Το τελευταίο τεύχος του Γερμανικού Περιοδικού Φιλοσοφίας είναι αφιερωμένο στο γερμανοτραφή στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη που είχε διαβλέψει την ελληνική κρίση ήδη από το 1998, χρονιά του θανάτου του.

default

Από την Ντόιτσε Βέλε

Οι Γερμανοί θυμούνται πάντα και μελετούν ακόμα το έργο του στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη που έφυγε πρόωρα το 1998. Το ελληνικό πανεπιστήμιο τον είχε απορρίψει, στη συνέχεια απέρριψε ο ίδιος το ελληνικό πανεπιστήμιο και την πανεπιστημιακή καριέρα συνολικά. Διέθετε σπάνιο συνδυαστικό ταλέντο που του επέτρεψε να γράψει σημαντικές φιλοσοφικές συνθέσεις για το διαφωτισμό ή την παρακμή του αστικού πολιτισμού. Οι Γερμανοί εξακολουθούν να αναφέρονται σ’ αυτόν. Το 2007 για παράδειγμα εκδόθηκε ένας συλλογικός τόμος με τίτλο «Διαφωτιστής χωρίς αποστολή» με μελέτες για τη σκέψη του, τώρα μόλις στον Κονδύλη είναι αφιερωμένο το τελευταίο τεύχος του Γερμανικού Περιοδικού Φιλοσοφίας που κυκλοφορεί ανά δίμηνο στο Βερολίνο.

Πτώση στα κατώτερα σκαλιά

Ανάμεσα στα διάφορα κείμενα για την κοινωνική φιλοσοφία του Κονδύλη, στο περιοδικό δημοσιεύεται μεταφρασμένη στα γερμανικά μια εκτενής συνέντευξη που είχε δώσει ο Έλλην φιλόσοφος στον Σπύρο Κουτρούλη εκείνη τη μοιραία χρονιά του 1998 και είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Νέα Κοινωνιολογία». Υπάρχει εκεί ένα σημείο που μοιάζει προφητικό από τη σημερινή σκοπιά, ένα σημείο για το ελληνικό πρόβλημα, το οποίο αμέσως εντόπισε ο κριτικός της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου και το μεταφέρει ασχολίαστο στους αναγνώστες της μεγάλης αυτής γερμανικής εφημερίδας. Ας το διαβάσουμε κι εμείς, ασχολίαστο: «Αν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να παράγει όσα τρώει. Δεν εννοώ διόλου κάποιαν οικονομική αυτάρκεια με την παλιά έννοια, αλλά την απαλλαγή από την πολιτική και την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού. Ένα βιώσιμο συλλογικό υποκείμενο οφείλει να εξάγει τουλάχιστον τόσα, όσα εισάγει, σ’ έναν ανοικτότερο κόσμο. Ειδάλλως είναι αναπόφευκτη η πτώση στα κατώτερα σκαλιά του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, η καταχρέωση και η πολιτικοστρατιωτική εξάρτηση. Τις τελευταίες δεκαετίες ο Ελληνισμός προχώρησε γρήγορα προς αυτή την κατεύθυνση. Η αναστροφή της απαιτεί γενναία παραγωγική προσπάθεια, προηγμένη τεχνογνωσία και ριζική θεσμική εξυγίανση, καθώς και ένα εκπαιδευτικό σύστημα εντελώς διαφορετικού επιπέδου.»

Ελληνοκεντρισμός και πιθηκισμός

Με ανατριχιαστική λακωνικότητα ο Κονδύλης στις λίγες αυτές γραμμές από μια συνέντευξη συμπύκνωσε τις αιτίες που στο μεταξύ οδήγησαν στο ελληνικό αδιέξοδο. Αλλά να δούμε και πώς περιγράφει τα επιφαινόμενα αυτών των αιτιών: «Εδώ θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η συνήθης αντιπαράθεση των εκσυγχρονιστικών τάσεων προς την καλλιέργεια της εθνικής παράδοσης είναι απλουστευτική και παραπλανητική. Μονάχα η ευόδωση της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας επιτρέπει την επιτυχή άμιλλα με άλλα έθνη και έτσι χαρίζει την αυτοπεποίθηση εκείνη, η οποία επιτρέπει την απροβλημάτιστη αναστροφή με την εθνική παράδοση και καθιστά ψυχολογικά περιττό τον πιθηκισμό. Αντίθετα, η ανικανότητα ενός έθνους να συναγωνισθεί με άλλα σε ό, τι – καλώς ή κακώς – θεωρείται κεντρικό πεδίο της κοινωνικής δραστηριότητας θέτει σε κίνηση ένα διπλό υπεραναπληρωματικό μηχανισμό: τον πιθηκισμό ως προσπάθεια να υποκαταστήσεις με επιφάσεις ό, τι δεν κατέχεις στην ουσία και την παραδοσιολατρία ως αντιστάθμισμα του πιθηκισμού. Απ’ αυτή την άποψη, ο πτωχοπροδρομικός ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολιτικός πιθηκισμός αποτελούν μεγέθη συμμετρικά και συναφή, όσο κι αν φαινομενικά εκπροσωπούν δύο κόσμους εχθρικούς μεταξύ τους

Σπύρος Μοσκόβου

Υπεύθ.σύνταξης: Μαρία Ρηγούτσου

2 Σχόλια

  1. Δηλαδή με άλλα λόγια ο Κονδύλης μας καλεί να αναδομηθούμε με πανεπιστήμια συνδεδεμένα με τη βιομηχανία προωθώντας έρευνα και καινοτομία σε τομείς τεχνολογικής αιχμής και ιδιαίτερα της αμυντικής κατεύθυνσης. Δηλαδή ακόμα πιο βαθιά σκεπτόμενοι, πανεπιστήμια απαλλαγμένα από θολοϊδεολογήματα διεκδικήσεων και δικαιωμάτων, με δουλευταράδες καθηγητές και εντατικοποιημένες σπουδές φοιτητών που θα διαβάζουν για να προάγονται γνωρίζοντας ότι επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη της διαγραφής των αν δεν μοχθήσουν. Οι σπουδές σε κάθε πεδίο θα εξυπηρετούν βεβαίως τον ουμανισμό αλλά διηθημένο πρώτα μέσα από το εθνικό συμφέρον. Η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα έχει σκοπό την παιδεία των βλαστών του έθνους για δημιουργία εθνικής συνείδησης που θα συγκολλά αρμονικά στον ψυχισμό τις θεωρητικές και τεχνικές βασικές γνώσεις. Στα πανεπιστήμια θα σπουδάζουν μόνο όσοι μπορέσουν να ανταποκριθούν στο μόχθο που τους περιμένει. Οι υπόλοιποι προικισμένοι με επαρκή μόρφωση δεν πρέπει να αισθάνονται κατώτεροι αφομοιούμενοι στον οικονομικό και παραγωγικό ιστό της χώρας ο οποίος θα ενδυναμωθεί λόγω ακριβώς της ώθησης που θα λάβει από τα πραγματικά πανεπιστήμια.
    Η αυτάρκεια σε γεωργικά προϊόντα, ενέργεια και πλαίσια προστασίας της φύσης θα συνδυαστεί με εξυγίανση της καταβαραθρωμένης υγειονομικής περίθαλψης, ηλεκτρονική διακυβέρνηση τύπου Εσθονίας και νομικό σύστημα εξυπηρέτησης της νομιμότητας και όχι του δικολαβισμού. Από Τέχνη και Πολιτισμό δεν χρειάζεται να μοχθήσουμε πολύ, παράγονται αφειδώς τροφοδοτούμενα από την κληρονομιά μας.
    Κέντρο λοιπόν το συμφέρον της πατρίδας, καλλιέργεια εθνικής συνείδησης, αποτίναξη δήθεν προοδευτικών θολοδικαιωμάτων, σκληρό φράξιμο στη λαθρομετανάστευση, και στράτευση για όλους και όλες χωρίς παρδαλές αναβολές Αν αυτά τρομάζουν τις συνειδήσεις τύπου βελουτέ δεν πειράζει, καλύτερα να τρομάξουν τώρα παρά όταν απευχομένως ανοίξουν οι πύλες της εξ’ ανατολών κολάσεως.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek