της Κατερίνα Γαλανού από το liberal.gr
Eπί δύο δεκαετίες, ο Βλαντίμιρ Πούτιν οικοδόμησε τον «μύθο» του και την εικόνα μιας ατσαλένιας Ρωσίας πάνω στην πεποίθηση ότι διαθέτει τη βούληση, τα μέσα, την ισχύ και την αντοχή να επιβάλει τις επιδιώξεις του, αδιαφορώντας για το κόστος και τις αντιδράσεις.
Πίστεψε πως και η εισβολή στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022, θα συνδράμει στην εδραίωση του μύθου του. Το Κρεμλίνο ήταν σίγουρο ότι η Ευρώπη και η Δύση θα δίσταζαν ή θα διχάζονταν. Ότι η ουκρανική αντίσταση θα κατέρρεε μέσα σε λίγες ημέρες και ότι η Ρωσία θα επέβαλλε ένα νέο γεωπολιτικό status quo στην Ευρώπη.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί.
Αντίθετα, η μεγάλη ουκρανική επίθεση με drones στην Αγία Πετρούπολη, λίγες μόλις ώρες πριν από την έναρξη του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της πόλης – του αποκαλούμενου και «ρωσικού Νταβός» – ήταν ένα χτύπημα κροσέ στο πρόσωπο της Ρωσίας που ακόμη και τώρα ο Βλ. Πούτιν επιχειρεί να προβάλλει προς τον κόσμο.
Ήταν ταυτόχρονα ένα προσωπικό πλήγμα για τον ίδιο τον Ρώσο πρόεδρο.
Η Αγία Πετρούπολη δεν είναι μια οποιαδήποτε πόλη. Είναι η γενέτειρά του, ο τόπος όπου ξεκίνησε η άνοδός του στο «θρόνο». Παράλληλα, το φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης αποτελεί το σημαντικότερο οικονομικό γεγονός της Ρωσίας. Πριν από τον πόλεμο, εκεί συγκεντρώνονταν κορυφαίοι δυτικοί επενδυτές, τραπεζίτες και επιχειρηματικοί όμιλοι. Μετά το 2022, το Κρεμλίνο το αξιοποιεί ως βιτρίνα της υποτιθέμενης ανθεκτικότητας της χώρας, υποδεχόμενο ηγέτες και επιχειρηματικές αποστολές από την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τον λεγόμενο Παγκόσμιο Νότο, προκειμένου να αποδείξει ότι η Ρωσία δεν είναι απομονωμένη και εξακολουθεί να διαθέτει διεθνή ερείσματα.
Η εικόνα, όμως, καπνών από ουκρανικά πλήγματα να υψώνονται πάνω από την πόλη την ώρα που κατέφθαναν οι προσκεκλημένοι του φόρουμ, συμπύκνωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο την ειρωνεία της ιστορίας.
Τέσσερα χρόνια πριν, το Κρεμλίνο διαβεβαίωνε ότι η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» θα αποδείκνυε την παντοδυναμία της Ρωσίας, θα οδηγούσε στη συντριβή της Ουκρανίας και θα παρέδιδε ένα σκληρό μάθημα στη Δύση.
Σήμερα, η ίδια η Ουκρανία είναι σε θέση να μεταφέρει τον πόλεμο βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος και να αμφισβητεί ευθέως την εικόνα ασφάλειας και ισχύος που επιχειρεί να προβάλει το καθεστώς.
Το πρόβλημα για τον Πούτιν δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι πρωτίστως πολιτικό και στρατηγικό.
Ο απολογισμός της τετραετίας απέχει δραματικά από τους αρχικούς στόχους της Μόσχας. Η Ρωσία δεν κατέλαβε το Κίεβο. Δεν ανέτρεψε την ουκρανική κυβέρνηση. Δεν διέλυσε την Ουκρανία. Δεν κατάφερε να υποχρεώσει τη Δύση σε υποχώρηση.
Αντίθετα, πέτυχε το ακριβώς αντίθετο από έναν από τους βασικούς στρατηγικούς της στόχους. Επιδιώκοντας να ανακόψει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, οδήγησε δύο παραδοσιακά ουδέτερες χώρες, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, στην αγκαλιά της Συμμαχίας, μεταβάλλοντας εις βάρος της το στρατηγικό περιβάλλον στη Βόρεια Ευρώπη.
Κάπως έτσι, το ισοζύγιο ισχύος του Πούτιν εμφανίζεται σήμερα πολύ πιο φτωχό από ό,τι ο ίδιος υποσχόταν στους Ρώσους πολίτες και πολύ λιγότερο απειλητικό από ό,τι φοβούνταν οι αντίπαλοί του.
Στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν χρειάστηκε ένα παιδί για να φωνάξει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Στην Αγία Πετρούπολη χρειάστηκαν μερικά ουκρανικά drones.
