του Κ. Ζουράρι, από το Άρδην τ. 24, Μάρτιος-Απρίλιος 2000

Όπως θα έλεγε και ο παλαιός των ημερών, “μετά κοινότητος λόγου απατάοθαι άριστοι”… Γιατί να μας αιφνιδιάζει ο καινοφανής ιστός της “παγκοσμιοποιήσεως”; Η νηφάλια ενατένιση μας αποδίδει τα αληθή: όλη αυτή η βαβούρα είναι η συνέχιση του γνωστού μας ιμπεριαλισμού με τα ίδια μάλιστα μέσα: υπερσυγκέντρωση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ταχύτητα στην πρωτοβουλία του ελέγχου και άμεση βαναυσότης στην οικουμενική χρήση ισχύος. Που το “αυτό δεν το ξαναείδαμε”; Ή και λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχει όλα τα αρχέγονα στοιχεία του γνωστού μας, κτηνώδους ιμπεριαλισμού.

Είναι άραγε, κάποιος νεωτερισμός, αυτό το “ήπιο”, light δηλητήριο της υποκουλτούρας που παροχετεύεται από την ενιαία ιμπεριαλιστική τηλεόραση και το εικονικό πλην υλικότατο διαδίκτυο; Όχι. Σε όλες τις ιστορικές j φάσεις όπου επικυριάρχησε κάποιο ιμπέριουμ, το ήπιον της αφομοιώσεως των νικημένων ή η συναίνεση εκ μέρους των χειραγωγουμένων στις μόδες των νικητών, υπήρξαν συστατικά γνωρίσματα της άνωθεν επιβολής. Ο εξαμερικανισμός, σήμερα, του τρόπου ενδύσεως, διατροφής και τρφής, δεν είναι παρά ένας πασίγνωστος κρίκος της κατάφωρης και αμετάλλακτης ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ασχέτως των κατά χρόνον και τόπον επί μέρους συγκεκριμένων μορφών της.

Άρα, το ίδιο αμήχανο αλλά και αποφασιστικό ερώτημα: τι κάνουμε και πως το κάνουμε αυτό το όχι μας. Νομίζω, ότι γι’ αυτό το όχι στην “παγκοσμιοποίηση”, διακρίνουμε χρία επίπεδα:

1ον. Βεβαίως θέλουμε την “παγκοσμιοποίηση”. Ποια; Μα, την δική μας. Το ποια είναι η δική μας, διακρίνεται σε δύο σκέλη.

Το ένα είναι ό,τι παγκοσμίως εγείρεται κατά της παγκοσμιοποιήσεως. Δηλαδή:

2ον Το Σηάτλ, το Νταβός, π.χ. Σ’ αυτές τις δύο περιπτώσεις φάνηκε το επίσης παλαίτατον: δεν υπέκυψε ο κόσμος στην κτηνωδία του ακράτου καπιταλισμού και υπάρχουν παντού, σε όλους τους πολιτισμούς του πλανήτη οι μαχητικές αντιστάσεις που θα επιτρέψουν την ανατροπή της διεθνούς πλουτοκρατίας από την διεθνή της δικαιοσύνης. ‘Αλλωστε, όπως το αναδεικνύουν καθημερινές έρευνες, ο βαθμός συσσωματώσεως σε ενιαίο σώμα τυραννικής πλουτοκρατίας δεν είναι μεγαλύτερος σήμερα, παρα το παραμύθι της “παγκοσμιοποιήσεως” από όσον διαπιστώναμε στην απαρχή της ιμπεριαλιστικής φασεως των αρχών του 20ού αιώνα. Ούτε είναι βέβαιον, on η έλλειψη ενιαίου μετώπου εναντίον αυτής της ληστρικής πλουτοκρατίας, μπορεί να θεωρηθεί ως αδυναμία. Ενδέχεται, μάλιστα, το πολλαπλον :ων αντιστάσεων να αποτελέσει ικανότερη διάβρωση της “παγκοσμιοποιημένης” ολιγαρχίας και αποτελεσματικό παράγοντα του κατακρημνισμού της.

3ον. Αν υπάρχει κάτι το όντως καινοφανές στην σημερινή φάση είναι η αύξουσα σημασία που εχει στον αγώνα κατά του σημερινού χρηματιστηριακού ιμπέριουμ, το μέτωπο του πολιτισμού και της πολιτιστικής πολλαπλοτητος, όχι γιατί αυτό δεν είχε την ίδια πάντοτε αξία παλαιότερα αλλά γιατί σήμερα, όλοι οι πολέμιοι της πλουτοκρατίας έχουν πια αντιληφθεί, ότι διαφεντεύοντας τους πολιτισμούς θα κερδίσει ή θα χάσει ο πλανήτης την ανθρωπιά του.

Είναι ολοφάνερο ότι εμείς ως “Κοινόν των Ελλήνων”, άλλως, η καθ ημάς “συντροφομάζω-ξη”, μπορούμε να αντλήσουμε, διαχρονικώς, απο την συνολική μας κοινοβιακή συμμαρτυρία, την λεπτή εκείνη, εύθραυστη διαρκώς ισορροπία, η οποία μας επέτρεψε να λογοδοτούμε συνεχώς ενώπιον της κοινότητας, αναδεικνύοντας ηγεμονικώς και ταυτοχρόνως με την λογοδοσία μας, εκείνο το Αυτεξο-σιον και εθελότρεπτον του προσώπου μας. Προσωπική ελευθερία και συναλληλία, ιδού το Συναμφότερον του καθ’ ημάς τρόπου, δίπτυχον που συναρμόζει πρόσωπο και λογοδοσία αδιαιρέτως και συσκηνώνει άτομο και κοινότητα ασυγχύτως Εν ελευθερία.

Κώστας Ζουραρις

Υποψήφιος βουλευτής του Κ. Κ. Ε. Α Θεσσαλονίκης Το κείμενο αυτό αποτελεί την παρέμβασή του στην εκδήλωση του Άρδην, “Οι εκλογες της νέας τάξης” που πραγματοποιήθηκε στην ΕΣΗΕΑ στις 6 Μαρτίου.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek