Του Μ. Σταυρή, από το Άρδην τ. 85, Απρίλιος-Μάιος 2011

Γράφω τούτες τις φράσεις σαν έναν τελευταίο αποχαιρετισμό και σαν μια συγγνώμη, μήπως και εξαγνιστούμε σαν οικογένεια, μήπως και “σβήσει απ’ τ’ όνομά μας ετούτο το διαόλισμα” όπως έγραψε πιο παλιά κάποιος σοφότερος. Συγγνώμη διότι έτυχε ο άνανδρος που έφυγε και σε άφησε μόλις αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι στις ακτές της Κερύνειας ήταν άτομο της οικογένειας. Ήσουν τυφλή και θα του ήσουν βάρος αν σ’ έπαιρνε μαζί του, έτσι έτρεξε να γλυτώσει μόνος και σε άφησε πίσω.

Λίγες μέρες πριν ήσουν μέσα στους 1619, ήσουν και εσύ αγνοούμενη. Στις 19 του Μάρτη άνοιξα την εφημερίδα και είδα τ’ όνομά σου στις κηδείες: “Μαρία Χριστοδούλου από τον Σύσκληπο Κερύνειας της οποίας τα οστά ανευρέθηκαν με τη μέθοδο του DNA”.
Άτομα της πολιτικής σκηνής βρέθηκαν να “αποτίσουν φόρο τιμής”, χρέος της πολιτείας και της κοινωνίας, ίσως από τύψεις επειδή τόσα χρόνια σε αγνόησαν (αγνοούμενη όχι μόνο επειδή δεν έδωσες σημεία ζωής αλλά αγνοημένη και από την ίδια μας την κοινωνία που προτίμησε ν’ αγνοήσει την εξαφάνισή σου διότι θα της χαλούσε την καλοπέραση).

Ούτε οι εφημερίδες όμως, ούτε τα πολιτικά πρόσωπα που μίλησαν ασχολήθηκαν, με μια λεπτομέρεια. Κάτι έλειπε από τα οστά σου. Το κεφάλι σου δεν ήταν εκεί. Ίσως απετέλεσε λάβαρο της βαρβαρότητας, λάφυρο επίδειξης κάποιου Τούρκου, ο οποίος δεν δυσκολεύτηκε στα πλαίσια της “ειρηνευτικής του επέμβασης” να “προστατέψει” από μια γυναίκα μόνη και τυφλή τους αδελφούς τουρκοκύπριους που απειλούνταν.

Θ’ αποτελούσες διπλωματικό χαρτί στα χέρια μιας κυβέρνησης διεκδικητικής που θ’ αγωνιζόταν για δικαίωση, κυρίως για τη δική σας δικαίωση. Σήμερα όμως το κομμένο σου κεφάλι θα χαλούσε το καλό κλίμα των συνομιλιών, θα καλούσε τις καλές σχέσεις με τους γείτονες και αδελφούς. Ίσως αν το έβρισκαν μάλιστα, να το κρεμούσαν όπως κάποια άλλη εποχή στα τείχη κάποιας πόλης για να θυμίζει στους περαστικούς: “Να τι προκάλεσε ο εθνικισμός μας, να τι προκάλεσε η μισαλλοδοξία, να τι προκάλεσε η «εισβολή των Ελλήνων» και ο πόθος για Ένωση. Ας είμαστε λοιπόν ρεαλιστές αφού είμαστε αδύνατοι”. Και φυσικά καμιά νεο-κυπριακή μέλισσα δεν θα δεχόταν να φωλιάσει στο δικό σου κεφάλι, όπως φώλιασαν κάποτε στου Ονησίλου. Οι μέλισσες σήμερα ελέγχονται από τους δυνατούς κι αυτές κι από τα ΜΜΕ και στέλνουν μόνο τα δικά τους μηνύματα.

Η δική σου τύφλωση μπροστά στη δική μας στραβωμάρα δεν ήταν καθόλου πρόβλημα…

Η τελευταία πρόταση στην εφημερίδα θαρρείς γράφτηκε συμβολικά: “Αντί στεφάνια παρακαλούμε να γίνονται εισφορές για τη Σχολή Τυφλών και το σωματείο «Το Τάμα»”. Συνεισφέρετε στη σχολή τυφλών μπας και ξεστραβωθούμε και εκπληρώσουμε το τάμα των μανάδων που ακόμα στέκουν με μια φωτογραφία στο χέρι σε κάθε εκδήλωση…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek