Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Ως Κίνημα Άρδην έχουμε πολλές φορές υποστηρίξει την άποψη ότι το σχολείο οφείλει να υπηρετεί τον ιδρυτικό του ρόλο, που είναι αυτός της μετάδοσης γνώσεων και της διαπαιδαγώγησης των παιδιών με αξίες και υψηλά πρότυπα. Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη τάση, στον δυτικό κυρίως κόσμο, όπου τις τελευταίες δεκαετίες τείνει να επιβληθεί αυτό που ο σπουδαίος Γάλλος στοχαστής Ζαν Κλοντ Μισεά έχει χαρακτηρίσει ως «σχολείο της αμάθειας»: Πρόκειται για το δημόσιο σχολείο που δεν επενδύει στη μόρφωση των παιδιών, αλλά εγκαταλείπει ουσιαστικά αυτό το έργο στους γονείς. Σε πολλές χώρες έχουν προκληθεί αντιδράσεις, οι οποίες οδηγούν στη λήψη μέτρων για την αποκατάσταση του μορφωτικού ρόλου του σχολείου, αλλά στη χώρα μας βρισκόμαστε ακόμη στη φάση της αποδόμησής του.
Αυτή η τάση έφτασε στην κορύφωσή της κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που με συγκεκριμένες παρεμβάσεις στόχευε συνειδητά στην κατάργηση του ελέγχου της εμπέδωσης της γνώσης και στην περικοπή ωρών από κρίσιμα μαθήματα. Με την εξαίρεση της επαναφοράς μαθημάτων, όπως τα Λατινικά, και την εξέταση άλλων, όπως τα Αρχαία Ελληνικά στο γυμνάσιο, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει ουσιαστικά την ίδια πολιτική σε ηπιότερη, θα λέγαμε, μορφή. Ωστόσο, παραμένει γεγονός ότι είναι δυνατόν ν’ αποφοιτήσει ακώλυτα από το λύκειο μαθητής ο οποίος δεν έχει ανοίξει ποτέ του βιβλίο.
Η φετινή σχολική χρονιά ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς, στο μεγαλύτερο μέρος της, τα μαθήματα διεξήχθησαν εξ αποστάσεως. Οι εκπαιδευτικοί έπρεπε να προσαρμοστούν σε αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη και οι γονείς να μετατρέψουν το σπίτι τους σε σχολική αίθουσα, εξασφαλίζοντας και οι δύο όλη την απαραίτητη υποδομή, με δικά τους έξοδα ως επί το πλείστον. Ποια μέτρα όμως έλαβε το υπουργείο για να διασφαλιστεί ότι οι μαθητές έλαβαν το μορφωτικό αγαθό που οφείλει να τους παρέχει το δημόσιο σχολείο; Κανένα απολύτως. Ενδίδοντας στον ακραίο μηδενισμό πως «η τηλεκπαίδευση δεν είναι εκπαίδευση», ακυρώνοντας δηλαδή στην πράξη την τεράστια προσπάθεια που καταβλήθηκε, κυρίως από την εκπαιδευτική κοινότητα, πήρε τα εξής μέτρα: Αρχικά της μη διεξαγωγής των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων στο γυμνάσιο και στο λύκειο, οπότε στέρησε τη δυνατότητα στους μαθητές να διαβάσουν τα βασικά σημεία της ύλης και να ελεγχθεί το τι έμαθαν. Όπως περιέκοψε την ύλη για τις πανελλαδικές εξετάσεις, μπορούσε, εφόσον αυτό κρινόταν σκόπιμο, να την περικόψει και για τις υπόλοιπες τάξεις. Στο όνομα της κάλυψης της ύλης, που σημειωτέον είχε καλυφθεί έγκαιρα, αφού τη φετινή χρονιά χάθηκαν ελάχιστες ώρες (ούτε εκδρομές, ούτε περίπατοι, ούτε εκδηλώσεις, ούτε άλλες δραστηριότητες, από τις οποίες χάνονται διδακτικές ώρες, έγιναν), παρατάθηκε το σχολικό έτος. Αυτό θα είχε νόημα, εάν αμέσως μετά την επιστροφή των μαθητών στο σχολείο γίνονταν διαγνωστικά τεστ προκειμένου να διαγνωστεί η εμπέδωση της ύλης από τους μαθητές και με, βάση τα πορίσματα των τεστ, εφαρμόζονταν στη συνέχεια προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας για όσα παιδιά είχαν ελλείψεις. Αυτό θα έδειχνε το γνήσιο ενδιαφέρον του υπουργείου για τη μόρφωση των παιδιών και όχι η παράταση του έτους για την κάλυψη δήθεν της ύλης, που η ποσότητά της αποτελεί μία αυθαίρετη επιλογή ούτως ή άλλως. Τέλος το υπουργείο, σ’ ένα μνημείο λαϊκισμού, αλλά και ασάφειας, έστειλε οδηγία με βάση την οποία δεν θα ληφθούν υπόψη οι απουσίες που οφείλονται σε «λόγους ανωτέρας βίας», ὃ ἐστί μεθερμηνευμόμενον σε εντολή διαγραφής κάθε απουσίας που έγινε από μαθητές που μπορεί και να μην εμφανίστηκαν καθόλου στη διάρκεια της τηλεκπαίδευσης, αλλά και αργότερα, επειδή μπόρεσαν να προσκομίσουν δικαιολογητικά ότι έχουν κάποιο άτομο που ανήκει σε ευπαθή ομάδα στο σπίτι κ.λπ. Η ευρηματικότητα του Έλληνα είναι παροιμιώδης. Δηλαδή, αντί να ζητήσει να καταγραφούν όλες αυτές οι περιπτώσεις παιδιών που, για διάφορους λόγους, βρέθηκαν εκτός της τηλεκπαίδευσης και να τους στηρίξει μαθησιακά, τους παρατάει στη μοίρα τους και τους προάγει, ή τους χορηγεί απολυτήριο, παρ’ όλο που στην ουσία δεν παρακολούθησαν τη φετινή χρονιά…
Είτε με δεξιά είτε με αριστερά, το σχολείο της αμάθειας καλά κρατεί (με τη συναίνεση των συνδικαλιστικών φορέων) και είναι ευθύνη των πολιτών ν’ απαιτήσουν από το δημόσιο σχολείο να επιτελεί τον ιδρυτικό του ρόλο.

*Εκπαιδευτικός

Ακολουθήστε το Άρδην στο Facebook

Εγγραφείτε στο κανάλι του Άρδην στο Youtube


3 Σχόλια

  1. Ομως, ρε παιδιά, από την εποχή της “μεταρρύθμισης” Ράλλη ακόμα, οι ενώσεις των εκπαιδευτικών, όχι μόνον δεν αντιδρούσαν, αλλά υπερθεμάτιζαν κιόλας, σε όλες τις προσπάθειες για την γλωσσική καταστροφή που συνετελέσθη, και που το αποτέλεσμά της βλέπουμε στην σημερινή αμορφωσιά των νέων. Μετά την μεταπολίτευση, οι κινητοποιήσεις με μακρείς καταλόγους αιτημάτων για την Παιδεία, έληγαν μόλις ικανοποείτο το τελευταίο αίτημα: “Αύξησεις”.

  2. Σπύρος Καναβός says:

    Πολλά πρέπει να γίνουν για την εκπαίδευση. Δε θέλει όμως ούτε ο λαός, ούτε οι πολιτικές ηγεσίες. Δε γνώρισα ποτέ όσο ήμουν στην Ελλάδα, ένα γονιό ή ένα Σύλλογο γονέων (όχι δύο, έναν) να πει :
    Κύριοι θέλουμε έλεγχο του προσφερομένου από τους εκπαιδευτικούς έργου. Πείτε τον όπως θέλετε : σύμβουλο με δικαίωμα κρίσης, επιθεωρητή ή όπως αλλιώς εσείς θέλετε, αλλά εμείς ως γονείς και ως φορολογούμενοι θέλουμε νοικοκύρεμα των Σχολείων. Τέλος, πάντων το θέμα είναι μεγάλο ώστε να θιγούν παράμετροι του προβλήματος, ο χρόνος βραχύς, και ο χώρος λίγος.
    Πάντως, πρέπει να εκδιωχθούν οι αιρετοί από τα υπηρεσιακά συμβούλια, όπου είναι εκπρόσωποι των κομμάτων και στην ουσία αυτοί κάνουν διοίκηση. Από τα πειθαρχικά εκδιώχθηκαν λόγω τρόϊκας στα 2012, αλλά επανήλθαν από την κυβέρνηση μαρξιστών – εθνικιστών του κ. Τσίπρα. Επίσης, να εφαρμοσθεί η τράπεζα θεμάτων και όταν υπάρχει σοβαρή διαφορά βαθμολογίας μεταξύ του επίσημου διαγωνίσματος του Ιουνίου και των προφορικών να καλείται σε απολογία ο διδάσκων. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που διδάσκοντες «αποκοιμίζουν » τους γονείς με βαθμούς από 17 και άνω, ώστε να μην ανοίγουν μέτωπα και να είναι απερίσπαστοι στην παραπαιδεία.
    Πρέπει να εφαρμοσθεί ο νόμος 1566/85, όπως έχει μάλιστα εμπλουτισθεί για όσους κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα. Σε περιπτώσεις που αυτό αποδεικνύεται μπορεί να οδηγήσει και στην απόλυση η παραβίαση του νόμου. Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι ανέφικτο να πραγματοποιηθούν. Σταματώ εδώ. Το δείγμα που έδωσα έχει σκοπό να υποστηρίξει την προσωπική μου άποψή :
    Οι περισσότεροι στην Ελλάδα δε θέλουν μία χώρα, που επενδύει στην εκπαίδευση και προοδεύει εν μέσω ψηφιακής εποχής. Θέλουν μία αδύνατη Ελλάδα για να την αρμέγουν. Τα αποτελέσματα φαίνονται στην υποθήκευση για 99 έτη, και ίσως φανούν και στα Ελληνοτουρκικά.

  3. Pingback: Υπουργείο Παιδείας: Το σχολείο της αμάθειας είναι ακόμα εδώ | Προδρομικός

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek