαϊστικών ιδεολογιών, και επέβαλε στους Έλληνες τη σιδερένια λογική του Εμπόρου της Βενετίας (ή τα χρήματα ή το ανάλογο κομμάτι από τη σάρκα σου), το παράσιτο μπήκε σε κρίση. Ένα μέρος του, προσπαθώντας να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα, φορτώνοντάς τα στους πιο αδύναμους, παραδόθηκε ανοιχτά στους δανειστές. Ένα άλλο τμήμα, που περιλάμβανε και την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων, άρχισε σταδιακώς να εξεγείρεται. Διότι η καταστροφή του παλιού μοντέλου επέφερε ανυπολόγιστο πόνο στους πιο αδύναμους και εξαρτημένους.
Όμως, και αυτή η εξέγερση, εξέγερση ενός λαού που δεν είχε πλέον παραγωγική και πνευματική αυτονομία, ήταν εγκλωβισμένη στα σχήματα μιας πελατειακής εξέγερσης, δηλαδή, ο πελάτης/υποτακτικός δεν αντιπαραθέτει στον κυρίαρχο μια στρατηγική εφικτής ανεξαρτητοποίησης αλλά εκείνη του δύστροπου κακοπληρωτή. Γι’ αυτό και, στα πέντε ή έξι χρόνια της κρίσης, δεν υπήρξαν πραγματικές πολιτικές και οικονομικές προτάσεις σταδιακής οικοδόμησης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου αλλά η διαρκής αναζήτηση «μαγικών λύσεων» αποφυγής της κατάρρευσης του εξαρτημένου παρασιτικού μοντέλου, στο οποίο είχε μάθει να ζει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Γι’ αυτό και το κίνημα των Αγανακτισμένων, στην Ελλάδα, δεν παρήγαγε μια νέα κοινωνική και παραγωγική πρόταση, δεν παρήγαγε κανένα νέο κοινωνικό πρόταγμα, αλλά, απλά και μόνο, την ανέφικτη επιστροφή στο status quo ante, με αποκορύφωμα τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και τη φασιστική υποστροφή της Χρυσής Αυγής.
Το γεγονός, δηλαδή, ότι, εν τέλει, το κίνημα των Αγανακτισμένων κατέληξε στην ανάδειξη στην κυβερνητική εξουσία του δημαγωγού Τσίπρα, μαζί με τα αντάξια εξαπτέρυγά του (Ζωή Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Καμμένος και άλλοι Κατρούγκαλοι), είναι συνάρτηση ακριβώς αυτής της έλλειψης ισχυρών παραγωγικών και αυτόκεντρων δυνάμεων στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Εξ άλλου, η φύση της ταξικής και κοινωνικής συμμαχίας, την οποία εκπροσωπούν, αναδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Κέντρο και άξονάς της, τα ανώτερα στρώματα της διανόησης, των κρατικών και συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, οι πελάτες των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και επιδοτήσεων, και σύμμαχοί τους, λιγότερο ή περισσότερο περιστασιακοί, ένα τμήμα επιχειρηματιών, διατεθειμένων να ολοκληρώσουν την εκπτώχευση της χώρας τους για να την αγοράσουν κοψοχρονιά –το περιβόητο κόμμα της δραχμής–, παρασιτικά και κατεστραμμένα μεσοστρώματα που φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους ευημερία, μέσα από μια φαντασιακή ρήξη με το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και, τέλος, στη βάση της πυραμίδας, ένα μεγάλο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων που, έχοντας πληρώσει ακριβά την κρίση των προηγούμενων χρόνων, ακολουθεί, διαβουκολούμενο, την ψευδο-αντιμνημονιακή συμμαχία.
Απέναντί σε αυτή τη συμμαχία, οι δυνάμεις του αστισμού –παρασιτικού στην πλειοψηφία του εκτός από ένα «καπελωμένο» μικρό παραγωγικό κομμάτι– έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει, τόσο εξ αιτίας της αδυναμίας τους να προτάξουν μια παραγωγική εκδοχή ανασύνταξης της χώρας όσο και, κυρίως, διότι έχουν ήδη εν μέρει δραπετεύσει από τη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους το έχουν βγάλει έξω, καθώς και την πλειοψηφία… των παιδιών τους. Το μεγαλύτερο μέρος των γόνων της αστικής τάξης βρίσκεται εκτός χώρας, εν αναμονή των εξελίξεων, μαζί με τα χρήματά της. Έτσι, στην ουσία, έμεινε στη χώρα, σχεδόν αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, το στρατόπεδο του αντιμνημονίου, το οποίο έπρεπε να διαχειριστεί τη μνημονιακή-παρασιτική πραγματικότητα της χώρας! Είχαμε επισημάνει από παλαιότερα τον τυχοδιωκτικό και τυχάρπαστο χαρακτήρα αυτού του στρατοπέδου, που το ωθούσε, σχεδόν με τη μορφή φυσικού φαινομένου, να αναλάβει την εξουσία, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Και όμως, ήταν προφανές, όπως είχαμε τονίσει αναρίθμητες φορές, πως εξ αιτίας της αδυναμίας του να εφαρμόσει άμεσα τις επιταγές της λιτότητας θα υποχρεωνόταν να μεταβληθεί  στον άμεσο αυτουργό της ολοκλήρωσης της καταστροφής της οικονομίας της χώρας. Διότι η Αριστερά των «12 κοστολογημένων δις» του νεαρού δημαγωγού δεν διέθετε χρόνο προσαρμογής αλλά θα έπρεπε, πολύ σύντομα, είτε να εγκαταλείψει την εξουσία είτε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας χειρότερο από τα προηγούμενα, διότι η οικονομική κατάσταση θα είχε επιδεινωθεί από την παρουσία της και μόνο.
Χρειάστηκαν έξι μήνες οικονομικών και κοινωνικών καταστροφών, που κατέληξαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και στην απειλή «καταστροφής του κράτους», κατά Τσίπρα, για να οδηγηθεί στην Κανόσα των Βρυξελλών, ικέτης του «δώστε ό,τι να ’ναι», «υπογράφω ό,τι να ’ναι», και να κλείσει έτσι, με τον πιο επαίσχυντο και καταστροφικό τρόπο, την εξάμηνη «προσαρμογή» του. Βέβαια, υπάρχει πάντα και η πρόταση του Σόιμπλε, που κλείνει το μάτι στον Λαφαζάνη, για μια συμφωνημένη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Όμως, ο κεντρικός πυρήνας των παρασιτικών στρωμάτων, που συνωθούνται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρει πως η απώλεια της συμμετοχής στην ευρωζώνη, η απώλεια των ΕΣΠΑ, των επιδοτήσεων, της ελευθερίας να στέλνουν τα παιδιά τους απρόσκοπτα στο Λονδίνο και το Βερολίνο, δεν αντισταθμίζεται με τα ωραία μάτια του Λαφαζάνη και την υποστήριξη του ανοιχτού εκπροσώπου του κόμματος της δραχμής, Γιώργου Κουρή. Και θα είναι υποχρεωμένος να επιλέξει. Και θα επιλέξει μάλλον την ίδια την καταστροφή του κόμματός και της ταξικής συμμαχίας που τον ανέδειξε στην εξουσία, συγκροτώντας μια νέα συμμαχία με τον ξέπνοο αστισμό, στον οποίο ο Τσίπρας θα επιχειρήσει να προσφέρει την ηγεσία που αυτός δεν διαθέτει, και πριν κατορθώσει να την αποκτήσει. Όποιος έχει διαβάσει τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη (Καρλ Μαρξ), θα γνωρίζει πώς ένας «μέτριος και ανίκανος πολιτικός», που κατόρθωσε να αποσπάσει την ηγεσία του λαϊκού στρατοπέδου, μετά την ήττα της Επανάστασης του 1848, στη Γαλλία, μεταβλήθηκε εν τέλει στον ηγέτη του παραπαίοντος γαλλικού αστισμού. Σήμερα, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης, ο Τσίπρας πρέπει να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό του: από ηγέτης του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ σε ηγέτη του απειλούμενου ευρωπαϊκού παράσιτου. Με όσες συνέπειες και αν έχει αυτό στο ίδιο το εσωτερικό του κόμματός του.
Έτσι, όμως, θα ανοίξει και ένας καινούργιος δρόμος σταδιακής απομάκρυνσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και του κόμματος της δραχμής, από το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ που, ως εκφραστής των ευρωπαϊστικών, παρασιτικών στρωμάτων, θα παραμείνει συσπειρωμένο γύρω από τον Τσίπρα. Και αυτό θα λάβει χώρα προς δύο πιθανές κατευθύνσεις: Η πρώτη είναι η ένταξή του στο κόμμα της δραχμής, στις διάφορες εκφάνσεις του, από τον Λαφαζάνη μέχρι τη Χρυσή Αυγή, με την απαραίτητη συνδρομή των επιχειρηματικών κορακιών, που θα συνεχίσουν να παραμονεύουν. Η δεύτερη, είναι ο πλέον δύσκολος αλλά μοναδικός ελπιδοφόρος δρόμος, στην κατεύθυνση ενός ενδογενούς, πατριωτικού πόλου, ο οποίος θα ενσωματώσει την απόρριψη του ευρωπαϊστικού παρασιτικού μοντέλου, σε μια ισόρροπη (και, από ψυχιατρική άποψη, ισορροπημένη), πατριωτική εναλλακτική πρόταση συμμετοχής στην Ευρώπη.
Διότι, όπως έχουμε τονίσει, ακόμα και από τη στιγμή που σχηματίστηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η πανουργία της ιστορίας υποχρέωσε τις πιο εθνομηδενιστικές δυνάμεις της Αριστεράς (στις οποίες προσχώρησε εσχάτως και ο εμπνευστής του όρου «ευρωλιγουρισμός») να αντιταχθούν, έστω για ένα διάστημα, στον παρασιτικό ευρωκεντρισμό προτού υποταχθούν εκ νέου σε αυτόν. Στο μεταξύ όμως, τα προηγούμενα πέντε χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, Έλληνες ταυτίστηκαν με την εθνική αξιοπρέπεια και την άρνηση της υποταγής στη γερμανική Ευρώπη, έστω και αν αυτό πρόσφατα εκφράστηκε κίβδηλα και στρεβλά.
Το γεγονός όμως παραμένει. Εκατομμύρια Έλληνες κατανόησαν, μέσα από αυτό το ψυχόδραμα των έξι χρόνων, πως η Ελλάδα είναι Ευρώπη αλλά όχι και Δυτική Ευρώπη. Κατανόησαν ταυτόχρονα πως, σήμερα, δεν έχουν άλλη εναλλακτική επιλογή από τη συμμαχία με αυτή την Ευρώπη, εξ αιτίας της νεο-οθωμανικής απειλής και των γεωπολιτικών κινδύνων για την εθνική μας ακεραιότητα, στην περιοχή που ζούμε. Κατανόησαν, δηλαδή, ή είναι υποχρεωμένοι να κατανοήσουν, πως η συμμετοχή στην Ε.Ε., εάν οδηγεί στο παρασιτικό μοντέλο που κυριάρχησε τα προηγούμενα 35 χρόνια, καταλήγει στις τραγικές συνέπειες που βιώσαμε και βιώνουμε.

Ευρωπαϊκή επιλογή για μας μπορεί να υπάρξει, ως αντίβαρο στους άλλους κινδύνους, μόνο εάν οικοδομήσουμε ένα μίνιμουμ οικονομικής και παραγωγικής αυτονομίας και μία οξεία συνείδηση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας, η οποία δεν μπορεί να εξαφανιστεί σε μια τευτονική Ευρώπη αλλά επιμένει στη διαμόρφωση μιας βαλκανικής, «ορθόδοξης» και ανατολικής Ευρώπης, που μόνη αυτή θα επέτρεπε μια ισορροπία από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια και θα έδινε τη δυνατότητα στην Ελλάδα να βρίσκεται σε μία Ευρώπη της οποίας όντως θα μπορεί να αποτελεί οργανικό μέρος. Η αυταπάτη του αφηγήματος των ευρωπαϊστών («η Ευρώπη είναι το κοινό μας σπίτι»), μπροστά στη διάψευση που υπέστη από την πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στην παράδοση στον καραδοκούντα ισλαμο-τουρκικό επεκτατισμό, αλλά στη συνείδηση μιας μερικής ταύτισης με την Ε.Ε., μέχρις ότου αυτή θα έχει μεταβληθεί πράγματι σε κοινό ευρωπαϊκό σπίτι των ευρωπαϊκών λαών. Δηλαδή, η αιφνίδια προσγείωση στην πραγματικότητα, από τις μπαρούφες του ομώνυμου Νάρκισσου, θα πρέπει, στην περίπτωση μιας θετικής έκβασης της τρέχουσας αντιπαράθεσης, να απελευθερώσει τους Έλληνες από 40 χρόνια παρασιτικού ευρωλιγουρισμού και να τους μεταβάλει σε Ευρωπαίους, δηλαδή σε Έλληνες με συνείδηση της ευρωπαϊκότητάς τους, που δεν ταυτίζεται όμως με τη Δυτική Ευρώπη. Η Ελλάδα από τη θέση της είναι Ευρώπη, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, και θα βρίσκεται «στο σπίτι της» κυριολεκτικά, μόνο όταν αυτή θα πάψει να είναι δυτικοβαρής.
Σε μια αρνητική εξέλιξη, αυτή η αίσθηση της «προδοσίας» από την Ε.Ε. θα μπορούσε να μεταβληθεί στο όχημα μιας φασίζουσας (άσχετα με τον λεκτικό προσανατολισμό της) εξέλιξης αυτού του λαϊκού αισθήματος, που θα τεθεί στην υπηρεσία άλλων ξένων δυνάμεων, της Τουρκίας και ολοκληρωτικών εγχειρημάτων στο εσωτερικό της χώρας.
Δηλαδή, για να το κάνουμε σαφές: Η αποδοχή της Ε.Ε. από εμάς αποτελεί επιλογή μιας δυνητικής ενιαίας Ευρώπης, για την οποία θα πρέπει να αγωνιζόμαστε και όχι παράδοση στη Δυτική Ευρώπη και τους Γερμανούς. Εξ άλλου, και αυτοί, έχοντας υψηλή συνείδηση των δικών τους εθνικών συμφερόντων, με αυτό τον τρόπο μας αντιμετωπίζουν, και γι’ αυτό όσοι θέλουν την εκδίωξή μας από το ευρώ επικαλούνται τα συμφέροντά τους. Το ίδιο κάνουν και όσοι επιμένουν στην παραμονή μας, όπως οι Γάλλοι ή οι Ιταλοί. Ο παρασιτικός και αφελής ευρωπαϊσμός της μεταπολίτευσης πρέπει να λάβει τέλος. Η Ελλάδα πρέπει να έχει ισχυρή ταυτότητα για να μπορεί να επιβιώσει τόσο στη σημερινή δυτικοκεντρική Ευρώπη όσο και σε μια μελλοντική αναμορφωμένη και πραγματικά ενιαία Ευρώπη.

12 Σχόλια

  1. Αδάμ Αδαμόπουλος

    Συνεκτική ανάλυση, απουσιάζει όμως η πιο στοχευμένη αναφορά σε κοινωνικές δυνάμεις, πλην των φτωχότερων λαικών στρωμάτων (τα οποία, αυτές τις δύσκολες μέρες, έχουν να παρουσιάσουν αφανείς ήρωες και συγκροτημένους χαρακτήρες εξαιρετικής ποιότητας), όπως τμήματα της επιχειρηματικής τάξης, πανεπιστημιακά τμήματα κλπ και βεβαίως ένα προσχέδιο, έστω, πολιτικής οργάνωσης και πολιτικών προσώπων, με παρελθόν αναγκαστικά, που να μην έχουν «καεί» και να έχουν πολιτική τεχνογνωσία να καταθέσουν. Δεν κάνω κριτική, καταθέτω αληθινή απορία και προβληματισμό.

  2. Κύριε Καραμπελιά, θέλω πρώτα απ όλα να συγχαρώ το Άρδην για τη στάση που κράτησε όλες αυτές τις μέρες. Παρόλο που ανήκω και ‘γω στην μαμμόθρεφτη γενιά των τριαντάρηδων, αρνήθηκα να συστρατευτώ με αυτό το ψευτοεπαναστατικό ΟΧΙ αυτού του χυδαίου δημοψηφίσματος. Νομίζω πως είναι καιρός να απαλλαγούμε επιτέλους απ’ τις απολιθωμένες ιδεολογίες της νεωτερικότητας (αριστερές και δεξιές) που εντελώς μεταπρατικά αναμασάμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η Δύση δηλαδή η Ευρώπη είναι πέρα από σπίτι μας και ο φυσικός μας συνομιλητής αλλά για να συντελείται διάλογος απαιτείται η συγκρότηση της δικιάς μας πολιτισμικής υπόστασης. Δυστυχώς με ευθύνη κυρίως της αριστεράς – που ηγεμονεύει στον πνευματικό χώρο της ελληνικής διανόησης πολλά χρόνια τώρα – η υπόσταση αυτή έχει απολεσθεί πλήρως, και τώρα θερίζουμε ότι σπείραμε… Σε αυτόν τον σύγχρονο και πλήρως εκτεχνικευμένο κόσμο η μόνη αληθινή και δημιουργική αντίσταση που μπορεί να υπάρξει είναι η πνευματική αλλά ο νεοέλληνας όσο μορφωμένος κι’ αν είναι δεν έχει ιδέα του τι θα πει αυτό. Προσωπικά είμαι πάρα πολύ απαισιόδοξος ειδικότερα με αυτά που βλέπω απ τις αντιδράσεις του κόσμου. Εύχομαι να σας δίνει ο Θεός δύναμη γιατί είστε απ τους λίγους ανθρώπους που αγωνίζονται για την συγκρότηση ενός σύγχρονου πνευματικού ελληνικού Λόγου.

  3. κυριε καραμπελια…σας διαβαζω πολυ καιρο κ θεωρω οτι ειστε απιστευτα οξυδερκης….κ πραγματιστης τις περισσοτερες φορες.
    νομιζω ομως οτι αυτη τη στιγμη σας διαφευγει κατι πολυ σημαντικο.
    τα μετρα που προκειτε να παρουν ειναι πραγματικα η ταφοπλακα των λαικων στρωματων. δεν υπαρχει καμια περιπτωση να πιασουν τους στοχους γιατι απλουστατα κανενας δεν εχει την δυνατοτητα να πληρωσει…οποτε ειτε το θελουμε ειτε οχι η μεταβαση στην δραχμη πρεπει να θεωρειτε δεδομενη…
    αν θελουμε να ειμαστε ρεαλιστες κ να βλεπουμε την πραγματικοτητα οποια κ να ειναι αυτη θα πρεπει να ετοιμαζομαστε για την καλυτερη μεταβαση μας στο εθνικο νομισμα….προς αυτη την κατευθυνση πρεπει να δουλεψουμε γιατι η πορεια μας προς τα εκει ειναι αναποφευκτη..

  4. Θα περιμένουμε επόμενο άρθρο, στο οποίο θα προτείνετε τον τρόπο της ανασυγκροτησης της εθνικής μας ταυτότητας.

  5. Όλη η κριτική και η ανάλυση του άρθρου κινείται στα πλαίσια μιας εθνοκεντρικής αφήγησης της κρίσης και δεν συνδέεται με τις σημαντικές εστίες αστάθειας των παγκοσμιοποιημένων νομισματικών και χρηματοοικονομικών αγορών, που είναι ο πυρήνας της κρίσης. Σε μία ανοιχτή οικονομία με υπερτροφική ανάπτυξη των αγορών δομημένων προϊόντων, στα οποία ανήκουν και τα παράγωγα προϊόντα, η πραγματική οικονομία ως προϊόν είναι το 1/50. Εν ολίγοις οι κερδοσκοπία τρέφεται από την φούσκα και με την υπερχρέωση της πραγματικής οικονομίας, απορροφά και κάθε υπεραξία της. Αυτή είναι το κύριο παράσιτο της οικονομίας, και έχει οδηγίσει το καπιταλιστικό σύστημα σε αδιέξοδα. Επομένως το ερώτημα που μπαίνει, είναι: Υπάρχει ελπίς, σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο χρηματοοικονομικό τέρας ?????

  6. Οπισθοδρομικός

    Αφού ευχαριστήσω και εγώ και πάλι για την ποιότητα αυτής της ιστοσελίδας, θα ήθελα να καταθέσω και δυο σκέψεις περί Ευρώπης. Πόσο πιθανή μπορούμε να θεωρούμε μια μελλοντική Ευρώπη, μη δυτικοβαρή, όπου θα βρισκόμαστε «στο σπίτι μας»; Κατ’ αρχήν, τι θα είναι ως πολιτική οντότητα; Φαντάζομαι μια που ήδη υπάρχει η νομισματική ένωση, έχουμε αφήσει πίσω μας την περίπτωση της Κοινοπολιτείας (όπως το βρετανικό commonwealth) και μιλάμε υποχρεωτικά για πολιτική ένοποίηση – ευρωπαϊκή ομοσπονδία (περιττό να πω ότι καταφανώς το παρόν μοντέλο ως έχει δεν περπατάει). Προσπαθώ να σκεφτώ πολυεθνικές – πολυπολιτισμικές (βεβαρημένος ο όρος, αλλά τι να κάνω!) πολιτικές οντότητες, που να ήταν παράλληλα δημοκρατικές και ελεύθερες, και να άντεξαν στο χρόνο, και δε νομίζω ότι θυμάμαι καμία. Κοιτάξτε. Για να είναι μια πολιτεία δημοκρατική, για να κραττεί ο δήμος, πρέπει πρώτα να υπάρχει ο δήμος! Στην περίπτωσή μας, να υπάρχει «ευρωπαϊκός δήμος». Τέτοιος όμως οφθαλμοφανώς δεν υπάρχει, άλλωστε και ο ίδιος λέτε σωστά ότι οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί κοιτούν το συμφέρον το δικό τους – του δικού τους «δήμου» το συμφέρον. Θα μπορούσαμε ίσως να φανταστούμε τη δημιουργία «ευρωπαϊκού δήμου» συν τω χρόνω κατά το αμερικάνικο melting pot, αυτός άλλωστε ενδεχομένως ήταν και ένας βασικός στόχος του πακτωλού των πακέτων της παρασιτικής ενσωμάτωσης – τα προγράμματα, οι συνεργασίες, η γενιά του Εράσμους κλπ. Ίσως η ελπίδα των «μεγάλων εκεί πάνω» ήταν πώς θα εδημιουργείτο αίτημα για ενοποίηση «από τα κάτω», από λίγο-πολύ ομοιογενή «ευρωπαϊκό» λαό, πριν ξεσπάσει μια μεγάλη κρίση και ξαναφέρει στο προσκήνιο ιστορικές διαφορές αιώνων. Πάντως, στην περίπτωση αυτή του melting pot, νομίζω δε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για διατήρηση ελληνικής ιδιοπροσωπίας! Θα ήμασταν απλώς ευρωπαίοι διατηρούντες κάποια συγκεκριμένα φολκλορικά στοιχεία, ευρωπαίοι που τρώνε τζατζίκι και χορεύουν συρτάκι. Συμφωνούμε, είμαι βέβαιος, πως η ελληνική ιδιοπροσωπία, είναι κάτι πολύ βαθύτερο από αυτά.
    Μπορεί, λοιπόν, κάτι να μη διακρίνω σωστά, αλλά με βάση τα παραπάνω σκέφτομαι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είτε θα γεννήσει «δήμο» από τα σπλάχνα της (αλλά τότε να ξεχάσουμε την ταυτότητά μας ως προς την ουσία της), είτε, ελλείψει «δήμου», άρα εξ’ ορισμού και δημοκρατίας, θα πάρει μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης (αλλά μάλλον δε θέλουμε να συμμετέχουμε σε κάτι τέτοιο, σωστά;). Είτε, πάλι, απλώς θα διαλυθεί. Είτε κάποια αλληλουχία – συνδυασμός των ανωτέρω (π.χ. κάποιοι μπορεί να αποχωρήσουν, άλλοι να αφομοιωθούν σε ενιαίο λαό – δήμο και άλλοι να υποδουλωθούν).
    Εννοείται ότι συμφωνώ πώς πριν επαν-εδραιώσουμε την εθνική μας ταυτότητα και το παραγωγικό μας δυναμικό, δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα. Όχι ο Καραμπελιάς, μέχρι και ο… Λαπαβίτσας λέγεται ότι είπε στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ότι το grexit τώρα είναι μη διαχειρίσιμο.

  7. H Ελλάδα, χώρα κατεξοχήν Βαλκανική και Μεσογειακή, είναι “οριακή Ευρώπη” και “στα όρια της Ευρώπης”. Όμως δεν είναι μόνη. Ένα παράδειγμα διαφορετικής ιστορικής διαδρομής αλλά με παρόμοιο ρόλο, δίνει ο συγγραφέας Miroslav Krleža, και για την δική του Ρωμαιοκαθολική, αλλά εξίσου οριακή και Βαλκανική Κροατία, αντίπερα της γραμμής στον ποταμό Δρίνο που διαίρεσε την Ρωμαική Αυτοκρατορία σε Ανατολική και Δυτική. Είναι χώρα που βρέθηκε για 400 χρόνια όχι στην Οθωμανική αλλά στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία των Αψβούργων: Τις αποκαλεί χώρες έξω απο τα τείχη της Χριστιανικής Ευρώπης (Αntemurale Cristianitatis), χώρες τοποθετημένες “πρό των τειχών”, που προστάτευσαν την Ευρώπη σαν πρώτη γραμμή άμυνας. Η πλούσια Ευρώπη των μεγάλων εθνών δεν θ’ άντεχε στην ιστορική της διαδρομή, χωρίς την μικρή και φτωχή περιφερειακή της ζώνη, στη Βαλκανική ή στη Μεσόγειο…
    …Ούτε η πλειοψηφία των Ελλήνων (όπως και των Σέρβων, Βουλγάρων κτλ), ούτε και η λοιπή Ευρώπη θα δεχθεί να είναι η Ελλάδα (ή η Σερβία κτλ) “κάτι άλλο”, έξω απο την κοινή Ευρωπαïκή μοίρα. Είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης: Οι μέν δεν θέλουν την (αυτο)εξορία από τον ευρύτερο τόπο τους, οι δε, ακόμη και όταν μιλούν για “τεμπέληδες” Νότιους ή για φιλέριδες Βαλκάνιους, δεν θέλουν τον ακρωτηριασμό τους. Για να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να σκεφτόμαστε ότι αυτό που ενώνει τόσο διαφορετικά Ευρωπαϊκά έθνη σε κοινή μοίρα, δεν είναι μόνον μια συνείδηση πολιτισμικής και ιστορικής συγγένειας, αλλά κυρίως κοινά συμφέροντα, που είναι πιό πολλά και πιό κρίσιμα απο τα αντιμαχόμενα συμφέροντα.
    Διαφαίνεται ήδη εν μέσω της κρίσης, πώς το μέλλον της Ευρωπαïκής Ένωσης θα φέρει υβριδικές μορφές κυριαρχίας: Θα μοιάζουν πιό πολύ με Ένωση ανεξάρτητων εθνικών κρατών, αλλά θα εμπεριέχουν αρκετά στοιχεία φεντεραλισμού, που θα συνδέουν τα επιμέρους κράτη με δίκτυα Ομοσπονδιακά που συναντάμε σε πολυεθνικά κράτη.
    Μετά από αυτά τα προαπαιτούμενα, εκκρεμούν τα μεγάλα ερωτήματα για τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη: Για τους αγώνες των κοινωνικών τάξεων μέσα στον όψιμο καπιταλισμό και για την διεκδίκηση της πολιτικής ηγεμονίας μέσα στη δημοκρατία, για τον ρόλο των εργαζομένων και για το κοινωνικό κράτος, για την κρισιμότητα της οικολογικής οπτικής στην εποχή της περιβαλλοντικής κρίσης. Τέλος, για τη θέση της ηπείρου μας σ’ έναν κόσμο πολυπολικό, όπου συμβαίνουν ραγδαίες μεταβολές στην κατανομή οικονομικής και πολιτικής ισχύος.
    Ελλάδα, Ευρώπη και πατριωτισμός
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8.html

  8. Για το ιστορικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης
    http://www.voltairenet.org/article188082.html

  9. και τα δυο ζητήματα (παραγωγική ανασυγκρότηση και ιδιαιτερότητα) που θίγει το κείμενο ως προκαταρκτικά μιας αναγέννησης, έχουν «ψαχτεί» και αναλυθεί επιμόνως και διεξοδικότατα από αυτήν την ομάδα Ρήξη-Άρδην. Το ζήτημα απομένει σε όλους όσους προβληματίζονται σοβαρά με αυτά, να κάνουν κάτι εκεί που βρίσκονται και να το δικτυώνουν. Η διαρκής αναζήτηση αληθειών από ένα κέντρο σκέψης, βοηθάει μεν λυτρωτικά αλλά δεν παράγει κάτι κοινωνικά από μόνο του, δεν το επεκτείνει. Ο καθείς που βρίσκεται όπου βρίσκεται, ας σχεδιάσει μαζί με τους γύρω του το πλάνο για τη γειτονιά του, τη χώρα και τον γύρω κόσμο της. Διαφορετικά θα μείνουμε μαραζιάρηδες και θα περιμένουμε τον Καραμπελιά με τη βρεμένη σανίδα του να περιλαβαίνει με αυτονόητα, στον κόσμο του αδιανόητου, τους ανόητους, που μας κυβερνάνε…

  10. Επειδή στα τελευταία άρθρα του κύριου Καραμπελιά γίνεται, αν δεν κάνω λάθος, αναφορά στην ανάγκη παραμονής μας στην Ευρώπη και επειδή, έχω την εντύπωση ότι το ίδιο ερώτημα έχει δημιουργηθεί και σε άλλους αναγνώστες (όπως, ίσως, στον χρήστη «Οπισθοδρομικός» πιο πάνω), θα ήθελα, αν φυσικά υπάρχει η δυνατότητα, να μεταφερθεί στον αρθρογράφο το εξής ερώτημα:
    Με ποιόν τρόπο θα είναι δομημένη η «πραγματικά ενιαία Ευρώπη» -που φαίνεται να οραματίζεται ο κύριος Καραμπελιάς στο τέλος του άρθρου-, τέτοιον ώστε η ύπαρξη της να μην έχει ως αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, τον «αποεθνικοποιημένο πολυπολιτισμό» και εν γένει τα όσα επιδιώκουν αυτοί που εμφορούνται από τον «εθνομηδενισμό και την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης»;

  11. Δημήτρης Μπελντέκος

    Κύριε Καραμπελιά,

    Τι ακριβώς προτείνετε; Να παραμείνουμε εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αλλάξουμε την Ευρώπη από μέσα; Πώς και πού θα «οικοδομήσουμε ένα μίνιμουμ οικονομικής και παραγωγικής αυτονομίας»; Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία συνεπάγεται την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας; Ασχέτως από τους βαθύτερους στόχους του κ. Τσίπρα και του κόμματός του, οι τελευταίοι έξι μήνες αποδεικνύουν και στον τελευταίο ονειροπόλο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διοικείται «σταλινικά» από ένα πολιτικοχρηματοπιστωτικό κατεστημένο το οποίο δεν ενδιαφέρεται για τη βιώσιμη ανάπτυξη των περιφερειακών κρατών μελών της, αλλά για να ενισχύσει την ηγεμονία του και να προωθήσει τους στόχους του. Και οι στόχοι αυτοί έχουν να κάνουν με την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, την προώθηση δηλαδή της «Ευρωπαϊκής Διακυβέρνησης» (προθάλαμο της Παγκόσμιας…). Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης περνάει σε πρώτο στάδιο από την δημοσιονομική ένωση, που συνεπάγεται την πλήρη απώλεια οικονομικής ανεξαρτησίας των κρατών μελών της (μετά τη νομισματική και της φορολογικής – δημοσιονομικής). Ακούγεται πολύ συχνά ότι δεν μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ αν δεν αλλάξουμε πρώτα τις σχέσεις παραγωγής και δεν επαναδημιουργήσουμε τις παραγωγικές δομές της οικονομίας μας. Μα δυστυχώς αυτά δεν θα μπορέσουμε να τα επιτύχουμε εντός Ε.Ε., την ώρα που το κράτος χάνει όλο και περισσότερο την οικονομική ανεξαρτησία του, την ώρα που δεν υπάρχει -ούτε πρόκειται να υπάρξει- κανένα αναπτυξιακό πρόγραμμα (και δεν αναφέρομαι σε κονδύλια του ΕΣΠΑ που πηγαίνουν στα χέρια των μεγαλοεργαλάβων και των τραπεζιτών), την ώρα που δεν υπάρχει χρηματοδότηση της οικονομίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την ώρα που τα μέτρα που φέρνει το νέο μνημόνιο θα επιτείνουν τη διατηρήσιμη ύφεση.
    Επιπλέον θα ήθελα να ρωτήσω πώς και πού θα οικοδομήσουμε «μία οξεία συνείδηση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας… «, η οποία θα επιμένει στη «διαμόρφωση μιας βαλκανικής, «ορθόδοξης» και ανατολικής Ευρώπης…»;, Δεν βλέπετε ότι Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει πνευματική αλλοτρίωση; Εσείς ο ίδιος αναλύετε την καταστροφή της ελληνικής ιδιοπροσωπίας που προκλήθηκε από την ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη και την αντικατάστασή της από τον ευρωπαϊσμό. Και πιστεύετε ότι αυτά μπορεί να αντιστραφούν εντός της Ε.Ε. η οποία αντιμάχεται την εθνική ταυτότητα, προωθεί τον διεθνισμό και την πολιτισμική ομογενοποίηση των Ευρωπαίων και επιδιώκει να δημιουργήσει μια άθρησκη – και επί της ουσίας αντίχριστη – κοινωνία;

  12. Πολύ αμφιβάλω αν η Ε.Ε μπορεί ποτέ μα ποτέ, πέρα από τις γλυκανάλατες διακηρύξεις και τους ευσεβείς πόθους, να μπορέσει να μετεξελιχθεί σε κάτι ουσιαστικότερο. Θα μείνει σ’αυτό που εξαρχής ήταν: μια (κατά καιρούς λιγότερο ή περισσότερο οργανική) καταστατική οικονομική συμμαχία νεοαποικιακών δυτικοευρωπαϊκών κρατών (Αγγλίας-Γαλλίας-Δ.Γερμανίας-Κάτω Χωρών-Β.Ιταλίας), οι οποίες πλέον έφτασαν να διαθέτουν μια τεράστια περιφερειακή ζώνη από δευτερεύουσες αποικιοκρατούμενες χώρες γύρω της: Ελλάδα, Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη κ.λ.π. Η «εύχαρις ευρωπαϊκή μας μεζονέτα» σχεδιάστηκε δηλαδή ώστε το λουξ, ευάερο και ενιαίο καθιστικό της να έχει μόνιμη θέα προς Δυσμάς. Τα υπόλοιπα δωμάτια, δωματιάκια και πολυτελή βε-σέ (wc) έχουν ρόλο βοηθητικό. Άρα οποιαδήποτε εκ των έσω προσπάθεια αναπροσανατολισμού της μεζονέτας είναι άτοπη (τί νομίσαμε δηλαδή πως είναι κοτζάμ μεζονέτα, ο φούρνος του Χότζα;) Καιρός να δώσουμε λοιπόν βάρος στην ουσιαστική ελληνοστραφή εκπαίδευση (ο όρος καθόλου δεν εμπεριέχει λοιδωρία), μπας και κάποτε μια συνειδητοποιημένη νέα γενιά ν’αρχίσει απελπισμένη να ξηλώνει τα πλακάκια και τους τοίχους του πολυτελούς λουτροκαμπινέ που της χρεώσαμε να ζήσει. Μέχρι τότε, εμείς το πολύ πολύ να προσπαθούμε να βουλώσουμε τα λούκια της αποχέτευσής του.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*