Πολιτική

Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ

Του Γιώργου Παπαδόπουλου  – Τετράδη από το liberal.gr 

Πού βρέθηκαν τόσοι Έλληνες να χλευάζουν την έννοια της πατρίδας, να απαξιώνουν κάθε τι που εμφανίζεται ελληνικό, να καταδικάζουν κάθε πολιτική που υπερασπίζεται εδάφη και κυριαρχίες της χώρας και να περηφανεύονται ότι είναι αντιεθνικιστές; Μα, στα ελληνικά πανεπιστήμια, στα απομεινάρια μιας εμμονικής αριστεράς και, κυρίως, στα κονδύλια αμερικανικών και ευρωπαϊκών ιδρυμάτων, που μετά το ’80 χρηματοδότησαν ανθρώπους σε χώρες όπου η έννοια πατρίδα ήταν φρένο στην παγκοσμιοποίηση.

Επειδή η παγκοσμιοποίηση είναι το αύριο του καπιταλιστικού συστήματος. Και ο μόνος που μπορεί να καθυστερήσει το χτίσιμό του είναι τα σύνορα. Οι πατρίδες. Αν δεν υπήρχαν πατρίδες δεν θα υπήρχαν και σύνορα.

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο αριστερός διεθνισμός ταυτίζεται στο στόχο αυτό με τον καπιταλισμό! Όχι πατρίδες, όχι σύνορα. Όπως άλλωστε ταυτίζονται και στο μείζον: Ότι ο άνθρωπος είναι οικονομικό ζώο και ότι όλα τα της ζωής του εξαρτώνται από την οικονομία. Και ταυτίζονται και στο ότι ευημερία σημαίνει οικονομική ευημερία. Πού διαφέρουν; Στη διαχείριση αυτής της ιδεολογίας του homo economicus. Όχι στην ιδεολογία! Ο Μαρξ διαφωνούσε με τη διαχείριση που κάνει ο καπιταλισμός στο κεφάλαιο. Όχι με το κεφάλαιο αυτό καθεαυτό σαν αξία.

Σ’ αυτή την ταύτιση με τον μαρξισμό έπαιξε πολλά από τα λεφτά της η κεφαλαιοκρατική κλίκα που εξουσιάζει τον κόσμο εδώ και δεκαετίες. Έφτιαξε ιδρύματα δήθεν σύσφιξης της σχέσης των λαών και ιδρύματα συμφιλίωσης, όχι για να ειρηνέψει τους λαούς και να αμβλύνει τις εντάσεις ανάμεσα σε χώρες. Αλλά, για να σβήσει ιστορικές μνήμες, να μειώσει τα πατριωτικά αισθήματα των λαών, στην ανάγκη να τα εξαλείψει, και να μπορέσει έτσι να σπείρει πιο εύκολα τους αγωγούς, τα μαζικά προϊόντα, την κατανάλωση, τα κέρδη.

Και πώς θα το έκανε ευκολότερα αυτό από το να αλλάξει την παιδεία λαών- και του ελληνικού- με όχημα και πρόθυμους χρήσιμους ηλίθιους όσους εχθρεύονταν την έννοια της πατρίδας. Αυτοί ήταν τα έμμισθα ή άμισθα οχήματα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Αυτοί είναι και σήμερα.

Το έκανε αυτό η Πέμπτη φάλαγγα του επεκτατικού καπιταλισμού και για να μπορεί να επεμβαίνει χωρίς αντίσταση όπου θέλει. Μια Γιουγκοσλαβία δεν ήταν καλό παράδειγμα. Ήταν όμως καλή άσκηση. Γιατί έπεσαν εκατομμύρια από ιδρύματα και λέσχες εξουσίας σε ΜΜΕ και σχολεία και σε κυβερνήσεις και σε κόμματα και σε πρόσωπα (και στην Ελλάδα) για να λοιδορηθεί ο Σερβικός πατριωτισμός και να μετονομαστεί σε εθνικισμό.

Η Συρία και η Λιβύη είναι τρανταχτά παραδείγματα λαών που δεν αντιστάθηκαν καθόλου στην ξένη εισβολή, ενώ αντίθετα χωρίστηκαν σε οργανώσεις χρυσοπληρωμένες από τους εισβολείς, για να κάνουν τη δουλειά των ξένων κεφαλαιούχων και να σκοτώνονται μεταξύ τους. Αν είχαν μέσα τους την έννοια της πατρίδας τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για τους ξένους.

Όπως είναι πολύ δύσκολα με τους Κούρδους και τους Παλαιστίνιους. Επειδή και οι δύο υπερασπίζονται σθεναρά μια πατρίδα. Αλλά, και με τους Κουβανούς. Για τους οποίους τα σύνθημα ήταν αυτό που εμφυσούσε ο- Αργεντίνος παρ όλα αυτά- Τσε Γκεβάρα: Patria o muerte. Πατρίδα ή θάνατος!

Επειδή, κι αυτό δεν το ξέρει η αριστερίστικη αρρώστια, η αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι πατριωτική. Για να σέβεται όλες τις πατρίδες.

Όσοι έχουν μια ηλικία θα θυμούνται ότι μέχρι την εισβολή και το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας οι αντιπατριωτικές κορώνες και η αντιπατριωτική κουλτούρα ήταν περιορισμένη στην Ελλάδα. Περιοριζόταν σε ελάχιστες αριστερίστικες οργανώσεις και σε ένα μέρος από τους οπαδούς του ΚΚΕ. Ένα μέρος, γιατί ο Φλωράκης δεν υπήρξε ποτέ αντιπατριώτης.

Ο Φλωράκης, όπως και πολλοί κομμουνιστές και αριστεροί μη μαρξιστές και αναρχικοί, ήξεραν από τη θεωρία και την πράξη, αυτό που τόνισε χτες και ο Μίκης. Ότι δεν μπορείς να αγαπάς τις πατρίδες των άλλων αν δεν αγαπάς τη δική σου. Δεν μπορείς να σέβεσαι κανέναν αν δεν σέβεσαι πρώτα τον εαυτό σου. Ο αληθινός διεθνισμός είναι πατριωτικός.

Από το ’90 και μετά, λοιπόν, τα ξένα κονδύλια πλήθυναν, όπως και οι καθηγητές στα ελληνικά πανεπιστήμια, τα βιβλία, τα συγγράμματα, αλλά και οι «πρόθυμοι» δημοσιογράφοι στις εφημερίδες. Και μαζί τους πλήθυναν και εκείνοι που μεθοδικά άρχισαν να διαστρέφουν τις έννοιες και να διδάσκουν κάθε τι πατριωτικό σαν εθνικιστικό! Ανεμπόδιστοι και από ένα κοσμοπολιτικό σοσιαλδημοκρατικό κεντρικό κράτος, που είχε πάρει διαζύγιο από το πατριωτικό σοσιαλδημοκρατικό του Ανδρέα και του λεγόμενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ.

Ο Τσακαλώτος και ο Βαφειάδης έγιναν, από σύμβολα που έδωσαν τα χέρια για εθνική συμφιλίωση, καρικατούρες. Και σήμερα λοιδορούνται από άκαπνα παιδάκια και από αιματοβαμμένα κυβερνητικά μυαλά που ονειρεύονται τον εμφύλιο αντί να ντρέπονται γι αυτόν! Θλιβερά αμετανόητα απομεινάρια μιας ελληνικής τραγωδίας.

Η έννοια του πατριωτισμού σχεδόν εξαφανίστηκε και από τα σχολεία, που χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν ακόμα συλλήβδιν κάθε τι που αφορά σε πατρίδα ως εθνικιστικό και ακροδεξιό. Στα πανεπιστήμια, η διαστροφή αυτή και η απαξίωση της έννοιας της πατρίδας έχει ήδη παγιωθεί ως κυρίαρχη θέση. Μ’ αυτήν μορφώνονται οι δυο νέες γενιές!

Αλλά, και οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 35 χρόνων ποια πατρίδα υπηρέτησαν για να περηφανεύονται γι αυτήν οι σημερινοί 15χρονοι και 30χρονοι; Τι έκαναν για την πατρίδα τα κόμματα, πέρα από το να την καταντήσουν κλωτσοσκούφι των ξένων και τους Έλληνες υποχείρια; Σε ποιες ακριβώς αξίες πατρίδας να πιστέψουν οι νέοι, που έχουν ζήσει μέσα στα σπίτια τους την απαξίωση κάθε ιδανικού και την αποθέωση μιας στείρας κατανάλωσης και μιας ακόμα πιο στείρας αντικοινωνικής αγωπάθειας;

Και σχεδόν κανείς πια δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει τον πατριωτισμό, που αγαπάει την πατρίδα του σεβόμενος και όλες τις άλλες πατρίδες, από τον εθνικισμό που πιστεύει ότι η δική του πατρίδα είναι καλύτερη από τις άλλες. Τον πατριωτισμό που δεν επιβουλεύεται κανέναν αλλά είναι έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα του, από τον εθνικισμό που επιβουλεύεται άλλους και είναι έτοιμος να πολεμήσει εναντίον τους γι’ αυτό.

Και καθώς η έννοια της πατρίδας λοιδορείται από την ίδια την κυβέρνηση, από αριστερίστικα γκρουπούσκουλα και από έμμισθους ή απλώς φανατικούς καθηγητάδες και διανοούμενους και πολιτικούς, σπρώχνονται όσοι αγαπάνε τα χώματά τους στην αγκαλιά εκείνων που είναι πραγματικά εθνικιστές και πολεμοκάπηλοι. Στην ακροδεξιά.

Το ειρωνικό είναι ότι αυτοί οι ίδιοι δεν χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους εθνικιστές όταν υπερασπίζονται αυτούς που πολεμάνε για την πατρίδα τους έξω από την Ελλάδα! Τους Κούρδους, τους Ιρλανδούς, τους Βάσκους, τους Παλαιστίνιους, τους Αφγανούς για παράδειγμα! Ούτε φυσικά και κανέναν άλλον που τους υπερασπίζεται. Ώστε να ορθώνεται το εύλογο ερώτημα: Τελικά μισούν τον εθνικισμό ή απλώς μισούν την Ελλάδα;

Για όσο η ελληνική αριστερά δεν καταλαβαίνει ότι είναι ο χρήσιμος ηλίθιος ενός παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, που δεν θέλει πατριωτισμούς, και ενός γεωπολιτικού συστήματος που θέλει όλα τα Βαλκάνια «εις την Δύσιν» για να μην αποτελούν πια χώρο επιρροής της Ρωσίας, στα σχολεία τα παιδιά θα διδάσκονται ότι το υψηλότερο αγαθό είναι να υπερασπίζεσαι τον πλούτο σου. Κι όχι το χώμα που παράγει τον πλούτο σου.

Ένα βράδυ, παλιότερα, μιλώντας με έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες βιομήχανους για την ελληνική γλώσσα, μου είπε: «Τι σημασία έχει σε ποια γλώσσα μιλάς. Σημασία έχει να σε καταλαβαίνουν».

Για να καταλάβει ο καθένας ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί ο αντιπατριωτισμός.

Γ. Παπαδόπουλος – Τετράδης

13 Σχόλια

  1. Αντώνης Λαμπίδης

    Πικρές αλήθειες που ενοχλούν και ταράζουν τους εθνομηδενιστές και απάτριδες…
    Συγχαρητήρια, Γιώργο !

  2. Ο Γιώργος που του σβήνουν τα σχόλια

    Ο εθνικισμός – όπως πολύ σωστά γράφετε – ¨πιστεύει ότι η δική του πατρίδα είναι καλύτερη από τις άλλες.¨
    Βρίσκετε κάτι κακό σε αυτήν την θέση;
    Αν δηλ. ο εθνικιστής, θεωρεί οτι η πατρίδα του είναι καλύτερη από τις άλλες, σεβόμενος ταυτόχρονα ¨και όλες τις άλλες πατρίδες¨, αυτό συνιστά , κατά την άποψή σας, έγκλημα;
    Τα αναφερόμενα για ¨…εθνικισμό που επιβουλεύεται άλλους και είναι έτοιμος να πολεμήσει εναντίον τους γι’ αυτό.¨, είναι μιά αυθαίρετη άποψη που δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματική έννοια του εθνικισμού.
    Ισως έχετε μπερδέψει (άθελά σας είμαι σίγουρος) τι έννοιες εθνικισμός, σωβινισμός, ιμπεριαλισμός, επεκτατισμός και άλλα είς ¨-ισμός¨. (Εξαιρείται ο Ιονίου …σεισμός)

  3. Ότι πιο εύστοχο και συνοτπικό συνάμα, που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Συγχαρητήρια

  4. Pingback: Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ – ONLINE-PRESS

  5. Και ο πατριωτισμός, κι ο εθνικισμός, κι ο αντιπατριωτισμός κι ο σοσιαλισμός κι ο κομμουνισμός και όλες οι «ιδεολογίες» με την μορφή ταμπέλας πάντα κάποια συμφέροντα (και μάλιστα ισχυρά τις περισσότερες φορές) εξυπηρετούν. Άρα το κριτήριο δεν μπορεί να είναι αυτό. Για τους απανταχού Έλληνες, το κριτήριο ένα πρέπει να είναι: Τι εξυπηρετεί και προάγει τα συμφέροντα του διαρκούς και ζωντανού Ελληνικού Έθνους και του Ελληνορθοδόξου πληρώματός του…..
    Αν αυτή η καθαρή σκέψη μας οδηγεί τότε θα πάμε καλύτερα και θα επιβιώσουμε. Αν όχι, θα έχουν επικρατήσει οι ανθέλληνες «εσωτερικού», «εξωτερικού» και δε συμμαζεύεται….

    • Ε… Αντικειμενικά, όπως λέγανε παλαιότερα, πράγματι ο πατριωτισμός θέλει να εξυπηρετήσει κάποια συμφέροντα. Αλλά…, από αυτό μέχρι να τον βάζεις στο ίδιο κουτί με όλα τα άλλα, είναι μια αβάσιμη και αυθαίρετη ισοπέδωση.

      Καλά τα λες, για συμφέροντα του Ελληνικού έθνους –και του Ορθόδοξου πληρώματός του. Έτσι όμως μένει αναπάντητο ένα ερώτημα: πως θα κρίνουμε ποιά είναι τα συμφέροντα του έθνους; Θα τα κρίνουμε με τη συνείδηση μιας κοινότητας, που είναι εθνική, στο σήμερα και στην ιστορία. Ε, αυτή η συνείδηση λέγεται πατριωτισμός.
      -.

      • Εγώ δεν έβαλα ούτε έβγαλα τίποτα από κανένα κουτί…. Απλά είπα ότι η Ιστορία διδάσκει ότι στην κυνική ίσως πραγματικότητα κάθε ιδεολογική ταμπέλα όλο και κάποια (μεγάλα;) οικονομικά συμφέροντα θα εξυπηρετεί και πάντοτε κάποιοι θα την υπηρέτησουν για στενό ίδιον όφελος και κάποιοι θα βγουν κερδισμένοι με την στενή ιδιωτική οικονομική έννοια τελικά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι ιδεολογίες είναι οι ίδιες….
        Όσον αφορά το β! μέρος τα συμφέροντα του Έθνους και δη του Ελληνικού δεν τα κρίνει κι αποφασίζει κανείς άλλος από το ίδιο τον λαό του δηλ το Ελληνορθόδοξο πλήρωμα στην περίπτωση του Ελληνικού Έθνους. Κι αυτό έχει να κάνει βέβαια με την εμπέδωση της άμεσης, κληρωτής δημοκρατίας όπως εφαρμόσθηκε π.χ. κατά πρότυπο τρόπο στην Αρχαία Αθήνα με την μορφή κληρωτίας-δημαρχίας βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Sortition

        • «η Ιστορία διδάσκει ότι στην κυνική ίσως πραγματικότητα κάθε ιδεολογική ταμπέλα όλο και κάποια (μεγάλα;) οικονομικά συμφέροντα θα εξυπηρετεί και πάντοτε κάποιοι θα την υπηρέτησουν για στενό ίδιον όφελος και κάποιοι θα βγουν κερδισμένοι με την στενή ιδιωτική οικονομική έννοια τελικά»

          Πρώτον, η Ιστορία δεν διδάσκει τίποτε τέτοιο. Αυτό το συμπέρασμα «βγάζουν» μόνο όσοι είναι προγραμματισμένοι να διαβάσουν κάτι τέτοιο. Δεύτερον, η άποψη ότι πίσω από οτιδήποτε κρύβονται «οικονομικά συμφέροντα» είναι στρεβλή και μη τεκμηριωμένη ιστορικά. Απλώς, αντανακλά τον τρόπο που σκέφτεται μεγάλομέρος του δυτικού κόσμου σήμερα, αλλά ιστορικά αυτό αποτελεί μικρό μόνο ποσοστό της ανθρωπότητας στους αιώνες.

          ΥΓ Άσε με να μαντέψω … πήγες σε «ξένο» σχολείο, ε; Μήπως Γερμανικό Λύκειο;

    • Συμφωνώ!

  6. συγχαρητηρια κε Παπαδοπουλε. Με καλυψατε πληρως

  7. Δεν είναι σωστό πως, απλώς και γενικώς, οι αντι-εθνικιστές υποστηρίζουν τον αγώνα των Κούρδων, ή των Παλαιστινίων.

    Υπάρχουν διάφορες στάσεις για τούτο. Η πιο διαδεδομένη είναι απλώς να αγνοούν και να συσκοτίζουν και τους Κούρδους και τον αγώνα τους. Αυτό οδήγησε στην ευρεσιτεχνία: «λαοί της τουρκίας» και «συμπαράσταση στους λαούς της τουρκίας».

    Οι αντι-εθνικιστές μιλούν αποκλειστικά για τις αντιστάσεις στη καταπίεση του Ερτογάν. Τυχόν αναφορές σε Κούρδους γίνονται με να τους παρουσιάζουν σαν θύματα μιας αντιδημοκρατικής καταπιεστικής πολιτικής, και όχι μιας πολιτικής άρνησης της Κουρδικής εθνικής ταυτότητας. Ούτε και αναφέρεται ο Κουρδικός απελευθερωτικός αγώνας για αναγνώριση της ταυτότητας και κατοχύρωση των εθνικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    Δηλαδή, βλέπουν τους Κούρδους και τον αγώνα τους μόνο διαμορφώνοντας τον σε έναν αγώνα που ταιριάζει με την αντι-εθνικιστική οπτική.

    Υπάρχει και μια άλλη συνέπεια της σημερινής κυριαρχίας του αντι-εθνικισμού: οι αντι-εθνικιστές, ο συγγραφέας του άρθρου αλλά και οι αναγνώστες θυμούνται και συζητούν τους Κούρδους και τους Παλαιστίνιους. Καθόλου όμως, ή σπανιότατα, τη Κύπρο και τη τουρκική εισβολή και κατοχή. Η Κύπρος είναι σαν τα Γρεβενά: είναι μέσα σε μια τρύπα της συνείδησης, και κανένας δεν την βλέπει και δεν τη σκέφτεται.
    -.

  8. Σε όλο το κόσμο ο πατριωτισμός είναι ακόμα, παρά την παγκοσμοιοποίηση, η ύψιστη πολιτική αρετή των ηγεσιών, πλην της Ελλάδος. Ακόμα και στις ΗΠΑ με την πανσπερμία εθνικοτήτων, όλοι έχουν την αμερικάνικη σημαία μονίμως στην αυλή υψωμένη και οι ηγέτες της είναι πατριώτες, άσχετα αν το αμερικάνικο κεφάλαιο κινείται ιμπεριαλιστικά. Εδώ ξεχάσαμε ακόμα και τους στιχους του Κάλβου για την πατρίδα. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ας μη ξεχνάμε ότι μωραίνει θεός ον βούλεται απολέσαι (Σοφοκλής).

  9. Pingback: Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ « Προδρομικός

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*