του Αντώνη Σπυρόπουλου
Παρακολουθούμε καθημερινά, καθώς έχουμε μπει σε μια μακριά προεκλογική περίοδο, μια πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης σε θέματα όπως η διαφθορά, οι παρακολουθήσεις καθώς και μια διελκυστίνδα παροχολογίας ανάμεσα τους. Τελικά σε αυτή τη χώρα νιώθεις πως ζεις τη μέρα της Μαρμότας. Η πολιτική αντιπαράθεση των κομμάτων παραμένει η ίδια εδώ και δεκαετίες όσον αφορά τη θεματολογία.
Και αναρωτιέται κάποιος, πόσο πολιτικά υποβαθμισμένος έχει καταντήσει ο πολιτικός διάλογος, αλλά και η θεματολογία του, όταν ασχολείται με το πορτοφόλι και το καλάθι της νοικοκυράς ή του νοικοκύρη. Λες και όλα είναι κομμάτι του ελάσσονος και όχι ενός μείζονος προβλήματος που αντανακλά με άσχημο τρόπο πάνω τους. Λες και το έρμο πορτοφόλι είναι ασύνδετο με τη μεγάλη εικόνα μιας χώρας που πάσχει από τον αστικό υδροκεφαλισμό και παράλληλα τον πληθυσμιακό μαρασμό.
Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα η ιστορική μνήμη και βραχεία είναι αλλά και στρεβλή. Πόσες φορές τις τελευταίες δεκαετίες περιδιαβαίνουν την αρθρογραφία, άρθρα περί αποκέντρωσης και ενίσχυσης της επαρχίας, σε σημείο που οι ίδιες λέξεις έχουν χάσει τη νοηματοδότηση αλλά και την πολιτική βαρύτητά τους. Θα μου πείτε είναι οι μόνες οι οποίες διασύρονται και κακοποιούνται καθημερινώς από τις πολιτικές μετριότητες που έχουμε αναδείξει σε αρχηγούς κομμάτων και τους ακολουθητισμένους τους;
Και όμως, η εξέλιξη του πληθυσμού της Ελλάδας από το 1960 έως σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά κοινωνικοοικονομικά/εθνικά ζητήματα της σύγχρονης ιστορίας της χώρας, τέτοια που αν κάποια πολιτική δύναμη δεν ασχολείται μαζί της δεν έχει καμία μα καμία οραματική πολιτική γι’ αυτόν τον τόπο. Η μεταπολεμική περίοδος σηματοδοτήθηκε από μια πρωτοφανή μετακίνηση του ανθρώπινου δυναμικού από την επαρχία προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, μια διαδικασία γνωστή ως αστυφιλία. Το φαινόμενο αυτό αναδιαμόρφωσε πλήρως τον κοινωνικό, οικονομικό και γεωγραφικό ιστό της χώρας, μετατρέποντας μια κατεξοχήν αγροτική κοινωνία σε μια έντονα, σήμερα, αστικοποιημένη οικονομία υπηρεσιών.
Η σταδιακή ανατροπή των ισορροπιών ανάμεσα στον αστικό και τον αγροτικό πληθυσμό αποτυπώνεται ανά δεκαετία στα επίσημα στοιχεία των απογραφών και των διεθνών οργανισμών. Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει την ποσοστιαία κατανομή του πληθυσμού και τα κύρια χαρακτηριστικά κάθε περιόδου.
Το 1961, ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύουσας ανερχόταν σε περίπου 1,8 εκατομμύρια κατοίκους. Στην πρόσφατη απογραφή, η Περιφέρεια Αττικής κατέγραψε περίπου 3,8 εκατομμύρια κατοίκους, πράγμα που σημαίνει ότι σχεδόν το 40% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας βρίσκεται συγκεντρωμένο σε μία μόνο περιφέρεια. Η Θεσσαλονίκη σταθεροποιήθηκε ομοίως ως το δεύτερο μεγάλο μητροπολιτικό κέντρο, ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο κατοίκους στο πολεοδομικό της συγκρότημα, εντείνοντας το φαινόμενο του υδροκεφαλισμού του κράτους.
Η μαζική φυγή του πιο παραγωγικού και νεανικού πληθυσμού κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες στέρησε από την ελληνική επαρχία τη βάση της αναπαραγωγής της. Στις μέρες μας, οι αγροτικές και ημιαστικές περιοχές έρχονται αντιμέτωπες με ένα οξύτατο πρόβλημα δημογραφικής γήρανσης. Οι γεννήσεις στην ύπαιθρο είναι πλέον σταθερά λιγότερες από τους θανάτους, οδηγώντας σε μια μη αναστρέψιμη φυσική μείωση του πληθυσμού, η οποία αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην απογραφή, με ορισμένες περιφέρειες της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας να καταγράφουν απώλειες έως και 10%.
Μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση στη γενική συρρίκνωση της περιφέρειας αποτελεί η ανάπτυξη των μεσαίων επαρχιακών πόλεων μετά το 1980. Πόλεις όπως η Λάρισα, το Ηράκλειο, η Πάτρα και τα Ιωάννινα κατάφεραν όχι μόνο να συγκρατήσουν τον πληθυσμό τους, αλλά και να τον αυξήσουν. Αυτό επιτεύχθηκε κυρίως χάρη στην ίδρυση και επέκταση των περιφερειακών Πανεπιστημίων, την ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα και του τουρισμού, καθώς και τη διοικητική αποκέντρωση, μετατρέποντάς τες σε ισχυρά τοπικά αστικά κέντρα.
Η τεράστια πληθυσμιακή ανισορροπία ανάμεσα στα μεγάλα αστικά κέντρα και την ελληνική επαρχία προκαλεί ένα σύνθετο πλέγμα προβλημάτων, με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να πιέζονται ασφυκτικά από τον κορεσμό, ενώ η ύπαιθρος έρχεται αντιμέτωπη με την ερήμωση.
Στις πόλεις, η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή στεγαστική κρίση. Η υπερβολική ζήτηση για κατοικία, σε συνδυασμό με την άνοδο των βραχυχρόνιων μισθώσεων, έχει εκτινάξει τα ενοίκια και τις τιμές αγοράς ακινήτων σε επίπεδα δυσπρόσιτα για τον μέσο μισθωτό. Παράλληλα, οι συγκοινωνιακές υποδομές, οι οποίες σχεδιάστηκαν για πολύ μικρότερα πληθυσμιακά μεγέθη, αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις σύγχρονες ανάγκες, με αποτέλεσμα την καθημερινή κυκλοφοριακή ασφυξία, την απώλεια παραγωγικών ωρών στους δρόμους και την έντονη περιβαλλοντική επιβάρυνση μέσω του νέφους και της ηχορύπανσης. Η ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται περαιτέρω από την άναρχη τσιμεντοποίηση και την έλλειψη ελεύθερων πράσινων χώρων, γεγονός που εντείνει το άγχος και την κοινωνική αποξένωση των κατοίκων.
Την ίδια ώρα που τα αστικά κέντρα δοκιμάζονται από την υπερσυγκέντρωση, η ελληνική περιφέρεια μαραζώνει στερούμενη το πιο παραγωγικό της δυναμικό. Η δημογραφική γήρανση της υπαίθρου οδηγεί σε μια σταδιακή αλλά σταθερή υποβάθμιση των βασικών υπηρεσιών υγείας και παιδείας. Λόγω των πληθυσμιακών κριτηρίων, πολλά σχολεία και κέντρα υγείας κλείνουν ή υποστελεχώνονται, αναγκάζοντας τους εναπομείναντες κατοίκους να ταξιδεύουν μεγάλες αποστάσεις ακόμη και για βασικές ανάγκες. Η οικονομική δραστηριότητα στην επαρχία χαρακτηρίζεται συχνά από μια επικίνδυνη μονοκαλλιέργεια, καθώς πολλές περιοχές εξαρτώνται αποκλειστικά από τον εποχικό τουρισμό ή από έναν φθίνοντα πρωτογενή τομέα. Χωρίς επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες ή τη μεταποίηση, οι νέοι άνθρωποι δεν βρίσκουν κίνητρα παραμονής και αναγκάζονται να μετακομίσουν στις πόλεις ή να φύγουν στο εξωτερικό, γεγονός που αποδυναμώνει έτι περαιτέρω την πολιτική και οικονομική επιρροή της περιφέρειας, η οποία χάνει βουλευτικές έδρες και κρατικές χρηματοδοτήσεις.
Σε μακροοικονομικό και εθνικό επίπεδο, αυτή η αντίθεση δημιουργεί δομικές αδυναμίες που απειλούν τη συνολική ευστάθεια της χώρας. Η ελληνική οικονομία πάσχει από έναν έντονο υδροκεφαλισμό, καθώς εξαρτάται υπερβολικά από την οικονομική δραστηριότητα της Αττικής, πράγμα που σημαίνει ότι οποιοδήποτε σοκ πλήξει την πρωτεύουσα μεταφέρεται άμεσα σε ολόκληρο το εθνικό ΑΕΠ. Εκτός από την οικονομική διάσταση, το φαινόμενο λαμβάνει και γεωπολιτικές προεκτάσεις. Η δημογραφική κατάρρευση ακριτικών περιοχών, όπως τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, η Θράκη και τα παραμεθόρια χωριά της Μακεδονίας και της Ηπείρου, δημιουργεί επικίνδυνα πληθυσμιακά κενά σε ζώνες υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας. Έτσι, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με το οξύμωρο σχήμα να διαχειρίζεται ταυτόχρονα δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κρίσεις: τη στενότητα χώρου και πόρων στα μεγάλα αστικά κέντρα και την πλήρη εγκατάλειψη της επαρχίας της.
Τα προβλήματα που δημιουργούνται από αυτή τη μεγάλη παραφωνία είναι πολλαπλά και αναρίθμητα. Δεν θα επιμείνουμε σε αυτά διότι θα χρειαστούμε χιλιάδες λέξεις να τα καταγράψουμε και μόνο.
Οι κοινωνικές ανάγκες που σύσσωμη η, ανεπαρκής και χαώδης, αντιπολίτευση αναφέρει, διαφοροποιούνται ανάμεσα στον άνθρωπο της επαρχίας με αυτόν των αστικών μεγάλων κέντρων. Είναι ανάγκες άλλης τάξης και άλλης ποιότητας που οποιαδήποτε οικονομικίστικη προσέγγιση αποτυγχάνει να λύσει το πρόβλημα ή έχει ελλιπή αποτελέσματα.
Από την άλλη, δεν έχει την ίδια βαρύτητα ο λόγος ενός επαρχιώτη βουλευτή εκλεγμένου από μερικές χιλιάδες ή και εκατοντάδες μερικές φορές ψηφοφόρους έναντι αυτού που εκπροσωπεί μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες, εκλεγμένου στη Α Αθηνών, Ή ΤΟΝ Βόρειο και Νότιο τομέα της Αθήνας με τα συμπαρομαρτούντα συμφέροντα που τον ακολουθούν ή του ασκούν πίεση. Αυτόματα δημιουργείται ανισορροπία εκπροσωπούμενων αναγκών οι οποίες δεν έχουν να κάνουν κατ’ ανάγκην με την ποιότητα, τη γεωγραφική έκταση και την εθνική βαρύτητα της ανάγκης αλλά με την ποσότητα των ψηφοφόρων. Έτσι μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο όπου το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται και σταδιακά να διογκώνεται. Το γεγονός της διαφοροποιημένης ισχύος του θεσμού του βουλευτή θέτει σημαντικά ζητήματα της ποιότητας της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης.
Πολλές φορές μάλιστα παράγονται ανάγκες από τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις που ασκεί ένα αστικό βεβαρημένο περιβάλλον στους κατοίκους του. Ας αναλογιστούμε τις δεκάδες ψυχοτρόπα που καταναλώνονται στις μεγαλουπόλεις, την εγκληματικότητα, την κοινωνική αποσύνθεση, την ανθρωπολογική κρίση και τόσες μα τόσες άλλες. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ο άνθρωπος ο οποίος χάνει την οργανική σύνδεση με τη γη και το φυσικό περιβάλλον αποκόβεται σταδιακά και σταθερά από το πολιτισμικό και αξιακό βάρος που εγγράφει ένας τόπος πάνω του. Κανείς άνθρωπος δεν αγάπησε την άσφαλτο και τα τσιμέντα.
Αν εν τέλει η πολιτική αυτοσυστήνεται ως η τέχνη του εφικτού, τότε το μόνο σίγουρο είναι πως βρισκόμαστε σε μια προεκλογική περίοδο των ελαχίστων που η αυτονόητη αλήθεια της αποκέντρωσης των εξουσιών και υπηρεσιών αναζητείται. Ίσως μια βόλτα στην ερημωμένη επαρχία και στα εγκαταλελειμμένα χωριά μας βοηθήσει να καθαρίσει λίγο το μυαλό
1 ΣΧΟΛΙΟ
Συγχαρητήρια . Επίκαιρο και καίριο το άρθρο .
Εδώ ας θυμηθούμε , αν δεν γνωρίζουμε , την πολύ ενδιαφέρουσα και πάντοτε επίκαιρη πρόταση του Ιστορικού Στέφανου Σωτηρίου , για μεταφορά πρωτεύουσας σε Βόρειο Ελλάδα .
Κατά την γνώμη μου , θα πρότεινα Κατερίνη , ή κοντά στην Κατερίνη , επειδή έχει συγκοινωνιακές υποδομές .
Ταυτόχρονα όμως , διασπορά δημοσίων υπηρεσιών , στρατοπέδων σε όλη την θνήσκουσα επαρχία , πχ Σχολή Ευελπίδων σε Κομοτηνή , Υπουργείο Γεωργίας σε Λάρισα ή Καρδίτσα κοκ ώστε να αναζωογονηθεί όλη η επαρχία .https://allaghprwtevousas.wordpress.com/
ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1.
Η αστική ανάπτυξη: Η βαρύτερη κατάρα που βαρύνει τον τόπο και ονομάζεται «αστική ανάπτυξη», η έλλειψη της οποίας αποκλείει κάθε ανάπτυξη και πρόοδο. Έτσι εμφανίζεται α)Το μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο να φιλοξενείται το 50% του εθνικού πληθυσμού στο μόλις 2% του εδάφους της!. (Ο πληθυσμός που συγκεντρώνουν οι πρωτεύουσες της Δ. Ευρώπης σε σχέση με το σύνολο των κατοίκων της χώρας τους, απέχει πολύ από αυτόν της ελληνικής πρωτεύουσας: Βερολίνο 4%, Ρώμη 5%, Αμστερνταμ 6%, Μαδρίτη 7%, Βρυξέλλες 10%, Ελσίνκι 10%, Λονδίνο 12%, Παρίσι 15%, Στοκχόλμη 16%, Λισσαβώνα 20%, Λουξεμβούργο 21%, Κοπεγχάγη 23%, Βιέννη 24%, Δουβλίνο 28%).
β)Το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, κράτος ευρωπαϊκό να μην ελέγχει μεγάλα τμήματα της πρωτεύουσάς του και μάλιστα κεντρικά, όπως η Ομόνοια, τα Εξάρχεια, τα Πατήσια, ο Κολωνός, το Μεταξουργείο, το Ζεφύρι και ο Ασπρόπυργος των Τσιγγάνων… Είναι αυτό που λέγεται από πολλούς πολιτικούς και «πνευματικούς» ταγούς, χωρίς όμως κάποια εμβάθυνση, περί «θνησιγενούς» ελλαδικού κρατιδίου. Όταν στο τέλος της δεκαετίας του ’80 άκουσα ένα ξένο αθλητικό παράγοντα να λέει πως:: «Τα ομαδικά αθλήματα ποτέ δεν θα αναπτυχθούν σε υψηλό και επαγγελματικό επίπεδο στην Ελλάδα, διότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει πόλεις για να τα στηρίξουν», απόρησα. Και βέβαια. Η Άρτα με τις 30.000, τα Γιάννενα με τις 75.000 ακόμη και η Πάτρα με τις 160.000 κατοίκους, δεν αποτελούν κέντρα αστικής ανάπτυξης και παραγωγής, με εργατική και παραγωγική τάξη. Όλη τους η ζωή είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και το μεταπρατικό εμπόριο. Λιανέμποροι και ψιλοαντιπρόσωποι προϊόντων που στο 90% παράγονται στο εξωτερικό, αποτελούν την οικονομική βάση της ελληνικής πόλης. Η οικονομία συμπληρώνεται από τους χιλιάδες στρατιώτες και φοιτητές, των εκατοντάδων άχρηστων σχολών ΤΕΙ και ΑΕΙ (βοιδοσχολών, όπως αποκαλούνται στην λαϊκή γλώσσα), που ιδρύονται μόνο ως οικονομική ένεση στην εμπορική κίνηση των πόλεων. Το πλέον παράδοξο και ανησυχητικό είναι ότι, σχεδόν το μισό του ελληνικού στρατού, υπό το πρόσχημα των κέντρων εκπαίδευσης, βρίσκεται (μειώθηκε το 2018 επι υπουργίας Καμμένου, αλλά οι πιέσεις να επενέλθουν, διότι μάλλον κινδυνεύουν τα Δερβενάκια(!) συνεχίζονται) στην Πελοπόννησο, την στιγμή που 10 μεραρχίες και εκατοντάδες άλλες μονάδες έχουν παροπλισθεί και καταργηθεί στα σύνορα, στην Ήπειρο και την Μακεδονία!
Στην Ελλάδα το 100% της ισχνής βιομηχανικής παραγωγής (αυτό που χαρακτηρίζει ένα άστυ) είναι συγκεντρωμένο στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. Έψαξα παντού στον χάρτη και στην γεωγραφία. Και διαπίστωσα πώς πράγματι, δεν υπάρχει αλλού στην Ευρώπη κράτος με ενάμισι αστικό κέντρο, η πρωτεύουσα δε να έχει τον μισό πληθυσμό της χώρας, τις 10 από τις 16 ομάδες ποδοσφαίρου, τις μισές μητροπόλεις της εκκλησίας κ.λ.π.. Είδα ότι ακόμα και η Αλβανία έχει 5 ισοδύναμα αστικά κέντρα και ισομερώς κατανεμημένο τον πληθυσμό της και την παραγωγή της (άρα καλύτερες προοπτικές). Η Βουλγαρία το ίδιο, η Σερβία, η Κροατία, για να μην πω και για την Γερμανία των 80.000.000, όπου μόνο 4-5 πόλεις ξεπερνούν σε πληθυσμό το 1 εκ! (και το Βερολίνο, που είναι μεγαλύτερο από την Αθήνα, έχει μόνο δύο, μικρές μάλιστα, ομάδες ποδοσφαίρου στην Α΄ εθνική, ενώ η Αθήνα τις 10 από τις 16!). Και τότε συνειδητοποίησα τα λόγια του Τζιούροβιτς, Όχι μόνο τριτοκοσμικό, πεμπτοκοσμικό είναι το κράτος αυτό!
Δυστυχώς πάλι στις καταστάσεις της ΕΣΥΕ, η οποία βέβαια δίνει μόνο αριθμούς και την ερμηνεία την αφήνει σε όποιον ενδιαφέρεται, βλέπουμε μια ανάπτυξη του αστικού πληθυσμού από 43% που ήταν το 1961, έναντι 48,8% του αγροτικού, να φτάνει στο 59-60% στις μέρες μας. Και αυτό βέβαια δεν οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού αλλά στην μετανάστευση από την ύπαιθρο στην Αθήνα. Έτσι δεν έχουμε στην ουσία μια ανάπτυξη του αστικού πληθυσμού, η οποία είναι σε όλες τις άλλες περιπτώσεις υπέρ της υγιούς αναπτύξεως του κράτους, αλλά μία γκετοποίηση, μία στρέβλωση, μία φίμωση μέχρι ασφυξίας του Έθνους. Η Ελλάδα κατέχει, δυστυχώς, το μοναδικό και θλιβερό προνόμιο στην Ευρώπη, να μην διαθέτει πόλεις. Δείτε τον χάρτη ολόγυρα μας και θα δείτε ότι κανένα κράτος στον κόσμο δεν διαθέτει ενάμισι αστικό κέντρο, αλλά και οι πιο φτωχές και μικρές χώρες έχουν τουλάχιστον 5-6 αστικά κέντρα ισοδύναμα σε πληθυσμό και ανάπτυξη. Στην Αθήνα υπάρχουν όλες οι δημόσιες υπηρεσίες. Δείτε για παράδειγμα τον «Οργανισμό Βάμβακος», που όταν κάποιος υπουργός τόλμησε να πει πώς πρέπει να πάει στην Λάρισα, εκεί που βγαίνει και το βαμβάκι, ξεσηκώθηκαν οι συνδικαλιστές δημοσιουπάλληλοι και τον κράτησαν τελικά στην Αθήνα, για να εξυπηρετήσουν τους… βαμβακοπαραγωγούς της Λεωφόρου Συγγρού!!!
2 ) Η MEΤΑΦΟΡΑ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ:
Για να υπάρξει αστική ανάπτυξη, άρα αύξηση της παραγωγής, μείωση της ανεργίας, αύξηση των γεννήσεων, αύξηση των στρατευσίμων και των μαθητών, πρόοδος στην έρευνα και την τεχνολογία, πρόοδος του Έθνους και του κράτους, είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν νέα αστικά κέντρα. Και για να δημιουργηθούν αυτά τα κέντρα είναι απολύτως απαραίτητη η δημιουργία νέας πρωτεύουσας. Μην ξεχνάμε ότι η Αθήνα ήταν μόνο προσωρινή πρωτεύουσα το 1834, έως απελευθέρωσης της Κων/πολης. Ήταν μια πόλη χωρίς καμία αστική συνέχεια αφού, από το 500 μ.Χ. ήταν ένα ασήμαντο χωριό στο οποίο, από το 1.500 μ.Χ. περίπου, τα ελληνικά δεν ομιλούνταν σχεδόν από κανένα από τους 2 έως 3.000 κατοίκους της. Και φυσικά ένα χωριό που δεν έπαιξε κανένα απολύτως ρόλο στην διαδικασία «εθνογένεσης» και στην εθνεγερσία του Νέου Ελληνισμού για να δικαιούται να γίνει εθνική πρωτεύουσα. Επιπλέον έπαψε να είναι και το στρατηγικό σημείο που θα διοικούσε την χώρα, όταν το 1912-13, η Ελλάδα διπλασιάστηκε. Η ακατάλληλη και υπερτροφική σήμερα πρωτεύουσα, αποτελεί τον σημαντικότερο λόγο υπανάπτυξης και θνησιγένειας αυτού του κράτους και βέβαια αυτό είναι αντικείμενο χωριστής έρευνας. Ωστόσο θα τονίσουμε ότι η δημιουργία νέας πρωτεύουσας ως νέου διοικητικού κέντρου της Ελλάδας είναι απαραίτητη για την υγιή δημογραφική ανάπτυξη του Έθνους μας, αφού θα διορθωθούν τα παρακάτω κακώς κείμενα:
Α) ΕΠΑΝΔΡΩΣΗ ΤΗς ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ: Από νέες μάζες πληθυσμών, σαφώς φιλελληνικότερων από τα παλαιοκομματικά τζάκια (και το «ποίμνιο») της Αθήνας, που έχουν εθιστεί στην «αρπαχτή» και στο «life style». Δεν είναι τυχαίο ότι στις δημοσκοπήσεις το μόνο ποσοστό ελληνικού πληθυσμού που καταγράφεται ως υποστηρικτές των ανθελληνικών θέσεων και διεκδικήσεων της Τουρκίας και των Σκοπίων, καταγράφεται στην «προοδευτική» Αθήνα!
Β) Δημιουργία στρατηγικού σημείου διοίκησης και κάλυψης του ελληνικού χώρου, το οποίο δεν είναι πλέον η Αθήνα, αλλά κάποια πόλη μεταξύ της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Μιας πόλης που θα είναι πιο κοντά στα ευαίσθητα εθνικά σύνορα, στον ευαίσθητο εθνικά Έλληνα και θα αισθάνεται τον παλμό του έθνους, του αγρότη, του φτωχού, του παραγωγού, του αδικούμενου…και όχι του Κωλο-νακίου!
Γ) ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ: Από τον βρόγχο του διαμερίσματος της Αθήνας και αποκέντρωσής του προς άλλα αστικά κέντρα. Ανάπτυξη υγιών προ πάντων και πολυμελών οικογενειών.
Δ) ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΥΣΤΟΥΣ: Των ακινήτων, που σήμερα είναι ψηλότερο από όλες τις ευρωπαϊκές και αμερικάνικες πόλεις. Όσο κοστίζει ένα τριάρι διαμέρισμα στην Αθήνα, (200-250.000 Ευρώ, το 2004-5, δηλαδή πάνω 300.000 USD) κοστίζουν (ζαν) δύο πανέμορφες μονοκατοικίες στην Νέα Υόρκη με κήπο! Η αποκέντρωση θα μείωνε την ζήτηση και κατά συνέπεια το κόστος σε όλο το φάσμα της διαβίωσης.
Ε) ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗς ΑΤΤΙΚΗΣ: Του ομορφότερου πιθανόν μέρους στην υφήλιο, που σήμερα πνίγεται από κάθε είδους ρύπους, μόλυνση και από την πολιτιστική κακοποίηση και κακογουστιά.
Στ) ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ: Για Δημογραφική και οικονομική ανάπτυξη και υποστήριξη της παραγωγής σε άλλες πιο υγιείς περιοχές της χώρας, αφού το κόστος παραγωγής θα έπεφτε σημαντικά (π.χ.. η τάδε βιομηχανία ζυμαρικών και γάλακτος στην Αθήνα ή στην Πάτρα, όπου δεν παράγεται ούτε το ένα ούτε το άλλο προϊόν, πληρώνει τα ίδια έξοδα για να φέρει το σιτάρι και το γάλα από τα Γιαννιτσά στην έδρα της με το να το φέρει από την Ουκρανία ή την Ουγγαρία. Αν όμως ήταν εγκαταστημένη στα Γιαννιτσά, θα έπαιρνε αναγκαστικά το ντόπιο σιτάρι και το ντόπιο ελληνικό γάλα, θα αναπτύσσονταν η τοπική οικονομία και στο τέλος ο καταναλωτής στην Ελλάδα θα αγόραζε και ελληνικό προϊόν, και πολύ φθηνότερα).
Ζ) ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ: Από αυτό το θανατηφόρο σφιχταγκάλιασμα των συνδικάτων του δημοσίου τομέα, του πλέoν ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΥ οργανισμού του κράτους, που είναι η διάδοχη κατάσταση των Αγάδων, των Κοτζαμπάσηδων και των Σπαχήδων. Καλύτερη και λιγότερο διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, θα σήμαινε και ευημερία για όλο το Έθνος.
Η) ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ: Από το θανατηφόρο σφιχταγκάλιασμα των πολιτικών τζακιών, των διαπλεκομένων και των μεγαλοεργολάβων, των οποίων ο ιστορικός ενδοτισμός αρχίζει από τις αρχές του 20ου και κάποιων ακόμα από το 1821. («Τι Μπραίμης τι Ζαΐμης», στρατηγού Μακρυγιάννη απομνημονεύματα)
Θ) ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ: Από αυτόν τον διεφθαρμένο και εκβιαστή αθηναϊκό τύπο, σταθερό εκφραστή ξένων και ανθελληνικών συμφερόντων, που ελέγχεται από τα ίδια τζάκια και πιέζει μόνο προς το συμφέρον των ιδιοκτητών του! (Ο τύπος των Αθηνών π.χ. συνέβαλε από κοινού με τους Τούρκους και τους «συμμάχους» στην μεγαλύτερη εθνική συμφορά, την Μικρασιατική Καταστροφή. Πρωτοπόρος της ιδεολογίας «Μικρά και ένδοξος Ελλάς» και «φέρτε τα παιδιά μας πίσω από την Μικρασία», η εφημερίδα «Καθημερινή» τότε. Συμβάλει επίσης κάθε τόσο στην παραπληροφόρηση, στην αποδόμηση του έθνους (απεθνικοποίηση) και στον εκφυλισμό του λαού σε ζωτικά ζητήματα, όταν αυτά δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα του εκδότη και του κόμματος που υπηρετεί).
Ι) Η ΑΘΗΝΑ έχει συγκεντρώσει το 50% του ελληνικού πληθυσμού, το σύνολο της βιομηχανίας και εσχάτως και της ενέργειας. Απλοί λόγοι στρατηγικής είναι απαγορευτικοί για την δημιουργία ΟΛΩΝ των εργοστασίων ενέργειας (όπως εγκρίθηκαν τον Ιούλιο του 2007 από το Υπ. Ανάπτυξης και τα 5 νέα εργοστάσια ρεύματος να γίνουν στην Βοιωτία) και όπλων στο Λαύριο και στην Θίσβη Βοιωτίας. Σε ενδεχόμενη σύρραξη με την Τουρκία, το κτύπημα στον πληθυσμό και στην βιομηχανία θα είναι μοιραίο, επειδή θα είναι μισής ώρας υπόθεση για την τουρκική αεροπορία, ακαριαίο και ολοκληρωτικό, χωρίς να μπορέσει η Ελλάδα να αντισταθεί. Απλά θα επιστρέψει στην λίθινη εποχή!
ΙΑ) Η ΑΘΗΝΑ είναι μια κακόγουστη, άσχημη και βρωμερή πόλη. Είναι μια πόλη από το μέλλον, όπου οι άνθρωποι μεταβάλλονται τεχνητά σε υβρίδια με τα ψυχολογικά πειράματα που γίνονται σε βάρος τους και τα δηλητήρια που τρώνε και αναπνέουν. Είναι μια πόλη όπου γίνεται πείραμα δημιουργίας ανθρώπων υβριδίων, που θα κατοικούν την Ελλάδα στο μέλλον. Είναι εν κατακλείδι, μια ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ πόλη
ΙΒ) Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ που θα έφερνε στο ΑΕΠ το κτίσιμο μιας νέας πρωτεύουσας (σκεφτείτε μόνο το μέγεθος των κατασκευαστικών έργων) θα ήταν τρομακτική. Η ανάπτυξη αυτή θα τροφοδοτούνταν από τη νέα πρωτεύουσα για τουλάχιστον 30 χρόνια και η Ελλάδα θα ξεπερνούσε σε Εθνικό Πλούτο ακόμα και την Ολλανδία! (δείτε το παράδειγμα του Καζακστάν με την Άλμα –Ατα και την Αστάνα, τον ρυθμό ανάπτυξης 8% που θα είναι σταθερός για 30 χρόνια λόγω της ανάπτυξης της Αστάνα…).
ΙΓ) ΛΟΓΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ, ποιότητας ζωής και ασφάλειας. Όπως η κίνηση στους δρόμους, η αδυναμία εξυπηρέτησης των ασθενοφόρων, το παρκάρισμα, που είναι πλέον αδύνατο και μπλοκάρει όλους τους δρόμους, η έλλειψη πόσιμου νερού, που θα καταστεί τα επόμενα χρόνια ζωτικότατο πρόβλημα, η έλλειψη καθαρού αέρα, τα λύματα, η αδυναμία επιβολής της νόμιμης τάξης, η εγκληματικότητα, οι κουκουλοφόροι, τα άβατα στα Εξάρχεια, τα γκέτο των λαθρομεταναστών … και πολλά αλλα που δεν υπάρχει καμία απολυτως περίπτωση καποτε να διορθωθούν διότι τέτοια είναι η δομή της πόλης αυτής.
ΙΔ) ΤΕΛΟΣ, λόγοι ιδεολογικοί, πρέπει να συμβολίζουν αυτή την επιχειρούμενη αναγέννηση. Η αλλαγή πρωτεύουσας έχει οπωσδήποτε τον συμβολισμό της γέννησης του νέου. Της αναγέννησης, της επανίδρυσης του κράτους, της ελπίδας. Δυστυχώς η «επανίδρυση του κράτους» που είχε ως σύνθημα κάποια κυβέρνηση, περιορίστηκε στο ίδιο επίπεδο που είχε η «αλλαγή», κάποιας προηγούμενης. Περιορίστηκε μόνο στην κατάργηση της σχολικής ποδιάς και στο αυτόματο διαζύγιο…!
+++++++++
Ποιοί μίλησαν μέχρι σήμερα για την αλλαγή πρωτεύουσας. Υποθέτουμε πολλοί. Μόνο που δεν τους γνωρίζουμε όλους. Πρώτος ήταν ο Ακαδημαικός Σόλων Κυδωνιάτης το 1959. Παρότι καταγωγής από την Τρίπολη Αρκαδίας επιχειρηματολόγησε με σθένος υπέρ της Θεσσαλονίκης.
Την Θεσσαλονίκη είχε στον προγραμματισμό του και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974.
Το 1990, κυκλοφόρησε μια απόρρητη έκθεση κάποιων αμερικανικών think tank (την δημοσίευσε ο Οικονομικός Ταχυδρόμος) πού προέβλεπε τα δεινά για την Ελλάδα από την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων (οικονομικά-πολιτικά- εθνικά) και καλούσε σε άμεση μεταφορά της κυβέρνησης σε πόλη της Μακεδονίας, αλλα όχι στην Θεσσαλονίκη. Καλούσε μάλιστα την ελληνική πολιτεία να μην κάνει κανένα άλλο έργο υποδομής στην Αθηνά, ώστε να λειτουργήσει η «αυτόματη –αυτορυθμιζόμενη αποκέντρωση».
Δυστυχώς οι Αμερικανοί (αν και είναι η μόνη φορά που συμβούλευσαν την Ελλάδα για κάτι σωστο) δεν εισακούστηκαν και η Ελλάδα υφίσταται έκτοτε τα επίχειρα της λαθρομετανάστευσης, του «μακεδονικού», των «Ολυμπικ Γκέιμς», των έργων της Αθήνας που κατατρώνε την ψυχή της Ελλάδος, χωρίς να φέρνουν ουσιαστικά και καμία βελτίωση στην ζωή του 50% των Ελλήνων πού έχουν μαντρωθεί σε αυτήν! Εγινε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που αντί να έχει όφελος από την λαθρομετανάστευση, υφίσταται τεράστιες ζημιές, οικονομικές, εθνικές, κοινωνικές, υγειονομικές κ.λ.π. Το Δ΄ ταμείο ενσωμάτωσης Μεταναστών, που ανακοίνωσε στις 2 Μαρτίου 2009 ο Υπουργός Πρ.Παυλόπουλος, αφορά 26 εκ. Ευρω, που θα δοθούν στον τύπο και στην T.V. για την καταπολέμηση του ρατσισμού!!! Άρα είναι ευκόλως κατανοητό ότι όλες οι ειδήσεις περί μεταναστών- λαθρομεταναστών, θα είναι ένα υμνολόγιο στην δήθεν προσφορά τους. Στο θέμα αναφέρθηκαν επίσης οι διανοούμενοι: Μιχάλης Χαραλαμπίδης, Γιώργος Καραμπελιάς κ.α. (Φυσικά , εμείς δεν προτείνουμε την Θεσσαλονίκη, αλλά μια νέα πόλη, ανοικτά της Λάρισας…)
. +++++++
Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ: Υπάρχουν πολλά κράτη τα οποία έχουν ως πρωτεύουσα την εθνική τους πρωτεύουσα, δηλ. πόλη στην οποία δημιουργήθηκε η εθνική ιδεολογία, η εθνική αφύπνιση, η εθνογένεση και οι διεργασίες για την δημιουργία εθνικού κράτους (π.χ. εθνικές πρωτεύουσες είναι το Παρίσι για τους Γάλλους, το Λονδίνο για τους Άγγλους, η Άγκυρα {διότι εκεί δημιουργήθηκε η ιδέα δημιουργίας τουρκικού έθνους, ενώ η Κων/πολη συμβόλιζε το Οθωμανικό}). Υπάρχουν όμως και πολλά κράτη που έχουν ως πρωτεύουσες απλά διοικητικά κέντρα, τα οποία επέλεξαν με κριτήρια γεωπολιτικά και στρατηγικά, όπως η Βόννη και η Βαιμάρη για τους Γερμανούς, η Μαδρίτη για τους Ισπανούς, το Τόκιο, που έγινε νέα πρωτεύουσα για να ρίξουν οι Ιάπωνες τις ακριβές τιμές των ακινήτων. Η Βραζιλία έκτισε την νέα της πρωτεύουσα, την Brasilia, μόλις σε 3 χρόνια το 1970. Το Καζακστάν μετέφερε την Άλμα Ατα το 2000, κτίζοντας νέα πρωτεύουσα, την Αστάνα, ξοδεύοντας μόλις 8 δις $, τα μισά δηλαδή απ’ όσα ξόδεψε η κα Αγγελοπούλου για το Ολυμπιακό φαγοπότι. Επιπλέον απέκτησε ρυθμό ανάπτυξης 8%, που λόγω της πολύπλευρης ανάπτυξης της νέας πρωτεύουσας, που θα συνεχιστεί ακόμα 30 χρόνια, θα διατηρήσει αυτόν τον ρυθμό ανάπτυξης ίσως και μεγαλύτερο, ξεπερνώντας σε ΑΕΠ χώρες όπως η Βρετανία και η Ιταλία, πού σήμερα συμμετέχουν στους 8 πλουσιότερους του κόσμου, στην G8! Ακόμη και η Περσία δεν ανασύστησε τα Σούσα, την Περσέπολη και το Ισφαχάν, αλλά έκτισε μια νέα πόλη την Τεχεράνη, για στρατηγικούς και οικονομικούς λόγους. Και το Ιράκ επίσης δεν πήγε στην Βαβυλώνα, αλλά στην Βαγδάτη, που το 1900, είχε 24.000 κατοίκους.
Η ΑΘΗΝΑ, αφού η ελληνική εθνογένεση (η ελληνική εθνογένεση δεν σηματοδοτεί την δημιουργία κάτι νέου, την αντικατάσταση του “έθνους” από το “nation”, αλλά την αφύπνιση του παλαιού, του προϋπάρχοντος. Σε αντίθεση με την Ιταλία π.χ., που πρώτα έγινε κράτος από ανομοιογενείς πληθυσμούς- τους ελληνικής καταγωγής νότιους, τους Λατίνους και τους κελτογερμανούς του βορά, αναγκάζοντας τον πρωθυπουργό Κρίσπι να πει στην Βουλή, μόλις έγινε η ένωση το 1871, το περίφημο: «Φτιάξαμε κράτος, τώρα απομένει να φτιάξουμε και έθνος- “natio”».) έλαβε χώρα στα Γιάννενα, στην Μοσχόπολη Κορυτσάς και στην Κωνσταντινούπολη και όχι στο ανύπαρκτο χωριό των 3.000 αλλόγλωσσων κατοίκων όπως ήταν τότε ή Αθήνα, δεν είναι λογικό και δεν έχει και το ιστορικό δικαίωμα να εξακολουθεί να είναι και να θεωρείται πρωτεύουσα του Ελληνισμού με τα τόσα καταστροφικά μειονεκτήματά της. Η μη έγκαιρη αλλαγή της πρωτεύουσας, δημιούργησε όλα τα δεινά για τον Ελληνισμό. Δημιουργήθηκε έτσι στην Αθήνα μια τάξη αστών χωρίς εθνική συνείδηση, με άνομα συμφέροντα, η οποία αντέδρασε σθεναρά σε κάθε εθνική ιδέα και προσπάθεια αναγέννησης αυτού του κράτους.
Είναι ενδεικτικό της «εθνικής συνείδησης» που είχαν το γεγονός ότι, το μεγαλύτερο πρόβλημα των πολιτικών και των αστών αυτής της πόλης μετά την ανεξαρτησία, έγινε το θέμα των «Ετεροχθόνων» με αναρίθμητους προβληματισμούς εντός και εκτός κοινοβουλίου. Το θέμα δηλαδή αν έχουν δικαίωμα σε κείνο το αρχικό μικρό ελληνικό κράτος να εγκατασταθούν να ζήσουν, να πολιτευθούν και δραστηριοποιηθούν Έλληνες από την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Μακεδονία, την Πόλη, την Μ. Ασία … Οι «Ζαΐμηδες» και οι «Νοταράδες» και οι «Μπέηδες», που είχαν πιάσει τα πόστα της Αθήνας (κατά τον λόγο του Μακρυγιάννη, που εξ αιτίας αυτών «σιχάθηκε το ρωμαίικο»), βοηθούμενοι και από τις περιρρέουσες ιδεολογίες της εποχής, θεωρούσαν ως Έλληνες την καταγωγή μόνο όσους ζούσαν μέχρι την Λαμία και τους βορειότερους ως Έλληνες κατ΄ επιλογή τους!!!
ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, που έδωσε στους «Ζαΐμηδες» ο σύντροφος του μεγάλου Ρήγα Φεραίου, ο Χριστόφορος Περαιβός, στην Εθνοσυνέλευση της 7ης Μαρτίου 1844. «..Λοιπόν οι Ζωσιμάδαι εκείνοι, οι στύλοι της ελληνικής αναγεννήσεως, δια τούτο εκκένωσαν τους θησαυρούς των εις την εκπαίδευσιν και τον φωτισμόν του Έθνους όλου, δια να κηρύξωμεν σήμερον ότι Έλληνες δεν είναι οι Ηπειρώται; Λοιπόν το Σούλι το ηρωικόν Σούλι, δια τούτο δυο έτη εβάσταζε τον χείμαρον εξήντα χιλιάδων μαχίμων τουρκαλβανών, ετοίμων να πλημυρίσωσιν εις την αρχήν της επαναστάσεως την ήδη ελευθέρα Ελλάδα, δια να είπωμεν σήμερον, ότι οι Σουλιώται δεν έχουν ίσα δικαιώματα με τους λοιπούς Έλληνας; Λοιπόν η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Ήπειρος, δια τούτο ήσαν προπύργια του ελληνικου πολέμου;… Μη αδελφοί, δια το όνομα του Θεού! Ας μη προξενήσωμεν τοιαύτην ανίατον πληγήν εις την αγαπητήν πατρίδα! Μη , δια λόγους μικρούς εφήμερων συμφερόντων και παθών, θυσιάσωμεν συμφέροντα κοινά, γενικά, μεγάλα, αιώνια!!… Θα φιλονικούμεν ακόμα για το πόσους περισσότερους Έλληνας ν΄αποκλείσωμεν;»
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ και στην κρατική «επιστημονική» στήριξη του ανθελληνισμού της Αθήνας, με τον Πρόεδρο της Αρχαιολογικής Εταιρείας Ρίζο Νερουλό, να δηλώνει το 1841 ότι : « Ο Φίλιππος έπραξε και κάτι άλλο από την νίκη (στην Χαιρώνεια) ΟΛΕΘΡΙΟΤΕΡΟΝ. Εγένησε τον Αλέξανδρον».
ΤΑΚΤΙΚΗ βεβαια που ακολουθεί και σήμερα η Αθήνα, καθώς δεν θεωρεί τους ακόμα τους Μακεδόνες Έλληνες, αφού πέραν της στήριξης που παρέχει στα Σκόπια, ακόμα και το Άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου κρύβει επί 20ετια στις αποθήκες του Δήμου, αφού υπάρχουν αντιδράσεις τόσο από την σημερινή Αρχαιολογική Εταιρεία (γιατί άραγε αντιδρά η Αρχαιολογική Εταιρεία;), αλλα και από την κυρία Μπακογιάννη, που ως Δήμαρχος ξήλωσε το βάθρο με την επιγραφή που έστησε ο κ. Αβραμόπουλος για τον ανδριάντα του Αλέξανδρου, επί των οδών Διάκου και Αμαλίας και ως Υπουργός των εξωτερικών απαγόρευσε το στήσιμο του ανδριάντα!!!. Αυτή ήταν η Αθήνα και αυτή η αστική της τάξη και ο αθηναϊκός τύπος!
ΟΜΩΣ, για λόγους ιστορικούς, λόγω της συμβολής της Αθήνας στην γένεση της Δημοκρατίας, πριν 2.500 χρόνια, θα μπορούσε να παραμείνει τιμητικά το κοινοβούλιο (όπως συμβαίνει και σε άλλα κράτη, να έχουν αλλού το κοινοβούλιο και αλλού την έδρα της κυβέρνησης), αφού βέβαια αλλάξει και το πολιτειακό σύστημα, ΓΊΝΕΙ ΠΡΟΕΔΡΙΚΌ, με την δημιουργία Γερουσίας, σώματος που θα αποκλείσει την διαφθορά και θα μοιράσει ισοδίκαια πόρους και ανάπτυξη σε πρωτεύουσα και Επαρχία (ένας Γερουσιαστής από κάθε νομό, ανεξαρτήτως πληθυσμού), εκλογή Προέδρου από τον λαό και θεσμοθέτησης του Δημοψηφίσματος για τα εθνικά θέματα εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, πράγμα που το σύνταγμα της Ελλάδος το απαγορεύει με πονηρία, γενόμενο έτσι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΤ΄ ΕΠΙΦΑΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ στην Ευρώπη.
++++++++
Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ είναι η σημαντικότερη κίνηση αναδιάρθρωσης και επαναδημιουργίας του ελληνικού κράτους, που θα ενείχε την ελπίδα της επιβίωσής του. Τα τζάκια, ο τύπος και τα συνδικάτα της Αθήνας θα αντιδράσουν λυσσαλέα, όποιος πολιτικός όμως αποτολμήσει αυτή την κίνηση θα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος Μέγας της ιστορίας μετά τον Αλέξανδρο! Καλούνται όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στον Σύλλογο, νομικοί και ειδικοί επιστήμονες, αλλα και όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως ηλικίας και ειδικότητος, ανεξαρτήτως χώρας διαμονής και τόπου καταγωγής, να επικοινωνήσουν μαζί μας: Στέφανος Σωτηρίου
stevsotiriou@yahoo.gr
http://facebook.com/allagh.prwtevousas
allaghprwtevousas.wordpress.com
Τα άλλα κείμενα, (πλήν της ΔΙΑΚΥΡΗΞΗΣ) εκφράζουν αποκλειστικά τον συγγραφέα.
Κοινοποιήστε:
Χ Facebook
allaghprwtevousas αλλαγη πρωτευουσας Uncategorized Σχολιάστε 26 Φεβρουαρίου 2018 1 Minute
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
πολίτης, Στέφανος Σωτηρίου, ἱστορικός.
* Ελληνας το γένος.
*Υπηρέτησε στρατιώτης 24 μήνες, τους 22 στα παραμεθόρια.
*Εχει λευκό ποινικό μητρώο.
*Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.
*****
Α) Μέλος Δ.Σ. τοῦ Συλλόγου «Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης».
Β) Ἱδρυτικό μέλος καί τ. μέλος τοῦ Δ.Σ. τού Διορθόδοξου συλλόγου Ἱεραποστολής «Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος».
Γ) τ.Μέλος τοῦ Δ.Σ. τῆς «Βαλκανικῆς Ἕνωσης Φιλίας».
Δ) Ιδρυτής τῆς Ἐπιτροπῆς πολιτῶν «Γιά τήν Ἀλλαγή – Μεταφορά τῆς Πρωτεύουσας τῆς Ἑλλάδος».
Μέλος της «Πανελλήνιας ΄Ενωσης Φίλων των Πολυτέκνων» επί 27ετία. Σωματείο αρωγής του Δημογραφικού προβλήματος και κατά της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα, ιδρυθέν το 1969.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ – ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ:
α) 1989-90 «Ἡ Μακεδονία στήν Νοτιοσλαβική Ἱστοριογραφία», ἐκδ. Ἑλληνική Εὐρωεκδοτική 1991. (Ἐπανέκδοση 2005, Πελασγός).
β) 1991. «Μειονότητες καί Ἀλυτρωτισμός», Ἑλλην. Εὐρωεκδοτική.
γ) 1992. Μπροσούρα γιά τό γιουγκοσλαβικό: «Ἡ ἀτελείωτη τραγωδία τῶν Σέρβων» ἐκδ. Ἑπτάλοφος. Τά ἔσοδα ὑπέρ τῶν ὀρφανῶν τοῦ πολέμου.
δ) 1993. «Σέρβοι Νεομάρτυρες 1940-45 καί 1990-93, στά στρατόπεδα συγκέντρωσης». Ἀπό κοινοῦ μέ τόν Σεβασμιότατο Επίσκοπο Ερζεγοβίνης π. Ἀθανάσιο Γέφτιτς καί τήν Ι. Μονή Ἅγ. Τριάδος Κορωπίου, πού διαχειρίστηκε τά ἔσοδα ὑπέρ τῶν ὀρφανῶν τοῦ πολέμου. ἐκδ. Ἁρμός.
ε) 1995. «Ἕλληνες καί Σέρβοι, Ἱστορία τῶν Ἑλληνοσερβικῶν σχέσεων», βιβλίο πού εἶναι στήν προτεινόμενη βιβλιογραφία τοῦ Α.Π.Θ. γιά τούς μεταπτυχιακούς τῶν Βαλκανικῶν σπουδῶν. ἐκδ. Ἁρμός.
στ) 1998. «Οἱ Βλαχόφωνοι τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ καί τοῦ Βαλκανικοῦ χώρου», μέ πρόλογο τοῦ κ. Χρίστου Γκότση, προέδρου τῆς Ἕνωσης Βλάχων Ἀλβανίας καί βουλευτῆ Κορυτσᾶς. Εκδ. Πελασγός.
ζ) 2.000. «Τό Ἀλβανικό Ἐθνικό ζήτημα», ἐκδ. Πελασγός.
η) 2001, «Ὁ Ἑλληνισμός τῆς Διασπορᾶς στήν Ν.Α. Εὐρώπη». Πανεπιστημιακό σύγγραμμα γιά τό Ἑλληνικό Ἀνοιχτό Παν/μιο (Ε.Α.Π.).
θ) 2002. «Ἐθνικό κεφάλαιο καί Ἐθνική Συνείδηση». Βιβλίο πού ἐξέδωσε μεγάλη ἐμπορική, τουριστική & κατασκευαστική Ἑταιρεία καί τό μοίρασε τά Χριστούγεννα τοῦ 2002, ὡς ἑόρτιο δῶρο στούς συνεργάτες της.
ι) 2004 «Μεγάλη Ἑλλάδα: Κάποτε Ἕλληνες- Σήμερα Ἕλληνες- γιά Πάντα Ἕλληνες». (Ἔρευνα γιά τό πῶς «ἐξαφανίστηκε» ὁ Ἑλληνικός πληθυσμός στήν Σικελία καί τήν Ν. Ἰταλία).
ια) 2007 «Δημογραφικό καί λαθρομετανάστευση», ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθήνα.
ιβ) Μετέφρασε 5 βιβλία λογοτεχνίας καί ποίησης γιά τίς ἐκδόσεις: «Ἑλληνικά Γράμματα», «Ἑστία» καί «Ἕλληνική Εὐρωεκδοτική».
ιγ) Ἐξέδωσε τήν ἔρευνα τῆς Σχολῆς Ἀνθρωπογεωγραφίας τοῦ Παν/μίου Βελιγραδίου: «Ἐθνική σύσταση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Βοσνίας καί Ἐρζεγοβίνης», για την «Βαλκανική Ενωση Φιλίας- ΒΕΦ».
ιδ) Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ: ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ! Ιστορικό Μυθιστόρημα – χωρίς φανταστικά στοιχεία: Ἀφορᾶ τήν διδαχή: «Νά μήν γίνεται ἐμπόριο τίς Κυριακές», πού συντάραξε συθέμελα τόν κόσμο τῆς ἐποχῆς του. Τήν διδαχή πού ὁδήγησε τούς οἰκονομικούς ἀνταγωνιστές τῶν Ἑλλήνων στό φαλίρισμα καί τούς Ἕλληνες σέ κυρίαρχη ἀστική τάξη καί κεφάλαιο σέ ὅλη σχεδόν τήν Εὐρώπη γιά τρεῖς περίπου αἰῶνες, μέχρι τό 1912-13, καί τό 1940-45, … Ἀπό τίς ἐκδόσεις Ἁρμός- Ψηφίδα, 2008.
ιε) «Αλλαγή πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους». Διανομή, εκδόσεις «Νοών», Αθήνα Νοέμ. 2022.
Ἕνα ἁπλό τέστ γιά νά καταλάβει ὁ κάθένας τί εἶναι ἡ Ἀθήνα γιά τήν Ἑλλάδα, εἶναι τό παρακάτω: Πάρτε ἕνα χαρτί καί χωρίστε το μέ κάθετες κι ὁριζόντιες γραμμές σέ τετράγωνα. Φτιάξτε 100 τετράγωνα. Καί κατόπιν χρωματίστε μέ χρῶμα δυό από αυτά. Αὐτά τα δυο τετράγωνα ἀντιπροσωπεύουν τό 2% τοῦ συνόλου τῶν τετραγώνων που χωρίσαμε. Αὐτό τό 2% εἶναι ἡ Ἀθήνα στό σύνολο τοῦ ἐμβαδοῦ τῆς Ἑλλάδος. Κι ὅμως αὐτό τό 2% φιλοξενεῖ τό 50% τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ! Ἀσύληπτο! Τό ἀμέσως ἑπόμενο ὑψηλό ποσοστό πού συναντᾶμε σέ κάποια ἄλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, εἶναι τό 28% τοῦ Δουβλίνου τῆς Ἰρλανδίας!
Ἁπλά. Δέν μπορεῖ νά ἀναπτυχθεῖ, ΠΟΤΕ, κράτος μέ δομή σάν τῆς Ἑλλάδος! Μαθηματικῶς ἀδύνατον!
Παρακαλούμε διαδώστε την ιδέα.
Blog: allaghprwtevousas.wordpress.com και – stefanosotiriou.wordpress.com
Ιστ) Ο Οσμάν κι ο Πέτρος
Μια εκλαικευμένη ιστορία του ΔΙΑΡΚΟΥΣ και ΠΟΛΥΑΙΩΝΟΥ εξισλαμισμού και εκτουρκισμού, του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Θράκης.
ΑΦΙΕΡΦΩΜΑ ΣΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΥΣ 1915-1923!
Εκδόσεις «Τάδε έφη», Αθήνα 2022
Ιζ΄) Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ.
Οι ΄Αγιοι και οι ΄Αγριοι επαναστάτες του 1821.΄Ιντριγκες, φθόνος, μίση, ανταγωνισμοί, αθέμιτοι πλουτισμοί, ψεύτικοι και αληθινοί, αγνοί ιδεολόγοι, ΄Ηρωες!
Με ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΑΡΧΕΙΑ. Εκδόσεις Πελασγός, 2023, Αθήνα.
Ιη) Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΜΠΙΖΝΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ
***Ο ρόλος των εκκλησιών και των ΜΚΟ
***Ο Ισλαμομαρξισμός
***Ο Φιλανθρωποκαπιταλισμός
***Και ο ρόλος όλων αυτών στην προώθηση του WOKE μετασχηματισμού των εθνών και της κοινωνίας.
Εκδόσεις « Νοών», Αθήνα 2024!