του Γ. Εμμανουηλίδη, από το Άρδην τ. 58, Μάρτιος-Απρίλιος 2006

Έχουν περάσει τρια χρόνια από την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ. Η κατάληψη του Ιράκ θα ήταν, σύμφωνα με τα σχέδια της αμερικανικής ηγεσίας, το πρώτο βήμα για την δημιουργία μιας «Μεγάλης (αμερικάνικης) Μέσης Ανατολής»!

Ας δούμε τι έγινε στα χρόνια που πέρασαν…
Στις 20 Μάρτη 2003 (4 το πρωί ώρα Ελλάδος), ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζωρτζ Μπους κήρυξε της έναρξη της εισβολής. Λόγω και της συντριπτικής αεροπορικής υπεροχής των ΗΠΑ (το Ιράκ είχε ουσιαστικά μηδαμινή αεροπορία), μέσα σε 25 ημέρες καταλήφθηκαν οι βασικές πόλεις του Ιράκ. Στις 9 Απρίλη 2003 έπεσε η Βαγδάτη. Και όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει…

α) Η «τοπική» ήττα των ΗΠΑ
Σ’ ό,τι αφορά το ίδιο το Ιράκ, είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ έχουν βαλτώσει. Σχεδόν 2.500 νεκροί Αμερικανοί και πάνω από 10.000 τραυματίες δημιουργούν ήδη το φάσμα ενός «μικρού Βιετνάμ».
Ειδικά οι σουνίτες είναι εχθρικοί προς τις ΗΠΑ στην μεγάλη πλειοψηφία τους. Αυτοί στελέχωναν κυρίως τα ανταρτικά σώματα.
Ο αμερικανικός στρατός α-ντιμετωπίζει τους σουνιτικούς πληθυσμούς με μεγάλη σκληρότητα. Για παράδειγμα, στην καταστολή της εξέγερσης στην Φαλούτζα (Νοέμβρης 2004), διαπράχθηκαν πολλές θηριωδίες από τους Αμερικανούς. Στην Μπακούμπα, στο Ραμάντι, σε συνοικίες της Βαγδάτης, γίνονται συχνά μάχες και ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιεί τανκς και πολεμικά ελικόπτερα σκοτώνοντας (και) χιλιάδες αμάχους.
Έτσι, η αμερικανική διοίκηση αναγκάσθηκε να στηριχθεί (εκτός από την κουρδική ηγεσία) στην σιϊτική πλειοψηφία: δεκάδες χιλιάδες σιΐτες οπλίστηκαν και κατέλαβαν πολλές διοικητικές θέσεις στην χώρα. Όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι «αγαπούν τις ΗΠΑ». Αντίθετα, έγιναν πολλές διαδηλώσεις από σιΐτες (Βασόρα, Νατζάφ) που ζητούν «να φύγουν οι Αμερικανοί». Είναι αλήθεια ότι ο «Μεγάλος Αγιατολάχ» Σιστανί έχει πιο ανεκτική στάση απέναντι στην κατοχή, έστω προσωρινά, αλλά οι οπαδοί του Σαντρ έχουν έρθει πολλές φορές σε ένοπλη αντιπαράθεση με τους Αγγλοαμερικανούς.
Είναι φανερό ότι το υπαρκτό μίσος ανάμεσα σε σιΐτες και σουνίτες διευκολύνει τους Αμερικανούς (στο Βιετνάμ υπήρχε ενιαίος λαϊκός στρατός που εμπνεόταν από τον στρατηγό Γκιάπ, ενώ στο Ιράκ φαίνεται ότι υπάρχουν διαφωνίες στο αντιστασιακό στρατόπεδο. Επίσης ήταν καταλυτικός ο ρόλος του Κ.Κ. Βιετνάμ και του αρχηγού του, Χο Τσι Μινχ, ενώ στο Ιράκ δεν υπάρχει ενιαία πολιτική φωνή της Αντίστασης).
Πάντως η αντίσταση συνεχίζεται και οι 160.000 Αγγλοσαξώνων στρατιωτών (ΗΠΑ – Αγγλία) αδυνατούν να την εκμηδενίσουν. Ο σκεπτικισμός αυξάνεται στην Ουάσιγκτον και ορισμένοι φασίστες (Ράμσφελντ, Κοντολίζα Ράις) προτείνουν επέκταση της σύγκρουσης σε γειτονικές χώρες (Συρία, Ιράν)!

β) Η ευρύτερη «περιοχική» ήττα των ΗΠΑ
Είναι γνωστά τα σχέδια των ΗΠΑ για υποταγή («εκδημοκρατισμό») της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Στις αρχές του 2003, διακηρύχθηκαν ακόμη πιο έντονα και πολλοί μιλούσαν για επερχόμενο θρίαμβο των ΗΠΑ στην περιοχή. Παραδείγματος χάριν, στην Καθημερινή, ο Α. Καρακούσης, έμμεσα αλλά σαφώς, ζητούσε να μην ταχθεί η Ελλάδα με το γαλλογερμανικό μπλοκ γιατί, «σε μια εβδομάδα από την έναρξη των βομβαρδισμών, τα αμερικανικά στρατεύματα θα βρίσκονται στην Βαγδάτη… Την ίδια στιγμή θα αρχίσουν να εκτυλίσσονται σχέδια για την ανατροπή των καθεστώτων του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας και της Συρίας».1 Όλα αυτά βέβαια ο αρθρογράφος τα απέδιδε σε «ιδιαίτερες συζητήσεις μερίδας πολιτικών στελεχών» αλλά τα αναμετέδιδε ασχολίαστα… Την ίδια βεβαιότητα για τον θρίαμβο των Αμερικάνων εξέπεμπε ο Μίμης Ανδρουλάκης, κατηγορώντας σκληρά Γαλλία και Ρωσία…
Όμως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι: Σήμερα, η Συρία παραμένει εχθρική προς τις ΗΠΑ ενώ υπέγραψε και νέες συμφωνίες με την Ρωσία και την Κίνα.
Στο Ιράν, τον Ιούνη 2005, νέος πρόεδρος εξελέγη ο Αχμαντινετζάντ με φιλολαϊκά και αντιαμερικανικά συνθήματα. Οι εχθροί των ΗΠΑ ελέγχουν πια όλους τους βασικούς φορείς εξουσίας στο Ιράν: Βουλή, Προεδρία και φυσικά τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ που κάθε τόσο καταγγέλλει τις ΗΠΑ. Φυσικά και το Ιράν έχει υπογράψει μεγάλες οικονομικές συμφωνίες με την Μόσχα και το Πεκίνο, ενώ τον Δεκέμβρη 2005 έκλεισε συμφωνία 1 δισ. δολλαρίων για την αγορά ρωσικών όπλων.
Τέλος, στην Παλαιστίνη νίκησε η Χαμάς στις εκλογές του Γενάρη 2006. Αυτό δυσκολεύει αρκετά τις ΗΠΑ ώστε με ειρηνικά μέτρα να υποτάξουν την Παλαιστινιακή Αντίσταση.
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι σε δίλημμα: Να περιμένει για «εσωτερικές ανατροπές» ή να επιχειρήσει μια επίθεση «χιτλερικού τύπου» ενάντια σε Συρία, Παλαιστίνη και Ιράν ταυτόχρονα; Υπάρχουν αρκετοί ισραηλινοί παράγοντες που πιέζουν τις ΗΠΑ προς την δεύτερη λύση, ανάβοντας μια μεγάλη φωτιά στην Μέση Ανατολή. Όμως το ρίσκο είναι μεγάλο.

γ) Η «παγκόσμια» ήττα των ΗΠΑ
Οι Αμερικανοί έμπλεξαν για τρία χρόνια τώρα στο Ιράκ: απασχολούν εκεί μερικές επίλεκτες μεραρχίες τους και σπαταλούν πολλά χρήματα. (Το Ιράκ έχει στοιχίσει τουλάχιστον 150-200 δισ. δολάρια έως τώρα στις ΗΠΑ).
Όμως αυτά τα χρόνια, άλλες δυνάμεις κέρδισαν πολύ έδαφος: η Λ.Δ. Κίνας αύξησε κατά 60% την βιομηχανική παραγωγή της μέσα σε 3 χρόνια, έναντι 5-10% της Δύσης στο ίδιο διάστημα.
Με την εκτόξευση δύο διαστημοπλοίων (Οκτώβρης 2003, Οκτώβρης 2005) η Κίνα έγινε η τρίτη παγκόσμια διαστημική δύναμη. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της Κίνας, σε δυόμιση χρόνια (καλοκαίρι 2003-Δεκέμβρης 2005), αυξήθηκαν από 365 δισ. δολάρια2 σε 818 δισ. δολάρια3.
Αλλά και η Ρωσία αύξησε σημαντικά τα δικά της συναλλαγματικά αποθέματα: Από 68 δισ. δολάρια4 σε 161 δισ5.
Έγιναν μεγάλα κοινά ρωσοκινεζικά γυμνάσια (για πρώτη φορά μετά 45 χρόνια) τον Αύγουστο 2005.
Το 2006 θα γίνουν «κοινά αντιτρομοκρατικά γυμνάσια» Ρωσίας – Ινδίας. Και την ίδια στιγμή, ένα κύμα αριστεροποίησης χτυπά την Λατινική Αμερική.
Ο Τσάβες καταγγέλλει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, εθνικοποιεί την τεράστια βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας και ετοιμάζει λαϊκή εθνοφρουρά από 500.000 μαχητές. Ο Έβο Μοράλες δηλώνει ότι θα βαδίσει στον δρόμο της Βενεζουέλας και ο λαός της Βολιβίας τού δίνει την πλειοψηφία. Η αριστερά, με αντιολιγαρχικά συνθήματα, διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία σε Περού, Ισημερινό και Μεξικό.
Και στην Αφρική, ο ηγέτης της Ζιμπάμπουε Μουγκάμπε χαρακτηρίζει σε δημόσια ομιλία του τους Μπους και Μπλερ «νέους Χίτλερ και Μουσολίνι»!
Είναι ολοφάνερο ότι, όσο καθυστερούν να βγουν οι ΗΠΑ από το Ιράκ νικητές, τόσο θα δέχονται νέα χτυπήματα σε διάφορες περιοχές της γης.
Τελειώνοντας, να μιλήσουμε για την περιοχή μας που είναι «δίπλα» στη Μέση Ανατολή: ο ελληνικός λαός δέχεται συνεχείς πιέσεις. Με τις προτροπές κύκλων των ΗΠΑ – Αγγλίας, Τούρκοι και Αλβανοί εθνικιστές συνεχίζουν τις προκλήσεις: για παράδειγμα, στα τέλη του Νοέμβρη 2005, έγινε νέα διαδήλωση Αλβανών τσάμηδων στα Τίρανα με μια σημαία των ΗΠΑ μπροστά (!) και με σύνθημα: «Αυτή η γη είναι δική μας»! Σε αλβανικά σχολεία, χάρτες δείχνουν την Θεσπρωτία, τα Ιωάννινα και την Πρέβεζα ως «απωλεσθέντα αλβανικά εδάφη». Ο τουρκικός στρατός κατοχής στην Κύπρο πλησιάζει τις 45.000 και η «υπό ένταξη στην Ε.Ε.» Τουρκία δεν κάνει καμία κίνηση καλής θέλησης, ούτε καν «για τα μάτια»!
Ο ελληνικός λαός έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι, όταν υπερασπίζεται μια δίκαιη υπόθεση, μπορεί να μεγαλουργήσει. Όμως χρειάζονται και ηγεσίες που να είναι αποφασισμένες να αντισταθούν.
Η ύπαρξη και ενίσχυση του αριστερού πατριωτικού πόλου θα βοηθήσει πολύ στο σωστό προσανατολισμό του ελληνικού λαού μπροστά σε πιθανές σοβαρές εξελίξεις…
15/2/2006

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Καθημερινή, Κυριακή, 23/2/2003, σελ.4.
  2. Ημερησία, 30/9/2003, σελ. 4.
  3. Το Βήμα, ενθ. «Ανάπτυξη», 22/1/2006.
  4. Ισοτιμία, 30-31/8/2003, σελ. 28.
  5. Εξπρές, 8/2/2006, σελ.17.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek