Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, ο από Προύσης Ελπιδοφόρος εν όψει της ενθρονίσεως του έδωσε συνέντευξη στην αγγλόφωνη τουρκική εφημερίδα Hurriyet Daily News[1]. Σε αυτήν αποκαλύπτεται ότι επελέγη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο για την πιστότητά του και για να εφαρμόσει  στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία των ΗΠΑ την πολιτική του Φαναρίου.[2]

Η τουρκική εφημερίδα σημειώνει ότι ο κ. Ελπιδοφόρος δήλωσε σε προηγούμενη  συνέντευξή του στην ημερήσια έκδοση (στα τουρκικά)   της ίδιας εφημερίδας: «Είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που Τούρκος πολίτης εκλέγεται στην αρχιεπισκοπή των ΗΠΑ[3]» και ότι πρόσθεσε: «Αυτό έχει σημαντική σημασία για την Τουρκία, επειδή ο Αρχιεπίσκοπος των ΗΠΑ είναι ο θρησκευτικός ηγέτης όλων των Ελληνικών Ιδρυμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό σημαίνει ότι έχει επίσης και πολιτικό αντίκτυπο η εκλογή του. Για το λόγο αυτό (η εκλογή) είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την Τουρκία, επειδή κάποιος που γνωρίζει την Τουρκία, που καταλαβαίνει την Τουρκία και που μιλάει τουρκικά αναλαμβάνει την ηγεσία του ελληνικού εκκλησιάσματος στις ΗΠΑ. Η σημασία αυτού του γεγονότος είναι προφανής».

Και εξήγησε ο «Λαμπρινιάδης» (έτσι αποκαλεί τον Αρχιεπίσκοπο η τουρκική εφημερίδα) το γιατί από τη θέση του θα μπορούσε να υπηρετήσει επίσης τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας, των ΗΠΑ  και της Ελλάδος: «Η αρχιεπισκοπή στις ΗΠΑ έχει σταθερά ανοικτή γραμμή με τον Λευκό Οίκο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει πολλές φορές εκφράσει τα προβλήματα του Ελληνικού Πατριαρχείου του Φαναρίου[4] σε αναφορές της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αρχίζοντας από το κλειστό Σεμινάριο Χάλκης στην Χεϊμπελιάδα[5], δεν είναι εύκολο να βρεθεί λύση σε αυτά τα προβλήματα στην Άγκυρα ή στην Αθήνα. Εν τούτοις, υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να βρεθεί λύση σε αυτού του είδους τα προβλήματα με το να καθίσουμε γύρω από το ίδιο τραπέζι στην Ουάσινγκτον. Ειδικά το ξανά άνοιγμα του Σεμιναρίου της Χάλκης στην Χεϊμπελιάδα θα είχε ένα πολύ θετικό αντίκτυπο στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας[6]»

Πέραν των «εξυπηρετήσεων», τις οποίες δηλώνει ότι μπορεί να προσφέρει στην Τουρκία από τη νέα του θέση ο κ. Ελπιδοφόρος για να δείξει την συναισθηματική πρόσδεσή του με την Κωνσταντινούπολη και γενικά με την γειτονική χώρα περιέγραψε πολύ θετικά την εκεί παιδική του ηλικία: «Πέρασα πολύ όμορφα τα παιδικά μου χρόνια στην Ισταμπούλ[7]. Παίζαμε όλα μαζί τα παιδιά, Τούρκοι, Έλληνες και Αρμένιοι. Είχα θαυμάσιες φιλίες και είχαμε πολύ καλές σχέσεις με τους γείτονες. Οι διπλανοί μας  ήσαν Μουσουλμάνοι και μοιράζονταν μαζί μας το κρέας της Εορτής της Θυσίας (Εΐντ αλ – Αντά)   και εμείς μοιραζόμασταν μαζί τους το Χριστογεννιάτικο γεύμα…».

Αντίθετα περιγράφει με τα μελανά χρώματα τα χρόνια που έζησε στην Ελλάδα, όταν, μετά τα γεγονότα της Κύπρου, τη δεκαετία του 1970,  «η οικογένειά του υποχρεώθηκε από το τουρκικό καθεστώς και από τις αυξανόμενες αντιδράσεις προς τους Έλληνες να εγκαταλείψει την Τουρκία. Τότε ο ίδιος ήταν δέκα χρονών…». Είπε σχετικά: «Ήταν πολύ σκληρό για μας να εγκαταλείψουμε την Πατρίδα μας και να φύγουμε. Οι Έλληνες στην Ελλάδα μας κορόιδευαν, επειδή είχαμε μια διαφορετική εκφορά της γλώσσας και τα παιδιά στο σχολείο μας ξεφώνιζαν και μας περιφρονούσαν, φωνάζοντάς μας “Είσθε Τούρκοι”».  Στη συνέχεια εξήγησε πως τα προς τους Έλληνες αρνητικά συναισθήματα του πατέρα του είχαν αντίκτυπο στον ίδιο: « Πιστεύω ότι ο πατέρας μου επέδρασε βαθιά μέσα μου για την Ισταμπούλ. Επειδή ουδέποτε ήθελε να πάει στην Ελλάδα, ουδέποτε του άρεσε να είναι εκεί και πάντοτε ήθελε να επιστρέψει στην Ισταμπούλ.  Στα 2004 είχε μιαν προσβολή και είπε “δε θέλω να πεθάνω στην Αθήνα, πάρε με μαζί σου στην Ισταμπούλ”. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά ο παράλυτος πατέρας μου άρχισε να περπατάει πάλι μια εβδομάδα από τότε που επέστρεψε στην Ισταμπούλ. “Καλά!! Φέρε μου μια τούρκικη εφημερίδα και ένα φλυτζάνι τσάϊ, να λύσω το σταυρόλεξο ” μου είπε, επειδή μπορούσε να λύνει τα σταυρόλεξα μόνο στα τουρκικά!».

Μετά τη συνέντευξη αυτή στην τουρκική εφημερίδα διερωτάται κανείς αν ο νέος Αρχιεπίσκοπος των Ελλήνων στις ΗΠΑ μπορεί να μιλήσει για το Κυπριακό, ή να υποστηρίξει τα δίκαια της Ελλάδος, έναντι της «πατρίδας» του Τουρκίας. Σημειώνεται ότι και οι τρεις προηγούμενοί του Αρχιεπίσκοποι υποστήριξαν με θέρμη τα εθνικά θέματα στις ΗΠΑ. Εξέφραζαν στον Λευκό Οίκο τις ελληνικές απόψεις και φυσικά δεν είχαν μεσολαβητικό ρόλο μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ, ούτε έθεταν ως μοναδικό θέμα στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης, χωρίς  καθόλου να αναφερθούν στο Αιγαίο, στην απειλή κατά των ελληνικών νησιών και της Θράκης και στην κατοχή σημαντικού μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως και στην παραβίαση της ΑΟΖ της… Και οι τρεις προηγούμενοι Αρχιεπίσκοποι αγωνίστηκαν υπέρ της Εκκλησίας και του Ελληνισμού και οι τρεις οδηγήθηκαν από τον κ. Βαρθολομαίο σε παραίτηση…. Τυχαίο; Σύμπτωση; Θα φανεί από το πώς θα πολιτευθεί ο νέος Αρχιεπίσκοπος. Αν θα εξακολουθήσει τη μέριμνα εκείνων για την πατρίδα, τη δική τους και των ομογενών, δηλαδή την Ελλάδα, ή θα  συμπεριφέρεται όπως οι στο Φανάρι ευρισκόμενοι κληρικοί, αλλά και όλοι οι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο Μητροπολίτες, στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα, στην Δυτική Ευρώπη και όπου αλλού της Γης[8].

 

[1] Δημοσιεύθηκε  την 14η Ιουνίου 2019

[2] Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Βαρθολομαίος επιλέγει Αρχιεπίσκοπο Αμερικής λόγω της πιστότητάς του προς το Φανάρι. Προηγήθηκε ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων. Εκεί ο Αρχιεπίσκοπος απέτυχε στην επιλογή του.

[3] Έκανε λάθος ο κ. Ελπιδοφόρος, ή επίτηδες «λησμόνησε» τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο; Είχε γεννηθεί στην Ίμβρο, όπως ο σημερινός Πατριάρχης, αλλά του αφαιρέθηκε η τουρκική υπηκοότητα λόγω της δράσης του υπέρ της Κύπρου μετά τον «Αττίλα».

[4] Ελπίζεται να είναι η παράφραση της εφημερίδας και όχι τα λόγια του κ. Ελπιδοφόρου. Η φράση του πάντως είναι εντός των εισαγωγικών.

[5] Το τουρκικό όνομα της Χάλκης. Ισχύουν τα της 4ης σημειώσεως.

[6] Σημειώνεται ότι στην περίπτωση δεν αναφέρεται η Ελλάδα…

[7] Αναφέρεται έτσι στο εντός των εισαγωγικών κείμενο.

[8] Προς ενημέρωση των αναγνωστών θα ακολουθήσει κείμενο με τις εθνικές θέσεις που έλαβαν οι τρεις προηγούμενοι του σημερινού Αρχιεπισκόπου Αμερικής.

5 Σχόλια

  1. Ξενοφών Βουρλιώτης says:

    Και τι θέλετε τώρα να κάνουμε!; Να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να κλαύσομε γοερώς ότι τουρκόσποροι είναι αυτοί εκεί κάτω, που διοικούν την Οικουμενικήν Εκκλησία; Δεν είμαστε με τα καλά μας μου φαίνεται. Γιατί κι εσείς γίνατε χειρότεροι των ορθολογιστών ακροδεξιών; Ακόμη δε μάθατε ότι η Εκκλησία πορεύεται εις το συναμφότερον και “όσο την παίρνει” Οι τούρκοι είναι έτοιμοι να την ξηλώσουν στο άψε σβήσε από την Κωνσταντινούπολη. Υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δε λέγονται και πράγματα που λέγονται και δε γίνονται . Αμάν πια!

    • Δυστυχώς μάθαμε πολύ καλά ότι η Φαναριώτικη «Παγκόσμια Διοίκηση» “πορεύεται εις το συναμφότερον και «όσο την παίρνει»” προκειμένου να διχάσει την “Οικουμενική (Ορθόδοξη) Εκκλησία”, προς πλήρη ικανοποίηση Αμερικανών, Γερμανών, Άγγλων και λοιπών Δυτικών “φίλων”. Ακόμα δε και να διχάσει “μητρικώ απαραγράπτω δικαιώματι” και τον εντός και εκτός Ελλάδος Ελληνισμό. Εδώ τρίβουν τα χέρια τους οι εξ ανατολών “φίλοι”, συνεπικουρούμενοι στην παρούσα φάση υπό του “ομοδόξου” Πούτιν, αποβλέποντας σε περαιτέρω διαμελισμό της Ελλάδος εκκλησιαστικό, και γιατί όχι, εδαφικό. Μια δε και πιάσαμε πράγματα εκκλησιαστικά, να μια αγωνιώδης ικεσία του Μ. Βασιλείου, είναι επίκαιρη: «Παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών. Σβέσον τα φρυάγματα (= τη “λύσσα”) των εθνών….».

  2. Κύριε Βουργλιώτη, το Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη και η ελαχιστότατη πλέον Ελληνική παροικία βρίσκονται υπό συνεχή ομηρία τουλάχιστον από το ’56 και μετά. Αν ο Πατριάρχης ήθελε πραγματικά να αποτελεί την Πνευματική Κεφαλή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και στον βαθμό που εμποδίζεται να ηγείται πνευματικά του ποιμνίου του θα έπρεπε να κηρύξει «το Πατριαρχείο υπό διωγμό», και να μεταφερθεί στο Άγιο Όρος.
    Κατά πως φαίνεται όμως, όλο και ποιο γοργά πορεύεται στα χνάρια της Παπικής εκκλησίας. Μια πορεία διανθισμένη με ανεπίτρεπτες πρακτικές, νεοραγιαδισμό, και απαράδεκτες δηλώσεις και πράξεις (θυμηθείτε τις δηλώσεις του για το Αφρίν). Ο διαφαινόμενος στόχος του είναι η αναγνώριση του σαν κοσμικό καθεστώς, με διεθνή πολιτικό (όχι Ποιμαντικό) ρόλο, και ευκαιρίες εμπλοκής στα σαλόνια της εξουσίας (παρεμβάσεις περισσότερο για το περιβάλλον παρά για τους ανθρώπους που κατοικούν, διαθρησκειακές προσευχές, κλπ.).
    Σε αυτόν του τον κατήφορο του Φαναριώτικου πολιτικαντισμού μπορείτε να λειτουργείτε σαν απολογητής αν θέλετε, όμως μην μας περνάτε και για ηλίθιους. Και για να μην θεωρείτε ότι έχουμε κάποια αντιπαλότητα με στην Ιεραρχία σαν θεσμό, σας προτρέπω να συγκρίνετε τον προστατευόμενο σας με τον Αλβανίας Αναστάσιο.

  3. Αυτά τα περί ακροδεξιων αλλου κ Ξενοφώντα.Μου θυμίζουν κάτι φιλοσυριζαιους θεολογους που είναι ΠΡΩΤΑ συριζαιοι και δεύτερον θεολόγοι.Τραγελαφικό παράδειγμα ο Ζουραρις ο οποιος εθεολογησε ουκ ολιγες φορές.

  4. Σύμφωνα με την ισχύουσα τουρκική νομοθεσία, ο εκάστοτε Οικουμενικός Πατριάρχης θα πρέπει υποχρεωτικά να φέρει την τουρκική υπηκοότητα προκειμένου να εκλεγεί στον θρόνο του και να ασκήσει τα καθήκοντά του, κάτι που ισχύει και για όλα τα μέλη της Συνόδου από τα οποία εκλέγεται. Ο Πατριάρχης είχε επίσης εξουσία και επί των ξένων Ορθοδόξων εκκλησιών, όπως π.χ. της Βουλγαρικής, της Σερβικής, της Ρωσικής, εκκλησίες οι οποίες ήταν αποτέλεσμα ιεραποστολών του Πατριαρχείου. Παρά την τουρκική υπηκοότητά του, μέχρι τον προηγούμενο Πατριάρχη, ασκείτο πολιτική προώθησης της προστασίας των ορθοδόξων, όπου και αν αυτοί ευρίσκονταν. Όμως, ενώ ο Πατριάρχης μας έχει καθαρά πνευματική- καθοδηγητική αποστολή, τελευταία έλαβε πολιτικές αποφάσεις, εμπλεκόμενος στις εκκλησιαστικές διαφορές του Πατριαρχείου Μόσχας, με την εκκλησία της Ουκρανίας, αναγνωρίζοντας την τελευταία ως αυτοκέφαλη και ανεξάρτητη της Μόσχας, δημιουργώντας ένα “σχίσμα” με αυτήν. Αν αυτό συνδυασθεί με το πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύεται πιο πάνω, καταδεικνύει ότι το Πατριαρχείο μας ξέφυγε από την θρησκευτική αποστολή του, προωθώντας έμμεσα, αλλά με σαφήνεια τα συμφέροντα της Τουρκίας. Οποία απογοήτευση!

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek