Uncategorized, Πολιτική, Ρήξη φ. 113

«Πατριωτική Αριστερά» ή Φιλική Εταιρεία;

Η στρατηγική ενός κινήματος χειραφέτησης

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 113

Εντυπωσιακή είναι η υποστήριξη την οποία απολαμβάνει η κυβέρνηση όχι μόνο από έναν απελπισμένο λαό, αλλά από τον ίδιο τον αντιμνημονιακό χώρο, μέσα και έξω από τον Σύριζα, και μάλιστα από την πατριωτική πτέρυγά του, που κατά τεκμήριο θα είχε μία αίσθηση των διακυβευμάτων και των κινδύνων που αντιμετωπίζει η χώρα.
Από κείνους που θα έπρεπε, λογικά, να αξιολογούν το ζήτημα της υπογεννητικότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης ως σημαντικότερο από πολλά από τα υπαρκτά ζητήματα των φαρμακοποιών, επί παραδείγματι.

untitled7
Από εκείνους που θα έπρεπε να αξιολογούν το ζήτημα της παραγωγικής ενδογενούς ανάπτυξης ως κατά πολύ σημαντικότερο από τον ΦΠΑ στα τουριστικά νησιά.
Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν το μεταναστευτικό ως μία βόμβα όχι μόνο στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής αλλά και της ίδιας της εθνικής επιβίωσης, σε μία χώρα των συνόρων και στο σύνορο των κόσμων που συγκρούονται.
Από εκείνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν τον εθνομηδενισμό ως τον βασικό ιδεολογικό υπεύθυνο για την διάλυση και πολτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, διότι αποσυνέθεσε τη συναίσθηση του συνανήκειν των Ελλήνων και μετέβαλε σε όραμα της «επαναστατημένης» νέας γενιάς τη διάλυση της χώρας τους.
Από εκείνους που θα έπρεπε να έχουν συναίσθηση πως η κρίση της εκπαίδευσης και η απομάκρυνση εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων από οιοδήποτε συλλογικό όραμα είναι μεγαλύτερου «δημοσιονομικού κόστους» εν τέλει από το ζήτημα των προαγωγικών εξετάσεων στις τάξεις του λυκείου.
Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας την παρακμή της, που κινδυνεύει να μεταβληθεί σε πορεία χωρίς επιστροφή.
Από εκείνους, που…
Και επειδή ο Σύριζα σε όλα αυτά τα ζητήματα δεν μπορούσε παρά να επιδεινώσει την ήδη αρνητική κατάσταση που είχαν δημιουργήσει οι μνημονιακοί, και όχι να τη βελτιώσει, γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, κατ’ εξοχήν, δεν υποστηρίξαμε την αυτοδύναμη άνοδό του στην εξουσία. Και κάναμε ό,τι μπορούσαμε ώστε να μη βρεθούν μόνοι σε αυτήν, αλλά να υπάρχει και κάποιο «πατριωτικό αντίβαρο» στην κυβέρνηση, όσο ασθενές και αν ήταν. Και ευτυχώς, ο «θεός της Ελλάδας» δεν επέτρεψε στην κυρία Κωνσταντοπούλου, την κυρία Χριστοδουλοπούλου και τον κύριο Κουράκη να κυβερνήσουν μόνοι τους και τους υποχρέωσε τουλάχιστον να συμπορευτούν με τον Καμμένο, τον Κοτζιά και… τον Ζουράρι.
Και όμως, αυτοί οι «αντιμνημονιακοί πατριώτες», με τη μία ή την άλλη δικαιολογία, για λόγους που μπορεί να αρχίζουν από την πτώση των προσωπικών τους εισοδημάτων εξαιτίας της κρίσης, και να φθάνουν μέχρι την προσδοκία κάποιου προσωπικού κέρδους από τη «νέα κατάσταση» ή τις ιδεολογικές εμμονές μιας ρεβάνς εμφυλιοπολεμικού τύπου, προσποιούνται πως δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Αντιθέτως, εξακολουθούν να ξιφουλκούν εναντίον του Άδωνι, του Σαμαρά ή του Βενιζέλου, πλειοδοτώντας στη λογική της καμένης γης.
Εάν, αντίθετα, όλα τα τελευταία χρόνια δεν έβαζαν κάτω από το χαλί, κυριολεκτικά, τις «πατριωτικές» τους θέσεις και τις αναδείκνυαν, ως την κύρια αντίθεση της χώρας – όπως και θα έπρεπε να κάνουν, σε συνθήκες κυριολεκτικής απειλής ενάντια στην πατρίδα και τον λαό μας από την τευτονική Δύση και την ισλαμιστική και νεοθωμανική Ανατολή, τότε και ένας δημοκρατικός πατριωτικός χώρος θα είχε συγκροτηθεί και δεν θα αφήνονταν ανενόχλητες οι εθνομηδενιστικές δυνάμεις να κυριαρχήσουν στον αντιμνημονιακό χώρο.

Ελληνική αριστερά και εθνικοαπελευθερωτική παράδοση

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, οι αντιμνημονιακοί μας υποτιμούν τα εθνικά ζητήματα, άσχετα με τους ισχυρισμούς τους. Γι’ αυτό με τόση ευκολία μπορούν να τα ξεχάσουν και να επιδίδονται απλώς σε μια ανούσια γκρίνια, καταλήγοντας όπως πάντα στη γνωστή επωδό, «τι να κάνουμε, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος». Τα ίδια μας λένε εδώ και…. τριάντα χρόνια, άλλοτε με το ΠΑΣΟΚ, το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ», το ΚΚΕ, τον Συνασπισμό, τον Σύριζα, «αν υπήρχε κάτι καλύτερο θα το ενστερνιζόμαστε». Όμως έτσι ποτέ δεν δημιουργείται αυτό το «καλύτερο», διότι εξαρτάται και από τους ίδιους.. έτσι άφησαν το ΠΑΣΟΚ να φθάσει στον Σημίτη, ή περιμένουν να μετρήσουν δυο τρεις ελληνικές σημαίες στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΚΚΕ ή του Σύριζα, για έχουν το άλλοθι της προσκόλλησής τους σε μηχανισμούς που από τη φύση τους είναι εθνομηδενιστικοί, οι δε «πατριωτικές» τους συνιστώσες αποτελούν άλλοθι των αριστερών «πατριωτών» και κοροϊδία για το «λαϊκιστικό πόπολο».
Γιατί, δυστυχώς, το ζήτημα πάει πολύ βαθιά. Υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα με ολόκληρη την κουλτούρα της αριστεράς σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, αποικιοποιημένη και υποταγμένη επί οκτώ αιώνες στους δυνάστες και τους αποικιοκράτες της Δύσης και της Ανατολής: Ότι οι κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις ήταν πάντοτε υποταγμένες και παράγωγες αυτής της βασικής αποικιακής κατάστασης της χώρας. Όταν σε μια τέτοια χώρα προτάσσεται η «ταξική» και «κοινωνική» αντίθεση έναντι της εθνικής, τότε ο «εθνομηδενισμός» καθίσταται αναπόφευκτος, διότι ανταποκρίνεται στη στρεβλή εικόνα που έχουν κατασκευάσει για τη χώρα τους κάποιες ελίτ διανοουμένων και ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, βαθιά αποικιοποιημένες από το δυτικό φαντασιακό.
Και μόνο σε στιγμές ξένης κατοχής η ελληνική αριστερά εγκατέλειπε τον δυτικότροπο μαρξισμό της για να αποδεχτεί τον εθνικοαπελευθερωτικό «μαρξισμό» των Κινέζων, των Βιετναμέζων ή του Γκεβάρα. Στις άλλες περιόδους θα εκστρατεύει εναντίον της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» το 1922, θα προωθεί το «μακεδονικό», στην Κύπρο θα αρνείται να συνταχθεί με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στην ύστερη μεταπολίτευση θα μεταβληθεί σε ιδεολογικό όχημα της παγκοσμιοποίησης στην οποία μετάλλαξε τον «διεθνισμό» της.
Ακριβώς γι’ αυτό οι πατριωτικές συνιστώσες δεν μακροημέρευαν στα εθνομηδενιστικά κόμματα ή απορροφούνταν από αυτά, όπως συνέβη στο παρελθόν με τον Γλέζο, τον Λαφαζάνη ή τον Αλαβάνο.

Απλώς χειροκροτητές;

Σήμερα, επειδή βρισκόμαστε και πάλι σε συνθήκες οιονεί κατοχής, τα πατριωτικά αισθήματα αναδεικνύονται και πάλι. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να «ενισχύσουμε» την προσπάθεια της συγκυβέρνησης, ως εξ ανάγκης πατριωτικής, παρά τις εθνομηδενιστικές κορώνες του Μπαλτά ή της Χριστοδουλοπούλου;
Αυτό είναι το επιχείρημα όσων τον υποστηρίζουν «κριτικά» και συμπορεύονται μαζί του. Δεν βλέπουν όμως πως ο αντιμνημονιακός πατριωτισμός είναι βαθύτατα νοθευμένος και επηρεασμένος από την οικονομιστική μονομέρεια. Ο πατρωτισμός για τον «αριστερό πατριώτη» Λαφάζανη, τον Μανόλη Γλέζο ή τον «Δρόμο της Αριστεράς» συνίσταται στην καταγγελία της «κωλοτούμπας» του Τσίπρα, και εκεί συναντιούνται με τον εθνομηδενιστή Νταβανέλο ή την επίσης εθνομηδενίστρια «Ζωή»!
Άραγε ο Λαφαζάνης, που μας σπρώχνει προς τη δραχμή και το αναγκαστικό τετ α τετ με τη νεοθωμανική Τουρκία, λειτουργεί περισσότερο «πατριωτικά» από τον εθνομηδενιστή και ευρωπαϊστή Παπαδημούλη; Δυστυχώς αμφιβάλλω, παρ’ ότι φίλος μου ο πρώτος, διότι υποτιμά το γεγονός ότι μεσοπρόθεσμα ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια αποδυναμωμένη Ελλάδα έρχεται από τα ανατολικά, διότι δημιουργεί τελεσίδικα τετελεσμένα, πληθυσμιακά και γεωγραφικά. Και αυτό το γνωρίζει η Κύπρος καλύτερα από όλους.
Κατά συνέπεια, μόνο η δημιουργία, το ταχύτερο δυνατό, ενός πατριωτικού δημοκρατικού πόλου, που έχει αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο του δυτικού μαρξισμού και αντλεί από την ιδιοπροσωπία και τα προβλήματα της χώρας του, μπορεί να προσφέρει οποιαδήποτε απάντηση στο απόλυτο αδιέξοδο που βιώνουμε και να συμβάλει ενεργά και στη στήριξη οποιωνδήποτε θετικών κινήσεων από την πλευρά των κυβερνητικών. Διαφορετικά θα μείνουμε να κλαίμε τη μοίρα μας και η καταστροφή θα πλησιάζει.
Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται σαφής διαχωρισμός από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό και την κυβέρνηση και συγκρότηση –επί τέλους– ενός αυτόνομου κινήματος. Για μια νέα «Φιλική Εταιρεία», καθόλου τυχαία, ο Σιατίστης Παύλος μίλησε.

17 Σχόλια

  1. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

    Mε τον μισό πληθυσμό της νεολαίας να είναι ουσιαστικά είτε άνεργος είτε χωρίς κάποιες επαγγελματικές σταθερές φυσικό είναι η δημογραφική κατάρρευση να έρθει μια ώρα νωρίτερα. Σοσιαλιστικές πολιτικές δεν θέλετε, δραχμή δεν θέλετε, ενσωμάτωση των παιδιών των αλλοδαπών που γεννήθηκαν εδώ ούτε, τελικά τί θέλετε; Παραγωγική ανασυγκρότηση από το ραβδάκι της καλής μάγισσας;

  2. Μιά στιγμή κε Καραμπελιά. Στη Κύπρο, ο ιδρυτής και αρχηγός της ΕΟΚΑ συνταγματάρχης Γρίβας, απέκλεισε ευθής εξαρχής τη συμμετοχή των αριστερών στον επικείμενο εθνικόαπελευθερωτικό αγώνα.-

    • Ιωάννης Ράπος

      Νομίζω ότι ο αποκλεισμός των αριστερών από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα δεν οφείλετο σε ένα στείρο αντικομμουνισμό αλλά στο γεγονός ότι οι αριστεροί εν γένει τότε (1955) ήταν κατά οτιδήποτε εθνικού, Όραμά τους ήταν η παγκόσμια επανάσταση και η επιβολή δικτατορίας του προλεταριάτου. Ήταν υπαρκτός ο κίνδυνος υπονόμευσης του αγώνα και η μεταβολή του σε κομμουνιστική επανάσταση, η οποία, για τους κομμουνιστές, ήταν και η μόνη αιτία ξεσηκωμού των μαζών. Η στάση που κράτησαν οι κομμουνιστές τόσο στον Ισπανικό εμφύλιο όσο και στην αντίσταση κατά την περίοδο της κατοχής στην Ελλάδα ενίσχυε την απόφαση για τον αποκλεισμό τους. Μην ξεχνάμε ότι τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΑΚΕΛ εξ αρχής καταδίκασαν τον αγώνα, όπως κάνουν με κάθε αγώνα -πολεμικό ή ειρηνικό- τον οποίο δεν ελέγχουν.

    • Ε και; Ποιος εμπόδισε το ΑΚΕΛ από το να πολεμήσει εναντίον των Άγγλων; Περίμενε επίσημη πρόσκληση και άδεια από τον Γρίβα; Γιατί; Είχε κλείσει ο Γρίβας το Τρόοδος με συρματόπλεγμα γύρω-γύρω και εμπόδιζε τους αριστερούς από το να πάνε να πολεμήσουν;

    • Οντως ο Γρίβας-Διγενής απέκλεισε τους αριστερούς; Αν το έκανε, ίσως οφειλόταν στο ότι θεωρούσε πως η συμμετοχή των κομμουνιστών θα έδινε την εντύπωση πως ο αγώνας της ΕΟΚΑ οφειλόταν σε σοβιετικό δάκτυλο.

      Το ίδιο ακριβώς ισχυριζόταν τότε και ο Καραμανλής. Δηλαδή, ότι ο αγώνας της Κύπρου για Ένωση ήταν έργο των κομμουνιστών, που επεδίωκαν να δημιουργήσουν προβλήματα ανάμεσα στην Ελλάδα και τη βρεττανία.

      (Νόμιζα πως όντως ο Γρίβας είχε καλέσει τους κομμουνιστές να μείνουν εκτός της ΕΟΚΑ. Μου έχουν πει, όμως, πως «ο Γρίβας δεν απέκλεισε κανένα». Κάπως θυμούμαι όμως τη σχετική φράση από προκήρυξη της ΕΟΚΑ. Αναμείνατε).

      Το ΑΚΕΛ δεν ήταν εναντίον της Ενωσης. Το ΑΚΕΛ ήταν επί κεφαλής του αγώνα για Ενωση. Είχε όμως διαφωνήσει με τον ένοπλο αγώνα, προκρίνοντας ένα πολιτικό αγώνα, με μαζικές διαδηλώσεις κλπ.

      Η στάση του ΑΚΕΛ, να καταγγείλει τον ένοπλο αγώνα, πολύ πιθανόν να επηρεάστηκε από τη παρουσία του Γρίβα, που λίγα χρόνια πριν είχε έρθει σε σύγκρουση με το ΕΑΜ.

      Παρά τη στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, πολλά μέλη του ΑΚΕΛ συμμετείχαν στην ΕΟΚΑ.

      Γιατί το ΑΚΕΛ δεν έκανε δική του οργάνωση και να πολεμά κι αυτό τους εγγλέζους; Ισως διότι ο εμφύλιος στην Ελλάδα είχε τελειώσει μόλις πριν 6 χρόνια, και ήταν έντονος ο φόβος να μην οδηγηθούν τα πράγματα σε ένα εμφύλιο και στη Κύπρο.

  3. Aν κρινω απο τα σχολια των απο πανω βλεπω ιδεολογικες αναλυσεις ενωμοταρχη του 50 περι ανθελληνων κομμουνιστων.Καλα τα λεει η ρηξη αλλα αυτοπι που την ακολουθουν μαλλον εμφυλιοπολεμικου τυπου δεξιοι »πατριωτες» μου μοιαζουν και σε αυτο τον χωρο υπαρχουν ισχυροτερες πολιτικες δυναμεις….

    • Παρά το γεγονός ότι εσείς και άλλοι της αριστεράς να ειρωνεύονται αυτό τον πατριωτισμό και να τον θεωρούν κατώτερο, ανόητο κλπ. Παρά ταύτα με μέτρο και χωρίς να σημαίνει ότι είναι το μόνο που απαιτείται, χρειάζεται κι αυτός ο πατριωτισμός ειδικά σε μονάδες μάχιμες στην πρώτη γραμμή κατά τη διάρκεια πολεμικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων. Για να πάρετε μία γεύση δείτε αυτό:
      https://www.youtube.com/watch?v=eYkz2d61rB4
      Από εκεί και πέρα βέβαια, στη «μεταεθνική» χώρα μας που ολοένα και χάνει στη συνείδηση πολλών πολιτών της την έννοια της πατρίδας, ακόμα και η τακτοποιημένη, καθαρή κι οργανωμένη εμφάνιση των Στρατιωτικών Σχολών είναι απωθητική για τους κυβερνητικούς που έχουν συνηθίσει και τέρπονται από το μπάχαλο, τη διάλυση, το χάος και την υποβάθμιση των υπόλοιπων νεοελληνικών ΑΕΙ…

  4. Σήμερα -εδώ και πολλά χρόνια δηλαδή- ο εθνομηδενισμός χρησιμοποιείται ώστε να αποδομήσει κάθε ομοιογένεια που θα μπορούσε ενωμένη να σταθεί εμπόδιο μπροστά στα σχέδια των ελαχίστων ισχυρών. Και αυτό το επιδιώκει η παγκόσμια ελιτ διότι έτσι χωρις άλλες συγκρούσεις (εθνικές, νομισματικές, κοινωνικές),νομίζει πως έτσι θα εκμεταλλεύεται απρόσκοπτα όλους τους πόρους του πλανήτη. Έτσι χωρίς τις προστριβές των εθνικών ομάδων μεταξύ τους, η ολιγαρχία που προΐσταται της νέας τάξης θα ποδηγετήσει ολόκληρο τον πλανήτη. Αντ’ αυτού του ολοκληρωτισμού θα μπορούσε βεβαίως η παγκοσμια ολιγαρχία να προάγει μία πιο άμεση και πιο πραγματική δημοκρατία. Αλλά για να εφαρμοστεί ένα τετοιο δίκαιο πολιτικο -κτλ- σύστημα θα απαιτούσε μικρότερες πολιτικές -και κρατικές- οντότητες. Θα απαιτούσε δηλαδή οντοτητες πολιτικές που μάλλον θα συνέπιπταν με τα τοπικά συμφέροντα, τα σημερινά δηλαδή εθνικά κράτη, και αυτό γιατί διαφορετικά μέσα σε πολύ μεγάλα και διαφορετικα περιβάλλοντα η άμεση δημοκρατία δεν θα μπορούσε να επιβιώσει.

    Σημερα οι εθνομηδενιστες (κάποιοι εξ αυτών παλαιοί αριστεροί διεθνιστές) ολοένα περισσοτερο συμβαδίζουν πολιτικά με τους ακραίους νεοφιλελεύθερους που και αυτοί χρησιμοποιουνται σαν το καλύτερο ιδεολογικό μέσο της νέας ταξης πραγμάτων.

  5. Βασίλης Μπαρτάς

    Δηλαδή αγαπητέ κύριε Γιώργο Καραμπελιά, εσείς δεν ενστερνίζεστε την άποψη που υποστηρίζουν πολλοί εκπρόσωποι του Πατριωτικού και Δημοκρατικού χώρου σε Ελλάδα (Λαφαζάνης, Γλέζος, Ζουράρις, Μαριάς, Καζάκης κ.α.) για οικειοθελή έξοδο της Ελλάδας από το Γερμανικό ευρώ και γεωστρατηγική συμμαχία με Ρωσία – Κίνα;;;
    Και νομίζω, αν δεν κάνω λάθος, πως υπέρ της ίδιας αυτής άποψης έχουν αρκετοί εκπρόσωποι του Πατριωτικού και Δημοκρατικού χώρου αντίστοιχα και στην Κύπρο (π.χ. Λιλλήκας).
    Πιστεύω ότι την ασφάλεια Ελλάδας-Κύπρου από τη νεο-οθωμανική Τουρκία μπορεί να την εξασφαλίσει η Ρωσία με κάποια ανταλλάγματα φυσικά. Κάτι που οι δυτικοί «σύμμαχοι» δεν το έχουν κάνει σχεδόν ποτέ 70 χρόνια τώρα.

    • Μια αυτοδύναμη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική κε Μπάρτα για να οικοδομηθεί έτσι όπως είναι η χώρα και η ευρύτερη περιοχή θέλει χρόνο και στρατηγική συλληψη. Δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μερικούς μήνες και με σπασμωδικές κινήσεις. Δεν μπορεί ας πούμε τώρα που ζήτάμε ελεημοσύνη από τους δυτικούς να το παίζουμε και καμπόσοι ότι θα πάμε με τους Ρώσους, γιατί ούτε οι Ρώσοι θα μας σώσουν. Οι Επαναστάτες του 21 είχαν πλήρη συναίσθηση αυτού του πράγματος δεν περίμεναν βοήθεια από κανέναν, γιατί από όλους την είχαν πατήσει και από τους Αγγλους και τους Γάλλους στα χρόνια του Ναπολέοντα και τους Ρώσους στα ορλωφικά.
      Οι Κύπριοι το γνωρίζουν καλά αυτό, το Μάρτη του 2013 παρακαλούσαν τους Ρώσους για 1-2 δισ (τότε κιόλας που η Ρωσία είχε εκατοντάδες δισ. αποθεματικό) για να μην διαλυθούν οι τράπεζες τους και δεν πήραν τίποτα και οδηγήθηκαν στο οδυνηρό κούρεμα των καταθέσεων. Μην είμαστε σίγουροι οτι τώρα η Ρωσία που περνά μεγάλη κρίση θα τα ρισκάρει όλα για να σώσει τους Ελληνες. Οι Κινέζοι από την άλλη ξεκαθαρίζουν ότι θέλουν να κάνουν δουλειές στην Ελλάδα, αλλά μόνο αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ, γιατί έτσι τους είναι χρήσιμη η Ελλάδα. Μην μπερδεύουμαι τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα.

    • Εισάγει στη συζήτηση ο σ. Μπαρτάς το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα :
      Είναι δυνατή η πολιτική συγκρότηση του Πατριωτικού Δημοκρατικού χώρου υπό την ταυτόχρονη αποδοχή της ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος σε μιά χώρα σαν την Ελλάδα; Είναι δυνατόν να προσβλέπουμε σε Απελευθερωτικό Κίνημα που να έχει εξ’ αρχής απεμπολήσει τους απελευθερωτικούς του στόχους ; Δεν είναι προφανές ότι μιά τέτοιου περιχόμενου αυτοαναιρετική πρόταση καθιστά το εγχείρημα αδύνατο ;
      Είναι δυνατό να μιλήσουμε για Απελευθερωτικό Κίνημα που να μην αμφισβητεί μεταξύ των άλλων και αυτή την κυριότερη παράμετρο του συστήματος εξάρτησης ; Με ποιά λογική τεκμηρίωση μπορεί μια τέτοια ευρω – πρόταση να οδηγήσει τον πατριωτικό χώρο σε συγκλίσεις με ορατούς στόχους και βιώσιμη στρατηγική ;
      Για όσο χρόνο ο ονομαζόμενος » πατριωτικός αντιμνημονιακός χώρος » δεν μπορεί να διευκρινήσει τέτοιου είδους στρατηγικές αντιφάσεις η φαντασιώνεται ανέφικτες εναλλακτικές γεωστρατηγικές συμμαχίες, η προσωρινή υποστήριξη στην σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να είναι η καλύτερη από τις δυνατότητες που η πολιτική συγκυρία αντικειμενικά του προσφέρει .

      • Φαίνεται ότι ωριμάζουν όλο και περισσότερο οι συνθήκες για την συγκρότηση αυτού που ο αρθρογράφος αποκαλεί » δημοκρατικό πατριωτικό πόλο » και μάλιστα με τα χαρακτηριστικά που προτείνει.
        Είναι όμως απαραίτητο προ οποιασδήποτε πρωτοβουλίας να διευκρινιστεί αν μιλάμε για πατριωτικό πόλο με εθνικοαπελευθερωτικές επιδιώξεις η για την πατριωτικότερη δυνατή διαχείριση της υφιστάμενης Αμερικανο – Γερμανικής εξάρτησης της χώρας μας.
        Σε αυτή την δεύτερη περίπτωση θα πρέπει πειστικά να εξηγηθεί γιατί αυτός ο υπό κατασκευή μελλοντικός πολιτικός πόλος θα είναι πιό αποτελεσματικός από όσο είναι όλη αυτή η ποικιλόμορφη, πολυφωνική και κατά τα άλλα χαριτωμένη κυβέρνηση συνεργασίας Σύριζα – Αν.Ελλ. που ήδη διαθέτουμε.

    • Και επειδή κάθε πρόταση πρέπει να επιλαμβάνεται και την πολιτική συγκυρία μέσα στην οποία αυτή διατυπώνεται, θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα σε διάφορα ενδεχόμενα που αντικειμενικά υφίστανται.
      Μιλάμε για πατριωτικό δημοκρατικό πόλο εντός η εκτός του κυβερνητικού σχηματισμού η και τα δύο ταυτόχρονα, και από πολιτική τακτική και μέσα στις παρούσες συνθήκες, κριτικά συμπολιτευόμενο η αντιπολιτευόμενο ;

  6. Γερασιμος Σ. Δωσσας

    Με ποιον αισθανεσαι πιο αλληλεγγυος ?Με καποιο Τουρκο της Ντεβσολ ή με καποιον Ελληνα Αρπακτικο πχ λαθρεμπορο καυσιμων, λαμογιο τραπεζιτη, φανατικο ελληναρα κλπ?

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*