Μονόλογος ενός Γάλλου πολιτικού υπέρ των μουλάδων

527

Ο Ζαν-Λυκ Μελένσον σε διαδήλωση κατά της ισλαμοφοβίας, Παρίσι, 27 Απριλίου 2025

του Kamel Daoud* – Le Point 10/03/2026

Το να υπερασπίζεσαι τους μουλάδες σημαίνει να υπερασπίζεσαι τους μουσουλμάνους και να εξασφαλίζεις τη βοήθεια των ισλαμιστών για να αποκομίσεις κέρδη στη Γαλλία. Αυτοί είναι η επιτροπή μου, ο στρατός μου, ο «λαός που με υπηρετεί», τα εξωτικά μου φρούτα.

Ας ακούσουμε κάποιον που εκφέρει ένα εγκώμιο στον κοινοτισμο και θέλει να γίνει αρχηγός ή διανοούμενος της μετάνοιας στη Γαλλία:

«Γιατί είμαι υπέρ των μουλάδων και κατά των αμερικανικών επιθέσεων στο Ιράν, ενώ ζω στη Γαλλία, σε μια ελεύθερη, κοσμική, δημοκρατική χώρα – όπου μπορώ να χαστουκίσω έναν πρόεδρο χωρίς να με διαλύσουν με οξύ οι μυστικές αστυνομικές δυνάμεις της;»

Η απάντησή μου: επειδή είναι πιο σύνθετο όταν βγάζεις τα προς το ζην από το εμπόριο εξωτικών φρούτων.

Αν υποστηρίζω τους μουλάδες ενάντια στους Ιρανούς που πεθαίνουν, ξανασηκώνονται, συνεχίζουν να διαμαρτύρονται ενάντια στη δικτατορία τους, είναι επειδή υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στην πολιτική μου καριέρα, εδώ στη Γαλλία, και τον μουλά. Ποια είναι αυτή, ενώ βρίσκομαι σε απόσταση τεσσάρων χιλιάδων διακοσίων χιλιομέτρων; Η ιστορία. Ιδού πώς: ο μουλάς είναι ο ισλαμιστής. Δηλαδή ο μουσουλμάνος. Αυτό είναι λάθος, έτσι δεν είναι, σύμφωνα με όσα λέγονται; Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να μην είναι αλήθεια. Αρκεί να το κάνουμε να φανεί αληθινό. Αυτό είναι το επάγγελμά μου. Το επαναλαμβάνω στους ψηφοφόρους μου στη Γαλλία.

Γιατί αν υποστηρίξω τις επιθέσεις του Τραμπ, είμαι φιλοαμερικανός, φιλοϊσραηλινός και φιλοεβραίος, αν όχι και Εβραίος. Και επειδή ο μουλάς είναι μουσουλμάνος, αν τον καταδικάσω σημαίνει ότι καταδικάζω τους δικούς μου μουσουλμάνους. Σε τι με αφορά εμένα αυτό, εδώ στο Παρίσι μου το οποίο μπερδεύει την κεφίγια με την επανάσταση; Με αφορά γιατί ο μουσουλμάνος είναι ο ψηφοφόρος μου στη Γαλλία. Ο μοναδικός μου στρατός από αδικημένους, περιθωριοποιημένους, ανθρώπους που δεν έχουν πού να πάνε, ούτε πού να επιστρέψουν – εκτός από το παρελθόν. Εγώ λοιπόν τους βοηθάω να ζουν στο παρελθόν τους.

Εκλογικές φυτείες

Βλέπετε, είναι λίγο σαν να διευθύνεις μια φυτεία: χρησιμοποιώ το κοινοτιστικό εργατικό δυναμικό στη χώρα για να συντηρήσω τις εκλογικές μου σοδειές. Αλλά αυτή τη φορά, το εργατικό δυναμικό πιστεύει σε αυτό. Δεν χρησιμοποιώ πια το μαστίγιο ούτε τον νόμο, προσφέρω ιστορίες στον «boy» μου: καλλιεργώ τις πεποιθήσεις του, τον οικείο Αλλάχ του, τη φαντασιακή Γάζα του, το δέρμα του, τις σημαίες του, τους φόβους του, το χρέος του προς τους προγόνους του.

Είναι απλό σαν το «καλημέρα»: περνάμε από τις φυτείες ζάχαρης του παρελθόντος στις εκλογικές φυτείες. Και εδώ θα δουλέψουν δωρεάν για να με εκλέξουν. Είμαι πονηρός, γιατί αυτό ακριβώς δεν είχαν καταλάβει οι άποικοι: οι άνθρωποι δουλεύουν δωρεάν όταν τους κάνεις να πιστέψουν ότι δουλεύουν για έναν παράδεισο.

Δεν αποσπώ από τους ανθρώπους το μεροκάματό τους, αλλά τις ελπίδες τους. Δεν τους υπόσχομαι ένα μέλλον, τους διηγούμαι το παρελθόν τους, εκεί όπου νιώθουν καλύτερα, ασφαλείς απέναντι στον χρόνο, εκεί όπου νιώθουν περήφανοι, παρόλο που δεν γεννήθηκαν εκεί. Τους λέω ότι με μένα έρχεται η ευκαιρία τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο η δική μου ευκαιρία. Τους λέω ότι είμαι Αλγερινός, Μαροκινός ή Τυνήσιος, ή Άραβας, Βορειοαφρικανός, και είναι ευτυχισμένοι. Λευκό δέρμα, μαύρη μάσκα. Αυτό είναι που οι προηγούμενοι δεν είχαν καταλάβει καθόλου, ή ελάχιστα.

Οι άποικοι του παρελθόντος δεν το είχαν αντιληφθεί. Το να εξηγείς ότι ένα συν ένα κάνει δύο, είναι κουραστικό. Εξαντλεί. Καταδικάζει τον κόσμο στη λογική, στον απολογισμό, στην επιθυμία για ύπνο, στην εργασία. Αλλά το να υποστηρίζεις, ενάντια σε όλους, ότι ένα συν ένα ίσον δέκα, αυτό σε κάνει να ονειρεύεσαι, σε απαλλάσσει, επιτρέπει να ξαπλώνεις ανάσκελα για να μετράς τα αστέρια, να περιμένεις την επανάσταση και το χάος για να πλουτίσεις, να ονειρεύεσαι τον εαυτό σου ως εκδικητή. Αν ονειρεύεσαι να ανατρέψεις την τάξη και να λεηλατήσεις το ταμείο, τότε μπορείς να πιστεύεις σε οτιδήποτε.

Βιβλία των Εναλλακτικών Εκδόσεων για την Επανάσταση του 1821 με σημαντική έκπτωση

Κρατάω την πελατεία μου

Οπότε ναι, υποστηρίζω τους μουλάδες παρόλο που ζω στη Γαλλία και ενώ οι μουλάδες σκοτώνουν. Και οι Ιρανοί που πεθαίνουν; Θα ρωτήσετε. Τότε σας απαντώ, αφού εδώ είμαστε μεταξύ μας: σε τι με αφορά αυτό; Δεν είναι δικός μου πόλεμος. Δεν αρκεί να πεθάνει κάποιος για να νοιαστώ.

Και αν με ρωτήσουν για τη Γάζα; Τότε, είμαι ειλικρινής: η Παλαιστίνη είναι η ονειρική χώρα της πελατείας μου στη Γαλλία. Είναι λίγο η ιστορία της κλεμμένης χώρας, των αποίκων που καταφθάνουν, των εδαφών που μεταβιβάζονται μέσω του πολέμου, των μουσουλμάνων που χάνουν και ονειρεύονται να κερδίσουν. Έτσι προσαρμόζω το έργο.

Προσαρμόζομαι στην πελατεία. Στις ιδεολογικές φυτείες, πρέπει να προσθέσουμε όνειρα, ένα λαμπρό παρελθόν, ένα μέλλον – όπως παλιά προσθέταμε ρούμι το πρωί και τραγούδια το βράδυ· αυτό ξεκουράζει το εργατικό δυναμικό, έστω και αν καταστρέφει την υγεία του εγκεφάλου.

Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνετε: δεν μπορώ να εγκαταλείψω τους μουλάδες στο Ιράν. Η δουλειά μου, η περιουσία μου, το κοινό μου παίζονται στη Γαλλία. Οι μουλάδες, το χαλιφάτο, τα ιπτάμενα χαλιά, οι εξεγέρσεις εναντίον των αφεντικών, οι Εβραίοι που συνωμοτούν, τα τουρμπάνια, η αποικιοκρατία: όλα αυτά είναι ανάκατα, αλληλένδετα. Δεν μπορείς να πουλήσεις το ένα χωρίς να αγοράσεις το άλλο.

Καταλαβαίνετε; Δεν μπορώ, για παράδειγμα, να πω ότι η Αλγερία είναι μια δικτατορία και να απαριθμώ τις καθημερινές συλλήψεις και τον τρόμο που νιώθουν οι άνθρωποι που ζουν εκεί. Και δεν μπορώ να μην εκφράσω την αγανάκτησή μου όταν σκοτώνουν έναν μουλά. Και δεν μπορώ να ασχοληθώ με τη Σομαλία ή την Καμπούλ, γιατί αυτό είναι κακό για τη διατήρηση της πελατείας μου. Είναι αλληλένδετα, σας λέω. Για μένα, το εξωτικό και το πολιτικό είναι το ίδιο πράγμα. Είναι τροπικά φρούτα.

Και αν, για παράδειγμα, γράψω σε μια γαλλική εφημερίδα ότι το Αλγέρι φυλακίζει, αυτό σημαίνει ότι κακολογώ τα «αγαπημένα μου θύματα». Οπότε σιωπώ, δεν γράφω τίποτα, κοιτάζω αλλού. Και άλλωστε –και, κυρίως, οπωσδήποτε– είμαι πονηρός, το έχω σκεφτεί πολύ: δεν μπορείς πια να βάζεις αυτούς τους ανθρώπους να δουλεύουν για το ζαχαροκάλαμο, τα σαφάρι ή τα αγροκτήματά σου. Οπότε εγώ, τους βάζω να δουλεύουν για τις κάλπες μου, την καριέρα μου, το κόμμα μου.

*Ο Καμέλ Νταούντ είναι Αλγερινός συγγραφέας και δημοσιογράφος που πήρε τη γαλλική υπηκοότητα το 2020. Έχει βραβευθεί στη Γαλλία για τα μυθιστορήματά του ενώ στην Αλγερία έχει εκδοθεί εναντίον του ένας φετφάς με θανατική καταδίκη από έναν σαλαφιστή ιμάμη, με την κατηγορία ότι «αμφισβητεί το Κοράνι και το ιερό ισλάμ».

Στηρίξτε το Άρδην και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.