Πολιτική

Ελπιδοφόρες εκλογές στην Κύπρο

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μέσα στην απόλυτη αδιαφορία των ελληνικών ΜΜΕ, κομμάτων και πιθανότατα του ίδιου του ελληνικού λαού, διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο την 22α Μαΐου 2016. Αλλά ακόμα και μετά τα αποτελέσματα ο αναιμικός σχολιασμός των κυπριακών εκλογών επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην είσοδο του ακροδεξιού ΕΛΑΜ στην Βουλή, με 3,7% των ψήφων και κάποιες ισχνές αναφορές στην αυξημένη αποχή και την μείωση του ποσοστού του ΑΚΕΛ. Διαβάζοντας όμως και τις ίδιες τις κυπριακές εφημερίδες, είχα την αίσθηση πως ακόμα και οι αντίπαλοι του ΔΗΣ-ΑΚΕΛ (δηλαδή του δικομματικού φιλο-ανανικού κατεστημένου στην Κύπρο), μάλλον δεν έχουν συνείδηση του τι ακριβώς συνέβη σε αυτές τις εκλογές, αποδεικνύοντας αυτό που τόσες φορές επαναλαμβάνουμε, πως σε Ελλάδα και Κύπρο οι κάθε είδους ελίτ σπανίως αντιλαμβάνονται αμέσως ότι κυοφορείται στο λαϊκό σώμα και συχνά βρίσκονται σε βαθύτατη διάσταση μαζί του.

kypros_9

Ας δούμε όμως πρώτα τα στοιχεία όπως τα διαβάζουμε στο in gr:

«Η ανάγνωση του αποτελέσματος δείχνει ότι στην ανατροπή συνέβαλαν:

  •     η αποχή, η οποία για πρώτη φορά εκτοξεύθηκε στο 33,26%
  •     το περίπου 4% των νέων ψηφοφόρων, που δεν γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους
  •     η μετατόπιση ψήφου, που για πρώτη φορά έφτασε το 20%
  •     η αύξηση την υστάτη, με πρωτοβουλία ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, του εκλογικού μέτρου για συμμετοχή στην δεύτερη κατανομή από το 1,8% στο 3,6%

Ο ΔΗΣΥ από το 34,8% έπεσε στο 30,68% (18 έδρες στη νέα Βουλή), το ΑΚΕΛ από το 32,67% συρρικνώθηκε στο 25,67% (16 έδρες) και η ΕΔΕΚ στο 6,18% από 8,93% (τρεις έδρες). Μικρή ήταν η μείωση για το ΔΗΚΟ, το οποίο πήρε 14,49% σε σύγκριση με 15,76% το 2011 και διατηρεί τις εννέα έδρες. Οι Οικολόγοι αύξησαν την δύναμη τους από 2,21% σε 4,81% και τις έδρες τους από μία σε δύο. Στην νέα Βουλή εισέρχονται η Συμμαχία Πολιτών με 6,01%, η «Αλληλεγγύη» με 5,24% και από τρεις έδρες το κάθε κόμμα και το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ) με 3,71% και δύο έδρες.»

Δηλαδή το πρώτο και σημαντικό δεδομένο είναι πως ένας λαός με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, όπως οι Έλληνες της Κύπρου ακολουθεί την πορεία των ελλαδιτών αδελφών τους και απομακρύνεται όλο και μαζικότερα από το πολιτικό σύστημα. Ιδιαίτερα, η πρόσφατη εναλλαγή στην εξουσία Ακελικού και Συναγερμικού προέδρου (από τον Χριστόφια στον Αναστασιάδη) επισώρευσε μόνον αρνητικές εξελίξεις στο οικονομικό πεδίο και κυρίως στο εθνικό θέμα, με την αποδοχή ενός νέου σχεδίου Ανάν και από τους δύο εταίρους/αντιπάλους του δικέφαλου ΔΗΣ-ΑΚΕΛ.

Συνέπεια αυτής της απόρριψης υπήρξε μια πρώτη και σημαντική απομάκρυνση από τα δύο μεγάλα κόμματα, η οποία εκφράστηκε τόσο με αποχή από τις κάλπες, όσο και με μείωση των ποσοστών τους. Απομάκρυνση, η οποία στην Κύπρο είναι πολύ πιο σημαντική απ’  ότι στην Ελλάδα, διότι στην Κύπρο το λαϊκό σώμα είναι πολύ πιο συντηρητικό –εξάλλου μέσα από αυτή τη «συντήρηση» εν πολλοίς διατηρήθηκε μέχρι σήμερα η ελληνική κυπριακή ταυτότητα– και δύσκολα εγκαταλείπει πολιτικές συνήθειες και οικογενειακές παραδόσεις. Συναγερμικοί και Ακελίτες είναι δύο ταυτότητες βαθιά ριζωμένες στην κυπριακή πολιτική συμπεριφορά. Ιδιαίτερα, των τελευταίων δεκαετιών.

Από την άλλη πλευρά, υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική η μεγάλη, αθροιστικά, άνοδος των ποσοστών των αντι-διζωνικών κομμάτων που αφορά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά με την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους μέχρι την ακροδεξιά του ΕΛΑΜ. Εδώ, είναι αξιοσημείωτη η διατήρηση του ποσοστού του ΔΗΚΟ παρ’ ότι υπό την νέα ηγεσία του, με τον Νικόλα  Παπαδόπουλο, ήρθε σε σύγκρουση με την παραδοσιακή διζωνική φρασεολογία των παλαιών ολιγαρχών αυτού του κόμματος (Καρόγιαν κ.λπ.). Και όταν επί πλέον αντιμετώπιζε και τον ανταγωνισμό πολλών πολιτικών σχηματισμών με παραπλήσιες θέσεις. Και ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι δύο καινούργια κόμματα, αντιδιζωνικής κατεύθυνσης, η Συμμαχία Πολιτών του Γιώργου Λιλλήκα και η Αλληλεγγύη της Ελένης Θεοχάρους, έφθασαν και τα δύο μαζί σχεδόν στο 12%, ενώ παράλληλα δύο ακόμα δημοκρατικά αντιδιζωνικά κόμματα εισήλθαν στην Βουλή (η ΕΔΕΚ παρά την αλλαγή ηγεσίας και τον ανταγωνισμό με τα υπόλοιπα νεοφανή κόμματα και οι Οικολόγοι οι οποίοι διπλασίασαν το ποσοστό τους). Εξάλλου, η ενίσχυση και η είσοδος στην Βουλή και του έντονα εθνοκεντρικού ΕΛΑΜ, που έχει ιδιαίτερη επιρροή στους νέους, εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση. Επομένως η άνοδος της ισχύος του αντιδιζωνικού χώρου δεν επιτεύχθηκε μέσα από ανακατανομή ψήφων στο εσωτερικό αυτού του χώρου (εκτός από τη σχετική μείωση της ΕΔΕΚ), αλλά από ουσιαστική άνοδο του συνολικού ποσοστού των ψήφων.

Δηλαδή, σ’  αυτές τις εκλογές, συνέβη κάτι πρωτοφανές για τα κυπριακά δεδομένα. Πάνω από το 40% των ψήφων, κατευθύνθηκε σε κόμματα που αμφισβητούν όχι απλώς το νέο σχέδιο Ανάν που προωθεί ο Αναστασιάδης, αλλά την ίδια την στρατηγική της διζωνικής- δικοινοτικής ομοσπονδίας, γεγονός που αποτελεί μια σιωπηρή πολιτική επανάσταση για τα κυπριακά δεδομένα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε εκλεγεί πρόεδρος υποστηριζόμενος από το ΑΚΕΛ, και ως υποστηρικτής της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και μόνο μέσα από την λογική της πολιτικής αντιπαράθεσης και την εξέλιξη των συνομιλιών μεταβλήθηκε σε πολέμιο του σχεδίου Ανάν.

Το γεγονός ότι οι αντιδιζωνικές δυνάμεις ήταν ιδιαίτερα κατακερματισμένες –σε πέντε δημοκρατικά κόμματα, δύο από τα οποία εισέρχονται για πρώτη φορά στη Βουλή, και ένα ακροδεξιό–, δεν πρέπει να μας αποκρύβει τον πραγματικό υπόκωφο σεισμό που αποτέλεσαν αυτές οι εκλογές. Και ίσως, το ότι οι διαφορετικές αυτές δυνάμεις εμφανίστηκαν διάσπαρτες και διασπασμένες στις εκλογές, προερχόμενες από τόσο διαφορετικούς χώρους, αποτελεί και την ένδειξη, του βάθους αυτής της διαδικασίας και ταυτόχρονα της πρωιμότητας της. Αυτή η αλλαγή μόλις αρχίζει.

Και όμως, για πολλούς, τα δένδρα –δηλαδή ο κατακερματισμός των αντιδιζωνικών δυνάμεων– αποκρύβουν το δάσος: το γεγονός δηλαδή ότι ένα σημαντικό μέρος του κυπριακού ελληνισμού, απορρίπτει πλέον ανοικτά τη διζωνική στρατηγική. Και όμως, πολλοί φίλοι μας στην Κύπρο και την Ελλάδα, πέφτουν σ’  αυτό το σφάλμα και αρνούνται να κατανοήσουν πως η αφετηρία των προεδρικών εκλογών του 2014, όπου ο Γιώργος Λιλλήκας συγκέντρωσε πάνω από 20% των ψήφων, επιβεβαιώνεται σήμερα, και με μεγαλύτερες διαστάσεις και σ’  ένα πεδίο περισσότερο δύσκολο. Γιατί, είναι πιο «εύκολη» η αντιπαράθεση στο πεδίο των προεδρικών εκλογών, όπου παίζουν ρόλο και οι προσωπικότητες των υποψηφίων, και πολύ πιο δύσκολο, ιδιαίτερα στην Κύπρο, να συμβεί κάτι ανάλογο –σε διευρυμένη κλίμακα μάλιστα– στις βουλευτικές εκλογές, όπου τα αντιδιζωνικά κόμματα είχαν να αντιπαρατεθούν με τους ισχυρότατους τοπικούς και περιφερειακούς κομματικούς μηχανισμούς του ΔΗΣ-ΑΚΕΛ.

Κατά συνέπεια, κάτι καινούργιο γεννιέται, μόνο που αυτό εν πολλοίς γίνεται χωρίς να το έχουν κάποτε συνειδητοποιήσει ακόμα και οι πρωταγωνιστές του. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν είδα κάποια ανάλυση στην Κύπρο που να παίρνει ουσιαστικά υπόψη της αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Όπως έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές τα τελευταία χρόνια, ο ελληνισμός στην Κύπρο και την Ελλάδα, οδηγείται μαθηματικά βέβαια σ’ έναν αγώνα επιβίωσης, διότι έχει καταστεί φανερό πως οι απάτες και οι αυταπάτες, των παγκοσμιοποιητικών ιδεολογιών, καταλήγουν  αν συνεχιστεί η κυριαρχία τους, στην ιστορική μας εξαφάνιση.

Γι’ αυτό, και αναπόφευκτα θα περάσουμε, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία των μνημονίων, σε μία φάση στροφής προς αυτό που έχουμε αποκαλέσει «εκσυγχρονισμό της παράδοσης» και ενίσχυση των πατριωτικών αντανακλαστικών και των εθνοκεντρικών δυνάμεων. Καθόλου τυχαία δε, επειδή στην Κύπρο ο κίνδυνος της ιστορικής εξαφάνισης είναι πολύ πιο άμεσος και η Κατοχή παρούσα, αυτή η διαδικασία εγκαινιάζεται –και παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις– σε αυτήν.

3 Σχόλια

  1. Πράγματι ενισχύθηκε σημαντικά ο αντιδιζωνικός πόλος κι αυτό είναι σημαντικό. Από την άλλη δεν πρέπει να παραβλέπεται η ενίσχυση του ΕΛΑΜ μιας και στην κυπριακή εκδοχή του φασισμού δεν εμφανίστηκε ως ενεργούμενο του πολιτικού συστήματος όπως στην Ελλάδα αλλά έσκασε μέσα από το απέραντο κενό του (ΔΗΣΑΛΕΛική ενδοτικότητα). Σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι δίπλα στο εθνικό ζήτημα εκλείπουν σοβαρά ζητήματα όπως το οικολογικό, της δημοκρατίας, μιας άλλης οικονομίας. Η κοινωνία των πολιτών (όχι ως κόμμα) φαίνεται ακόμα πολύ μακριά καθότι το ποσοστό της αποχής δεν την ευνοεί και επίσης δεν λειτουργούν πρότυπα αν εξαιρέσουμε το βραχύχρονο που δημιουργήθηκε στις συνελεύσεις αγανακτισμένων μετά το Μαρί.

  2. Είναι μάλλον δύσκολο να βγουν οποιαδήποτε συμπεράσματα από τη «πολιτική σκηνή» της Κύπρου καθώς η πραγματικότητα είναι πως το νησί είναι απελπιστικά μικρό για να έχει κάτι τέτοιο. Έχουμε το απίστευτο (παγκόσμιο?) ρεκόρ των 56 βουλευτών για μόλις 550000 ψηφοφόρους, ή 10000 άνθρωποι/βουλευτή που σε αντιστοχία με την Ελλάδα θα σήμαινε 1000 βουλευτές. Πολλαπλασιάστε επί τους παρατρεχάμενους, προσθέστε αντίστοιχη σχεδόν αναλογία δημοτικών συμβούλων και υπαλλήλων σε υπουργεία και έχουμε ένα νησί που σχεδόν ο καθένας έχει κάποιο στην οικογένεια του που με κάποιο τρόπο εμπλέκεται στη πολιτική. Υπάρχει δε και αντίστοιχος αριθμός κυβερνητικών δομών με μεγαλύτερες χώρες, που οδηγεί στη κωμικοτραγική κατάσταση όπου είναι σαν να βρίσκονται στη Πελοπόννησο όλες οι δομές της κυβέρνησης και όλοι οι Πελλοποννήσιοι να εμπλέκονται σε αυτές. Και αυτό επειδή κρατήθηκε η δομή του προ-Αττίλα κατάστασης παριστάνοντας ότι ο Αττίλας δεν έγινε ποτέ, και μπρούν να υπάρχουν βουλευτές Κερύνειας, Αμμοχώστου, κοκ. Σχεδιασμός που θα αντιστοιχούσε υπό φυσιολογικές συνθήκες σε δύο κοινότητες και τουλάχιστο 30-40% μεγαλύτερο πληθυσμό τώρα χρησιμοποιείται από τους Ελληνοκύπριους για τη ομαλότερη νομή των προνομίων της εξουσίας. Γι’αυτό και η Κύπρος είναι απλά μία οικογενειακή υπόθεση, ένα ιδιότυπο καθεστώς που δεν μπορεί να μελετηθεί με τα κλασικά εργαλεία της πολιτικής επιστήμης. Η αλλαγή ναι, υπάρχει αλλά θα πρέπει να ειδωθεί από την άποψη των συμφερόντων που στοιχίζονται γύρω από «κόμματα» και «αποκόμματα».

  3. Απόστολος Κατσιούλης

    Είμαι πολύ περίεργος ΠΟΤΕ και ποιά ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ θα βάλει,(αναφορικά με την Κύπρο) καθαρά και ξάστερα στην ημερησία διάταξη,το ΑΠΛΟΎΣΤΕΡΟ των ΑΠΛΟΥΣΤΈΡΩΝ θέμα: ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ – ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ του κυπριακού Ελληνισμού!
    Αποτελεί ένα τμήμα του Ελληνισμού που είναι αναγκασμένο να ζεί με ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ και Τούρκο κατακτητή. Οι Έλληνες, που αποτελούν το 82% του πληθυσμού της Κύπρου, είναι τα θύματα άθλιας, στρεβλής αποικιακής και ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Το 40% των εδαφών του νησιού τα κατέχει, από το 1974, η φασιστική Τουρκία. Οι Αγγλικές βάσεις έχουν κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ ολόκληρο το νησί είναι διάτρητο με «ακουστικά» για ολόκληρη την περιοχή.
    Μέχρι τώρα, όλοι οι κυβερνήτες της Ελλάδας: από τόν Ελ. Βενιζέλο, που το 1931 καταδίκασε τον αυθόρμητο ξεσηκωμό τών Ελλήνων του νησιού με αίτημα την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα, μέχρι και τον θλιβερό «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ, δεν τόλμησε ΚΑΝΕΝΑΣ, μα ΚΑΝΕΝΑΣ να εναντιωθεί στα αποικιακά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στο νησί!
    Οι πλέον τραγικές περιπτώσεις είναι αυτές τών σώνει και καλά «αριστερών» που δεν τολμούν να αρθρώσουν λόγο για ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, του νησιού!
    Σκεφτείτε το μέγεθος της προδοσίας: η Τουρκία καταλάμβανε το 40% του νησιού – με τη δικαιολογία «περί προστασίας της απειλούμενης μειονότητας» και η Ελ. Κυβέρνηση έλεγε ότι «η Κύπρος είναι μακρυά»! Εκτός αυτού, από το 1974 μέχρι, σήμερα χαριεντίζονται (ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ) με την Τουρκία , δίχως να έχει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ το ανάστημα να αντιτάξει οτιδήποτε απέναντι στον ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ. Φυσικά, τώρα απαιτεί και το μισό ΑΙΓΑΙΟ, αφού διαπίστωσε ότι έχει να κάνει με απλούς υπηρέτες ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και όχι με πατριώτες.
    Η δε τραγική «αριστερά» ασχολείται με τα «δίκαια της μειονότητας που καταπατούνται»!
    Το ΕΘΝΟΣ δεν τον νοιάζει, ούτε και η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ του λαού του!
    Θα ξεπλύνουμαι άραγε κάποτε αυτήν την ΝΤΡΟΠΗ;

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*