Ταξίδι στο Βελγικιστάν (Β΄ μέρος)

1,3K

Η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Φλαμανδό συντηρητικό Μπαρτ ντε Βέβερ, ο οποίος ανέλαβε πρωθυπουργός του Βελγίου τον Ιανουάριο, υποσχέθηκε να αλλάξει την κατάσταση, αλλά η βελγική κοινωνία, παγιδευμένη ανάμεσα στην πίεση του woke και τον ισλαμισμό, συνεχίζει να μοιάζει παραλυμένη από αυτή την ιδεολογία, η οποία υπονομεύει την αρχή της ουδετερότητας που υποτίθεται ότι εγγυάται τη συνοχή της χώρας.

Των Nadjet Cherigui και Judith Waintraub – Μετάφραση: Χριστίνα Σταματοπούλου

Οι Βρυξέλες έχουν «γαγγραινιάσει»

Ο Ζυλιέν* δεν μπορεί να βρει αρκετά σκληρές λέξεις για να περιγράψει τους αριστερούς πολιτικούς στο Βέλγιο, οι οποίοι ταλαντεύονται μεταξύ αφέλειας και κυνισμού. Νιώθει να πνίγεται καθώς θυμάται την ημέρα του Φεβρουαρίου του 2024, όταν ένας ιμάμης πακιστανικής καταγωγής, προσκεκλημένος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, απήγγειλε επί τρία ολόκληρα λεπτά αποσπάσματα από το Κοράνι, από το βήμα του κοινοβουλίου των Βρυξελλών. «Αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα είναι καταστροφικό», λέει αυτός ο ανακριτικός υπάλληλος της εγκληματολογικής αστυνομίας της περιφέρειας της Βαλλονίας. «Στην πατρίδα μας, ο Τύπος φιμώνεται από τον ισλαμοαριστερισμό, χάρη σε αυτό που η Μουσουλμανική Αδελφότητα κάνει με επιτυχία: τη διείσδυση. Εδώ, ξεφαντώνουν. Ακόμα και το Collectif contre l’islamophobie en France (CCIF – Συλλογικότητα ενάντια στην ισλαμοφοβία στη Γαλλία), το οποίο απαγορεύτηκε στη Γαλλία λόγω της ισλαμιστικής προπαγάνδας του, βρήκε καταφύγιο στο Βέλγιο, μετονομαζόμενο σε Collectif contre l’islamophobie en Europe (CCIE –Συλλογικότητα ενάντια στην ισλαμοφοβία στην Ευρώπη)».

Ο αστυνομικός περιγράφει μια πρωτεύουσα «γαγγραινιασμένη»: «Δεν υπάρχει πλέον αστυνομία της γειτονιάς, έχει γίνει σχεδόν αδύνατο να διενεργηθούν έλεγχοι, με αποτέλεσμα να καταλαμβάνουν το έδαφος οι αλήτες. Σε ορισμένες γειτονιές, οι άνθρωποι δεν τολμούν πλέον να παραλάβουν την αλληλογραφία τους από τα γραμματοκιβώτιά τους, επειδή παρακολουθούνται από εμπόρους ναρκωτικών που κρύβουν εκεί ναρκωτικά. Όσο για τους πολιτικούς, είτε έχουν παραιτηθεί είτε είναι συνένοχοι. Κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού, μας έχει ζητηθεί να μην κυκλοφορούμε σε ορισμένες γειτονιές με πολυπληθείς μουσουλμανικές κοινότητες, για να μην τους ενοχλούμε. Στην αστυνομία, ορισμένοι αστυνομικοί προσπαθούν τώρα να διαπραγματευτούν τις ώρες προσευχής εν ώρα υπηρεσίας… Εκεί έχουμε φτάσει. Έχω γίνει πέντε φορές παππούς και ανησυχώ πολύ για τις εγγονές μου και το μέλλον τους στο Βέλγιο».

Ταξίδι στο Βελγικιστάν (Α΄ μέρος)

Ηθική καταδίωξη

Η Χανάν, από την πλευρά της, θαυμάζει τη Γαλλία και την κοσμικότητά της. Αντιμετωπίζει με αυστηρότητα το Βέλγιο, όπου γεννήθηκε, και όπου, κατά την άποψή της, οι αρχές της ουδετερότητας ήταν ανεπαρκείς για να προστατεύσουν το κοριτσάκι που υπήρξε από την πίεση της κοινότητας και τον φονταμενταλισμό και την κοινωνία γενικότερα από τον θρησκευτικό εισοδισμό. Η Χανάν προειδοποιεί ότι η ιστορία της δεν είναι η ιστορία ενός φτωχού κοριτσιού για να κάνει τον κόσμο να κλάψει. Ο πατέρας της, Αλγερινής καταγωγής, είναι ένας εύπορος επιχειρηματίας. Ενώ δεν της έλειπε τίποτα από υλικής πλευράς, από ανθρώπινης πλευράς της έλειπαν τα πάντα, πρωτίστως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Ως επικεφαλής ενός τόπου λατρείας, ο πατέρας της έγινε σημαίνον μέλος της κοινωνίας των Βρυξελλών. Με τα χρόνια, η Χανάν έβλεπε τους τοπικούς πολιτικούς να μπαινοβγαίνουν στο γραφείο του. Θυμάται συζητήσεις στις οποίες ο πατέρας της διαπραγματευόταν την ψήφο της κοινότητας. Ως νεαρό κορίτσι, την σταμάτησαν από το σχολείο, την ανάγκασαν να φορέσει το τζιλμπάμπ και να υποταχθεί σε μια ακραία άσκηση της θρησκείας. Το θάρρος της προκαλεί θαυμασμό: «Εγκατέλειψα το ισλάμ σε ηλικία 14 ετών. Ήμουν περιτριγυρισμένη από μίσος και βία. Στο κορανικό σχολείο που διηύθυνε ο πατέρας μου, μιλούσαν για τη δολοφονία των κουφάρ (των απίστων σ.τ.μ.) και τον εξισλαμισμό του Βελγίου. Δεν το καταλάβαινα αυτό. Εγκατέλειψα αυτή τη θρησκεία. Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει να αφήνεις μια ταυτότητα για να ξαναχτίσεις μια άλλη. Αυτό έκανα. Όταν ενηλικιώθηκα, το έσκασα νύχτα. Δεν ξαναείδα ποτέ την οικογένειά μου. Υποσχέθηκαν να με σκοτώσουν. Ξέρω ότι μπορούν να το κάνουν. Αλλά τους γνωρίζω και ξέρω πώς να περνάω κάτω από το ραντάρ τους».

Μια άλλη αγωνίστρια αποφάσισε επίσης να εγκαταλείψει την οικογένειά της, την πολιτική αυτή τη φορά. Η Ανν-Σοφί Πελετιέ διετέλεσε, για ένα διάστημα, εκλεγμένο μέλος του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες. Την επομένη των επιθέσεων στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου, εξοργίστηκε από τη διφορούμενη στάση του κόμματος απέναντι στη Χαμάς: «Παρά την εσωτερική πίεση, υπερψήφισα το ψήφισμα που καταδίκαζε τις ενέργειες αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης». Αυτό της κόστισε μια σκευωρία. Αποβλήθηκε από το κίνημα για ηθική παρενόχληση συναδέλφων της, κατηγορία από την οποία απαλλάχθηκε μετά από εσωτερική έρευνα του προεδρείου και του κοινοβουλίου. Η Ανν-Σοφί Πελετιέ μιλάει με λόγια πικρά. Βοηθός νοσηλευτού στο επάγγελμα, προσχώρησε στον Μελανσόν το 2019, πεπεισμένη τότε ότι ήταν ο μόνος πολιτικός που ενδιαφερόταν για τους «αόρατους». Σήμερα, λέει ότι είναι απογοητευμένη από αυτή την κοινοτιστική αριστερά, η οποία έχει ξεχάσει τις πρωταρχικές της αξίες και τους εργαζόμενους. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν ανέχονται καμία κριτική. Αν μιλήσεις για τη μετανάστευση, σε φιμώνουν και σε χαρακτηρίζουν ρατσιστή. Ωστόσο, είναι δικαίωμά μας να πούμε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με το ποιους δεχόμαστε. Όσο για τον ρατσισμό, τον βλέπω στη συμπεριφορά τους. Δεν συμπαθούν τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται, αφού ο κοινοτισμός είναι η βάση των διακρίσεων».

Το κόμμα των Οικολόγων δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη Ανυπότακτη Γαλλία όσον αφορά τον ισλαμοαριστερισμό. Για τον Ετιέν Ντιζαρντέν, το εκλογικό χαστούκι που δέχθηκαν οι Βέλγοι Πράσινοι στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Ιουνίου ήταν η τιμωρία για την «διολίσθησή τους προς την άκρα αριστερά». Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά τους ήταν να ζητήσουν τον Ιανουάριο την κατάργηση του Χ στο Βέλγιο. Σύμφωνα με τους ίδιους, το δίκτυο έχει γίνει «όχημα μαζικής παραπληροφόρησης» από τότε που αγοράστηκε από τον Έλον Μασκ. Η πρώην συμπρόεδρός τους Ραζέ Μαουάν, η οποία επέζησε από το ναυάγιο του κόμματός της εκλεγόμενη τον Ιούνιο, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί από αρχηγός, δηλώνει ότι «η πολιτική οικολογία χωρίς ταξική πάλη είναι απλώς κηπουρική». Για την ίδια, η παλαιστινιακή υπόθεση και το κλίμα συνδέονται.

Κυκλοφορεί το νέο διπλό τεύχος του Άρδην (τ. 134-135)

Διακριτικά σημεία πίστης

Οι οικολόγοι παλεύουν για να επιτραπεί η χρήση της μαντίλας σε όλες τις υπαλλήλους του δημοσίου στο όνομα της «συμπερίληψης». Άλλωστε, η οικολόγος Φαριντά Ταχάρ, επικεφαλής της ομάδας των Οικολόγων στο κοινοβούλιο των Βρυξελλών και σεναριογράφος, φοράει ένα τουρμπάνι όταν ασκεί το λειτούργημά της. Έχοντας σπουδάσει επί τετραετία ισλαμικές σπουδές στην Ακαδημία ισλαμικών και πολιτιστικών σπουδών των Βρυξελλών, υπήρξε επίσης ιδρύτρια της ένωσης ΤΕΤΕ (Toutes Égales au Travail et à l’École – Όλες Ίσες στην Εργασία και στο Σχολείο), η οποία δρα ενάντια στην απαγόρευση της μαντίλας στις διοικητικές υπηρεσίες, ενώ έχει και τη θέση της αντιπροέδρου στην CCIE.

«Η μπούργκα απαγορεύεται στο Βέλγιο», εξηγεί η Νάντια Γκέερτς, κοσμική ακτιβίστρια και φεμινίστρια, «αλλά καμιά νομοθεσία δεν απαγορεύει οριζόντια τη χρήση της ισλαμικής μαντίλας που δεν καλύπτει όλο το σώμα. Έχουμε να κάνουμε με διάφορες νομοθεσίες, που ποικίλουν ανάλογα με τα επίπεδα εξουσίας: σύμφωνα με τους κρατικούς αξιωματούχους, κάποιοι δήμοι επιτρέπουν τη χρήση διακριτικών σημείων πίστης, άλλοι όχι ενώ ορισμένοι την επιτρέπουν μόνο στις υπαλλήλους του δημοσίου που δεν έρχονται σε επαφή με το κοινό».

Το 2020, η Νάντια Γκέερτς δίδασκε φιλοσοφία, ιστορία θρησκειών, αγωγή του πολίτη και ουδετερότητα στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Σχολή των Βρυξελλών. Μετά τη δολοφονία του Σαμουέλ Πατί, στη Γαλλία, ανήρτησε το hashtag «Είμαστε όλοι Σαμουέλ Πατί», στη σελίδα του Facebook της σχολής της. Αμέσως κατηγορήθηκε ως «ισλαμόφοβη» από ανώνυμους. Μία από τις συναδέλφους της την πλησίασε όχι για να την στηρίξει αλλά για να της πει ότι έχει πράγματι πρόβλημα με το ισλάμ. Κάποιοι άλλοι συνάδελφοι της εκφράζουν την αλληλεγγύη τους ενώ πληθαίνουν οι απειλές εναντίον της, ακόμα και απειλές θανάτου. Η διεύθυνση της σχολής περίμενε να περάσουν δυο μήνες για να την στηρίξει στο Facebook. «Εγκατέλειψα τη θέση μου και προχώρησα σε δικαστικές αγωγές, μία αστική, όπου δικαιώθηκα, και μία ποινική», εξηγεί η Νάντια Γκέερτς. «Δυστυχώς, από τα δεκάδες άτομα που ενέχονταν, μόνο επτά ή οκτώ μπόρεσαν να ταυτοποιηθούν τα οποία σήμερα έχουν παραπεμφθεί. Καθώς πρόκειται για δημοσιεύσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή αδικήματα τύπου, είτε θα παραπεμφθούν στο κακουργιοδικείο είτε θα τεθούν στο αρχείο». Η απόφαση θα ληφθεί τον ερχόμενο Ιούνιο.

Οδυνηρές μαρτυρίες

Όπως σε όλη την Ευρώπη, έτσι και στο Βέλγιο, το πανεπιστήμιο και το σχολείο συνιστούν προνομιακό στόχο της ισλαμιστικής εξάπλωσης. Στις 8 Φεβρουαρίου, η Νάντια Γκέερτς συμμετείχε στην οργάνωση μιας διάσκεψης της ομάδας σκέψης Οι Οικουμενιστές, ομάδας που υπερασπίζεται τις αρχές του Διαφωτισμού, με θέμα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό προσωπικό απέναντι στις ταυτοτικές και θρησκευτικές διεκδικήσεις των σπουδαστών του. Με το τίτλο «Λόγια των καθηγητών!», επέτρεψε τη συλλογή οδυνηρών μαρτυριών, στην πλειοψηφία τους ανώνυμων. Ανθολογούμε: «Καθηγητές αρνήθηκαν να επισκεφθούν με τους μαθητές τους, ηλικίας 12 έως 18 ετών, Μουσεία Τέχνης γιατί δημιουργείται τεράστιο πανδαιμόνιο μπροστά σε πίνακες ζωγραφικής ή γλυπτά με ανδρικά ή γυναικεία γυμνά». «Είμαι καθηγητής θετικών επιστημών. Από τη πρώτη χρονιά αντιμετώπισα την άρνηση ορισμένων μαθητών να μελετήσουν κάποια μαθήματα για λόγους θρησκευτικούς. Τα χαρακτηρίζουν “χαράμ”, δηλαδή απαγορευμένα [  ]. Για παράδειγμα, έχω κάποιους μαθητές που κρύβονται κάτω από το θρανίο τους όταν δείχνω στον πίνακα ένα ανατομικό σχήμα των γεννητικών οργάνων, ανδρικό ή γυναικείο. Άλλοι πάλι σβήνουν στο βιβλίο τους με μαύρο μαρκαδόρο τα ανατομικά μέρη του ανθρώπινου σώματος που κρίνουν άσεμνα». «Στο μάθημα της χημείας, οι μαθητές αρνούνται να μυρίσουν το αλκοόλ που παρουσιάζεται με τη χημική μορφή της αιθανόλης», λέει ένας άλλος καθηγητής.

Ισλαμικός εισοδισμός

Κάποιοι παραιτήθηκαν εντελώς όπως αυτός ο δάσκαλος ιστορίας, στις Βρυξέλλες, ο οποίος είχε πάρει την πρωτοβουλία να οργανώσει μια επίσκεψη των μαθητών του Δημοτικού σε θρησκευτικούς χώρους μετά την επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου. Ήθελε να τους δείξει πως «ανάμεσα στις θρησκείες υπήρχαν περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές». Στο τέλος παραιτήθηκε: «Απλώς διότι, όταν έπρεπε να μπούμε στη Συναγωγή, οφείλαμε να φορέσουμε το κιπά, αλλά ήταν αδύνατο, οι μαθητές αρνούνταν. Οι συνάδελφοί μου δεν ήθελαν πλέον να συνεχίσουν, η επίσκεψη ήταν αδύνατη».

Αυτός ο δάσκαλος ιστορίας υπογραμμίζει ένα σημείο που θεωρεί ουσιαστικό: «Οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι δεν βοηθιούνται, δεν υποστηρίζονται, δεν ακούγονται. Επίσης φοβούνται να εκφραστούν ελεύθερα μέσα στο σώμα των καθηγητών». Και τους κατανοούμε όταν διαβάζουμε μαρτυρίες σαν κι αυτή: «Ένας συνάδελφος, μουσουλμάνος μη θρησκευόμενος, θα χαρακτηριστεί από κάποιον άλλον “άπιστος”, μέσα στην αίθουσα των καθηγητών, επειδή πίνει στην περίοδο του ραμαζανιού. Είναι τόσο έντονη η πίεση ώστε, κατά το ραμαζάνι, κάποιοι δεν τολμούν να πιούν ούτε έναν καφέ στην αίθουσα των καθηγητών». «Στο δημοτικό, η 8χρονη κόρη ενός συναδέλφου αλγερινής καταγωγής, στο διάλειμμα, πετάχτηκε στον κάδο των σκουπιδιών από τους συμμαθητές της επειδή επέλεξε το μάθημα της ηθικής», διηγείται ένας δάσκαλος.    

Αυτό το μάθημα, που είναι μη θρησκευτικό, αποτελεί μια εναλλακτική επιλογή στα θρησκευτικά μαθήματα, καθολικής, προτεσταντικής, ορθόδοξης, εβραϊκής ή ισλαμικής θρησκείας. Στο δημόσιο σχολείο, ο μαθητής είναι υποχρεωμένος να επιλέξει ένα από όλα, το οποίο διδάσκεται μία φορά την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας στο σχολείο. «Αυτό το σύστημα ευνοεί τον ισλαμιστικό εισοδισμό», εκτιμά η Νάντια Γκέερτς, «αφού οι καθηγητές θρησκευτικών δεν υπάγονται στη διεύθυνση του σχολείου ή στο υπουργείο Παιδείας αλλά στον διευθυντικό θρησκευτικό οργανισμό, που μόνο αυτός μπορεί να ελέγχει το περιεχόμενο των μαθημάτων». 

Επελαύνων αντισημιτισμός

Και φυσικά, ο αντισημιτισμός επελαύνει. Ο Γκαντ Ντεζάυ (Gad Deshayes), πρόεδρος της Ένωσης Εβραίων φοιτητών του Βελγίου, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου στο 21NEWS, έναν νέο ιστότοπο που δημιούργησε ο Ετιέν Ντιζαρντέν. «Δεν τολμάμε πλέον να πούμε ότι είμαστε εβραίοι. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί γιατί η πρυτανεία δεν αντιδρά». Οι πανεπιστημιακές σχολές ιδιαίτερα χρησιμεύουν ως εκκολαπτήρια δύο φιλοπαλαιστινιακών κινημάτων, το Λαϊκό πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και το Σαμιντούν, το οποίο έχει απαγορευθεί στη Γερμανία αλλά η γαλλική δικαιοσύνη του επέτρεψε να διαδηλώσει στο Παρίσι, στις 7-8 Μαρτίου, όπου φωνάχτηκαν συνθήματα που καλούσαν σε ιντιφάντα.

Ελευθερία έκφρασης

Ακόμα και ένα μέρος του Τύπου δεν πάει πίσω. Το Humo είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό της ολλανδόφωνης λαϊκής αριστεράς, που ιδρύθηκε το 1936. Τον περασμένο Αύγουστο, ο Ερμάν Μπρυσελμάν, μηντιακή περσόνα της φλαμανδικής λογοτεχνίας, δημοσίευσε εκεί ένα χρονικό αφού είχε δει την εικόνα ενός παιδιού της Γάζας που έκλαιγε τη νεκρή μητέρα του επάνω στα ερείπια. «Είμαι τόσο εξοργισμένος που θέλω να καρφώσω ένα μυτερό μαχαίρι στον λαιμό κάθε Εβραίου που συναντώ», έγραφε. Μετά από αυτεπάγγελτη δίωξη, το ποινικό δικαστήριο της Γάνδης αθώωσε τον συγγραφέα στις 11 Μαρτίου, αποδεχόμενο την πρόταση του εισαγγελέα ο οποίος επικαλέστηκε την ελευθερία της έκφρασης. Έχουν ακολουθήσει πολλές άλλες μηνύσεις. «Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά για τη βελγική δικαιοσύνη», σχολίασε στο Χ ο Ζοέλ Ρουμπινφέλντ, πρόεδρος της βελγικής Ένωσης κατά του αντισημιτισμού, υπενθυμίζοντας το γεγονός ότι «το δικαστήριο της Λιέγης έθεσε στο αρχείο την υπόθεση του Βέλγο-τούρκου ιδιοκτήτη καφετέριας ο οποίος είχε αναρτήσει στη βιτρίνα του την επιγραφή “Εδώ επιτρέπονται οι σκύλοι αλλά σε καμία περίπτωση οι Εβραίοι!”». Αυτό συνέβη το 2014. Από τότε, το κλίμα έχει επιδεινωθεί. 

* Τα ονόματα έχουν αλλαχθεί.

Νέες κυκλοφορίες από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις