Οι κουραφ-έξαλλοι

1,1K

του Γιώργου Ρακκά

Την προηγούμενη δεκαετία διασύρθηκαν παταγωδώς και διέσυραν και την χώρα. Ξεκίνησαν να αμφισβητήσουν τα μνημόνια, και επειδή τα όσα έλεγαν ήταν δημαγωγίες δίχως καμία βάση κατάφεραν να τα κάνουν πολύ πιο επώδυνα για «τον λαό» στο όνομα του οποίου φώναζαν.

Δεν είναι μόνον αυτό, όμως‧ το χειρότερο ήταν ότι παρείχαν και παρέχουν σανίδα σωτηρίας στο παλαιό πολιτικό προσωπικό, το οποίο είχε εξαντληθεί και απονομιμοποιηθεί, να αναβαπτιστεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και να επανέλθει υπό την προμετωπίδα του ‘σωτήρα’. Την ίδια στιγμή κάθε προοπτική ανανέωσης πετάχτηκε στα σκουπίδια καθώς «το νέο» εκφυλίστηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, τους Αν. Ελ., τον Βελόπουλο και την Χ.Α.

Έτσι σήμερα μας έχει κληροδοτηθεί μια κατάσταση άκρως ερμαφρόδιτη. Να είναι ο παλαιοκομματισμός της μεταπολίτευσης που επαγγέλλεται τις μεταρρυθμίσεις στο κράτος, την αναζωογόνηση της αμυντικής βιομηχανίας –και της μεταποίησης εν γένει– ή έναν δυναμικό ρόλο της Ελλάδας τόσο εντός ΕΕ όσο και στην ευρύτερη περιοχή προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την επιθετικότητα της Τουρκίας. Και είναι οι ίδιοι που την ίδια στιγμή υπονομεύουν αυτές τις προοπτικές καθώς ο παλιός τους εαυτός καλά κρατεί. Με την κομματοκρατία και τις πελατειακές σχέσεις, την διαφθορά, την εμμονή στην αυταπάτη της ‘ελληνοτουρκικής φιλίας’, την έφεση στον παρασιτισμό και την ανικανότητα για οτιδήποτε που τον ξεπερνάει.

Με τα όσα έχουν συμβεί στην 2^η θητεία της, η ΝΔ θα μπορούσε να έχει εισπράξει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό κόστος.

Αντί αυτού αντέχει πέριξ του 25%-30% και ελπίζει ότι παίζοντας το χαρτί του μόνου σοβαρού στις επόμενες εκλογές μπορεί να αγγίξει την αυτοδυναμία –έστω και με δεύτερες κάλπες.

Ποιος την κρατάει σε αυτά τα επίπεδα; Μα οι κουραφ-έξαλλοι, που θέλουν να συστήνονται ως «η μόνη αντιπολίτευση»

Ας προσπαθήσουμε να δούμε λίγο αποστασιοποιημένα τι συνέβη με την υπόθεση των Τεμπών, και ποιο ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα των ξυλολίων, των λαθραίων φορτίων και των λοιπών εξωφρενικών θεωριών. Στόχος τους ήταν στο άμεσο πλάνο η κυβέρνηση, αλλά εκείνο που εν τέλει τορπίλισαν ήταν η ευκαιρία να αναλάβει τις ευθύνες του το αναχρονιστικό κράτος (και η κυβέρνηση που το προστατεύει) για την θανατηφόρα κακοδιοίκηση, την αναποτελεσματικότητα και τον κρετινισμό του.

Την αλλαγή κατάφερε να ματαιώσει ο ακτιβισμός των ξυλολίων, όχι κάποια ‘συγκάλυψη’ της κυβέρνησης. Κι ας μίλαγε υποτίθεται στ’ όνομά της για τις ανάγκες του πολιτικού μάρκετινγκ.

Δεν είναι όμως μόνον για τα Τέμπη. Τα ίδια και τα ίδια σε κάθε μείζον ζήτημα. Μια φωνασκούσα μπουρδολογία επελαύνει σαν τον οδοστρωτήρα και δεν αφήνει καμία όντως εναλλακτική πρόταση να διατυπωθεί, να ωριμάσει μέσα στην κοινωνία, να την πιέσει να αλλάξει νοοτροπία, στάσεις και συμπεριφορές.

Να πιάσουμε τα ελληνοτουρκικά.

Η ίδια κριτική, πάντα εν εξάλλω, θα πατήσει πάνω στην ολότελα πραγματική αδυναμία των υφιστάμενων ελλαδικών αρχουσών τάξεων να ανεβάσουν την Ελλάδα επίπεδο ώστε να δει πέρα από τον κατευνασμό, σε μια ρεαλιστική αμφισβήτηση της υποψηφιότητας που θέτει η Τουρκία για να καταστεί ο περιφερειακός ηγεμόνας στην γειτονιά μας. Αυτά τα πόδια βγαίνουν πολύ έξω από το πάπλωμά τους, γιατί είναι διαμορφωμένοι μέσα στις παρασιτικές δραστηριότητες, έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική συγκρότηση, και ένα προφίλ εξουσίας που δεν μπορεί να υποστηρίξει τις ανάγκες και το εκτόπισμα μιας ηγεσίας που γυρίζει σελίδα για την χώρα.

Τι έχουν να αντιτάξει όμως οι συγκεκριμένοι απέναντί στις άρχουσες τάξεις; Μια προπαγανδιστική καταστροφολογία σύμφωνα με την οποία κάθε μέρα που περνάει συμβαίνει και ένας νέος όλεθρος για τα εθνικά θέματα. Και βέβαια το «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Μόσχα» το οποίο φυσικά ποτέ δεν λέγεται ανοιχτά. Εξ άλλου ο Πούτιν είναι καμένος από την εισβολή και την βαρβαρότητα που επιδεικνύει στην Ουκρανία, γι’ αυτό καλό είναι η Ρωσία να αναδιπλωθεί στην επικράτεια των υπαινιγμών. Όταν όμως σε κάθε ζήτημα που ανοίγει η Τουρκία στο Αιγαίο, επί παραδείγματι, ακούγεται το «γιατί στηρίζουμε την Ουκρανία και όχι τα νησιά μας» θα πρέπει να ξέρουμε ποιοι βρίσκονται από πίσω.

Στο μυαλό είναι ο απώτερος στόχος. Και η καθήλωση που προκαλείται έχει τεράστιες συνέπειες. Διότι σήμερα όσο ποτέ είναι αναγκαίος ένας σοβαρός και συστηματικός αντίλογος.

Όχι μόνον απέναντι στην κυβέρνηση, για τις υπονομευμένες μεταρρυθμίσεις του κράτους, την οικονομία που δείχνει μια μεγάλη αδράνεια στον παρασιτισμό, τα εθνικά, την αποκέντρωση, την ετοιμότητα να απαντηθούν οι καινούργιες προκλήσεις της εποχής μας, όπως είναι κοινωνικές ανισότητες νέου τύπου (στεγαστικό ή μορφωτικό χάσμα, ή έλλειμμα και απαξίωση των τεχνικών δεξιοτήτων) ή των φυσικών πόρων σε καιρούς κλιματικής αλλαγής (λειψυδρία).

Αλλά και βαθύτερα, στο επίπεδο των προτύπων, των αξιών, και το προς τα που είναι στραμμένη η κοινωνία. Γιατί σήμερα η κατάσταση μέσα στην ελληνική κοινωνία είναι σχιζοειδής, καθώς το ιδανικό είναι ακόμα προσανατολισμένο σε αυτό τον τύπο ατόμου δίχως ρίζες, δίχως ένταξη στα συλλογικά κύτταρα της κοινωνίας, εστιασμένου στην κατανάλωση, την χλιδή, και την αυτοπραγμάτωση, ενώ ζούμε μια εποχή περιδίνησης και πολυκρίσης. Που δεν μπορεί να υποστηρίξει πια το ενδιαίτημα αυτού του ατομοκρατικού υπερφιλελευθερισμού.

Η διαφορά ανάμεσα στην πολυκρίση που ζούμε στην πραγματικότητα, και το ιδανικό της ατομικής καταναλωτικής αμεριμνησίας αφήνει πίσω του μια διάχυτη αίσθηση αποστέρησης, κάτι που προκαλεί μίσος, εκτροχιασμούς, και παράγει βραχυκυκλωμένες υπάρξεις. Εντονότερα από οπουδήποτε αλλού φαίνεται στις νεώτερες γενιές, την μουσική τους και την στάση τους.

Επομένως κάτι πρέπει να γίνει. Όμως, έχουμε τους κουραφ-έξαλλους προς το παρόν, να μπλοκάρουν την φωνή και το μυαλό των υπολοίπων. 

Εκδήλωση: “Ατελέσφορος εκσυγχρονισμός, ο Κώστας Σημίτης και η μεταπολίτευση” (ΙΑΝΟΣ -1/10/25)