Η Μαντόνα για μια περίοδο της δεκαετίας του ’80 συμβολίζει πολύ χαρακτηριστικά αυτήν την νέα για τότε ιδεολογική σύνθεση ανάμεσα στην ελευθεριακή πολιτιστική αυτοπραγμάτωση και τον νεοφιλελευθερισμό, νοούμενο σαν ατομικιστική πολιτοφροσύνη που ήρθε να μας μιλήσει για το τέλος του έθνους, της τάξης, και εν τέλει κάθε συλλογικής έκφρασης των ανθρώπων, καλώντας για την εγκαθίδρυση μιας αυτοκρατορίας του εαυτού.
Επρόκειτο για έναν κόσμο που δεν ήταν μόνον “Ρήγκαν και Θάτσερ”, όπως ισχυριζόταν τότε η Αριστερά. Αλλά έφερε και θεματικές δικές της, καθώς ήταν ταυτοχρόνως κόσμος του Φουκώ, του Μπασκιά και της κουλτούρας του γκέτο, και βέβαια του Live Aid (όταν αστέρες της ροκ, πρώην φρικιά και νυν πολυεκατομμυριούχοι, μετέβησαν με τα προσωπικά τους τζετ σε μια ιστορική συναυλία καταγγελίας της πείνας του Τρίτου Κόσμου).
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, λοιπόν, με την επίσκεψή της Μαντόνα στην Πάτμο είναι η ανάγκη της να αυτοσκηνοθετηθεί (με τον δικό της τρόπο, πάντα) αποζητώντας την πνευματικότητα, και μιλώντας αργότερα σε δηλώσεις της για το Θεό.
Η ιέρεια αυτής της καλπαζουσας για το ’80 και το ’90 πολιτιστικής πρότασης η οποία καλούσε τον κόσμο να δει το σώμα σαν επιθυμητική μηχανή και να απολαύσει υπεράνω κάθε διάκρισης και διαχωρισμού, εμφανίζεται τώρα να ποζάρει μανδηλοφορούσα στο νησί της Αποκάλυψης. Μερικές δεκαετίες μετά, και ενώ όλες οι αυταπάτες του κόσμου που και εκείνη διαμόρφωσε έχουν ολότελα πια καταρρεύσει.
Σίγουρα, δεν είναι η Ρέα Φραντζή του Βακαλόπουλου. Ωστόσο, οι συμβολισμοί που διακινεί μαρτυρούν την εξάντληση μιας ολόκληρης εποχής.
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
