Αρχική » Γιατί τόση βία;

Γιατί τόση βία;

από Παντελής Σαββίδης

του Παντελή Σαββίδη

1.-Η εικόνα του πεσμένου, και χτυπημένου βάναυσα, αστυνομικού είναι σοκαριστική. Η αντίδραση που δημιουργεί στην κοινή γνώμη είναι αγανάκτηση και η αγανάκτηση αυτή δεν, νομίζω, πως θα δικαιώσει τους διαδηλωτές. Η προσωπική βίαιη εμπειρία είτε διαδηλωτή, είτε αστυνομικού μας ενδιαφέρει. Αλλά, ένα γενικό ερώτημα που προβάλει είναι γιατί τόση βία;

2.-Η απάντηση στο ερώτημα είναι θέμα έρευνας ειδικών επιστημόνων. Η δική μου προσέγγιση είναι πολιτική.

3.-Όχι, μόνο, δεν έχει επέλθει το τέλος της μεταπολίτευσης αλλά, προσωπικά πιστεύω, πως δεν επήλθε ούτε καν το τέλος του Εμφύλιου διχασμού. Του διχασμού της δεκαετίας του ’40. Διότι ο παλαιότερος διχασμός, ο διχασμός του ’16, εξέλιπε, ίσως, διότι εξέλιπαν και οι πολιτικοί χώροι που τον εξέφραζαν.

4.-Η διάσταση του Εμφυλίου επηρέασε καθοριστικά μια κοινωνία που δεν ανέχεται και πολλές, διαφορετικές τάσεις. Ίσως και δεν μπορεί και να τις διαμορφώσει. Η πολιτική της παιδεία είναι ενστικτώδης. Από ένστικτο, κυρίως, και από οικογενειακή παράδοση τοποθετείται πολιτικά. Μια κοινωνία που δεν έχει συνειδητοποιήσει, ακόμη, τι συνέβη το 1989 και ένα μέρος της ζει με φανταστικούς μύθους περί χαμένου παραδείσου.

Το μετεμφυλιακό κράτος, η δεκαετία του ΄60, τα αναφομοίωτα ευρωπαϊκά κινήματα, η δικτατορία και ένας, εκ του ασφαλούς, «επαναστατισμός» μεταπολιτευτικός διαμόρφωσαν ένα πολιτικό υποσυνείδητο που ακόμη είναι ενεργό. Σταλινικά, μαοϊκά φιλοχοτζεικά, ακόμη και επαναστατικά κινήματα, μπορεί να μην υπάρχουν στη Ρωσία, την Κίνα, την Αλβανία ή τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, πυρήνες, όμως, (σέχτες στην αριστερή ορολογία) υπάρχουν στην Ελλάδα.

Αυτό το πολιτικό υποσυνείδητο που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά. Ο λόγος, κατά την άποψή μου είναι η αδυναμία παραγωγής πολιτικής θεωρίας και σοβαρών πολιτικών σχηματισμών στην Ελλάδα. Ακόμη και οι αντιλήψεις του ευρωκομμουνισμού δεν είχαν απήχηση στην ελληνική κοινωνία. Οι όποιοι αναθεωρητές του κομμουνισμού που διψούσαν για εξουσία έπρεπε να αλλάξουν πολιτική για να την δουν. Να γίνουν, δηλαδή, Συριζα. Τον οποίο, Συριζα, ευνόησε η συγκυρία της οικονομικής χρεοκοπίας και η αγανάκτηση από ένα ανίκανο πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε την αναπαραγωγή του.

5.-Υπήρξε ενεργοποίηση εμφυλιακών αντανακλαστικών και απο την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Της ακροδεξιάς. Δεν βρήκε απήχηση και διότι η κύρια μήτρα μέσα στην οποία λειτουργούσε εγκατέλειψε τα “κακά της παιδιά” και διότι οι ιδεολογικές της αναφορές είναι ξεπερασμένες.

6.-Το “αριστερό υποσυνείδητο” της κοινωνίας τρέφεται απο τις εξής παραμέτρους:

-Μια αίσθηση ότι το κράτος πρέπει να φροντίζει για τα πάντα.

-Την οικονομική κρίση

-Την κρίση της πανδημίας

-Την αίσθηση πως η εκτόνωση δικαιολογεί οποιαδήποτε συμπεριφορά

-Την χρησιμοποίηση των ΑΕΙ απο τα αριστερά κόμματα για αλίευση μελών και στελεχών. Πουθενά στην πραγματική ζωή οι συνθήκες δεν επηρεάζουν τα ενεργά κοινωνικά άτομα να αναζητήσουν πολιτικές διεξόδους στην αριστερά. Ούτε η μαρξιστική της μορφή που έχει αιχμή την οικονομία, ούτε η κοινωνική της που υποστηρίζει κάθε είδους μειονότητες και είναι, συνήθως, εθνομηδενιστική βρίσκουν απήχηση. Στα πανεπιστήμια η πρώτη επαφή των νέων με την πραγματικότητα τους καθιστά εύκολα θύματα μιας ψευδούς ιδεολογίας που όπου εφαρμόστηκε ως πολιτική πράξη ευνόησε τις νομενκλατούρες και όχι την κοινωνία.

-Την ψευδαίσθηση ότι έχουμε να κάνουμε με μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Και, φυσικά, την δαιμονοποίηση του νεοφιλελευθερισμού.

-Την έκλειψη του μεσαίου χώρου. Ο μανιχαϊσμός της κοινωνίας δεν ανέχεται μετριοπάθεια. Η κοινωνία τάσσεται με τους δύο ακραίους πόλους του πολιτικού φάσματος. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν επιβιώσει η δεξιά και η αριστερά. Και ότι οποιαδήποτε μετριοπαθής προσπάθεια δεν έχει καμιά τύχη.

-Την κομματική αξιοποίηση του κράτους.

7.-Οι παρενέργειες όλων αυτών είναι, σε ένα αστικό, κοινοβουλευτικό σύστημα η αξιωματική αντιπολίτευση να μην πιστεύει ούτε στους κανόνες του, ούτε στη λειτουργία του. Ορθότερα, η αξιωματική αντιπολίτευση “ψαρεύει” στην αριστερά αλλά δεν έχει ιδεολογία. Διότι σήμερα ιδεολογίας στερείται η αριστερά, πλην της μαρξιστικής της εκδοχής (που έχει μείνει στη μαρξιστική θεωρία και στις πρακτικές εφαρμογές της, κυρίως, τις λενινοσταλινικές).

8.-Συντιθέμενη από στελέχη που επιζητούν πάση θυσία την εξουσία, αντί οιουδήποτε τιμήματος, αυτή η αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση δέχεται στους κόλπους της οποιαδήποτε τάση μπορεί να της φέρει ψήφους και να την νομιμοποιήσει στους μικροχώρους της. Ακόμη και μορφές που υποστηρίζουν βίαιες και επαναστατικές δραστηριοποιήσεις. Αντιεξουσιαστές τους οποίους φρόντισε κατά την άσκηση της εξουσίας και βίαια αναρχικά ρεύματα..

9.-Γνωρίζοντας πως δεν μπορεί να επιβιώσει πολιτικά και πολύ περισσότερο να διεκδικήσει την εξουσία στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ο Συριζα προσπαθεί να διαμορφώσει ιδιαίτερες συνθήκες, όπως αυτές που τον έφεραν στην εξουσία την πρώτη φορά. Τότε εκμεταλλεύτηκε μια κοινωνική δυσαρέσκεια σήμερα προσπαθεί να ενεργοποιήσει ανάλογα αντανακλαστικά.

Αυτό επιχειρεί τις τελευταίες ημέρες. Προφανώς, θα γνωρίζει καλά, αν όχι όλος ο Συριζα, τουλάχιστον, κάποια στελέχη του πως η “Αραβική Άνοιξη” ξεκίνησε με τη βάναυση συμπεριφορά τυνήσιων αστυνομικών προς έναν μικροπωλητή.

10.-Τόσο στη Νέα Σμύρνη όσο και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τα χαρακτηριστικά που περιέγραψα παραπάνω είναι εμφανή.

11.-Το φαινόμενο της κοινωνικής αντίδρασης είναι περίπλοκο και χαοτικό και αυτά που ανέφερα είναι πλευρές, μόνο, της εκδήλωσής του. Ας μην ληφθούν γραμμικά. Στους κόλπους όσων αντιδρούν υπάρχουν και άνθρωποι που δεν επηρεάζονται από κόμματα αλλά σε αντιδράσεις τους ωθούν οι αντιλήψεις που έχουν διαμορφώσει ή το ένστικτό τους. Δεν είναι όλα ούτε προδιαγεγραμμένα, ούτε οργανωμένα. Αυτόν τον πολύ κόσμο που αντιδρά αυθόρμητα επιχειρούν, και θα επιχειρήσουν απο δω και πέρα να χειραγωγήσουν, τα πολιτικά κόμματα που έχουν επιλέξει αυτού του είδους την πολιτική συμπεριφορά και πρακτική. Ο Συριζα είναι ένα από αυτά.

12.-Ας πάμε, τώρα, σε δύο άλλες παραμέτρους. Ο ένας είναι η κυβέρνηση και ο άλλος οι διαμορφωτές του πολιτικού συστήματος.

13.-Η κυβέρνηση δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί τι έρχεται. Η αποσταθεροποίηση ξεκίνησε από την υπόθεση Κουφοντίνα και, τόσο τα κυβερνητικά στελέχη όσο και οι υποστηρικτές της αναπαρήγαγαν στο δημόσιο λόγο το στερεότυπο πως “η δημοκρατίας δεν εκβιάζεται, ούτε απειλείται, ούτε κινδυνεύει”.

Και, όμως, η δημοκρατία και απειλείται και εκβιάζεται και αποσταθεροποιείται. Για να τα αποφύγει, χρειάζεται καλή διαχείριση της ύπαρξής της. Όχι, απλώς, ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος. Και, τώρα, μπορεί να υπάρχουν οπαδοί της αντίληψης πως πρέπει να οδηγηθεί η πολιτεία σε μια ακραία ρήξη με τις ομάδες που προκαλούν τις ταραχές. Είναι αυτή λύση; Μήπως εμβαθύνει η επιλογή αυτή τις πληγές; Είναι αυτό, εκείνο που έχει ανάγκη η χώρα αυτήν τη στιγμή;

14.-Ενθαρρυμένη απο τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης η κυβέρνηση δεν φρόντισε να είναι προσεκτική στη διαχείριση της αστυνομικής συμπεριφοράς. Η δικαιολογία ότι και οι αστυνομικοί άνθρωποι είναι, δεν στέκει Άνθρωποι είναι αλλά ειδικά εκπαιδευμένοι. Υπάρχουν στιγμές που μια σπίθα αρκεί για να αποσταθεροποιήσει τη χώρα.

15.-Βεβαίως, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση είναι πολλά και σύνθετα και η ικανότητα των μελών της πεπερασμένη. Αλλά, πριν έρθεις σε μια τέτοια κατάσταση φροντίζεις τις εφεδρείες σου.

16.-Τις μεγαλύτερες ευθύνες, όμως, τις έχει αυτό που αποκαλούμε “Σύστημα”. Το οποίο, για μια χούφτα δολάρια είναι διατεθειμένο να πουλήσει ακόμη και τη μάνα του. Όχι να ενδιαφερθεί για τη χώρα.

17.-Ελέγχοντας τα Μέσα Ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα και την όποια οικονομική ζωή απέμεινε, το “Σύστημα” δεν επιτρέπει να αναδιαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό. Αλλά ένα αστικό, κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να έχει αξιωματική αντιπολίτευση ένα μόρφωμα σαν το Συριζα. Έτσι, υπάρχει μια αναντιστοιχία πολιτικού φάσματος και αναγκών της κοινωνίας και μια αναντιστοιχία λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με αξιωματική αντιπολίτευση τύπου Συριζα.

18.-Το αδιέξοδο που δημιουργείται στην πολιτική συνείδηση ενός ανθρώπου που δεν θέλει ούτε το Συριζα, ούτε την κυβερνώσα παράταξη, μπορεί να είναι εκρηκτικό.

19.-Οι διαχειριστές των πολιτικών υποθέσεων μπορεί να πιστεύουν και να υπηρετούν οποιαδήποτε ιδεολογία και πολιτική επιθυμούν. Δεν επιτρέπεται, όμως, να μην έχουν διαβάσει όχι τον Μάρξ αλλά τους μαρξιστές. Επειδή έχουν ασχοληθεί με τον εργάτη (εργαζόμενο) ως υποκείμενο έχουν αναλύσει τις επιδράσεις και χειραγωγήσεις του. Εκεί θα ανακαλύψουν, οι σημερινοί διαμορφωτές των πολιτικών υποθέσεων, τι σημαίνει και πως λειτουργούν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί. Δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που επιχειρεί η σημερινή κυβέρνηση.

Προϋπόθεση για να κερδίσεις την πολιτική εξουσία είναι να κυριαρχήσεις πρώτα ιδεολογικά. Αλλά και προϋπόθεση για να χάσεις την εξουσία είναι να απωλέσεις την ιδεολογική ηγεμονία.

ΣΧΕΤΙΚΑ

7 ΣΧΟΛΙΑ

Παναγιωτης 10 Μαρτίου 2021 - 15:37

Πολυ ευστοχο αρθρο. Δεν καταλαβα μονο ενα σημειο. Εκει που λεει οτι η κυβερνηση δεν ειναι νεοφιλελεύθερη. Τι ειναι τοτε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Δεξιός αντικομμουνιστής 10 Μαρτίου 2021 - 16:22

Ίσως ξεκίνησε ως νεοφιλελεύθερη ωστόσο σήμερα είναι πλέον ξεκάθαρα ιδεολογικώς Συντηρητική, σύμφωνα και με την τάση που επικρατεί στην Ευρώπη όπου οι ιθαγενείς πληθυσμοί αναδεικνύουν ακριβώς τέτοιες κυβερνήσεις ή κόμματα εξουσίας απέναντι στην επικίνδυνη και μίσανδρη Aκροαριστερά η οποία οδηγείται, ευτυχώς, στο περιθώριο. Αναντίρρητα, πράττει εξαιρετικώς η Κυβέρνηση και τσακίζει σήμερα την ξεπλυμένη ακροαριστερή ιδεολογία που οδήγησε αυτόν τον τόπο στην πολιτισμική παρακμή. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι συναντά ισχυρές αντιδράσεις από τις ενεργές μειοψηφίες της σποράς των ηττημένων οι οποίοι όμως είναι ανίσχυροι να επιβάλλουν την βούληση τους. Είναι καιρός να καταλάβουν πως το ιστορικό σφάλμα της κατασκευής μιας επίπλαστης “εθνικής ομοψυχίας”με όλα αυτά τα μιάσματα θα αντιστραφεί, και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν τούτη την ιστορική εξέλιξη.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΖΙΟΥΜΠΑΣ 10 Μαρτίου 2021 - 17:50

“Η κυβέρνηση δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί τι έρχεται” η μ’ηπως ισχύει το it needs two to tango

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Χαράλαμπος Παπαδόπουλος 10 Μαρτίου 2021 - 20:01

Όταν εκλείψουν τα κόμματα που τροφοδοτούν τον εμφύλιο θα εκλείψει και ο εμφύλιος. Πρώτη κίνηση: Ψηφίστε τον Ανδρέα Λοβέρδο για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Σπύρος Καναβός 12 Μαρτίου 2021 - 08:19

Πολύ καλή ανάλυση των αιτίων που οδηγούν την ελληνική κοινωνία σε αλλεπάλληλες ήττες στην αδυναμία συγκρότησης ενός σοβαρού κράτους και σε μία πρόοδο που η Δημοκρατία θα είναι ακμάζουσα χάρις στην επιλογή των πολιτών της, και η ευημερία δε θα οφείλεται σε δανεικά αλλά θα προέρχεται από την φαιά ουσία των πολιτών της.
Η ανάλυσή σας κύριε Σαββίδη έχει ιδιαίτερη αξία, διότι προέρχεται από ένα διακεκριμένο δημοσιογράφο.
Ζω πολλά χρόνια στο εξωτερικό και η εικόνα του αιμόφυρτου αστυνομικού με συγκλόνισε. Θα ήθελα να εκφράσω τις προσωπικές μου απόψεις για την κατάσταση της Ελληνικής κοινωνίας.
Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς συνοψίζεται στα εξής λίγα:
Η Αριστερά ξεπλύθηκε από την χούντα, αλλιώς με ομαλές εξελίξεις η Ελλάδα θα ήταν μέλος της ΕΕ από το 1968, αν μάλιστα μειωνόταν η ισχύς του πελατειακού κράτους (την μείωσή του δεν επιθυμεί ο λαός) θα άνοιγε ο δρόμος της πραγματικής προόδου.
Η ισχύς της Αριστεράς οφείλεται κοντολογίς στα εξής:
Μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, εκμετάλλευση των όποιων αγαθών προσφέρει το αστικό πολίτευμα, πλήρης υιοθέτηση των παθογενειών του ελληνικού πολιτικού συστήματος και προώθηση του ατομικού συμφέροντος εις βάρος του γενικού καλού.
Με απλά λόγια η Αριστερά νομιμοποιεί τις παθογένειες του Ελληνικού πολιτικού συστήματος και δίνει άλλοθι για την υιοθέτησή τους από τον απλό άνθρωπο:
Λέει: Θέλεις να κάνεις ιδιαίτερα μαθήματα, ενώ είσαι διορισμένος στο Δημόσιο; Μπορείς να κάνεις, το Κεφάλαιο φταίει. Θέλεις να είσαι επίορκος ΔΥ, φακελλάκιας ιατρός, λαθρέμπορος καυσίμων; Μπορείς. Το Κεφάλαιο φταίει… Θέλεις να μην πληρώνεις το δάνειο για την μεζονέτα (για την περίοδο που πίεζε η τρόικα, τώρα χάθηκε και αυτό) ή για το σπίτι, που συχνά είναι Status Symbol; Μην πληρώνεις. Το Κεφάλαιο φταίει…, κ.ο.κ., κ.ο.κ., κ.ο.κ.
Έπειτα η διανόηση στην Ελλάδα έχει περιορισμένους ορίζοντες και πάντως σε κάθε περίπτωση δε βοηθάει τον λαό να απαλλαγεί από τις πλάνες του.
Πολλοί πανεπιστημιακοί έχουν συνηθίσει με την ιδέα – ακόμη και όταν δεν είναι υπό την κυριαρχία των συνδικαλιστών και των κομμάτων, ότι η κατάσταση δε συμφέρει να αλλάξει προς την πρόοδο. Θυμάμαι πόσο αντέδρασε η πλειονότης των πανεπιστημιακών στον νόμο Διαμαντοπούλου. Όλοι ανεξαρτήτως κομμάτων πάλαιψαν με αιχμή του δόρατος τους φοιτητές, και τους διαδόχους της κ. Διαμαντοπούλου στο Υπουργείο για την διατήρηση της εσωτερικής εξέλιξης υποψηφίου, την κυριαρχία του ενός βιβλίου (νόμος της χούντας) και την διατήρηση του λεγομένου και ασύλου.
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας και η απομάκρυνση των παθογενειών αυτών θα καταστρέψει καριέρες.
Επομένως, τα πράγματα είναι δυσοίωνα. Κατά κανόνα δε θέλει ο μέσος Έλληνας το γενικό καλό. Θέλει την προώθηση του (συνήθως παράνομου) ατομικού συμφέροντος. Αυτή είναι η αλήθεια. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα τεράστιο δήθεν.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Νίκος Κόμπλας 13 Μαρτίου 2021 - 03:04

Ο κύριος Σαββίδης αναφέρει “….-Όχι, μόνο, δεν έχει επέλθει το τέλος της μεταπολίτευσης αλλά, προσωπικά πιστεύω, πως δεν επήλθε ούτε καν το τέλος του Εμφύλιου διχασμού….”

Αυτό το “τέλος της μεταπολίτευσης” της “ατελείωης” μας έχει γίνει βραχνάς σαράντα χρόνια τώρα.

Δειγματοληπτικά, μόνο, παραθέτω μερικές φάσεις στην προσδοκία, εξαγγελία, ή ακόμα και διαπίστωση πως η μεταπολίτευση τελειώνει ή τελείωσε

1. https://ardin-rixi.gr/archives/6849
ΡΗΞΗ τεύχος 5 (1980)
Το NATO και το τέλος της Μεταπολίτευσης
«…Η μεταπολίτευση εγκαινιάστηκε με την έξοδο της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του NATO, ενώ το τέλος της φαίνεται ακριβώς να σφραγίζεται από …”επανένταξη” σε αυτό. Δεν μένει παρά το ζήτημα της Κύπρου…Ούτως ή άλλως η μεταπολίτευση τελειώνει, βρισκόμαστε μπρος στην πολιτική κρίση που θα συνοδεύσει το τέλος της….»

2. https://ardin-rixi.gr/archives/3151
Από το περ. ΡΗΞΗ τ. 30 (1987) για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι
«…Τώρα πια έχουμε ολοκληρώσει τον μεταπολιτευτικό κύκλο σε δύο φάσεις, …που είχε σαν κέντρο του δύο διαφορετικά υποκείμενα, δυο διαφορετικές εξεγέρσεις, την πρώτη περίοδο την εξέγερση του εργοστασιακού εργάτη, την δεύτερη εκείνη της νεολαίας και του κοινωνικού προλετάριου. Τώρα πια και οι δύο αυτές αμφισβητήσεις έχουν πρόσκαιρα εξαντληθεί. Βρισκόμαστε σε ένα μεσοβασίλειο, με κύριο στοιχείο τη σήψη, την ιδιωτικοποίηση, την αποστράτευση…. Η ελληνική κοινωνία μπαίνει σε ένα νέο μεγάλο κύκλο, όπου νέοι θα είναι οι πρωταγωνιστές, νέα τα αιτήματα, νέες οι πολιτικές και θεωρητικές αναζητήσεις.
Το στοίχημα που αντικειμενικά θέτουμε γι’ αυτή την νέα μεγάλη πολιτική και κοινωνική περίοδο δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο παρά τη συγκρότηση σε εθνικό επίπεδο μιας νέας πολιτικής δύναμης που θα υπερκεράσει την παλιά αριστερά, η συγκρότηση μιας εναλλακτικής πολιτικής άποψης, εθνική συγκρότηση που θα εντάσσεται μέσα σε μια ευρύτερη, τουλάχιστον ευρωπαϊκή, συνδιαμόρφωση…»

3. https://ardin-rixi.gr/archives/7763
Η άνοδος του Κ. Σημίτη, το τέλος του παπανδρεϊσμού και η ιστορική έκλειψη του ΠΑΣΟΚ, Άρδην τ. 3
9 Ιουλίου 1996
«…η εκλογή του Κώστα Σημίτη στη θέση του πρωθυπουργού, με την οριστική άλωση και της κομματι¬κής ιεραρχίας και γραφειοκρα¬τίας του ΠΑΣΟΚ, πράγμα που ισοδυναμεί και με την έκλειψη του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος σημα¬τοδότη της μεταπολίτευσης.

4. https://ardin-rixi.gr/archives/231699
Άρδην τ. 68, Φεβρουάριος-Μάρτιος 2008
Η αναπαλαίωση της μεταπολίτευσης
«…Η «υπέρβαση» της μεταπολίτευσης έχει ήδη πραγματοποιηθεί, διά της αποσυνθέσεώς της….»

5. https://ardin-rixi.gr/archives/6505
το τέλος της Μεταπολίτευσης ή «στρίβειν διά του αρραβώνος»
14 Αυγούστου 2012
Άρδην τ. 80-89 /
«…Η κύρια δυναμική αυτών των εκλογών είναι η δυναμική του τέλους της μεταπολίτευσης.»

6. https://ardin-rixi.gr/page/2?s=%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7%CF%82

Το 2012 έγιναν τουλάχιστον 6 εκδηλώσεις του ΑΡΔΗΝ ανά την Ελλάδα με τίτλο
«Το τέλος της μεταπολίτευσης»

7. https://ardin-rixi.gr/archives/219638
Το μονοπολικό σύστημα, το τέλος της Μεταπολίτευσης και η στρατηγική αντιπολίτευση*
5 Μαΐου 2020
. Όπως τονίζαμε και στη Ρήξη (φ. 158), στις 4 Απριλίου:
«Οι Έλληνες, με τη συμπεριφορά τους στην παρούσα παρατεταμένη κρίση, η οποία διαρκεί εδώ και τέσσερις τουλάχιστον μήνες, αρχίζοντας από την επίταση της τουρκικής επιθετικότητας, περνώντας στο μεταναστευτικό και φτάνοντας στην κρίση του κορωνοϊού, δημιουργούν τη βάσιμη ελπίδα ότι έχουν αρχίσει να ξεπερνούν με θετικό τρόπο την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πρωτύπου … μπορούμε να ελπίζουμε πως, επιτέλους, έχει αρχίσει η θετική υπέρβαση της μεταπολίτευσης και η είσοδος στη νέα ιστορική εποχή για την οποία πασκίζουμε εδώ και δεκαετίες…»

Τελικά αντί να μας τελειώσει, μήπως θα μας τελειώσει αυτή, και η αγωνία, όπως έλεγε ο Θανάσης Βέγγος στο “Βλέμμα του Οδυσσέαα” , θα κρατάει πολύ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Αρέσει σε %d bloggers: