του Τάκη Θεοδωρόπουλου από το liberal.gr
Στην αρχή τα αισθήματα ήταν ανάμεικτα. Από την μια περιμέναμε κάτι βαρύτερο για την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, από την άλλη η ελαφρύτερη εκδοχή που επελέγη είχε πολύ καλές σχέσεις με την οικογένεια του Ηγεμόνα. Πάντως αρκετά στενές, ως πρώην σύντροφος του υιού. Και ξέρουμε πόσα μπορεί να κάνει ένας πατέρας για να γλιτώσει τον γιο από την γκρίνια της πρώην.
Παρ’ όλα αυτά περιμέναμε, ως κέντρο του κόσμου που είμαστε, ο καινούργιος ένοικος του κτιρίου του Γκρόπιους να είναι κάποιος ισχυρός διπλωμάτης και όχι μια έντονα μακιγιαρισμένη κυρία η οποία μπορεί να είχε υπάρξει εισαγγελέας, όμως η μόνη σχέση της με την διπλωματία ήταν μια αποτυχημένη σχέση.
Τα γενναιόδωρα αισθήματα όμως τελικά επικράτησαν και περιμέναμε την άφιξή της με την ίδια ανυπομονησία που οι Πειναλέοντες του Μποστ περίμεναν την θεία από την Αμερική με τα δώρα. Τίμησε την Ελλάδα μας κυρίως με την αγάπη και τον σεβασμό που επέδειξε για τον πολιτισμό της, την νυχτερινή της ζωή και τον μουσουργό κ. Αργυρό.
Προσωπικά της οφείλω ότι μου γνώρισε την ύπαρξή του. Η κ. Γκίλφοϊλ έφερε την Ελλάδα πίσω στις δεκαετίες που αποτελούσε προορισμό κεφιού διαρκείας. Βέβαια, ως εκ της θέσεώς της φαίνεται πως ήταν υποχρεωμένη να συνδυάσει το κέφι με την παροχή υπηρεσιών με αποτέλεσμα να κάνει το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει, να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της. Και να δηλώσει πως το ενεργειακό και την κυβέρνηση την παίζει στα δάχτυλα και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει, όπως έκανε στη Ρουμανία.
Παλιότερα η δήλωση αυτή θα είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, η αντιπολίτευση θα αποκαλούσε την Ελλάδα προτεκτοράτο, η κυβέρνηση θα έκανε ασκήσεις ισορροπίας χωρίς προστατευτικό δίχτυ. Τώρα όμως ακούστηκαν μερικές φωνές οι οποίες πνίγηκαν στη σύγκρουση της Βίσση με τον Καρβέλα.
Την δήλωση την ξαναθυμηθήκαμε όταν μάθαμε ότι ο Ηγεμόνας αποφάσισε να αποσύρει την κ. Γκίλφοϊλ. Τον αγνόησε στις δουλειές που την κατηγορούν ότι είχε αναπτύξει; Δεν ξέρω αν θα το μάθουμε ποτέ αν και στην Αμερική όλα μαθαίνονται λίγο ως πολύ. Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι ικανοποιημένος από την εξέλιξη. Όσο η κ. Γκίλφοϊλ εκπροσωπούσε την υπερδύναμη στη χώρα μας δεν χρειαζόταν να ανησυχούμε υπέρ το δέον. Έδειχνε αν μη τι άλλο ότι ο Τραμπ δεν μας έπαιρνε στα σοβαρά.
Αν θυμόταν την ύπαρξή μας. Ετσι δεν κινδυνεύαμε να μας οδηγήσει σε σύρραξη με την Τουρκία ώστε μετά να μπορέσει να προσθέσει μια ακόμη ειρήνη στην συλλογή του για το Νομπέλ. Ο κ. Ρούμπιο στην ομιλία του στην Πνύκα μας καθησύχασε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Ομως τον Φεβρουάριο θα έρθει και ο κ. Βανς, που σίγουρα βλέπει τον κόσμο με άλλο μάτι από τον κ. Ρούμπιο. Και δυστυχώς δεν θα είναι εδώ η κ. Γκίλφοϊλ για να μας καθησυχάσει με το περιτύλιγμα της ελαφρότητας. Εδώ που τα λέμε ήταν λυτρωτική αυτούς τους μήνες που έμεινε κοντά μας.
